Hoera, weer thuis!

Van de mooie Keukenhof-blommen naar de bloemenpracht op Pilion… een mens kan het slechter treffen! Ja, ik ben weer terug op mijn kleurrijke schiereiland, na een lange en vermoeiende reis. De koffer is uitgepakt – een nieuwe, want van de oude braken de wieltjes onderweg af, net op de dag dat ik vijf keer moest overstappen en vele stationstrappen op en af moest. Dat zul je altijd zien, maar gelukkig werd ik gered door mijn uitgever Cupido, oftewel Anita en Pierre Verkerk, die me na een heerlijke lunch in Baarn meenamen in de auto en een nieuwe koffer lieten uitzoeken, zodat ik de verdere reis naar H.I. Ambacht iets comfortabeler kon voortzetten. Gelukkig maar, want ik denk dat ik anders ergens onderweg de voor mijn verjaardag gekregen droge Twentse worsten, het Kuijernat en de Hellendoornse Babbelaar gedumpt had vanwege het gewicht. Dankzij Anita en Pierre hebben ook die het gered tot in Kato Gatzea, en manlief en ik hebben er al heerlijk van gegeten en gedronken.

Moe ben ik nog wel, en daarom krijgen jullie deze maand geen lange verhalen van me, maar moeten jullie het doen met de foto/video-impressie die ik dit weekend heb gemaakt om de herinneringen aan een koude, maar mooie reis te delen met mijn familie en vrienden. En dus ook met jullie 😉

Veel kijkplezier!

♥♥♥♥♥

 

Druk? Welnee!

Er zijn zo van die weken dat mijn bezigheden in het teken van mijn privéleven staan. Nu ligt mijn hart over het algemeen redelijk op mijn tong, dus zo heel privé zijn die bezigheden ook niet, maar ik bedoel ermee dat ik de laatste tijd de focus even niet gericht had op mijn openbare Griekse schrijversleven, waardoor de column van 1 april – nee, geen grap – mij even ontschoten was.

De reden was heel simpel: manlief was een aantal dagen naar Athene, wat betekende dat ik er hier thuis alleen voor stond. Ook niet zo erg, maar over tien dagen vertrek ik naar NL, wat achter de schermen altijd een hoop geregel geeft, omdat ik in twee weken tijd met het openbaar vervoer van west via noord naar oost ga reizen – en daarna weer terug naar het westen. Als het dan ook nog eens paasvakantie in NL is, dan levert het organiseren van zo’n reis toch wat extra problemen op. Tickets zijn ineens twee keer zo duur, B&B’s – voor een gezellig weekendje met zoonlief – hanteren prijzen die in andere periodes voor viersterrenhotels gelden, en vrienden waar ik altijd terechtkan voor een slaapplaats zijn toevallig net zelf op vakantie. Kortom, het vergde iets meer geregel dan anders om efficiënt en betaalbaar gebruik te maken van de tijd die ik heb en ook nog een beetje te genieten. Maar ik geloof dat ik dat nu allemaal redelijk rond heb!

Die vier dagen alleen thuis werden veroorzaakt door een bijna verlopen paspoort van manlief, dat hij als Nederlander-in-Griekenland persoonlijk in Athene moest laten verlengen. Nu is dat een treinreis van ruim vijf uur, en zijn, zoals ik eerder al in mijn Vlaardingse column schreef, de openingstijden van de ambassade dusdanig dat je dat niet op één dag kunt doen. Geen probleem, een citytripje op zijn tijd is ook heel leuk. Niet samen helaas, dat is wat lastig vanwege de diertjes, maar ach, manlief vermaakt zich ook goed in zijn uppie. Alleen hebben wij niet voor niets de werkverdeling zoals we die hebben: ik ben de expert in dingen uitzoeken, manlief is de beste in het draaiend houden van ons huishouden en alles wat daarbij komt. Zijn citytripje uitzoeken, boeken en afspraken regelen deed ik dus en passant even tussen mijn eigen trip-geregel, redigeer- en schrijfwerk door. Om vervolgens tijdens zijn afwezigheid de verzorging van ons huishouden, tuin en dieren over te nemen en ondertussen te proberen mijn werkopdrachten af te krijgen vóór ik vertrek.

En toen viel een paar dagen voor manliefs vertrek mijn vulling eruit…

Tandartsbezoek was nodig, maar zoals jullie onderhand wel weten is ‘even’ naar Volos met het openbaar vervoer er hier niet bij. Ook nu niet, want op de terugweg kreeg de bus panne, en stonden we drie kwartier gelaten te wachten op redding. Maar… de tandarts was een gezellige vent, en het vullen verliep pijnloos, dat maakte veel goed. Voor de eveneens nodige grote schoonmaakbeurt moest ik echter eind van de week – tijdens manliefs afwezigheid dus – nog een keer terugkomen, aansluitend op een bezoek aan een collega-tandarts die meer kennis had van wat ik maar aan zal duiden als ‘wat specifieke tandproblemen’, overgebleven uit mijn NL-tijd. Uit het consult bleek dat een en ander wel opgelost kan worden, maar omdat de ingrepen van destijds al behoorlijk verouderd waren, moet de tandarts er behalve een bestelling voor doen – die hier in Greece weken kan duren – ook nog eens een nieuw stuk gereedschap voor aanschaffen… hetgeen uiteraard op de een of andere manier in de toekomstige rekening verwerkt zou moeten worden. Kortom, als ik nu toch naar NL ging, was het misschien voor alle partijen makkelijker om bij mijn voormalige NL-tandarts langs te gaan.

Afijn, daar had ik in mijn toch al strakke reisschema natuurlijk geen rekening mee gehouden. Maar met een beetje schuiven kon het net. En gelukkig, de tandarts in NL reageerde meteen op mijn noodkreetmailtje: helaas is de praktijk net die week gesloten, maar… we kunnen wel een afspraak voor je maken bij ons laboratorium om het probleem te verhelpen. Hoera!!! Dat zijn toch de ‘fijne’ dingen van NL, die ik hier wel eens mis. Alles loopt in NL net even iets makkelijker dan hier! Dus met een beetje geluk gaat dat nu allemaal goedkomen.

Dit speelde allemaal afgelopen vrijdag, en de zaterdag erna stond uiteraard in het teken van manliefs thuiskomst. Want na vier dagen was een stofzuiger door het huis natuurlijk wel nodig, en die viooltjes die hij voor vertrek voor me had meegebracht moesten ook nog even geplant, er moest nog een wasje gedraaid, houtjes voor de kachel gehakt, afgewassen, de hond uitgelaten… en ik moest rond elf uur naar de kerk vanwege een 40-dagen herdenkingsdienst voor de buurvrouw die vorige maand overleden is. Dus wekker gezet om negen uur, kon ik lekker op mijn gemak even wakker worden voor ik aan de slag moest. Ja, echt niet! Vijf voor elf werd ik wakker! Grote schrik, want ik kon het niet maken om níét even mijn gezicht te laten zien in de kerk. We hadden de begrafenis namelijk ook al gemist! Dus snel kattenwasje, in de kleren geschoten en zonder koffie gauw richting kerk. Zie ik gelukkig een andere buurvrouw, maar… niet in de buurt van de kerk, wat raar was. Verwarring bij mij dus. Had ik het verkeerd gelezen op het pamflet aan de paal? Er had geen tijd op de aankondiging gestaan, maar een herdenkingsdienst is altijd pas rond kwart over elf, halftwaalf  afgelopen, dus hoewel aan de late kant, was ik nog wel op tijd. Buurvrouw keek me ietwat meewarig aan: ‘Op zaterdag begint de dienst altijd een uur vroeger, om halftien in plaats van om halfelf,’ vertelde ze me een beetje pinnig. Ik kromp inwendig in elkaar, want ook als ‘niet-orthodoxe’ had ik dat blijkbaar moeten weten. ‘Maar,’ ging ze iets vriendelijker verder, ‘ze drinken koffie bij De Lachende Papegaai’ (het heet anders, maar ik kan die naam nooit onthouden) ‘dus als je daarheen loopt, kun je de familie nog condoleren.’

En zo zat ik zaterdagochtend om kwart over elf net uit bed bij de Papegaai met de rouwende dochter van de buurvrouw aan de koffie met Metaxa, want als gast wordt je geacht dat te drinken om de ziel van de overledene naar het Paradijs te helpen. Dat ik zo laat was – de meeste andere koffiedrinkers na de dienst waren al weg – werd me gelukkig niet kwalijk genomen. Integendeel, ik werd zelfs uitgenodigd voor de lunch in de taverne ernaast, maar dat heb ik toch maar afgeslagen. Zo goed kende ik de buurvrouw nou ook weer niet. Bovendien moest ik nog een heleboel doen voor manlief thuiskwam.

Al met al begrijpt u nu hopelijk waardoor ik enigszins van slag was door alles en die hele maandcolumn totaal vergeten ben. Ik was heilig van plan om vanmorgen als eerste daarmee te beginnen, maar helaas is vandaag ook niet mijn beste dag. De vriend die onze tuin kwam omspitten stond al om acht uur op de stoep, er kwamen allerlei dringende mailtjes tussendoor, manlief moest om halfelf naar Volos, zodat ik af en toe een hapje en drankje moest verzorgen voor onze noeste werker, tot overmaat van ramp bleek mijn bestaande redigeerbestand beschadigd en niet te openen, zodat ik afgelopen donderdag 6 uur voor niets heb zitten werken en overnieuw moest beginnen, en ik ben door dat alles vanmorgen vergeten mijn B12-injectie te halen. Wat waarschijnlijk de reden is dat ik nu een kort lontje heb…

Pfff, wat een gedoe allemaal, hè? Je zou toch van minder moe worden!

Maar dan… is er nog altijd de tsipouro! Dus toen ik een paar keer diep adem had gehaald en met het tsipourootje naast mijn computer weer bijna op het punt was waar ik afgelopen donderdag was gebleven met corrigeren… herinnerde ik me opeens dat ik nog een column moest schrijven!

Nou ja, gelukkig had ik meer dan genoeg te vertellen 😉

♥♥♥♥♥

 

Losse eindjes

Het wordt een latertje vandaag ben ik bang. Het was er door van alles en nog wat nog niet van gekomen om de maandcolumn te schrijven, maar géén column schrijven op de eerste van de nieuwe maand… nee, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen. Tenzij er geen internet is of zo, maar dat zijn omstandigheden die ik niet in de hand heb. Op tijd een column schrijven wel. Nou ja, ook niet altijd, want er gebeuren hier altijd zoveel onverwachte dingen dat mijn planning regelmatig in de war wordt geschopt.

‘Je doet het jezelf aan,’ roept manlief vanuit de keuken en hij heeft helemaal gelijk. Die hondenhokken van de laatste weken waar ik tussendoor zo mee bezig ben, heb ik me vrijwillig op de hals gehaald. Dus als ik vandaag van de timmerman te horen krijg dat ‘het eerste prototype zo goed als klaar is en wanneer kunnen we naar de shelter om hem af te leveren?’ dan moet ik mijn geplande bezigheden maar even aan de kant schuiven om daarvoor ruimte te maken – ook al heb ik die ruimte eigenlijk niet. Dat hoort erbij als je zo’n project opstart. Eigen schuld!

Dat ik die nieuwe uitvoering van mijn reisgids tot het allerlaatst voor me uit heb geschoven, is ook mijn eigen schuld. Ik wist in december al dat ik een andere versie wilde maken, maar op de een of andere manier kwam het er niet van. Tot deze week. En trots dat ik ermee ben! Tenminste… ik hoop dat ik trots mag zijn, want de bestanden die ik zojuist bij de drukker heb ingeleverd zijn nog niet goedgekeurd. Maar ik heb er wel alles aan gedaan om het zo perfect mogelijk weg te sturen. En dat viel niet mee, want na tien jaar ‘een eenvoudig geel gidsje’ geproduceerd te hebben, vond ik het hoog tijd worden om er nu een echt boekwerkje van te maken. De online mogelijkheden zijn zo verbeterd, dat het geen enkel punt is om er een softcover boek van te laten maken zonder dat ik ervoor uit mijn stoel moet komen.

Maar ook al ben ik na alle schrijversactiviteiten aardig ingeburgerd in het aanleveren van boekjes-kopij in pdf-formaat, en heb ik ook al een paar keer eigenhandig een omslag ontworpen voor e-books, ik ben natuurlijk geen echte vormgever die dat allemaal even uit zijn mouw schudt. Dus als de drukker dan voorschrijft dat alle foto’s aangeleverd moeten worden in CMYK-kleuren, wat uieraard weer afwijkt van de kleuren die ‘normale’ foto’s hebben, zodat al die foto’s in het boekje op de een of andere manier naar die CMYK-kleuren moeten worden geconverteerd… precies! Dan krijg ik het toch lichtelijk benauwd. Maar… het is me wel gelukt!

‘Je haalt het jezelf op de hals,’ roept manlief uit de keuken, om eraan toe te voegen: `We eten over twintig minuten.’ Heerlijk toch, zo’n man die kookt. Stel je voor dat ik dat er ook nog bij zou hebben! Nee, wat dat aangaat, hebben wij het prima geregeld. Ik ga ’s ochtend naar mijn kantoor – ‘naar mijn hok’ roep ik altijd, maar dat mag ik niet meer zeggen – en manlief zorgt voor de rest. Nou ja, ook niet altijd, want als hij naar Volos of zo is, en niet om halfdrie thuis is, dan word ik geacht hond Ira eten te geven. En natuurlijk was vandaag, net toen ik het niet kon gebruiken, de rijst die we haar geven op, en moest ik eerst rijst koken, die ook nog moest afkoelen en… Afijn, zo’n dag is het dus vandaag.

Had ik trouwens al verteld dat we hier ook carnaval hebben gehad dit weekend? Niet dat wij persoonlijk carnaval vieren, ik zie daar nog steeds de lol niet van in, maar afgelopen zondag waren er in ons dorp en de wijde omgeving veel vreemd uitgedoste mensen te zien. Op maandag was het Kathera Deftera – Schone Maandag – het begin van de vastenperiode, en ook dat wordt hier door velen heel serieus genomen. Een echte Griekse traditie op Kathera Deftera is het vliegeren, en het is super leuk om al die vliegers in de lucht te zien. Niet dat ik er veel heb gezien, want ik zat achter mijn computer te zwoegen op die CMYK-kleuren. Maar de hond van de buren ging behoorlijk uit zijn dak, dus toen ik enigszins verwilderd mijn kantoor uitstoof om hem tot de orde te roepen, werd ik hartelijk begroet door de buurjongen, die gezellig met zijn vrienden aan het vliegeren was. Wat de reden was dat de hond zo tekeer ging.

Tussen alle bedrijven door kwam de buurvrouw iets vragen over mijn gordijntjes, bracht een vriend iets terug wat hij geleend had en kreeg ik vandaag een telefoontje dat morgen het nieuwe dekbed wordt bezorgd. Gewoon via internet besteld bij IKEA, want sinds ik heb ontdekt dat ze het voor € 5,00 bij ons thuis afleveren, ben ik niet meer te houden. En dit keer hoefde ik die vrachtkosten niet eens te betalen, want ik heb inmiddels al zoveel punten op mijn IKEA-Family-kaart staan, dat ik daarmee de leveringskosten kon afrekenen.

Ik neem tenminste aan dat het de bezorgmevrouw van Ikea was die me belde, want ze sprak uiteraard Grieks en ik zat nog met mijn hoofd in die CMYK-kleuren, dus ik ving iets op over ‘bestelling uit Athene’ en ‘morgen thuis’ en ‘bezorgen vanuit Volos…’ Van wat ze ertussen zei, kreeg ik niet alles mee, maar is niet erg. Ik verbind de punten die ik wel begrijp in mijn hoofd met een lijntje aan elkaar, en dan snap ik wel zo ongeveer waar het omgaat. Hoewel je daar wel mee moet oppassen, hoor, want ik vul die lijntjes natuurlijk regelmatig verkeerd in. De ‘getuige’ waarvan ik destijds dacht dat ze telefonisch een afspraak met me wilde maken om over hondenmishandeling te praten, bleek achteraf een Jehova-getuige te zijn. Een hele lieve, dat wel, dus zo erg was het niet. Maar ik bedoel maar, je kunt toch aardig miskleunen met zomaar losse puntjes naar eigen opvatting met elkaar verbinden.

En zo zal deze column gewoon netjes op de eerste van de maand verschijnen. Tot mijn eigen verbazing is het me ondanks alles dus toch gelukt om vandaag opnieuw een aantal ‘losse eindjes’ aan elkaar te knopen. Precies zoals ik in mijn hoofd had. Het is inderdaad een latertje geworden, zie ik. Maakt niet uit, er is gelukkig nog voldoende van de avond over om straks nog even lekker onderuit te gaan voor de buis. En morgen – ach, morgen is er gewoon weer een nieuwe dag. Om die allerlaatste overgebleven losse eindjes aan elkaar te knopen.

En het dekbed in ontvangst te nemen… 😉

♥♥♥♥♥

Hondenhokken voor Pilion

Soms loopt alles heel anders dan je verwacht, en dat geldt dit jaar zeker voor mij. Twee maanden geleden had ik alles keurig op een rijtje. Ik zou in mijn eigen tempo een vervolgserie van korte romans gaan schrijven, die in eigen beheer uitgeven, en ik zou, omdat ik dankzij het AOW-tje van manlief niet meer een heel maandloon hoef te verdienen, ook een deel van de opbrengst weggeven aan een goed doel: de zwerfdieren van Pilion.

Zo gedacht, zo gedaan. Het introductieverhaal van De Magie van Beekwoude zag in december het levenslicht en dat werd door mijn trouwe fans zo enthousiast ontvangen, dat ik een paar weken later dankzij hen in Argalasti het mooie bedrag van € 70,00 kon overhandigen aan de Engelse Mandy, de oprichtster van de Zwerfdieren-organisatie Give Strays A Chance. Ze was er heel blij mee, want zoals ik al eerder schreef: het aantal zwerfdieren in Pilion is mede door de crisis onrustbarend toegenomen en hulp ‘van buitenaf’ is helaas broodnodig.

We zijn nu twee maanden verder en op de een of andere manier heeft die vreemde magie van Beekwoude ook voor mij persoonlijk gewerkt. Een van de gevolgen daarvan is dat er géén vervolg zal komen op dat eerste introductieverhaal, tenminste… niet zoals ik voor ogen had. Wat het dan wel gaat worden, mag ik op dit moment nog niet verklappen, maar dat het voor mij een lang gekoesterde droom is, die totaal onverwacht werkelijkheid is geworden, dat kunt u gerust van me aannemen. Hou mijn website en FB-pagina maar in de gaten, de komende weken, want ik denk dat ik niet alleen mijzelf maar ook mijn trouwe lezers een groot plezier ga doen met wat er dit jaar staat te gebeuren!

Maar… Beekwoude kreeg nog een ander staartje. Want op die bewuste dag in Argalasti nam Mandy mij mee naar de hoofdlocatie waar de door haar en andere organisaties opgevangen zwerfdieren gehuisvest worden. Nu wist ik wel dat de opvang hier in Pilion niet het niveau heeft van wat we in Nederland onder een dierenopvang verstaan, maar wat ik zag, brak letterlijk mijn hart. Ooit realiseerde de hoofdpersoon in mijn roman Verscheurd Verlangen een ‘droomopvang’ in Pilion, en wat wenste ik op dat moment dat ik mijn eigen hoofdpersoon was! Helaas ben ik niet getrouwd met een rijke bestsellerauteur, en hoewel ik het zelf als auteur best aardig doe, heb ik bij lange na niet de financiële middelen om zo’n droomproject te realiseren.

Wat ik echter wel heb, is een groot netwerk, en voor ik goed en wel besefte wat ik in gang zette, schreef ik voor de website van Dierenhulp Zonder Grenzen een lang verhaal over de zwerfdieren in Pilion, waarin ik o.a. vertelde over ‘mijn persoonlijke missie’: het realiseren van minimaal tien fatsoenlijke hondenhokken voor de opvang van zwerfdieren in Pilion. En zie, opnieuw was de magie van Beekwoude mij welgezind, want de sponsoring van de eerste drie hokken was binnen een paar dagen al een feit. Vandaag vindt de laatste voorbespreking met de timmerman plaats, en als alles is zoals wij dat voor ogen hebben, gaat het licht op groen, en zullen we zeer binnenkort het openingslint van het eerste Hondenhok-voor-Pilion-Strays met een grote glimlach kunnen doorknippen.

Pfff… wat een vliegende start van dit nieuwe jaar, hè? En ja, natuurlijk is er ook geld nodig voor het oplappen van zieke en ondervoede dieren, voor medicijnen, ontwormingspillen en antivlooien-spul. En wilt u graag een jong hondje uit Pilion naar Nederland halen om het een ‘gouden mandje’ te geven, dan kunt u uw hart ophalen. De organisaties Dierenhulp Zonder Grenzen,  Give Strays A Chance en Paws Pelion helpen u daar graag bij. Er is er keus genoeg, want deze winter zijn er wel vijftien puppy’s in de diverse tuinen van bekende hondenliefhebbers gedumpt. Allemaal ongelooflijk schattige humpies die veel meer verdienen dan wat wij hun hier in Pilion op dit moment kunnen geven.

voorbeeld oude situatie

De dierenorganisaties Give Strays A Chance en Paws Pelion hebben dan ook hun handen vol om al die dieren op te vangen en te verzorgen. Goede zwerfdierenhulp staat en valt echter bij een veilige, van goed onderdak voorziene locatie waar ze opgevangen kunnen worden. Een tijdelijke of semi-permanente plek waar ze bij kunnen komen van de verschrikkingen die ze in hun veelal nog korte leven hebben meegemaakt. Met voor ieder dier een ‘eigen’ onderdak, waar ze hun wonden – letterlijk en figuurlijk – kunnen likken. En dat is op de een of andere manier op míjn pad gekomen. Mijn persoonlijke doel, mijn eigen project: hondenhokken-voor-Pilion!

voorbeeld nieuw hok

Wilt u mij na het lezen van mijn verhaal meehelpen om die hondenhokken te realiseren? Dat kan. Via de links hieronder kunt u precies lezen waar het project om draait en hoe u ons kunt steunen. De hokken kosten € 100,00 per stuk en het zou natuurlijk fantastisch zijn als ik u binnenkort foto’s kan laten zien van een heleboel nieuwe onderkomens. We hebben trouwens ook iemand bereid gevonden om de hokken te voorzien van artistieke naambordjes waarop de sponsor – of bijvoorbeeld een ‘in memoriam’-naam van uw overleden hond, kan ook!  – vermeld kan worden. Dan hebt u eigenlijk een klein beetje ‘een tweede huis in Griekenland’, toch? Maar is de sponsoring van een heel hok u te veel, weet dan, dat ieder bedrag, hoe klein ook, heel erg welkom is. Vele druppels maken namelijk ook een emmer vol!

U kunt doneren via de Stichting Dierenhulp Zonder Grenzen: op rekening NL12SNSB0928271803 t.n.v. Stichting Dierenhulp zonder Grenzen o.v.v. “Hondenhokken voor Pilion Strays”

♥♥♥

 

Links naar het project:

Project Pilion Dierenhulp Zonder Grenzen

Projectnieuws

 

Geneuzel

Hebben jullie dat nou ook, dat gevoel dat de wereld om ons heen behoorlijk uit de rails aan het lopen is? Je staat erbij, je kijkt ernaar en denkt verbijsterd: wat gebeurt hier? Als auteur vind ik het best lastig om in een roerige tijd als deze een luchtige column te schrijven over ons geneuzel hier in Pilion, maar ik weet ook dat een website als die van mij niet de plaats is om het eens uitgebreid over de situatie in de wereld te gaan hebben. Bovendien is mijn ‘geneuzel’ over ons leven in Pilion voor mijn lezers misschien juist wel een aangename afwisseling van de dagelijkse vloedgolf aan ellende die aan alle kanten over ons uitgestort wordt, dus neuzel ik ook deze maand gewoon verder.

De ellende hier in Pilion valt namelijk heel erg mee, zeker als je het afzet tegen wat er in de rest van de wereld gebeurt. Ja, we balen hier van de langdurige regenperiodes, van de heftige sneeuwval die het leven dagenlang stil legde, van het feit dat we een voor Griekse begrippen heel koude en natte winter hebben. Daar kan ik uitgebreid over klagen, maar vandaag schijnt het zonnetje, en heel gek, zodra die zon schijnt, verdwijnt mijn neiging om te klagen… inderdaad, als die genoemde sneeuw voor de zon.

Afgezien van dat weer en de ellende in de wereld, heb ik eigenlijk helemaal niets te klagen gehad in deze eerste maand van het nieuwe jaar. Integendeel. Dankzij de AOW en het eindelijk bereikte pensioen(tje) van manlief zijn we voor het eerst in vele jaren deze januari-maand begonnen in de groene cijfers. Een heel fijn gevoel, hoewel we elkaar nog steeds een beetje ongelovig aankijken en mompelen: ‘Ja, ja, voor zolang als het duurt…’ Want AOW en pensioenen zijn nu eenmaal afhankelijk van wat er in NL gebeurt, en daar hebben wij weinig invloed op. Hoelang het duurt, weet je nooit, daar zijn wij ons altijd al van bewust geweest. ‘Geniet van de dag van vandaag’ is ons motto, en het feit dat we dat nu wat makkelijker kunnen doen zonder al te veel fronsrimpeltjes in het voorhoofd is een fijne bijkomstigheid. Wat niet betekent dat ik nu ook al op mijn lauweren ga rusten. Nee, een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, en aangezien míjn AOW dankzij de 67-plus-3-maanden-maatregel boven op de al bestaande 22% met nog eens een extra 4% gekort zal worden (omdat ik tegen die tijd dus twee jaar langer in het buitenland zal wonen) blijft er van mijn toekomstige ouderdomsinkomen niet zo heel veel over.

Nu vind ik het geen straf om dagelijks met woorden bezig te zijn, en nog minder als ze niet meer verantwoordelijk zijn voor ons maandelijks inkomen. Schrijven voor de fun, wie wil dat nou niet? En zo zag eind vorig jaar de eerste aflevering van de Yellow Rose-serie het levenslicht, een ‘fun-project’ waar ik in 2017 tussen het pensionado-genieten door een beetje mee kon stoeien. Maar zie, het lot besliste anders, want toen… toen kreeg ik ‘The Call’, zoals dat in ons vakgebied wordt genoemd: een telefoontje of mailtje waar iedere schrijfster van droomt, maar wat slechts voor weinigen is weggelegd. Hoe en wat houden jullie zeker van mij tegoed, want hoewel ik het natuurlijk het liefst van de daken zou willen schreeuwen, kan ik er op dit moment niets over zeggen – behalve dan dat ik nu al een paar weekjes op wolkjes loop. Regelmatig schud ik verbaasd mijn hoofd en mompel: ‘Te mooi om waar te zijn!’ Maar na The Call zijn er al wat meer berichtjes over en weer gegaan, dus zo langzamerhand begin ik toch te geloven dat wat ik nooit verwacht had zomaar ineens toch is gebeurd.

Het houdt in ieder geval in dat ik de komende maanden weer fulltime ga doen wat ik het allerliefste doe: een heerlijk dikke roman schrijven. Ik mag weer urenlang in een andere wereld vertoeven, waar ik de malste, leukste en spannendste avonturen ga beleven. Ik zal erbij lachen, vloeken, en er ongetwijfeld ook een traantje bij laten, want ook dat hoort nu eenmaal bij het hele proces van schrijven. En dat er wat minder tijd zal zijn voor uitslapen, luie middagjes aan het strand en gezellige etentjes in de taverne… tja, dat moet dan maar. Ik weet zeker dat me dat niet kwalijk genomen zal worden, want de mensen om mij heen weten zo langzamerhand wel hoe het gaat als ik ‘in een boek’ zit. En diegenen die dat nog niet weten, komen er deze zomer vanzelf achter.

Als kers op die heerlijke januari-taart van mij appte zoonlief dat hij vanaf begin februari twee weken bij ons komt doorbrengen, nieuws dat mijn moederhart heel veel deugd doet. Ik ben tussendoor dus alweer bezig om dekbedden te luchten, mijn werkkamer – logeerkamer voor zoonlief – te soppen en al die andere dingen te doen die iedere moeder nu eenmaal doet als haar kind na een lange afwezigheid ‘naar huis’ komt. Maakt niet uit dat dat kind inmiddels al een volwassen man is, het blijft heerlijk om je kind weer in je armen te kunnen sluiten.

Kortom, mij hoor je niet klagen deze maand. Ik neuzel gewoon door 😉

♥♥♥♥♥