Zomerleven

De zomer in Pilion is op het hoogtepunt. Veel Grieken hebben nu ook vakantie en dat is te merken. De kustweg van Volos naar Trikeri telt op een gewone dag meer auto’s dan ik in de hele winter voorbij zie komen. Nu ben ik volgens manlief niet zo’n opmerkzaam type, maar die extra drukte, die merk ik dus weer wel op.

Ik hou niet van drukte. Vroeger al niet. Een zomerse dag in het openluchtzwembad doorbrengen vond ik als kind een verschrikking. Dat gekrijs, geren, geduw, geplons! Waar een ieder zich kostelijk vermaakte, lag ik op mijn buik met mijn armen over mijn hoofd op mijn badlaken lijdzaam te wachten tot het tijd was om naar huis te gaan. Ook de zomerse stranddagjes naar Hoek van Holland waren niet aan mij besteed. Ik zag er echt de lol niet van in om tussen al die handdoeken, windschermen, halfblote lijven en koelboxen door te moeten laveren om me bij de krijsende massa in de golven te voegen. Nee, dank u wel!

Die aversie van massale zomeractiviteiten is gebleven. Zelfs hier, waar de mussen van de hitte van het dak vallen, blijf ik veel liever thuis dan dat ik midden in de zomer op het dorpsstrand een teen in de zee steek. Laat mij maar sudderen achter mijn computer met de ventilator op volle kracht en de tuinslang onder handbereik om mijn verhitte lijf af te koelen. Ik wacht wel met mijn strandbezoekjes tot de vakantiegangers weer naar huis zijn!

De extreme hitte van deze zomer werkt ook al niet mee om veel activiteiten te ontplooien. Een tripje naar de koelere bergen, een scooteruitstapje naar het rustiger zuiden… bij alleen de gedachte eraan breekt het zweet me al uit. Nu zweet ik nogal snel, maar toch, u begrijpt wel wat ik bedoel. Natuurlijk begrijp ik diep in mijn hart heus wel dat het niet alleen maar aan die hitte of de drukte ligt en ik vermoed dat mijn steeds respectabeler wordende leeftijd er ook niets mee te maken heeft. Nee, diep vanbinnen snap ik best dat ieder mens zo af en toe pas op de plaats moet maken om de gebeurtenissen van het leven te verwerken en zich dan beter een paar weekjes achter de geraniums kan terugtrekken. Ja, zelfs als je woont op een plek waar andere mensen op vakantie komen en ja, zelfs als je iemand bent die het bootje het liefst altijd maar varende wil houden en de rustige baai aan de lijzijde van de levenszee zo veel mogelijk vermijdt.

En kijk, wat is het dan heerlijk om omringd te zijn door een aantal vrienden die zoiets veel eerder en veel beter snappen dan ik. Vrienden die zien dat ik even niet zo lekker in mijn vel zit en me de ruimte geven om al pratende mijn gedachten op een rijtje te krijgen waardoor ook ik steeds beter begrijp waarom mijn vel de laatste tijd zo vreemd knelt. Nou ja, figuurlijk dan, hè, want de kipfiletjes en de kalkoenkwabben trekken zich natuurlijk niets aan van dat knellende vel. Die flapperen gewoon vrolijk door. Dankzij die lieve vrienden kom ik gelukkig weer steeds vaker achter de geraniums vandaan. Een verwenweekendje niets hoeven in Milina, mooie gesprekken op een terrasje in Platania, een uitnodiging voor een girls’ night inclusief aromatherapie… wie zou daar nu niet de tuin voor uit komen? Bijkomend voordeel is natuurlijk dat je juist door in beweging te komen weer nieuwe energie opdoet – waardoor je dus ook weer steeds meer gaat bewegen. Het loont absoluut om af en toe die hitte en het zweet en de drukte en de vermoeidheid voor lief te nemen en toch maar een dagje uit je comfortzone te stappen, zeker weten!

Mocht u na al dat geklaag en gemopper nu denken dat ik de hele dag in een giga dip zit… niets is minder waar. Het voordeel van schrijfster zijn is dat je tegelijkertijd in twee werelden kunt vertoeven. Als de echte me niet bevalt, verdwijn ik gewoon naar mijn fictieve wereld. Het nieuwe boek vordert dan ook gestadig. Opvallend is wel dat het in mijn verhaal momenteel veel regent en voor de tijd van het jaar erg koud is. En in plaats van gezellige uitstapjes naar het strand te maken, belanden mijn hoofdpersonen in sombere vochtige onderaardse gewelven. Tja, ik verzin natuurlijk gewoon van alles om koel te blijven, al is het maar in mijn hoofd. Ik denk dat naarmate de temperatuur hier gaat dalen, mijn hoofdpersonen vaker het zonnetje zullen zien schijnen. Dat is tenminste de bedoeling, want ook al speelt het verhaal zich dit keer in Nederland af, u als lezer moet er natuurlijk wel een feelgood-gevoel van krijgen. Miezerregen en druipgrotten helpen daar niet echt aan mee, dat snap ik best, maar het komt ongetwijfeld goed. Dat komt het bij mij altijd, al moeten er ook in mijn verhalen wel eens een paar flinke hobbels genomen worden, net als in het echte leven.

Kortom, ik hobbel vrolijk verder in mijn twee werelden, en koester de mooie momenten van het leven. Zoals het cadeautje van de heftige zomerstorm, compleet met onweer en regen, die we een paar dagen geleden over ons heen kregen. De temperatuur ging binnen een mum van tijd van tweeëndertig naar negentien graden en wat was dat heerlijk! Weg was de warmte, de benauwdheid, de histamine-allergie. Voor het eerst sinds weken konden we alle ramen tegen elkaar openzetten omdat het buiten eindelijk weer koeler was dan binnen. Slapen zonder airco… wat een luxe! Behalve die letterlijke opluchting van weer kunnen ademen, leverden de uren na de storm ook prachtige foto’s op. Een dubbele regenboog, oranje wolkenpartijen… de natuur vierde uitbundig feest en wij mochten dat feestje gratis en voor niks meevieren. ‘Bijzondere energieën die vrijkomen,’ zei een vriendin over het kleurrijke schouwspel in de lucht. En hoe vreemd het ook klinkt, ik voel me sinds de storm inderdaad krachtiger, energieker en ook positiever in het leven staan, iets waar ik heel blij mee ben. Dus ja, er is ongetwijfeld meer tussen hemel en aarde. Zelf zie ik dat niet altijd, maar mensen die er oog voor hebben, zoals mijn vriendin, zien het echt overal om zich heen.

Hm, misschien heeft manlief wel gelijk. Ik denk dat ik voortaan toch ook maar iets opmerkzamer ga worden 😉

♥♥♥♥♥

 

Hete dagen

We krijgen een zware hittegolf, zei de weerman vorige week, een paar dagen voor ik naar Thessaloniki afreisde voor een 4-daags citytripje met schoonzus uit NL. Hij kreeg gelijk. De eerste twee dagen vielen mee, met temperaturen rond de tweeëndertig graden, maar op dag drie bereikte het kwik al snel de zesendertig. In de schaduw welteverstaan. En dat is warm als je je in een stad bevindt. Heel warm.

Het heeft ons er echter niet van weerhouden om er enthousiast op uit te trekken en toch alle bezienswaardigheden te bezoeken die we op het programma hadden staan. Kwestie van niet al te laat opstaan, op het heetst van de dag een museum induiken en rond vier uur de koelte van de hotelkamer opzoeken. Om na een verfrissende douche tegen acht uur weer helemaal klaar te zijn voor de maaltijd in een gezellige taverne.

Thessaloniki is een verrassende stad, vol met monumentale overblijfselen uit een rijk cultureel verleden. Kerken, gebouwen, musea… wandelend door het stadscentrum kom je ze allemaal tegen. Het is echter ook een moderne studentenstad, met heel veel trendy loungebars, hippe cocktailtjes en chique designerwinkels. En juist die combinatie tussen oud en nieuw maakt deze stad zo interessant, want de Byzantijnse en Turkse invloeden zijn gewoon overal te zien, naadloos verweven in de hedendaagse hectiek van een moderne grote stad.

De spectaculaire ligging tussen de Egeïsche zee en de bergen maakt het nog aantrekkelijker om er een paar dagen rond te dwalen, dus mocht u nog op zoek zijn naar een citytripbestemming, dan kan ik u Thessaloniki van harte aanbevelen. Met Transavia vliegt u er vanuit Amsterdam in nog geen drie uur naartoe tegen een schappelijke prijs, en een hotel is via Booking.com snel te boeken. Wij logeerden in hotel Olympia, met uitzicht op de oude Romeinse Agora, en waren daar heel tevreden over. Uitstekende service, zeer uitgebreid ontbijt, moderne kamers met airco en alles op loopafstand. Nog een insider-tip: voor € 22,00 boekte ik – ook via Booking.com – vooraf een luchthaventaxi naar het hotel, inclusief meet&greet en fooi. Schoonzus werd keurig opgewacht in de aankomsthal, hoefde zelf niet te sjouwen met haar koffer en werd nog geen drie kwartier na aankomst op de luchthaven netjes bij mij in het hotel afgeleverd!

Het enige minpuntje tijdens ons tripje was dat de Griekse vuilnismannen juist deze periode hadden uitgekozen voor een langdurige nationale staking. Gecombineerd met de hittegolf veroorzaakte dat binnen een paar dagen een doordringende stank, die met het uur erger werd. In dat opzicht waren we blij dat we na vier dagen vertrokken, want als je na een lekkere maaltijd langs metershoge stinkende afvalhopen naar je hotel loopt, is door je neus ademhalen echt niet aan te raden. De staking is na ons vertrek nog een paar dagen doorgegaan – bij temperaturen van tegen de veertig graden! – wat voor de inwoners een regelrechte ramp moet zijn geweest. Gelukkig wordt inmiddels het vuil weer opgehaald, is de stad schoongespoten en de stank verdwenen. Of de vuilnismannen hebben gekregen waarvoor ze staakten, weet ik niet, maar ik was wel heel erg blij dat de vuilnismannen van Kato Gatzea het werk níét hadden neergelegd. De frisse lucht in ons kleine dorpje aan zee was een welkome verademing – letterlijk dus!

En zo ben ik alweer bijna een week terug op het honk. Na al het gereis van de afgelopen maanden hoop ik echt dat ik mijn koffer nu langdurig in de kast kan zetten en mijn gewone leven weer op kan pakken. Alle hectiek en emoties hebben een flinke wissel getrokken op mijn conditie, wat zich uit in extreme vermoeidheid en een oplaaien van allergieën. Een duidelijke waarschuwing dus dat mijn lichaam uit balans is en dringend behoefte heeft aan een pas op de plaats met voldoende rust en ontspanning.

Nu valt dat niet mee met een Manuscript in Wording wachtend op mijn bureau, en al helemaal niet bij temperaturen die nog steeds dagelijks oplopen tot bijna veertig graden. Nou ja, rusten doe ik daardoor wel, want ik lig nu noodgedwongen meermalen per dag op apegapen in mijn bed onder de airco, omdat het buiten nauwelijks te harden is. Werken gebeurt echter op tijden waarop ik mij normaal gesproken nog zeker twee keer omdraai, maar vroeg naar bed – broodnodig om aan mijn acht tot negen uur slaap te komen – is er helaas niet bij, want door de extreme hitte eten we veel later dan anders. Uit eten gaan is nu een betere optie dan zelf koken, maar zelfs naar een restaurant aan de boulevard lopen is bij negenentwintig graden in de ondergaande zonneschijn al een opgave. Kortom, als we om negen uur aan de maaltijd zitten, is dat voor deze periode een mooie tijd. Alleen niet als je eigenlijk om halfelf naar bed had gewild… Afijn, niets nieuws onder de Griekse zon: onze zomer in Pilion is net als altijd gewoon héét!

Voordeel van ’s nachts weinig slapen en vroeg op is wel dat ik zo heel af en toe toch kans zie om mijn ‘niet-meer-zo-dagelijkse 30-minuten wandelingetje’ te maken, ook al zo’n broodnodig iets om mijn gezondheid weer op te krikken. De nieuwe camera gaat steevast mee en wat is het toch leuk om de ‘gewone’ dingen van mijn dagelijkse Griekse omgeving vast te leggen. Iedere keer weer neem ik me voor om dat de volgende dag ook te doen, maar zo’n koel ochtenduurtje is natuurlijk ook ideaal om even deze column te schrijven. En aangezien het inmiddels kwart over negen is en de thermometer buiten alweer achtentwintig graden in de schaduw aangeeft, lijkt het me beter om dat wandelingetje  vandaag toch maar over te slaan. Dit weekend moeten we nog even door zien te komen, vanaf maandag gaat de temperatuur als het goed is weer terug naar maximaal zevenentwintig, een verademing na de extreem hoge temperaturen van de afgelopen tien dagen. En uiteraard véél aangenamer weer om gezondheidswandelingetjes te maken!

Wat mijn verdere plannen voor vandaag betreft… Ach, ik denk dat ik nog maar even terugga naar bed. Lekker die broodnodige uurtjes verloren slaap inhalen 😉

♥♥♥♥♥

 

Citytrip Thessaloniki 2017  (klik op de foto om de afbeelding te vergroten)

 

 

 

 

 

Hoera, weer thuis!

Van de mooie Keukenhof-blommen naar de bloemenpracht op Pilion… een mens kan het slechter treffen! Ja, ik ben weer terug op mijn kleurrijke schiereiland, na een lange en vermoeiende reis. De koffer is uitgepakt – een nieuwe, want van de oude braken de wieltjes onderweg af, net op de dag dat ik vijf keer moest overstappen en vele stationstrappen op en af moest. Dat zul je altijd zien, maar gelukkig werd ik gered door mijn uitgever Cupido, oftewel Anita en Pierre Verkerk, die me na een heerlijke lunch in Baarn meenamen in de auto en een nieuwe koffer lieten uitzoeken, zodat ik de verdere reis naar H.I. Ambacht iets comfortabeler kon voortzetten. Gelukkig maar, want ik denk dat ik anders ergens onderweg de voor mijn verjaardag gekregen droge Twentse worsten, het Kuijernat en de Hellendoornse Babbelaar gedumpt had vanwege het gewicht. Dankzij Anita en Pierre hebben ook die het gered tot in Kato Gatzea, en manlief en ik hebben er al heerlijk van gegeten en gedronken.

Moe ben ik nog wel, en daarom krijgen jullie deze maand geen lange verhalen van me, maar moeten jullie het doen met de foto/video-impressie die ik dit weekend heb gemaakt om de herinneringen aan een koude, maar mooie reis te delen met mijn familie en vrienden. En dus ook met jullie 😉

Veel kijkplezier!

♥♥♥♥♥

 

Druk? Welnee!

Er zijn zo van die weken dat mijn bezigheden in het teken van mijn privéleven staan. Nu ligt mijn hart over het algemeen redelijk op mijn tong, dus zo heel privé zijn die bezigheden ook niet, maar ik bedoel ermee dat ik de laatste tijd de focus even niet gericht had op mijn openbare Griekse schrijversleven, waardoor de column van 1 april – nee, geen grap – mij even ontschoten was.

De reden was heel simpel: manlief was een aantal dagen naar Athene, wat betekende dat ik er hier thuis alleen voor stond. Ook niet zo erg, maar over tien dagen vertrek ik naar NL, wat achter de schermen altijd een hoop geregel geeft, omdat ik in twee weken tijd met het openbaar vervoer van west via noord naar oost ga reizen – en daarna weer terug naar het westen. Als het dan ook nog eens paasvakantie in NL is, dan levert het organiseren van zo’n reis toch wat extra problemen op. Tickets zijn ineens twee keer zo duur, B&B’s – voor een gezellig weekendje met zoonlief – hanteren prijzen die in andere periodes voor viersterrenhotels gelden, en vrienden waar ik altijd terechtkan voor een slaapplaats zijn toevallig net zelf op vakantie. Kortom, het vergde iets meer geregel dan anders om efficiënt en betaalbaar gebruik te maken van de tijd die ik heb en ook nog een beetje te genieten. Maar ik geloof dat ik dat nu allemaal redelijk rond heb!

Die vier dagen alleen thuis werden veroorzaakt door een bijna verlopen paspoort van manlief, dat hij als Nederlander-in-Griekenland persoonlijk in Athene moest laten verlengen. Nu is dat een treinreis van ruim vijf uur, en zijn, zoals ik eerder al in mijn Vlaardingse column schreef, de openingstijden van de ambassade dusdanig dat je dat niet op één dag kunt doen. Geen probleem, een citytripje op zijn tijd is ook heel leuk. Niet samen helaas, dat is wat lastig vanwege de diertjes, maar ach, manlief vermaakt zich ook goed in zijn uppie. Alleen hebben wij niet voor niets de werkverdeling zoals we die hebben: ik ben de expert in dingen uitzoeken, manlief is de beste in het draaiend houden van ons huishouden en alles wat daarbij komt. Zijn citytripje uitzoeken, boeken en afspraken regelen deed ik dus en passant even tussen mijn eigen trip-geregel, redigeer- en schrijfwerk door. Om vervolgens tijdens zijn afwezigheid de verzorging van ons huishouden, tuin en dieren over te nemen en ondertussen te proberen mijn werkopdrachten af te krijgen vóór ik vertrek.

En toen viel een paar dagen voor manliefs vertrek mijn vulling eruit…

Tandartsbezoek was nodig, maar zoals jullie onderhand wel weten is ‘even’ naar Volos met het openbaar vervoer er hier niet bij. Ook nu niet, want op de terugweg kreeg de bus panne, en stonden we drie kwartier gelaten te wachten op redding. Maar… de tandarts was een gezellige vent, en het vullen verliep pijnloos, dat maakte veel goed. Voor de eveneens nodige grote schoonmaakbeurt moest ik echter eind van de week – tijdens manliefs afwezigheid dus – nog een keer terugkomen, aansluitend op een bezoek aan een collega-tandarts die meer kennis had van wat ik maar aan zal duiden als ‘wat specifieke tandproblemen’, overgebleven uit mijn NL-tijd. Uit het consult bleek dat een en ander wel opgelost kan worden, maar omdat de ingrepen van destijds al behoorlijk verouderd waren, moet de tandarts er behalve een bestelling voor doen – die hier in Greece weken kan duren – ook nog eens een nieuw stuk gereedschap voor aanschaffen… hetgeen uiteraard op de een of andere manier in de toekomstige rekening verwerkt zou moeten worden. Kortom, als ik nu toch naar NL ging, was het misschien voor alle partijen makkelijker om bij mijn voormalige NL-tandarts langs te gaan.

Afijn, daar had ik in mijn toch al strakke reisschema natuurlijk geen rekening mee gehouden. Maar met een beetje schuiven kon het net. En gelukkig, de tandarts in NL reageerde meteen op mijn noodkreetmailtje: helaas is de praktijk net die week gesloten, maar… we kunnen wel een afspraak voor je maken bij ons laboratorium om het probleem te verhelpen. Hoera!!! Dat zijn toch de ‘fijne’ dingen van NL, die ik hier wel eens mis. Alles loopt in NL net even iets makkelijker dan hier! Dus met een beetje geluk gaat dat nu allemaal goedkomen.

Dit speelde allemaal afgelopen vrijdag, en de zaterdag erna stond uiteraard in het teken van manliefs thuiskomst. Want na vier dagen was een stofzuiger door het huis natuurlijk wel nodig, en die viooltjes die hij voor vertrek voor me had meegebracht moesten ook nog even geplant, er moest nog een wasje gedraaid, houtjes voor de kachel gehakt, afgewassen, de hond uitgelaten… en ik moest rond elf uur naar de kerk vanwege een 40-dagen herdenkingsdienst voor de buurvrouw die vorige maand overleden is. Dus wekker gezet om negen uur, kon ik lekker op mijn gemak even wakker worden voor ik aan de slag moest. Ja, echt niet! Vijf voor elf werd ik wakker! Grote schrik, want ik kon het niet maken om níét even mijn gezicht te laten zien in de kerk. We hadden de begrafenis namelijk ook al gemist! Dus snel kattenwasje, in de kleren geschoten en zonder koffie gauw richting kerk. Zie ik gelukkig een andere buurvrouw, maar… niet in de buurt van de kerk, wat raar was. Verwarring bij mij dus. Had ik het verkeerd gelezen op het pamflet aan de paal? Er had geen tijd op de aankondiging gestaan, maar een herdenkingsdienst is altijd pas rond kwart over elf, halftwaalf  afgelopen, dus hoewel aan de late kant, was ik nog wel op tijd. Buurvrouw keek me ietwat meewarig aan: ‘Op zaterdag begint de dienst altijd een uur vroeger, om halftien in plaats van om halfelf,’ vertelde ze me een beetje pinnig. Ik kromp inwendig in elkaar, want ook als ‘niet-orthodoxe’ had ik dat blijkbaar moeten weten. ‘Maar,’ ging ze iets vriendelijker verder, ‘ze drinken koffie bij De Lachende Papegaai’ (het heet anders, maar ik kan die naam nooit onthouden) ‘dus als je daarheen loopt, kun je de familie nog condoleren.’

En zo zat ik zaterdagochtend om kwart over elf net uit bed bij de Papegaai met de rouwende dochter van de buurvrouw aan de koffie met Metaxa, want als gast wordt je geacht dat te drinken om de ziel van de overledene naar het Paradijs te helpen. Dat ik zo laat was – de meeste andere koffiedrinkers na de dienst waren al weg – werd me gelukkig niet kwalijk genomen. Integendeel, ik werd zelfs uitgenodigd voor de lunch in de taverne ernaast, maar dat heb ik toch maar afgeslagen. Zo goed kende ik de buurvrouw nou ook weer niet. Bovendien moest ik nog een heleboel doen voor manlief thuiskwam.

Al met al begrijpt u nu hopelijk waardoor ik enigszins van slag was door alles en die hele maandcolumn totaal vergeten ben. Ik was heilig van plan om vanmorgen als eerste daarmee te beginnen, maar helaas is vandaag ook niet mijn beste dag. De vriend die onze tuin kwam omspitten stond al om acht uur op de stoep, er kwamen allerlei dringende mailtjes tussendoor, manlief moest om halfelf naar Volos, zodat ik af en toe een hapje en drankje moest verzorgen voor onze noeste werker, tot overmaat van ramp bleek mijn bestaande redigeerbestand beschadigd en niet te openen, zodat ik afgelopen donderdag 6 uur voor niets heb zitten werken en overnieuw moest beginnen, en ik ben door dat alles vanmorgen vergeten mijn B12-injectie te halen. Wat waarschijnlijk de reden is dat ik nu een kort lontje heb…

Pfff, wat een gedoe allemaal, hè? Je zou toch van minder moe worden!

Maar dan… is er nog altijd de tsipouro! Dus toen ik een paar keer diep adem had gehaald en met het tsipourootje naast mijn computer weer bijna op het punt was waar ik afgelopen donderdag was gebleven met corrigeren… herinnerde ik me opeens dat ik nog een column moest schrijven!

Nou ja, gelukkig had ik meer dan genoeg te vertellen 😉

♥♥♥♥♥

 

Reisgids Pilion in nieuw jasje!

Vanaf nu weer te bestellen: de vernieuwde Pilion-reisgids! Mijn vertrouwde Hollandse Kijk op Pilion in een spiksplinternieuwe gedrukte uitvoering, bijgewerkt volgens de allerlaatste mij bekende informatie en gelardeerd met foto’s uit eigen archief. De gedrukte versie van de reisgids ‘Een Hollandse Kijk op Pilion’ kost € 12,00 (excl. € 3,00 verzendkosten) en is te bestellen via dit contactformulier. Ik stuur u dan zo snel mogelijk de betalingsgegevens per e-mail toe.

Beschrijving: De reisgids ‘Een Hollandse Kijk op Pilion’ is een door mij samengesteld en geschreven boekje dat u tips en suggesties geeft voor een aangenaam verblijf in het Land der Centauren. In het eerste gedeelte vindt u een toeristische beschrijving van de dorpjes in de regio en suggesties voor wandelingen aan de westkust. Het tweede gedeelte bestaat uit praktische zaken van A tot Z, en diverse tips op het gebied van vervoer, musea, bezienswaardigheden en eten en drinken.

Formaat                : A5, softcover boek
Aantal bladzijden  : 82 (9e druk februari 2017)
Prijs                      : €12,00 exclusief verzendkosten (€ 3,00).

De reisgids is ook te koop als e-book in pdf formaat. Dat wil zeggen dat u  het boekje meteen op uw computer, tablet en/of e-reader kunt downloaden. Ook hiervoor kunt u gebruik maken van het contactformulier. Ik stuur u dan zo snel mogelijk de betalingsgegevens en het bestand per e-mail toe. Klik hier om de e-book reisgids te bestellen. De digitale versie kost € 9,00.

♠♠♠