Hondenhokken voor Pilion

Soms loopt alles heel anders dan je verwacht, en dat geldt dit jaar zeker voor mij. Twee maanden geleden had ik alles keurig op een rijtje. Ik zou in mijn eigen tempo een vervolgserie van korte romans gaan schrijven, die in eigen beheer uitgeven, en ik zou, omdat ik dankzij het AOW-tje van manlief niet meer een heel maandloon hoef te verdienen, ook een deel van de opbrengst weggeven aan een goed doel: de zwerfdieren van Pilion.

Zo gedacht, zo gedaan. Het introductieverhaal van De Magie van Beekwoude zag in december het levenslicht en dat werd door mijn trouwe fans zo enthousiast ontvangen, dat ik een paar weken later dankzij hen in Argalasti het mooie bedrag van € 70,00 kon overhandigen aan de Engelse Mandy, de oprichtster van de Zwerfdieren-organisatie Give Strays A Chance. Ze was er heel blij mee, want zoals ik al eerder schreef: het aantal zwerfdieren in Pilion is mede door de crisis onrustbarend toegenomen en hulp ‘van buitenaf’ is helaas broodnodig.

We zijn nu twee maanden verder en op de een of andere manier heeft die vreemde magie van Beekwoude ook voor mij persoonlijk gewerkt. Een van de gevolgen daarvan is dat er géén vervolg zal komen op dat eerste introductieverhaal, tenminste… niet zoals ik voor ogen had. Wat het dan wel gaat worden, mag ik op dit moment nog niet verklappen, maar dat het voor mij een lang gekoesterde droom is, die totaal onverwacht werkelijkheid is geworden, dat kunt u gerust van me aannemen. Hou mijn website en FB-pagina maar in de gaten, de komende weken, want ik denk dat ik niet alleen mijzelf maar ook mijn lezers een groot plezier ga doen met wat er dit jaar staat te gebeuren!

Maar… Beekwoude kreeg nog een ander staartje. Want op die bewuste dag in Argalasti nam Mandy mij mee naar de hoofdlocatie waar de door haar en andere organisaties opgevangen zwerfdieren gehuisvest worden. Nu wist ik wel dat de opvang hier in Pilion niet het niveau heeft van wat we in Nederland onder een dierenopvang verstaan, maar wat ik zag, brak letterlijk mijn hart. Ooit realiseerde de hoofdpersoon in mijn roman Verscheurd Verlangen een ‘droomopvang’ in Pilion, en wat wenste ik op dat moment dat ik mijn eigen hoofdpersoon was! Helaas ben ik niet getrouwd met een rijke bestsellerauteur, en hoewel ik het zelf als auteur best aardig doe, heb ik bij lange na niet de financiële middelen om zo’n droomproject te realiseren.

Voorbeeld van nieuw hok

Wat ik echter wel heb, is een groot netwerk, en voor ik goed en wel besefte wat ik in gang zette, schreef ik voor de website van Dierenhulp Zonder Grenzen een lang verhaal over de zwerfdieren in Pilion, waarin ik o.a. vertelde over ‘mijn persoonlijke missie’: het realiseren van minimaal tien fatsoenlijke hondenhokken voor de opvang van zwerfdieren in Pilion. En zie, opnieuw was de magie van Beekwoude mij welgezind, want de sponsoring van de eerste drie hokken was binnen een paar dagen al een feit. Vandaag vindt de laatste voorbespreking met de timmerman plaats, en als alles is zoals wij dat voor ogen hebben, gaat het licht op groen, en zullen we zeer binnenkort het openingslint van het eerste nieuwe Hondenhok-voor-Pilion-Strays met een grote glimlach kunnen doorknippen.

Pfff… wat een vliegende start van dit nieuwe jaar, hè? En ja, natuurlijk is er ook geld nodig voor het oplappen van zieke en ondervoede dieren, voor medicijnen, ontwormingspillen en antivlooien-spul. En wilt u graag een jong hondje uit Pilion naar Nederland halen om het een ‘gouden mandje’ te geven, dan kunt u uw hart ophalen. De organisaties Dierenhulp Zonder Grenzen,  Give Strays A Chance en Paws Pelion helpen u daar graag bij. Er is er keus genoeg, want deze winter zijn er wel vijftien puppy’s in de diverse tuinen van bekende hondenliefhebbers gedumpt.

Allemaal ongelooflijk schattige humpies die veel meer verdienen dan wat wij hun hier in Pilion op dit moment kunnen geven. De dierenorganisaties Give Strays A Chance en Paws Pelion hebben dan ook hun handen vol om al die dieren op te vangen en te verzorgen. Goede zwerfdierenhulp staat en valt echter bij een veilige, van goed onderdak voorziene locatie waar ze opgevangen kunnen worden. Een tijdelijke of semi-permanente plek waar ze bij kunnen komen van de verschrikkingen die ze in hun veelal nog korte leven hebben meegemaakt. Met voor ieder dier een ‘eigen’ onderdak, waar ze hun wonden – letterlijk en figuurlijk – kunnen likken. En dat is op de een of andere manier op míjn pad gekomen. Mijn persoonlijke doel, mijn eigen project: hondenhokken-voor-Pilion!

Wilt u mij na het lezen van mijn verhaal meehelpen om die hondenhokken te realiseren? Dat kan. Via de links hieronder kunt u precies lezen waar het project om draait en hoe u ons kunt steunen. De nieuwe hokken kosten € 100,00 per stuk en het zou natuurlijk fantastisch zijn als ik u binnenkort foto’s kan laten zien van een heleboel nieuwe onderkomens. We hebben trouwens ook iemand bereid gevonden om de hokken te voorzien van artistieke naambordjes waarop de sponsor – of bijvoorbeeld een ‘in memoriam’-naam van uw overleden hond, kan ook!  – vermeld kan worden. Dan hebt u eigenlijk een klein beetje ‘een tweede huis in Griekenland’, toch? Maar is de sponsoring van een heel hok u te veel, weet dan, dat ieder bedrag, hoe klein ook, heel erg welkom is. Vele druppels maken namelijk ook een emmer vol!

U kunt doneren via de Stichting Dierenhulp Zonder Grenzen:

rekening NL12 SNSB 0928 2718 03 t.n.v. Stichting Dierenhulp zonder Grenzen o.v.v. “Hondenhokken voor Pilion Strays”

P.S. Voor een bijdrage van € 25,00 of meer krijgt u als dank de door mij geschreven roman Opnieuw Verbonden (e-pub versie) t.w.v. € 4,99 via de mail gratis toegestuurd! Vermeld uw e-mailadres bij de betaling of geef het in een apart berichtje door aan de Stichting. Iedere bijdrage, hoe klein ook, helpt mee om de zwerfdieren van Pilion een beter leven te geven!

Links naar het project:

♥♥♥

 

 

Geneuzel

Hebben jullie dat nou ook, dat gevoel dat de wereld om ons heen behoorlijk uit de rails aan het lopen is? Je staat erbij, je kijkt ernaar en denkt verbijsterd: wat gebeurt hier? Als auteur vind ik het best lastig om in een roerige tijd als deze een luchtige column te schrijven over ons geneuzel hier in Pilion, maar ik weet ook dat een website als die van mij niet de plaats is om het eens uitgebreid over de situatie in de wereld te gaan hebben. Bovendien is mijn ‘geneuzel’ over ons leven in Pilion voor mijn lezers misschien juist wel een aangename afwisseling van de dagelijkse vloedgolf aan ellende die aan alle kanten over ons uitgestort wordt, dus neuzel ik ook deze maand gewoon verder.

De ellende hier in Pilion valt namelijk heel erg mee, zeker als je het afzet tegen wat er in de rest van de wereld gebeurt. Ja, we balen hier van de langdurige regenperiodes, van de heftige sneeuwval die het leven dagenlang stil legde, van het feit dat we een voor Griekse begrippen heel koude en natte winter hebben. Daar kan ik uitgebreid over klagen, maar vandaag schijnt het zonnetje, en heel gek, zodra die zon schijnt, verdwijnt mijn neiging om te klagen… inderdaad, als die genoemde sneeuw voor de zon.

Afgezien van dat weer en de ellende in de wereld, heb ik eigenlijk helemaal niets te klagen gehad in deze eerste maand van het nieuwe jaar. Integendeel. Dankzij de AOW en het eindelijk bereikte pensioen(tje) van manlief zijn we voor het eerst in vele jaren deze januari-maand begonnen in de groene cijfers. Een heel fijn gevoel, hoewel we elkaar nog steeds een beetje ongelovig aankijken en mompelen: ‘Ja, ja, voor zolang als het duurt…’ Want AOW en pensioenen zijn nu eenmaal afhankelijk van wat er in NL gebeurt, en daar hebben wij weinig invloed op. Hoelang het duurt, weet je nooit, daar zijn wij ons altijd al van bewust geweest. ‘Geniet van de dag van vandaag’ is ons motto, en het feit dat we dat nu wat makkelijker kunnen doen zonder al te veel fronsrimpeltjes in het voorhoofd is een fijne bijkomstigheid. Wat niet betekent dat ik nu ook al op mijn lauweren ga rusten. Nee, een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, en aangezien míjn AOW dankzij de 67-plus-3-maanden-maatregel boven op de al bestaande 22% met nog eens een extra 4% gekort zal worden (omdat ik tegen die tijd dus twee jaar langer in het buitenland zal wonen) blijft er van mijn toekomstige ouderdomsinkomen niet zo heel veel over.

Nu vind ik het geen straf om dagelijks met woorden bezig te zijn, en nog minder als ze niet meer verantwoordelijk zijn voor ons maandelijks inkomen. Schrijven voor de fun, wie wil dat nou niet? En zo zag eind vorig jaar de eerste aflevering van de Yellow Rose-serie het levenslicht, een ‘fun-project’ waar ik in 2017 tussen het pensionado-genieten door een beetje mee kon stoeien. Maar zie, het lot besliste anders, want toen… toen kreeg ik ‘The Call’, zoals dat in ons vakgebied wordt genoemd: een telefoontje of mailtje waar iedere schrijfster van droomt, maar wat slechts voor weinigen is weggelegd. Hoe en wat houden jullie zeker van mij tegoed, want hoewel ik het natuurlijk het liefst van de daken zou willen schreeuwen, kan ik er op dit moment niets over zeggen – behalve dan dat ik nu al een paar weekjes op wolkjes loop. Regelmatig schud ik verbaasd mijn hoofd en mompel: ‘Te mooi om waar te zijn!’ Maar na The Call zijn er al wat meer berichtjes over en weer gegaan, dus zo langzamerhand begin ik toch te geloven dat wat ik nooit verwacht had zomaar ineens toch is gebeurd.

Het houdt in ieder geval in dat ik de komende maanden weer fulltime ga doen wat ik het allerliefste doe: een heerlijk dikke roman schrijven. Ik mag weer urenlang in een andere wereld vertoeven, waar ik de malste, leukste en spannendste avonturen ga beleven. Ik zal erbij lachen, vloeken, en er ongetwijfeld ook een traantje bij laten, want ook dat hoort nu eenmaal bij het hele proces van schrijven. En dat er wat minder tijd zal zijn voor uitslapen, luie middagjes aan het strand en gezellige etentjes in de taverne… tja, dat moet dan maar. Ik weet zeker dat me dat niet kwalijk genomen zal worden, want de mensen om mij heen weten zo langzamerhand wel hoe het gaat als ik ‘in een boek’ zit. En diegenen die dat nog niet weten, komen er deze zomer vanzelf achter.

Als kers op die heerlijke januari-taart van mij appte zoonlief dat hij vanaf begin februari twee weken bij ons komt doorbrengen, nieuws dat mijn moederhart heel veel deugd doet. Ik ben tussendoor dus alweer bezig om dekbedden te luchten, mijn werkkamer – logeerkamer voor zoonlief – te soppen en al die andere dingen te doen die iedere moeder nu eenmaal doet als haar kind na een lange afwezigheid ‘naar huis’ komt. Maakt niet uit dat dat kind inmiddels al een volwassen man is, het blijft heerlijk om je kind weer in je armen te kunnen sluiten.

Kortom, mij hoor je niet klagen deze maand. Ik neuzel gewoon door 😉

♥♥♥♥♥

 

Boekennieuws

Soms gebeurt er zomaar iets wat je absoluut niet verwacht. Emma, Suzan en Lotte, de dames uit De Magie van Beekwoude, hebben tot mijn grote verrassing iets heel leuks in werking gezet. Ik kan er op dit moment niets over vertellen, behalve… dat de verkoop van het e-book via bolcom en Kobo vanaf nu is stopgezet. In afwachting van de dingen die gaan komen. Wordt vervolgd

♠♠♠

Welkom in 2017!

Zo, en nu is het afgelopen met al dat gemijmer en gemummel over 2016. We gaan op volle kracht het nieuwe jaar in met de wens dat het u en ons maar heel veel mooie momenten mag brengen! Vandaag doe ik het rustig aan, ik heb de afgelopen weken zoveel blogjes geschreven dat ik het nu kort houd. Ik hoop dat u ook het komende jaar zult genieten van mijn schrijfsels en belevenissen. Het is heel inspirerend om te weten – de websitestatistieken vertellen mij van uw bezoekjes –  dat u mij zo op de voet volgt!

Heel hartelijk bedankt, lieve lezers! En… laten we er met zijn allen maar gewoon een super mooi nieuw jaar van maken! 😉

♥♥♥

 

Kerstgedachten

kerstkaart1Kerstmis in Pilion… onze twaalfde alweer. Niet te geloven hoe snel de jaren elkaar opvolgen en hoeveel er in die jaren veranderd is. Je droom achterna gaan is heel leuk, maar dromen hebben nu eenmaal de neiging om anders te verlopen dan je verwacht. Erg is dat niet, je wordt er zelfs een completer mens van: iemand die heeft geleerd dat dromen echt de moeite waard zijn om geleefd te worden, ondanks alle tegenslag die je daarbij op je pad vindt.

zieke-tijn-lakt-nagels-voor-serious-requestIk kan gelukkig met de hand op mijn hart beweren dat onze persoonlijke tegenslagen bar weinig voorstellen bij de ellende die heel veel andere mensen te verwerken krijgen. Ellende waarmee ook de wereld dit afgelopen jaar weer overspoeld werd. Maar zie… midden in al die ellende staat er ineens een doodziek zesjarig jongetje met zijn vader en twee eurootjes voor het Glazen Huis van Serious Request. ‘Omdat het altijd erger kan,’ zei zijn vader. ‘Omdat Tijn het erg vindt dat er nog zoveel kinderen zijn die de zes jaar niet eens halen.’ En die onthutsende woorden hakten er bij iedereen zodanig in dat heel Nederland op dit moment aan het nagels lakken is, met als gevolg dat de twee eurootjes in een paar dagen tijd zijn uitgegroeid tot meer dan een miljoen.

metalic-01Stiekem denk ik dat de kleine Tijn gewoon een vermomd kerstengeltje is, gestuurd om in onze grimmige en donkere wereld een wel heel bijzonder lichtje te brengen op een moment dat we dat licht heel erg goed kunnen gebruiken. Want Tijn, zo klein en ziek als hij is, laat ons namelijk precies zien waar het allemaal om draait: dat één simpel gebaar van één iemand letterlijk een wereld van verschil kan maken. Ik hoop met heel mijn hart dat Tijn nooit vergeten wordt. Dat er dankzij hem een heleboel mensen de moed vinden om op hun eigen bescheiden wijze een wereld van verschil te maken voor iemand anders. Door woorden, door daden, hoe klein, hoe nietig, hoe eenvoudig ook. Want diep in ons hart weten we immers best dat die grote boze wereld niet verandert als we verwachten dat ‘die anderen’ het wel voor ons zullen doen. Een betere wereld begint nog altijd bij onszelf.

peaceDe wereld zit vol met kanjers als Tijn, die hun eigen kleine lichtje laten schijnen. Dat weet ik, omdat ik er een gewoonte van heb gemaakt om die berichten op mijn facebook-tijdlijn te laten verschijnen. Ik lees bijna dagelijks de verhalen van ‘gewone’ mensen die ergens op de wereld licht brengen in de duisternis. Positieve newsfeed, noem ik dat, en het is een effectief middel tegen de vloedgolf van geweld, van haat en leugens die de media over ons uitstort. Want ik geloof echt dat liefde sterker is dan haat. Ik geloof dat die ene universele droom van vrede op aarde best werkelijkheid kan worden – als we met zijn allen die droom daadwerkelijk achterna gaan, stap voor stap, een voor allen, allen voor een. En ja, die droom zal zeker anders verlopen dan we verwachten. We zullen tegenslagen op ons pad vinden, andere wegen moeten inslaan, onze verwachtingen moeten bijstellen. Maar dat kan. De kleine Tijn laat ons immers op zijn eigen bijzondere manier zien hoe je dat doet?

20151111_wapenstilstandRond de kerst zijn we allemaal van goede wil. Dat hoort er ook een beetje bij, nietwaar? De rest van het jaar mag je de wereld plat bombarderen, maar met de kerstdagen probeert ieder oorlogsland zo veel mogelijk een ‘staakt het vuren’ hanteren. Misschien moeten we het maar eens een keertje omdraaien. De rest van het jaar het vuren staken, en als er dan na die twaalf maanden vrede nog steeds oorlogsinteresse is, dan mag er volgend jaar kerst twee dagen weer ‘gevuurd’ worden. Grote kans dat het oppakken van de wapens dan bij iedereen op een laag pitje staat. Misschien moet ik dat idee maar eens aankaarten bij de Verenigde Naties. Wat denken jullie, zou het helpen?

wilma.autNee, ik denk ook van niet. Daarvoor is er nog steeds te veel haat op deze wereld. Maar… misschien kunnen we de toekomst toch een beetje mooier maken. Door ons door de kleine Tijn zo te laten inspireren, dat we met zijn allen echt bereid zijn de toekomst een beetje mooier te maken. Zodat Tijn niet alleen een verschil maakt voor Serious Request, maar ook een verschil voor onze manier van om elkaar geven. Want die betere toekomst – die creëren we nog altijd zelf. Zeker weten!

Ik wens jullie hele fijne kerstdagen met heel veel gelakte nagels om je heen 😉

Καλά Χριστούγεννα από την Κάτω Γατζέα!