Kerstballen en moonboots

katogatzea2-novemberIk ben blij dat het december is. Niet omdat ik gek ben op al die feestdrukte, nee, ik ben blij omdat november dan voorbij is. November is voor mij al mijn hele leven lang een regelrechte ka-uu-tee-maand, excusez le mot. Alle nare, akelige en afschuwelijke dingen gebeuren in die maand. Zelfs onze lieve zestienjarige Drentsche Patrijshond Timber besloot destijds dood te gaan in november. Ik bedoel maar!

Dus ja, ik ben blij dat het weer december is en dat mijn lichaam en geest zich na die ellendige vier novemberweken eindelijk hebben aangepast aan het feit dat de blaadjes zijn gevallen. Nu kunnen we weer met frisse moed op weg naar het eind van het jaar. Voor mijn gevoel heb ik het eind van het vorige jaar nog maar net achter de rug, maar de kalender zegt iets anders. Dat schijnt normaal te zijn als je ouder wordt, heb ik begrepen. Duurde het als kind een eeuwigheid voordat het kerstmis was, als volwassene lijkt het alsof je de ballen pas vorige maand hebt opgeborgen.kersthuis Bij mij blijven die ballen nog even in de kerstkrat zitten, hoewel we de kerstverlichting buiten al wel hebben branden. Kwestie van de stekker in het stopcontact steken, want de lichtslinger aan de veranda blijft gewoon het hele jaar hangen. Dat hebben we geleerd van de kerstverlichting in Volos. Die blijft ook het hele jaar door boven de straat hangen. Wel zo makkelijk, want als er midden in de zomer onverwachts een groot feest is, dan is alles met een druk op de knop meteen verlicht. Dus wij doen dat tegenwoordig ook zo. We vieren regelmatig zomerse feestjes onder het genot van de aan en uit flitsende kerstverlichting in de tuin. Het verhoogt de feestvreugde en je hoeft dat lange snoer lampjes nooit meer uit de knoop te halen.

omslagwinterDie laatste novemberdag van 2016 bracht ons ook meteen de eerste sneeuw van de winter. Gelukkig niet hier aan de kust – wat van mij ook zo mag blijven – maar wel in de bergen achter ons. Ik vind het altijd heel bijzonder, die eerste glimp van de met basterdsuiker bepoederde toppen achter ons huis. Sneeuw in de bergen betekent regen hier beneden en tijdens het vallen van de vlokken zijn de bergen dan ook gehuld in grote wolken. Maar als die eenmaal openbreken en je die witte koppen op de groene berg ziet… dat is werkelijk een echt ‘ooooh’-moment. Ondanks die bewondering ben ik niet zo dol op sneeuw, zoals u onderhand vast wel bekend is. Natuurlijk weet ik dat er in Chania, een bergdorp dat zo’n 30 kilometer hiervandaan ligt, een ski-centrum is. In de zomer ben ik een aantal keren onder de ski-lift door gereden, dus ik weet heel goed dat het bestaat. Maar in al onze twaalf jaren in Pilion ben ik er in de winter nog nooit geweest. Nu hebben we geen auto en is het dus nogal lastig om er te komen – mijn ski-chaniaofficiële excuus – maar de voornaamste reden is uiteraard gewoon dat ik een bloedhekel heb aan kou en sneeuw.

En toch… toen ik gisteren zo naar die toppen stond te staren, bedacht ik ineens dat het misschien toch wel leuk zou zijn om deze winter eindelijk eens een uitstapje naar het skigebied te maken. Ik weet dat er in het hoogseizoen een dagelijkse ski-bus rijdt vanaf Volos naar Chania, dus met het transport zou het goed moeten komen. Maar… er is nog een veel groter probleem, bedacht ik toen. Ik heb geen enkele geschikte kledij voor een dergelijk sneeuwuitstapje. Zelfs moonboots of een echt winterjack heb ik niet, want als het koud is hier beneden, blijf ik gewoon binnen. Waarom zou ik op pad gaan bij dat soort temperaturen als het bij de kachel heerlijk warm is?

lidl-snowZe zeggen dat het Universum voor alles zorgt. Daar moest ik aan denken toen ik gisteravond de nieuwe Lidl-folder in mijn mailbox vond. Want wat is er vanaf 5 december in de aanbieding? Inderdaad: alles wat een nieuweling in de sneeuw nodig heeft op ski-gebied. Ik heb uitgerekend dat ik mezelf voor nog net geen honderd euro geheel in het nieuw kan steken om dat uitstapje naar het ski-gebied warm en comfortabel te maken. En dat bedrag is dus inclusief sneeuwbril, muts, kol, handschoenen en ski-kousen. Nou, daar kun je toch niets van zeggen! lidlsnowNu zit ik hier dus te dubben of ik mezelf al dan niet zo’n winteroutfit als sinterklaascadeautje ga geven. Al zou dat uitstapje er nooit van komen, dan nog is een lekker warm jack, moonboots en een thermobroek geen extreme luxe. De winters hier beneden kunnen ook best koud zijn, en nu het met mijn rug weer lekker gaat, is het natuurlijk wel zaak om ook in moonbootsdie koude maanden in beweging te blijven. Ik weet van mezelf dat ik niet altijd sta te springen om ‘in beweging te komen’, maar met zo’n winterpak heb ik natuurlijk geen lidlsnow3enkel excuus meer om mijn (bijna) dagelijkse wandelhalfuurtje níét te maken.

Ja, ik weet het. Dit is weer typisch een redenatie die manlief zou rubriceren onder mijn ‘advocaat voor vuile zaakjes’-pleidooien. Daar ben ik nu eenmaal goed in. Niets mis mee, hoor, want inmiddels hebben die pleidooien wel gezorgd voor een vrolijke woonkamer, een heerlijk lichte slaapkamer en – werk in uitvoering – een gerenoveerde keuken waar we ons zelfs met zijn tweeën tegelijk in kunnen bewegen. Kortom, zo heel erg ‘vuil’ vind ik mijn zaakjes niet. Integendeel, zou ik haast zeggen. En december is toch de maand bij uitstek om jezelf cadeautjes te geven? Nou dan?  I rest my case 😉

♥♥♥♥♥

Later

dsc05982-zuidkustLeeftijd is toch maar een raar iets. Ben je twintig, dan is zestig stokoud. Heb je die zestig eenmaal bereikt, dan was je gisteren nog twintig, en is iemand van zeventig nog helemaal niet oud. Het zal wel iets ingebouwds zijn dat we het zo ervaren. Een of ander gen dat ervoor zorgt dat we in ons hoofd jong blijven terwijl ons lichaam veroudert. En tegen de tijd dat het verouderende lijf echt aan rust toe is, zo tussen de zestig en vijfenzestig jaar, dan mogen we ons werkzame leven afsluiten om nog vele jaren in alle rust te gaan genieten van een welverdiend pensioen, aangevuld met een AOW van de staat. Nou ja, dat was wat ons beloofd was. Toch?

lissone01Zelf ben ik nooit iemand geweest die geloofde in ‘verzorgd van de wieg tot het graf’. Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds heel dankbaar dat ik in een welvaartsstaat geboren en getogen ben, dat ik in vrijheid heb kunnen opgroeien en dat ik dankzij diezelfde welvaart heb kunnen meehelpen aan de groei van een sociaal vangnet voor hen die dat om wat voor reden dan ook nodig hebben. Ik heb dat vangnet alleen nooit gezien als iets wat vanzelfsprekend is voor mijn eigen ‘later’, want jeetje, wie weet nou hoe de wereld er over twintig, veertig, honderd jaar uitziet? We kunnen er een gooi naar doen, maar zeker weten… nee, dat kan niemand.

dsc05966-zuidkustIn dat opzicht is het niet zo verwonderlijk dat ik het hier in Griekenland prima naar mijn zin heb. In een land dat door de eeuwen heen al zoveel diepe dalen heeft gezien, maken de mensen zich allang niet meer druk over later. De dag van vandaag is al moeilijk genoeg om doorheen te komen, en wat ons morgen te wachten staat, weet niemand. Vertrouwen in welke regeringsmaatregel dan ook is al lang geleden opgezegd – als het al ooit bestaan heeft, want het Griekse volk heeft door schade en schande geleerd dat hun land niets anders is dan een speelbal voor incompetente leiders. Van een sociaal vangnet zoals dat in NL al zo lang bestaat, zelfs in de afgeslankte vorm van tegenwoordig, kunnen ze hier alleen maar dromen.

my_mind_says_im_in_my_twenties_2013-10-08_10-58-47Ik moest daaraan denken toen ik de verontwaardiging over het alweer verhogen van de AOW-leeftijd voorbij zag komen. Als zestiger van nu begrijp ik die verontwaardiging heel goed. Het is belachelijk om te verlangen dat die bijna 65-plussers hun toch al zo lange werkzame leven nog langer moeten voortzetten. Ik heb genoeg vrienden die al op hun vijftiende zijn begonnen met werken. En dan praat ik niet over flexibele werkuren, over parttime baantjes. Nee, ik praat over dag in dag uit acht uur of meer, inclusief de zaterdag, keihard werken, omdat je anders zonder een cent op straat stond. Vrienden die straks 52 jaar en drie maanden gewerkt hebben, waarvan het grootste deel van hun leven bij dezelfde baas, omdat hun ooit beloofd was dat ze na een veertigjarig dienstverband met vervroegd pensioen mochten. Vrienden die uitkeken naar de VUT, ervoor gespaard hadden om dat mogelijk te maken, zodat hun lichaam en geest nog een beetje in conditie zouden zijn als ze konden stoppen met werken. Die vrienden zijn nu voor de zoveelste keer de dupe van alweer een maatregel die niemand begrijpt in een maatschappij die al helemaal niet meer te begrijpen valt. En ja, zelf baal ik ook dat ik nog ruim twee jaar langer zal moeten wachten op het deel van de AOW dat mij als NL-er nu woonachtig in het buitenland rechtmatig toekomt. Hoe langer ik weg ben uit Nederland, des te meer word ik gekort, en dankzij deze maatregel ben ik op de dag dat ik nu recht heb op AOW dus ineens twee jaar langer weg uit Nederland dan wij destijds berekend hadden.

dsc04219Maar… tegelijkertijd ben ik voor de zoveelste keer sinds ons vertrek heel blij dat ik me nooit door welke belofte of schijnzekerheid dan ook heb laten tegenhouden om dingen in mijn leven níét te doen. Ik ben zo blij dat ik veel van wat bij anderen op het lijstje van ‘als we met pensioen zijn’ staat nú al gedaan heb. Die AOW kunnen ze me afpakken, mijn opgebouwde pensioen ook, maar alle ervaringen die ik nu al heb opgedaan door niet te wachten tot ik kon gaan genieten van mijn ‘rust’… die ervaringen kan niemand me meer afnemen.

kalderimi-01Niemand kan in de toekomst kijken. Als je je heel druk maakt om die verlenging van dat werkzame leven wordt de kans dat je die 67 jaar überhaupt gaat halen al meteen een stuk kleiner. Stress, woede en agressie verkorten je levensverwachting, dat weten we allemaal. En aangezien de gemiddelde levensverwachting van onze generatie zestigers hoger ligt dan die van de generaties vóór ons – wat de reden is van het optrekken van de AOW-leeftijd – lijkt het mij persoonlijk beter om ervoor te zorgen dat je dat toch al aftakelende lichaam niet nog sneller aftakelt dan nodig is door je hier heel erg over op te winden. Leef je liever uit op de apparaten van de sportschool, ga dansen of maak regelmatig een gezellige wandeling. Dat is wél goed voor je lijf en leden. En dan kun je tot ver in de negentig in perfecte conditie genieten van die door de regering verwachte extra AOW-levensjaren 😉

♥♥♥♥♥

 

Herfst-rust

dsc04126bSeptember is voor mij de maand van opgelucht ademhalen, van lange wandelingen maken, van een frappé drinken op een bijna leeg terrasje aan de boulevard. De eerste twee weken zijn vaak nog gevuld met vrienden-uit-Nederland-bezoekjes, maar naarmate oktober nadert, vertrekken ook die weer naar huis. Zij willen zeker zijn van zon en strand, en eerlijk is eerlijk, dat ben je hier in deze maand niet meer. Het kan prachtig mooi weer zijn, je kunt zelfs nog een hittegolf hebben, maar als je pech hebt, is september ook gevuld met een aantal regendagen. En die eerste echte buien na de zomer kunnen behoorlijk heftig zijn.

VIDV.wh04Tot nu toe valt het allemaal heel erg mee. Het noodweer waarvoor een paar keer gewaarschuwd werd, viel gelukkig elders in Griekenland. En wat er wel hier aan nattigheid viel, was alleen maar welkom gezien de lange periode van hitte die achter ons lag. Het is trouwens wel even wennen om weer regelmatig een vest of een lange broek aan te moeten hebben. En aangezien ik in de afgelopen maanden een flinke kledingopruiming – lees: een hoop weggedaan! – heb gehouden vanwege de aanschaf van de nieuwe kasten, duurt het terugvinden van dikkere kledingstukken soms iets langer dan verwacht. Het is maar goed dat ons huisje niet zo groot is. Er zijn maar een paar plekken waar iets opgeborgen kan zijn. Ligt het daar niet, dan is het er niet meer. Wel zo makkelijk, toch?

friendsofthekalderimiDikke kleding had ik gelukkig niet nodig voor de prachtige wandeling die ik onlangs heb gemaakt met de The Friends of the Kalderimi’s. Deze groep, die bestaat uit (al dan niet permanente) inwoners van Pilion, heeft het op zich genomen om de eeuwenoude ezelspaden – kalderimi’s – zo veel mogelijk vrij te houden van overwoekering, waardoor er in de loop der jaren al een heel netwerk van wandelpaden is ontstaan. Er worden zeer regelmatig groepswandelingen door The Friends georganiseerd, die heel gezellig zijn – ook al omdat het eindpunt bijna altijd in de buurt van een taverne is, waar ter afsluiting een heerlijke maaltijd inclusief de nodige glazen wijn genuttigd kan worden.

dsc04156Omdat de groep zich voornamelijk richt op Zuid-Pilion, is het voor mij niet altijd haalbaar om aan zo’n wandeling mee te doen. Maar zo af en toe wordt er ook eentje in mijn regio georganiseerd en dan vind ik het heel gezellig om me bij hen aan te sluiten. Het is altijd weer een feest om oude bekenden uit het zuidelijk deel van het schiereiland terug te zien en tussen het wandelen door met hen bij te praten. Hoewel er bij mij van dat praten niet altijd veel terechtkomt als het pad omhooggaat. Ik kom namelijk altijd adem tekort bij het klimmen. Naar beneden loop ik fluitend, maar naar boven… dat is altijd heel erg afzien. Ik weet echter dat de deelnemers aan deze wandelingen geen prestatie- maar recreatiewandelaars zijn, en dat de gemiddelde leeftijd ergens rond de zestig of daarboven ligt, dus ik voel me niet zo heel erg bezwaard als ik tijdens het klimmen wat achterblijf.

dsc04152Deze wandeling begon en eindigde in Ano Gatzea, een dorpje in de bergen op nog geen vijf minuten brommeren vanaf ons huis. Aanvangstijd was 10.00 uur, maar eer we op weg waren was het toch wel bijna halfelf. Het was dit keer een behoorlijk grote groep. Vanwege dat klimprobleem ben ik vooraan begonnen, en tegen de tijd dat we het niveauverschil van tweehonderd meter overbrugd hadden, liep ik achteraan, dus ik heb alle zevenenvijftig deelnemers plus een aantal honden voorbij zien komen. Maar daarna bleef het gelukkig grotendeels op gelijk niveau, tot we na een paar kilometer aan de afdaling begonnen en tegen één uur weer in Ano Gatzea arriveerden.

dsc04154Het was heerlijk! Mooie uitzichten over de Pagasitische Golf, prachtige oude stenen bruggen, klaterende riviertjes verborgen in de uitgestrekte, altijd groene bossen… ik heb weer volop genoten van mijn mooie woonomgeving. Voor degenen die nieuwsgierig zijn geworden, en de wandeling ook een keer willen maken: hij is terug te vinden op de site http://www.pilionwalks.com/ van de Nederlandse Caroline Pluvier en Ruud Schreuder. Twee lieve mensen die houden van wandelen… en van Pilion. Met behulp van hun routebeschrijvingen, uit te printen kaarten en zelfs GPS-aanwijzingen – en niet te vergeten de inspanningen van The Friends van de Kalderimi’s –  is het tegenwoordig toch echt wel een stuk makkelijker geworden om ‘ons’ mooie Pilion te voet te verkennen.

nazomerenNa al die heerlijke nazomer-activiteiten zijn we alweer in oktober aangekomen. De houtstapel is aangevuld, de schoorsteenpijp geveegd, dus we zijn zeker voorbereid op de winter – die er gelukkig nog lang niet is. We drinken onze na-het-eten-koffie nog steeds heerlijk aan de tafel buiten. Dat kan nu weer zonder lek geprikt te worden door de muggen. De zon schijnt overdag volop, in de zee kan nog goed gezwommen worden, de tuin begint aan de tweede bloeiperiode en onze huisdieren zijn weer net zo ondeugend als vóór de hitte begon. Kortom: de rust van ons eigen Pilionse leven is eindelijk weergekeerd 😉

♥♥♥♥♥