Geneuzel

Hebben jullie dat nou ook, dat gevoel dat de wereld om ons heen behoorlijk uit de rails aan het lopen is? Je staat erbij, je kijkt ernaar en denkt verbijsterd: wat gebeurt hier? Als auteur vind ik het best lastig om in een roerige tijd als deze een luchtige column te schrijven over ons geneuzel hier in Pilion, maar ik weet ook dat een website als die van mij niet de plaats is om het eens uitgebreid over de situatie in de wereld te gaan hebben. Bovendien is mijn ‘geneuzel’ over ons leven in Pilion voor mijn lezers misschien juist wel een aangename afwisseling van de dagelijkse vloedgolf aan ellende die aan alle kanten over ons uitgestort wordt, dus neuzel ik ook deze maand gewoon verder.

De ellende hier in Pilion valt namelijk heel erg mee, zeker als je het afzet tegen wat er in de rest van de wereld gebeurt. Ja, we balen hier van de langdurige regenperiodes, van de heftige sneeuwval die het leven dagenlang stil legde, van het feit dat we een voor Griekse begrippen heel koude en natte winter hebben. Daar kan ik uitgebreid over klagen, maar vandaag schijnt het zonnetje, en heel gek, zodra die zon schijnt, verdwijnt mijn neiging om te klagen… inderdaad, als die genoemde sneeuw voor de zon.

Afgezien van dat weer en de ellende in de wereld, heb ik eigenlijk helemaal niets te klagen gehad in deze eerste maand van het nieuwe jaar. Integendeel. Dankzij de AOW en het eindelijk bereikte pensioen(tje) van manlief zijn we voor het eerst in vele jaren deze januari-maand begonnen in de groene cijfers. Een heel fijn gevoel, hoewel we elkaar nog steeds een beetje ongelovig aankijken en mompelen: ‘Ja, ja, voor zolang als het duurt…’ Want AOW en pensioenen zijn nu eenmaal afhankelijk van wat er in NL gebeurt, en daar hebben wij weinig invloed op. Hoelang het duurt, weet je nooit, daar zijn wij ons altijd al van bewust geweest. ‘Geniet van de dag van vandaag’ is ons motto, en het feit dat we dat nu wat makkelijker kunnen doen zonder al te veel fronsrimpeltjes in het voorhoofd is een fijne bijkomstigheid. Wat niet betekent dat ik nu ook al op mijn lauweren ga rusten. Nee, een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, en aangezien míjn AOW dankzij de 67-plus-3-maanden-maatregel boven op de al bestaande 22% met nog eens een extra 4% gekort zal worden (omdat ik tegen die tijd dus twee jaar langer in het buitenland zal wonen) blijft er van mijn toekomstige ouderdomsinkomen niet zo heel veel over.

Nu vind ik het geen straf om dagelijks met woorden bezig te zijn, en nog minder als ze niet meer verantwoordelijk zijn voor ons maandelijks inkomen. Schrijven voor de fun, wie wil dat nou niet? En zo zag eind vorig jaar de eerste aflevering van de Yellow Rose-serie het levenslicht, een ‘fun-project’ waar ik in 2017 tussen het pensionado-genieten door een beetje mee kon stoeien. Maar zie, het lot besliste anders, want toen… toen kreeg ik ‘The Call’, zoals dat in ons vakgebied wordt genoemd: een telefoontje of mailtje waar iedere schrijfster van droomt, maar wat slechts voor weinigen is weggelegd. Hoe en wat houden jullie zeker van mij tegoed, want hoewel ik het natuurlijk het liefst van de daken zou willen schreeuwen, kan ik er op dit moment niets over zeggen – behalve dan dat ik nu al een paar weekjes op wolkjes loop. Regelmatig schud ik verbaasd mijn hoofd en mompel: ‘Te mooi om waar te zijn!’ Maar na The Call zijn er al wat meer berichtjes over en weer gegaan, dus zo langzamerhand begin ik toch te geloven dat wat ik nooit verwacht had zomaar ineens toch is gebeurd.

Het houdt in ieder geval in dat ik de komende maanden weer fulltime ga doen wat ik het allerliefste doe: een heerlijk dikke roman schrijven. Ik mag weer urenlang in een andere wereld vertoeven, waar ik de malste, leukste en spannendste avonturen ga beleven. Ik zal erbij lachen, vloeken, en er ongetwijfeld ook een traantje bij laten, want ook dat hoort nu eenmaal bij het hele proces van schrijven. En dat er wat minder tijd zal zijn voor uitslapen, luie middagjes aan het strand en gezellige etentjes in de taverne… tja, dat moet dan maar. Ik weet zeker dat me dat niet kwalijk genomen zal worden, want de mensen om mij heen weten zo langzamerhand wel hoe het gaat als ik ‘in een boek’ zit. En diegenen die dat nog niet weten, komen er deze zomer vanzelf achter.

Als kers op die heerlijke januari-taart van mij appte zoonlief dat hij vanaf begin februari twee weken bij ons komt doorbrengen, nieuws dat mijn moederhart heel veel deugd doet. Ik ben tussendoor dus alweer bezig om dekbedden te luchten, mijn werkkamer – logeerkamer voor zoonlief – te soppen en al die andere dingen te doen die iedere moeder nu eenmaal doet als haar kind na een lange afwezigheid ‘naar huis’ komt. Maakt niet uit dat dat kind inmiddels al een volwassen man is, het blijft heerlijk om je kind weer in je armen te kunnen sluiten.

Kortom, mij hoor je niet klagen deze maand. Ik neuzel gewoon door 😉

♥♥♥♥♥

 

Boekennieuws

Soms gebeurt er zomaar iets wat je absoluut niet verwacht. Emma, Suzan en Lotte, de dames uit De Magie van Beekwoude, hebben tot mijn grote verrassing iets heel leuks in werking gezet. Ik kan er op dit moment niets over vertellen, behalve… dat de verkoop van het e-book via bolcom en Kobo vanaf nu is stopgezet. In afwachting van de dingen die gaan komen. Wordt vervolgd

♠♠♠

Welkom in 2017!

Zo, en nu is het afgelopen met al dat gemijmer en gemummel over 2016. We gaan op volle kracht het nieuwe jaar in met de wens dat het u en ons maar heel veel mooie momenten mag brengen! Vandaag doe ik het rustig aan, ik heb de afgelopen weken zoveel blogjes geschreven dat ik het nu kort houd. Ik hoop dat u ook het komende jaar zult genieten van mijn schrijfsels en belevenissen. Het is heel inspirerend om te weten – de websitestatistieken vertellen mij van uw bezoekjes –  dat u mij zo op de voet volgt!

Heel hartelijk bedankt, lieve lezers! En… laten we er met zijn allen maar gewoon een super mooi nieuw jaar van maken! 😉

♥♥♥

 

Kerstgedachten

kerstkaart1Kerstmis in Pilion… onze twaalfde alweer. Niet te geloven hoe snel de jaren elkaar opvolgen en hoeveel er in die jaren veranderd is. Je droom achterna gaan is heel leuk, maar dromen hebben nu eenmaal de neiging om anders te verlopen dan je verwacht. Erg is dat niet, je wordt er zelfs een completer mens van: iemand die heeft geleerd dat dromen echt de moeite waard zijn om geleefd te worden, ondanks alle tegenslag die je daarbij op je pad vindt.

zieke-tijn-lakt-nagels-voor-serious-requestIk kan gelukkig met de hand op mijn hart beweren dat onze persoonlijke tegenslagen bar weinig voorstellen bij de ellende die heel veel andere mensen te verwerken krijgen. Ellende waarmee ook de wereld dit afgelopen jaar weer overspoeld werd. Maar zie… midden in al die ellende staat er ineens een doodziek zesjarig jongetje met zijn vader en twee eurootjes voor het Glazen Huis van Serious Request. ‘Omdat het altijd erger kan,’ zei zijn vader. ‘Omdat Tijn het erg vindt dat er nog zoveel kinderen zijn die de zes jaar niet eens halen.’ En die onthutsende woorden hakten er bij iedereen zodanig in dat heel Nederland op dit moment aan het nagels lakken is, met als gevolg dat de twee eurootjes in een paar dagen tijd zijn uitgegroeid tot meer dan een miljoen.

metalic-01Stiekem denk ik dat de kleine Tijn gewoon een vermomd kerstengeltje is, gestuurd om in onze grimmige en donkere wereld een wel heel bijzonder lichtje te brengen op een moment dat we dat licht heel erg goed kunnen gebruiken. Want Tijn, zo klein en ziek als hij is, laat ons namelijk precies zien waar het allemaal om draait: dat één simpel gebaar van één iemand letterlijk een wereld van verschil kan maken. Ik hoop met heel mijn hart dat Tijn nooit vergeten wordt. Dat er dankzij hem een heleboel mensen de moed vinden om op hun eigen bescheiden wijze een wereld van verschil te maken voor iemand anders. Door woorden, door daden, hoe klein, hoe nietig, hoe eenvoudig ook. Want diep in ons hart weten we immers best dat die grote boze wereld niet verandert als we verwachten dat ‘die anderen’ het wel voor ons zullen doen. Een betere wereld begint nog altijd bij onszelf.

peaceDe wereld zit vol met kanjers als Tijn, die hun eigen kleine lichtje laten schijnen. Dat weet ik, omdat ik er een gewoonte van heb gemaakt om die berichten op mijn facebook-tijdlijn te laten verschijnen. Ik lees bijna dagelijks de verhalen van ‘gewone’ mensen die ergens op de wereld licht brengen in de duisternis. Positieve newsfeed, noem ik dat, en het is een effectief middel tegen de vloedgolf van geweld, van haat en leugens die de media over ons uitstort. Want ik geloof echt dat liefde sterker is dan haat. Ik geloof dat die ene universele droom van vrede op aarde best werkelijkheid kan worden – als we met zijn allen die droom daadwerkelijk achterna gaan, stap voor stap, een voor allen, allen voor een. En ja, die droom zal zeker anders verlopen dan we verwachten. We zullen tegenslagen op ons pad vinden, andere wegen moeten inslaan, onze verwachtingen moeten bijstellen. Maar dat kan. De kleine Tijn laat ons immers op zijn eigen bijzondere manier zien hoe je dat doet?

20151111_wapenstilstandRond de kerst zijn we allemaal van goede wil. Dat hoort er ook een beetje bij, nietwaar? De rest van het jaar mag je de wereld plat bombarderen, maar met de kerstdagen probeert ieder oorlogsland zo veel mogelijk een ‘staakt het vuren’ hanteren. Misschien moeten we het maar eens een keertje omdraaien. De rest van het jaar het vuren staken, en als er dan na die twaalf maanden vrede nog steeds oorlogsinteresse is, dan mag er volgend jaar kerst twee dagen weer ‘gevuurd’ worden. Grote kans dat het oppakken van de wapens dan bij iedereen op een laag pitje staat. Misschien moet ik dat idee maar eens aankaarten bij de Verenigde Naties. Wat denken jullie, zou het helpen?

wilma.autNee, ik denk ook van niet. Daarvoor is er nog steeds te veel haat op deze wereld. Maar… misschien kunnen we de toekomst toch een beetje mooier maken. Door ons door de kleine Tijn zo te laten inspireren, dat we met zijn allen echt bereid zijn de toekomst een beetje mooier te maken. Zodat Tijn niet alleen een verschil maakt voor Serious Request, maar ook een verschil voor onze manier van om elkaar geven. Want die betere toekomst – die creëren we nog altijd zelf. Zeker weten!

Ik wens jullie hele fijne kerstdagen met heel veel gelakte nagels om je heen 😉

Καλά Χριστούγεννα από την Κάτω Γατζέα!

De Magie van Beekwoude

De Magiede-magie-van-beekwoude van Beekwoude is te koop als e-pub en in een pdf.versie en kost € 3,99. Bestellen kan via dit formulier. Je krijgt dan zo snel mogelijk de betalingsgevens en de e-pub of pdf (graag aangeven) toegestuurd. Omdat ik op deze manier niets hoef af te dragen aan andere instanties voor o.a. elektronisch betalingsverkeer doneer ik 10% van de opbrengst aan Give Strays a Chance, die zich inzet voor de zwerfdieren op Pilion. Met rechtstreeks bestellen doe je dus niet alleen mij, maar ook de diertjes op ons mooie schiereiland een groot plezier! Vind je dit allemaal te veel gedoe: de e-pub is ook online te bestellen bij bol.com en Kobo 😉 

De Magie van Beekwoude is mijn eerste Yellow Rose-verhaal over de belevenissen van Emma, Lotte en Suzan, die het altijd druk hebben met hun eigen bedrijfjes. Maar gelukkig blijft er tussendoor nog genoeg tijd over voor andere dingen, en dat is maar goed ook, want in Beekwoude is altijd iets te doen ☺

Zoals jullie misschien wel eens ergens gehoord of gelezen hebben, weet ik zelf zelden van tevoren hoe het verhaal zal verlopen. Dit keer was ik vast van plan om een serie te schrijven over de Friends of the Kalderimis, een groep internationale vrijwilligers die hier in Pilion de oude ezelpaden – kalderimi’s genoemd – blootleggen, waardoor er een heel netwerk van nieuwe wandelpaden tevoorschijn komt. Ik had ook al een titel: Verhalen van de Kalderimi’s.

Maar het liep anders. Terwijl ik aan het schrijven was over de Amerikaanse Pippa, doken in mijn gedachten steeds vaker drie Nederlandse dames op. En hoe meer ik hen wegduwde, des te brutaler werden ze. Tot ik niets anders kon dan het verhaal van Pippa opzijschuiven en luisteren naar wat de dames mij te vertellen hadden. Ik hoorde iets over een tearoom, over een bakkerij, een cateringbedrijf. Ze hadden het over een klein, gezellig dorp dat vlak bij de bossen lag. Ik zag het dorpsplein, ik rook het versgebakken brood, ik liep rond in de keuken van een klein wit boerderijtje… en voor ik het wist, begon ik dat wat de dames mij vertelden op te schrijven.

Zo is de Yellow Rose-serie ontstaan, genoemd naar de tearoom van Lotte, die de gele roos gebruikt als centraal thema voor haar inrichting en decoraties. Ik hou zelf ook van geel, omdat het me vrolijk maakt, en ik hoop dat ik in mijn verhalen iets van die zonnige kleur overbreng. Dat kunnen we volgens mij goed gebruiken in een wereld die met de dag grimmiger wordt. Het is fijn om even uit die dagelijkse ellende weg te zijn en een paar uurtjes ‘vergetelheid’ te zoeken in een romannetje. Niet al te moeilijk, niet al te diepgaand, gewoon zo’n lekker verhaal waarmee je even helemaal weg kunt dromen.

Voor degenen die een beetje teleurgesteld zijn omdat de Yellow Rose-serie zich in Nederland afspeelt heb ik trouwens goed nieuws: Emma vertelde me dat ze een broer heeft die een hotel runt in Pilion. Tot nu toe heb ik dat hotel nog niet gevonden, dus het zal nog wel een paar afleveringen duren voor ik daar iets over kan schrijven, maar een uitstapje naar mijn mooie schiereiland zit dus zeker in het vat.

Zelf hoop ik dat Suzan mij in de volgende afleveringen wat van haar keukengeheimen zal influisteren. De quichjes uit dit eerste verhaal lijken me echt heel lekker, maar tot op heden wil ze mij het recept ervan nog niet geven. Ik blijf proberen het van haar los te peuteren, en als dat lukt, geef ik dat in een volgende aflevering natuurlijk meteen door.

Kortom, ik denk dat de dames mij in de komende maanden flink zullen bezighouden. En ik hoop dat jullie daar net zoveel plezier aan zullen beleven als ik. Wij – Lotte, Emma, Suzan en ik – gaan er in ieder geval heel erg ons best voor doen!

 ♥♥♥♥♥