Werk in uitvoering

De herfst is deze week ook in Pilion aangekomen. Regen, wind, en een temperatuurdaling van dertig-plus naar zeventien graden! Dat is behoorlijk wennen, na al die hete maanden. Mijn kledingkast is er nog niet op ingesteld, dus het is even zoeken naar iets warmere kleren om het bibberen te stoppen. Het levert behoorlijk vreemde combinaties op, waar ik in Nederland waarschijnlijk niet zo frank en vrij in zou rondlopen. Gelukkig veroorzaakt het in ons kleine dorpje dankzij het Griekse leven-en-laten-leven-principe geen enkele opgetrokken wenkbrauw. Nou ja, alleen van manlief, maar aangezien die er ook niet altijd bij loopt als een George Clooney heb ik daar mooi lak aan.

Nu kom ik ook niet zo vaak buiten momenteel, dat scheelt natuurlijk. Het schrijven neemt al mijn tijd en gedachten in beslag. En het was best een spannende tijd voor me, want twee weken geleden had ik het voor driekwart voltooide manuscript opgestuurd naar de uitgeverij om ‘mee te lezen’. Dat houdt in dit geval in dat maar liefst twee zeer ervaren hoofdredacteuren van HarperCollins Holland hun kritisch oog laten gaan over wat ik tot nu toe geschreven heb om vervolgens aan te geven waar het al dan niet goed gaat en wat er nog aan verbeterd moet worden. Dat meelezen tijdens de schrijffase vind ik doodeng, want ik ben geen schrijver die van tevoren een kant en klare plot uitdenkt. De kans is groot dat ik halverwege het boek paadjes ben ingeslagen die niets te maken hebben met wat er verderop in het verhaal gebeurt. Die kronkels poets ik er altijd pas  aan het eind van het schrijftraject uit. Op driekwart van het verhaal zitten die kronkels er echter nog gewoon in. Gelukkig snappen mijn redacteuren precies hoe ze met mijn warrige manier van schrijven  om moeten gaan. Of misschien schrijf ik wel minder warrig dan ik zelf denk, dat kan natuurlijk ook. Hoe het ook zij, ik kan opgelucht ademhalen. De reactie die afgelopen vrijdag in mijn mailbox viel bezorgde me op voorhand al een fijn weekend:

Hai Wilma, we hebben het manuscript tot dusver zorgvuldig doorgelezen, en we zijn heel erg enthousiast! Het verhaal is romantisch, spannend, goed opgebouwd, met fijne personages, mooie sfeerbeschrijvingen… Kortom, het leest als een trein!

Pff, een pak van mijn hart, dat begrijpen jullie wel. Deze mooie reactie betekent natuurlijk niet dat er verder geen op- en aanmerkingen waren, want er moet echt nog wel het een en ander aangepast worden voor het manuscript zijn definitieve versie heeft bereikt en ik er tevreden mee ben. Hard werken dus de komende vier weken, en weinig tijd voor andere dingen, want de deadline staat op eind van de maand. Heb ik dan daarna weer eindelijk tijd voor mezelf en mijn leven in Pilion? Nou, eigenlijk niet, want boek nummer twee staat al te dringen. Als ik het goed onthouden heb, moet die eind maart alweer ingeleverd worden. Ook de winter zal dus in het teken staan van veel en heel gedisciplineerd schrijven.

De boog kan echter niet altijd gespannen zijn, dus als ik over vier weken mijn deadline heb bereikt, trakteer ik mezelf eerst op een heerlijk weekje weg in eigen land. Het gaat een avontuurlijke vriendinnentrip worden naar Lake Kerkini, een groot natuurreservaat zo’n honderd kilometer boven Thessaloniki, waar waterbuffels, pelikanen, flamingo’s, en nog heel veel andere vogels en diersoorten voorkomen. Na een paar dagen puur natuur trekken we verder naar Drama, om van daaruit een bezoek te brengen aan de beroemde Alistrati-grot. Vanuit Drama zullen we dan per trein terugkeren naar Thessaloniki, waarna vriendin terugreist naar Nederland en ik naar Kato Gatzea.

Kortom, echt iets om naar uit te kijken, en ja, ook wel verdiend na al het harde werken van de afgelopen maanden, toch? Maar voorlopig moet het nog even bij de voorpret blijven, want morgenochtend schuif ik weer netjes achter mijn bureau. Om die laatste lastige hoofdstukken af te schrijven en daarna alle onlogische gedachtekronkels keurig weg te poetsen. Die leestrein van jullie moet natuurlijk wel tot op de laatste bladzijde gewoon lekker voortdenderen… 😉

♥♥♥♥♥

Bieb-tafel in Bladel

Goed voor een hele grote glimlach! Mijn eigen tafel in de bieb van Bladel… ha, ik wist niet eens dat ik uit zoveel boeken besta . En dat niet alleen. De plaatselijke krant wijdde spontaan een heel artikel aan de bijzondere vakantieontmoeting van lezeres Marian met een Nederlandse schrijfster. Hoe leuk is dit? Nou, heel leuk dus! Dank, Betsy van bieb Bladel, en natuurlijk Marian, voor deze lieve actie! En ja, als ik in NL ben, kom ik zeker langs voor een gezellige Brabantse meet&greet

Zomerleven

De zomer in Pilion is op het hoogtepunt. Veel Grieken hebben nu ook vakantie en dat is te merken. De kustweg van Volos naar Trikeri telt op een gewone dag meer auto’s dan ik in de hele winter voorbij zie komen. Nu ben ik volgens manlief niet zo’n opmerkzaam type, maar die extra drukte, die merk ik dus weer wel op.

Ik hou niet van drukte. Vroeger al niet. Een zomerse dag in het openluchtzwembad doorbrengen vond ik als kind een verschrikking. Dat gekrijs, geren, geduw, geplons! Waar een ieder zich kostelijk vermaakte, lag ik op mijn buik met mijn armen over mijn hoofd op mijn badlaken lijdzaam te wachten tot het tijd was om naar huis te gaan. Ook de zomerse stranddagjes naar Hoek van Holland waren niet aan mij besteed. Ik zag er echt de lol niet van in om tussen al die handdoeken, windschermen, halfblote lijven en koelboxen door te moeten laveren om me bij de krijsende massa in de golven te voegen. Nee, dank u wel!

Die aversie van massale zomeractiviteiten is gebleven. Zelfs hier, waar de mussen van de hitte van het dak vallen, blijf ik veel liever thuis dan dat ik midden in de zomer op het dorpsstrand een teen in de zee steek. Laat mij maar sudderen achter mijn computer met de ventilator op volle kracht en de tuinslang onder handbereik om mijn verhitte lijf af te koelen. Ik wacht wel met mijn strandbezoekjes tot de vakantiegangers weer naar huis zijn!

De extreme hitte van deze zomer werkt ook al niet mee om veel activiteiten te ontplooien. Een tripje naar de koelere bergen, een scooteruitstapje naar het rustiger zuiden… bij alleen de gedachte eraan breekt het zweet me al uit. Nu zweet ik nogal snel, maar toch, u begrijpt wel wat ik bedoel. Natuurlijk begrijp ik diep in mijn hart heus wel dat het niet alleen maar aan die hitte of de drukte ligt en ik vermoed dat mijn steeds respectabeler wordende leeftijd er ook niets mee te maken heeft. Nee, diep vanbinnen snap ik best dat ieder mens zo af en toe pas op de plaats moet maken om de gebeurtenissen van het leven te verwerken en zich dan beter een paar weekjes achter de geraniums kan terugtrekken. Ja, zelfs als je woont op een plek waar andere mensen op vakantie komen en ja, zelfs als je iemand bent die het bootje het liefst altijd maar varende wil houden en de rustige baai aan de lijzijde van de levenszee zo veel mogelijk vermijdt.

En kijk, wat is het dan heerlijk om omringd te zijn door een aantal vrienden die zoiets veel eerder en veel beter snappen dan ik. Vrienden die zien dat ik even niet zo lekker in mijn vel zit en me de ruimte geven om al pratende mijn gedachten op een rijtje te krijgen waardoor ook ik steeds beter begrijp waarom mijn vel de laatste tijd zo vreemd knelt. Nou ja, figuurlijk dan, hè, want de kipfiletjes en de kalkoenkwabben trekken zich natuurlijk niets aan van dat knellende vel. Die flapperen gewoon vrolijk door. Dankzij die lieve vrienden kom ik gelukkig weer steeds vaker achter de geraniums vandaan. Een verwenweekendje niets hoeven in Milina, mooie gesprekken op een terrasje in Platania, een uitnodiging voor een girls’ night inclusief aromatherapie… wie zou daar nu niet de tuin voor uit komen? Bijkomend voordeel is natuurlijk dat je juist door in beweging te komen weer nieuwe energie opdoet – waardoor je dus ook weer steeds meer gaat bewegen. Het loont absoluut om af en toe die hitte en het zweet en de drukte en de vermoeidheid voor lief te nemen en toch maar een dagje uit je comfortzone te stappen, zeker weten!

Mocht u na al dat geklaag en gemopper nu denken dat ik de hele dag in een giga dip zit… niets is minder waar. Het voordeel van schrijfster zijn is dat je tegelijkertijd in twee werelden kunt vertoeven. Als de echte me niet bevalt, verdwijn ik gewoon naar mijn fictieve wereld. Het nieuwe boek vordert dan ook gestadig. Opvallend is wel dat het in mijn verhaal momenteel veel regent en voor de tijd van het jaar erg koud is. En in plaats van gezellige uitstapjes naar het strand te maken, belanden mijn hoofdpersonen in sombere vochtige onderaardse gewelven. Tja, ik verzin natuurlijk gewoon van alles om koel te blijven, al is het maar in mijn hoofd. Ik denk dat naarmate de temperatuur hier gaat dalen, mijn hoofdpersonen vaker het zonnetje zullen zien schijnen. Dat is tenminste de bedoeling, want ook al speelt het verhaal zich dit keer in Nederland af, u als lezer moet er natuurlijk wel een feelgood-gevoel van krijgen. Miezerregen en druipgrotten helpen daar niet echt aan mee, dat snap ik best, maar het komt ongetwijfeld goed. Dat komt het bij mij altijd, al moeten er ook in mijn verhalen wel eens een paar flinke hobbels genomen worden, net als in het echte leven.

Kortom, ik hobbel vrolijk verder in mijn twee werelden, en koester de mooie momenten van het leven. Zoals het cadeautje van de heftige zomerstorm, compleet met onweer en regen, die we een paar dagen geleden over ons heen kregen. De temperatuur ging binnen een mum van tijd van tweeëndertig naar negentien graden en wat was dat heerlijk! Weg was de warmte, de benauwdheid, de histamine-allergie. Voor het eerst sinds weken konden we alle ramen tegen elkaar openzetten omdat het buiten eindelijk weer koeler was dan binnen. Slapen zonder airco… wat een luxe! Behalve die letterlijke opluchting van weer kunnen ademen, leverden de uren na de storm ook prachtige foto’s op. Een dubbele regenboog, oranje wolkenpartijen… de natuur vierde uitbundig feest en wij mochten dat feestje gratis en voor niks meevieren. ‘Bijzondere energieën die vrijkomen,’ zei een vriendin over het kleurrijke schouwspel in de lucht. En hoe vreemd het ook klinkt, ik voel me sinds de storm inderdaad krachtiger, energieker en ook positiever in het leven staan, iets waar ik heel blij mee ben. Dus ja, er is ongetwijfeld meer tussen hemel en aarde. Zelf zie ik dat niet altijd, maar mensen die er oog voor hebben, zoals mijn vriendin, zien het echt overal om zich heen.

Hm, misschien heeft manlief wel gelijk. Ik denk dat ik voortaan toch ook maar iets opmerkzamer ga worden 😉

♥♥♥♥♥

 

Hete dagen

We krijgen een zware hittegolf, zei de weerman vorige week, een paar dagen voor ik naar Thessaloniki afreisde voor een 4-daags citytripje met schoonzus uit NL. Hij kreeg gelijk. De eerste twee dagen vielen mee, met temperaturen rond de tweeëndertig graden, maar op dag drie bereikte het kwik al snel de zesendertig. In de schaduw welteverstaan. En dat is warm als je je in een stad bevindt. Heel warm.

Het heeft ons er echter niet van weerhouden om er enthousiast op uit te trekken en toch alle bezienswaardigheden te bezoeken die we op het programma hadden staan. Kwestie van niet al te laat opstaan, op het heetst van de dag een museum induiken en rond vier uur de koelte van de hotelkamer opzoeken. Om na een verfrissende douche tegen acht uur weer helemaal klaar te zijn voor de maaltijd in een gezellige taverne.

Thessaloniki is een verrassende stad, vol met monumentale overblijfselen uit een rijk cultureel verleden. Kerken, gebouwen, musea… wandelend door het stadscentrum kom je ze allemaal tegen. Het is echter ook een moderne studentenstad, met heel veel trendy loungebars, hippe cocktailtjes en chique designerwinkels. En juist die combinatie tussen oud en nieuw maakt deze stad zo interessant, want de Byzantijnse en Turkse invloeden zijn gewoon overal te zien, naadloos verweven in de hedendaagse hectiek van een moderne grote stad.

De spectaculaire ligging tussen de Egeïsche zee en de bergen maakt het nog aantrekkelijker om er een paar dagen rond te dwalen, dus mocht u nog op zoek zijn naar een citytripbestemming, dan kan ik u Thessaloniki van harte aanbevelen. Met Transavia vliegt u er vanuit Amsterdam in nog geen drie uur naartoe tegen een schappelijke prijs, en een hotel is via Booking.com snel te boeken. Wij logeerden in hotel Olympia, met uitzicht op de oude Romeinse Agora, en waren daar heel tevreden over. Uitstekende service, zeer uitgebreid ontbijt, moderne kamers met airco en alles op loopafstand. Nog een insider-tip: voor € 22,00 boekte ik – ook via Booking.com – vooraf een luchthaventaxi naar het hotel, inclusief meet&greet en fooi. Schoonzus werd keurig opgewacht in de aankomsthal, hoefde zelf niet te sjouwen met haar koffer en werd nog geen drie kwartier na aankomst op de luchthaven netjes bij mij in het hotel afgeleverd!

Het enige minpuntje tijdens ons tripje was dat de Griekse vuilnismannen juist deze periode hadden uitgekozen voor een langdurige nationale staking. Gecombineerd met de hittegolf veroorzaakte dat binnen een paar dagen een doordringende stank, die met het uur erger werd. In dat opzicht waren we blij dat we na vier dagen vertrokken, want als je na een lekkere maaltijd langs metershoge stinkende afvalhopen naar je hotel loopt, is door je neus ademhalen echt niet aan te raden. De staking is na ons vertrek nog een paar dagen doorgegaan – bij temperaturen van tegen de veertig graden! – wat voor de inwoners een regelrechte ramp moet zijn geweest. Gelukkig wordt inmiddels het vuil weer opgehaald, is de stad schoongespoten en de stank verdwenen. Of de vuilnismannen hebben gekregen waarvoor ze staakten, weet ik niet, maar ik was wel heel erg blij dat de vuilnismannen van Kato Gatzea het werk níét hadden neergelegd. De frisse lucht in ons kleine dorpje aan zee was een welkome verademing – letterlijk dus!

En zo ben ik alweer bijna een week terug op het honk. Na al het gereis van de afgelopen maanden hoop ik echt dat ik mijn koffer nu langdurig in de kast kan zetten en mijn gewone leven weer op kan pakken. Alle hectiek en emoties hebben een flinke wissel getrokken op mijn conditie, wat zich uit in extreme vermoeidheid en een oplaaien van allergieën. Een duidelijke waarschuwing dus dat mijn lichaam uit balans is en dringend behoefte heeft aan een pas op de plaats met voldoende rust en ontspanning.

Nu valt dat niet mee met een Manuscript in Wording wachtend op mijn bureau, en al helemaal niet bij temperaturen die nog steeds dagelijks oplopen tot bijna veertig graden. Nou ja, rusten doe ik daardoor wel, want ik lig nu noodgedwongen meermalen per dag op apegapen in mijn bed onder de airco, omdat het buiten nauwelijks te harden is. Werken gebeurt echter op tijden waarop ik mij normaal gesproken nog zeker twee keer omdraai, maar vroeg naar bed – broodnodig om aan mijn acht tot negen uur slaap te komen – is er helaas niet bij, want door de extreme hitte eten we veel later dan anders. Uit eten gaan is nu een betere optie dan zelf koken, maar zelfs naar een restaurant aan de boulevard lopen is bij negenentwintig graden in de ondergaande zonneschijn al een opgave. Kortom, als we om negen uur aan de maaltijd zitten, is dat voor deze periode een mooie tijd. Alleen niet als je eigenlijk om halfelf naar bed had gewild… Afijn, niets nieuws onder de Griekse zon: onze zomer in Pilion is net als altijd gewoon héét!

Voordeel van ’s nachts weinig slapen en vroeg op is wel dat ik zo heel af en toe toch kans zie om mijn ‘niet-meer-zo-dagelijkse 30-minuten wandelingetje’ te maken, ook al zo’n broodnodig iets om mijn gezondheid weer op te krikken. De nieuwe camera gaat steevast mee en wat is het toch leuk om de ‘gewone’ dingen van mijn dagelijkse Griekse omgeving vast te leggen. Iedere keer weer neem ik me voor om dat de volgende dag ook te doen, maar zo’n koel ochtenduurtje is natuurlijk ook ideaal om even deze column te schrijven. En aangezien het inmiddels kwart over negen is en de thermometer buiten alweer achtentwintig graden in de schaduw aangeeft, lijkt het me beter om dat wandelingetje  vandaag toch maar over te slaan. Dit weekend moeten we nog even door zien te komen, vanaf maandag gaat de temperatuur als het goed is weer terug naar maximaal zevenentwintig, een verademing na de extreem hoge temperaturen van de afgelopen tien dagen. En uiteraard véél aangenamer weer om gezondheidswandelingetjes te maken!

Wat mijn verdere plannen voor vandaag betreft… Ach, ik denk dat ik nog maar even terugga naar bed. Lekker die broodnodige uurtjes verloren slaap inhalen 😉

♥♥♥♥♥

 

Citytrip Thessaloniki 2017  (klik op de foto om de afbeelding te vergroten)

 

 

 

 

 

Hoera, weer thuis!

Van de mooie Keukenhof-blommen naar de bloemenpracht op Pilion… een mens kan het slechter treffen! Ja, ik ben weer terug op mijn kleurrijke schiereiland, na een lange en vermoeiende reis. De koffer is uitgepakt – een nieuwe, want van de oude braken de wieltjes onderweg af, net op de dag dat ik vijf keer moest overstappen en vele stationstrappen op en af moest. Dat zul je altijd zien, maar gelukkig werd ik gered door mijn uitgever Cupido, oftewel Anita en Pierre Verkerk, die me na een heerlijke lunch in Baarn meenamen in de auto en een nieuwe koffer lieten uitzoeken, zodat ik de verdere reis naar H.I. Ambacht iets comfortabeler kon voortzetten. Gelukkig maar, want ik denk dat ik anders ergens onderweg de voor mijn verjaardag gekregen droge Twentse worsten, het Kuijernat en de Hellendoornse Babbelaar gedumpt had vanwege het gewicht. Dankzij Anita en Pierre hebben ook die het gered tot in Kato Gatzea, en manlief en ik hebben er al heerlijk van gegeten en gedronken.

Moe ben ik nog wel, en daarom krijgen jullie deze maand geen lange verhalen van me, maar moeten jullie het doen met de foto/video-impressie die ik dit weekend heb gemaakt om de herinneringen aan een koude, maar mooie reis te delen met mijn familie en vrienden. En dus ook met jullie 😉

Veel kijkplezier!

♥♥♥♥♥