Hete dagen

We krijgen een zware hittegolf, zei de weerman vorige week, een paar dagen voor ik naar Thessaloniki afreisde voor een 4-daags citytripje met schoonzus uit NL. Hij kreeg gelijk. De eerste twee dagen vielen mee, met temperaturen rond de tweeëndertig graden, maar op dag drie bereikte het kwik al snel de zesendertig. In de schaduw welteverstaan. En dat is warm als je je in een stad bevindt. Heel warm.

Het heeft ons er echter niet van weerhouden om er enthousiast op uit te trekken en toch alle bezienswaardigheden te bezoeken die we op het programma hadden staan. Kwestie van niet al te laat opstaan, op het heetst van de dag een museum induiken en rond vier uur de koelte van de hotelkamer opzoeken. Om na een verfrissende douche tegen acht uur weer helemaal klaar te zijn voor de maaltijd in een gezellige taverne.

Thessaloniki is een verrassende stad, vol met monumentale overblijfselen uit een rijk cultureel verleden. Kerken, gebouwen, musea… wandelend door het stadscentrum kom je ze allemaal tegen. Het is echter ook een moderne studentenstad, met heel veel trendy loungebars, hippe cocktailtjes en chique designerwinkels. En juist die combinatie tussen oud en nieuw maakt deze stad zo interessant, want de Byzantijnse en Turkse invloeden zijn gewoon overal te zien, naadloos verweven in de hedendaagse hectiek van een moderne grote stad.

De spectaculaire ligging tussen de Egeïsche zee en de bergen maakt het nog aantrekkelijker om er een paar dagen rond te dwalen, dus mocht u nog op zoek zijn naar een citytripbestemming, dan kan ik u Thessaloniki van harte aanbevelen. Met Transavia vliegt u er vanuit Amsterdam in nog geen drie uur naartoe tegen een schappelijke prijs, en een hotel is via Booking.com snel te boeken. Wij logeerden in hotel Olympia, met uitzicht op de oude Romeinse Agora, en waren daar heel tevreden over. Uitstekende service, zeer uitgebreid ontbijt, moderne kamers met airco en alles op loopafstand. Nog een insider-tip: voor € 22,00 boekte ik – ook via Booking.com – vooraf een luchthaventaxi naar het hotel, inclusief meet&greet en fooi. Schoonzus werd keurig opgewacht in de aankomsthal, hoefde zelf niet te sjouwen met haar koffer en werd nog geen drie kwartier na aankomst op de luchthaven netjes bij mij in het hotel afgeleverd!

Het enige minpuntje tijdens ons tripje was dat de Griekse vuilnismannen juist deze periode hadden uitgekozen voor een langdurige nationale staking. Gecombineerd met de hittegolf veroorzaakte dat binnen een paar dagen een doordringende stank, die met het uur erger werd. In dat opzicht waren we blij dat we na vier dagen vertrokken, want als je na een lekkere maaltijd langs metershoge stinkende afvalhopen naar je hotel loopt, is door je neus ademhalen echt niet aan te raden. De staking is na ons vertrek nog een paar dagen doorgegaan – bij temperaturen van tegen de veertig graden! – wat voor de inwoners een regelrechte ramp moet zijn geweest. Gelukkig wordt inmiddels het vuil weer opgehaald, is de stad schoongespoten en de stank verdwenen. Of de vuilnismannen hebben gekregen waarvoor ze staakten, weet ik niet, maar ik was wel heel erg blij dat de vuilnismannen van Kato Gatzea het werk níét hadden neergelegd. De frisse lucht in ons kleine dorpje aan zee was een welkome verademing – letterlijk dus!

En zo ben ik alweer bijna een week terug op het honk. Na al het gereis van de afgelopen maanden hoop ik echt dat ik mijn koffer nu langdurig in de kast kan zetten en mijn gewone leven weer op kan pakken. Alle hectiek en emoties hebben een flinke wissel getrokken op mijn conditie, wat zich uit in extreme vermoeidheid en een oplaaien van allergieën. Een duidelijke waarschuwing dus dat mijn lichaam uit balans is en dringend behoefte heeft aan een pas op de plaats met voldoende rust en ontspanning.

Nu valt dat niet mee met een Manuscript in Wording wachtend op mijn bureau, en al helemaal niet bij temperaturen die nog steeds dagelijks oplopen tot bijna veertig graden. Nou ja, rusten doe ik daardoor wel, want ik lig nu noodgedwongen meermalen per dag op apegapen in mijn bed onder de airco, omdat het buiten nauwelijks te harden is. Werken gebeurt echter op tijden waarop ik mij normaal gesproken nog zeker twee keer omdraai, maar vroeg naar bed – broodnodig om aan mijn acht tot negen uur slaap te komen – is er helaas niet bij, want door de extreme hitte eten we veel later dan anders. Uit eten gaan is nu een betere optie dan zelf koken, maar zelfs naar een restaurant aan de boulevard lopen is bij negenentwintig graden in de ondergaande zonneschijn al een opgave. Kortom, als we om negen uur aan de maaltijd zitten, is dat voor deze periode een mooie tijd. Alleen niet als je eigenlijk om halfelf naar bed had gewild… Afijn, niets nieuws onder de Griekse zon: onze zomer in Pilion is net als altijd gewoon héét!

Voordeel van ’s nachts weinig slapen en vroeg op is wel dat ik zo heel af en toe toch kans zie om mijn ‘niet-meer-zo-dagelijkse 30-minuten wandelingetje’ te maken, ook al zo’n broodnodig iets om mijn gezondheid weer op te krikken. De nieuwe camera gaat steevast mee en wat is het toch leuk om de ‘gewone’ dingen van mijn dagelijkse Griekse omgeving vast te leggen. Iedere keer weer neem ik me voor om dat de volgende dag ook te doen, maar zo’n koel ochtenduurtje is natuurlijk ook ideaal om even deze column te schrijven. En aangezien het inmiddels kwart over negen is en de thermometer buiten alweer achtentwintig graden in de schaduw aangeeft, lijkt het me beter om dat wandelingetje  vandaag toch maar over te slaan. Dit weekend moeten we nog even door zien te komen, vanaf maandag gaat de temperatuur als het goed is weer terug naar maximaal zevenentwintig, een verademing na de extreem hoge temperaturen van de afgelopen tien dagen. En uiteraard véél aangenamer weer om gezondheidswandelingetjes te maken!

Wat mijn verdere plannen voor vandaag betreft… Ach, ik denk dat ik nog maar even terugga naar bed. Lekker die broodnodige uurtjes verloren slaap inhalen 😉

♥♥♥♥♥

 

Citytrip Thessaloniki 2017  (klik op de foto om de afbeelding te vergroten)

 

 

 

 

 

Druk? Welnee!

Er zijn zo van die weken dat mijn bezigheden in het teken van mijn privéleven staan. Nu ligt mijn hart over het algemeen redelijk op mijn tong, dus zo heel privé zijn die bezigheden ook niet, maar ik bedoel ermee dat ik de laatste tijd de focus even niet gericht had op mijn openbare Griekse schrijversleven, waardoor de column van 1 april – nee, geen grap – mij even ontschoten was.

De reden was heel simpel: manlief was een aantal dagen naar Athene, wat betekende dat ik er hier thuis alleen voor stond. Ook niet zo erg, maar over tien dagen vertrek ik naar NL, wat achter de schermen altijd een hoop geregel geeft, omdat ik in twee weken tijd met het openbaar vervoer van west via noord naar oost ga reizen – en daarna weer terug naar het westen. Als het dan ook nog eens paasvakantie in NL is, dan levert het organiseren van zo’n reis toch wat extra problemen op. Tickets zijn ineens twee keer zo duur, B&B’s – voor een gezellig weekendje met zoonlief – hanteren prijzen die in andere periodes voor viersterrenhotels gelden, en vrienden waar ik altijd terechtkan voor een slaapplaats zijn toevallig net zelf op vakantie. Kortom, het vergde iets meer geregel dan anders om efficiënt en betaalbaar gebruik te maken van de tijd die ik heb en ook nog een beetje te genieten. Maar ik geloof dat ik dat nu allemaal redelijk rond heb!

Die vier dagen alleen thuis werden veroorzaakt door een bijna verlopen paspoort van manlief, dat hij als Nederlander-in-Griekenland persoonlijk in Athene moest laten verlengen. Nu is dat een treinreis van ruim vijf uur, en zijn, zoals ik eerder al in mijn Vlaardingse column schreef, de openingstijden van de ambassade dusdanig dat je dat niet op één dag kunt doen. Geen probleem, een citytripje op zijn tijd is ook heel leuk. Niet samen helaas, dat is wat lastig vanwege de diertjes, maar ach, manlief vermaakt zich ook goed in zijn uppie. Alleen hebben wij niet voor niets de werkverdeling zoals we die hebben: ik ben de expert in dingen uitzoeken, manlief is de beste in het draaiend houden van ons huishouden en alles wat daarbij komt. Zijn citytripje uitzoeken, boeken en afspraken regelen deed ik dus en passant even tussen mijn eigen trip-geregel, redigeer- en schrijfwerk door. Om vervolgens tijdens zijn afwezigheid de verzorging van ons huishouden, tuin en dieren over te nemen en ondertussen te proberen mijn werkopdrachten af te krijgen vóór ik vertrek.

En toen viel een paar dagen voor manliefs vertrek mijn vulling eruit…

Tandartsbezoek was nodig, maar zoals jullie onderhand wel weten is ‘even’ naar Volos met het openbaar vervoer er hier niet bij. Ook nu niet, want op de terugweg kreeg de bus panne, en stonden we drie kwartier gelaten te wachten op redding. Maar… de tandarts was een gezellige vent, en het vullen verliep pijnloos, dat maakte veel goed. Voor de eveneens nodige grote schoonmaakbeurt moest ik echter eind van de week – tijdens manliefs afwezigheid dus – nog een keer terugkomen, aansluitend op een bezoek aan een collega-tandarts die meer kennis had van wat ik maar aan zal duiden als ‘wat specifieke tandproblemen’, overgebleven uit mijn NL-tijd. Uit het consult bleek dat een en ander wel opgelost kan worden, maar omdat de ingrepen van destijds al behoorlijk verouderd waren, moet de tandarts er behalve een bestelling voor doen – die hier in Greece weken kan duren – ook nog eens een nieuw stuk gereedschap voor aanschaffen… hetgeen uiteraard op de een of andere manier in de toekomstige rekening verwerkt zou moeten worden. Kortom, als ik nu toch naar NL ging, was het misschien voor alle partijen makkelijker om bij mijn voormalige NL-tandarts langs te gaan.

Afijn, daar had ik in mijn toch al strakke reisschema natuurlijk geen rekening mee gehouden. Maar met een beetje schuiven kon het net. En gelukkig, de tandarts in NL reageerde meteen op mijn noodkreetmailtje: helaas is de praktijk net die week gesloten, maar… we kunnen wel een afspraak voor je maken bij ons laboratorium om het probleem te verhelpen. Hoera!!! Dat zijn toch de ‘fijne’ dingen van NL, die ik hier wel eens mis. Alles loopt in NL net even iets makkelijker dan hier! Dus met een beetje geluk gaat dat nu allemaal goedkomen.

Dit speelde allemaal afgelopen vrijdag, en de zaterdag erna stond uiteraard in het teken van manliefs thuiskomst. Want na vier dagen was een stofzuiger door het huis natuurlijk wel nodig, en die viooltjes die hij voor vertrek voor me had meegebracht moesten ook nog even geplant, er moest nog een wasje gedraaid, houtjes voor de kachel gehakt, afgewassen, de hond uitgelaten… en ik moest rond elf uur naar de kerk vanwege een 40-dagen herdenkingsdienst voor de buurvrouw die vorige maand overleden is. Dus wekker gezet om negen uur, kon ik lekker op mijn gemak even wakker worden voor ik aan de slag moest. Ja, echt niet! Vijf voor elf werd ik wakker! Grote schrik, want ik kon het niet maken om níét even mijn gezicht te laten zien in de kerk. We hadden de begrafenis namelijk ook al gemist! Dus snel kattenwasje, in de kleren geschoten en zonder koffie gauw richting kerk. Zie ik gelukkig een andere buurvrouw, maar… niet in de buurt van de kerk, wat raar was. Verwarring bij mij dus. Had ik het verkeerd gelezen op het pamflet aan de paal? Er had geen tijd op de aankondiging gestaan, maar een herdenkingsdienst is altijd pas rond kwart over elf, halftwaalf  afgelopen, dus hoewel aan de late kant, was ik nog wel op tijd. Buurvrouw keek me ietwat meewarig aan: ‘Op zaterdag begint de dienst altijd een uur vroeger, om halftien in plaats van om halfelf,’ vertelde ze me een beetje pinnig. Ik kromp inwendig in elkaar, want ook als ‘niet-orthodoxe’ had ik dat blijkbaar moeten weten. ‘Maar,’ ging ze iets vriendelijker verder, ‘ze drinken koffie bij De Lachende Papegaai’ (het heet anders, maar ik kan die naam nooit onthouden) ‘dus als je daarheen loopt, kun je de familie nog condoleren.’

En zo zat ik zaterdagochtend om kwart over elf net uit bed bij de Papegaai met de rouwende dochter van de buurvrouw aan de koffie met Metaxa, want als gast wordt je geacht dat te drinken om de ziel van de overledene naar het Paradijs te helpen. Dat ik zo laat was – de meeste andere koffiedrinkers na de dienst waren al weg – werd me gelukkig niet kwalijk genomen. Integendeel, ik werd zelfs uitgenodigd voor de lunch in de taverne ernaast, maar dat heb ik toch maar afgeslagen. Zo goed kende ik de buurvrouw nou ook weer niet. Bovendien moest ik nog een heleboel doen voor manlief thuiskwam.

Al met al begrijpt u nu hopelijk waardoor ik enigszins van slag was door alles en die hele maandcolumn totaal vergeten ben. Ik was heilig van plan om vanmorgen als eerste daarmee te beginnen, maar helaas is vandaag ook niet mijn beste dag. De vriend die onze tuin kwam omspitten stond al om acht uur op de stoep, er kwamen allerlei dringende mailtjes tussendoor, manlief moest om halfelf naar Volos, zodat ik af en toe een hapje en drankje moest verzorgen voor onze noeste werker, tot overmaat van ramp bleek mijn bestaande redigeerbestand beschadigd en niet te openen, zodat ik afgelopen donderdag 6 uur voor niets heb zitten werken en overnieuw moest beginnen, en ik ben door dat alles vanmorgen vergeten mijn B12-injectie te halen. Wat waarschijnlijk de reden is dat ik nu een kort lontje heb…

Pfff, wat een gedoe allemaal, hè? Je zou toch van minder moe worden!

Maar dan… is er nog altijd de tsipouro! Dus toen ik een paar keer diep adem had gehaald en met het tsipourootje naast mijn computer weer bijna op het punt was waar ik afgelopen donderdag was gebleven met corrigeren… herinnerde ik me opeens dat ik nog een column moest schrijven!

Nou ja, gelukkig had ik meer dan genoeg te vertellen 😉

♥♥♥♥♥

 

Losse eindjes

Het wordt een latertje vandaag ben ik bang. Het was er door van alles en nog wat nog niet van gekomen om de maandcolumn te schrijven, maar géén column schrijven op de eerste van de nieuwe maand… nee, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen. Tenzij er geen internet is of zo, maar dat zijn omstandigheden die ik niet in de hand heb. Op tijd een column schrijven wel. Nou ja, ook niet altijd, want er gebeuren hier altijd zoveel onverwachte dingen dat mijn planning regelmatig in de war wordt geschopt.

‘Je doet het jezelf aan,’ roept manlief vanuit de keuken en hij heeft helemaal gelijk. Die hondenhokken van de laatste weken waar ik tussendoor zo mee bezig ben, heb ik me vrijwillig op de hals gehaald. Dus als ik vandaag van de timmerman te horen krijg dat ‘het eerste prototype zo goed als klaar is en wanneer kunnen we naar de shelter om hem af te leveren?’ dan moet ik mijn geplande bezigheden maar even aan de kant schuiven om daarvoor ruimte te maken – ook al heb ik die ruimte eigenlijk niet. Dat hoort erbij als je zo’n project opstart. Eigen schuld!

Dat ik die nieuwe uitvoering van mijn reisgids tot het allerlaatst voor me uit heb geschoven, is ook mijn eigen schuld. Ik wist in december al dat ik een andere versie wilde maken, maar op de een of andere manier kwam het er niet van. Tot deze week. En trots dat ik ermee ben! Tenminste… ik hoop dat ik trots mag zijn, want de bestanden die ik zojuist bij de drukker heb ingeleverd zijn nog niet goedgekeurd. Maar ik heb er wel alles aan gedaan om het zo perfect mogelijk weg te sturen. En dat viel niet mee, want na tien jaar ‘een eenvoudig geel gidsje’ geproduceerd te hebben, vond ik het hoog tijd worden om er nu een echt boekwerkje van te maken. De online mogelijkheden zijn zo verbeterd, dat het geen enkel punt is om er een softcover boek van te laten maken zonder dat ik ervoor uit mijn stoel moet komen.

Maar ook al ben ik na alle schrijversactiviteiten aardig ingeburgerd in het aanleveren van boekjes-kopij in pdf-formaat, en heb ik ook al een paar keer eigenhandig een omslag ontworpen voor e-books, ik ben natuurlijk geen echte vormgever die dat allemaal even uit zijn mouw schudt. Dus als de drukker dan voorschrijft dat alle foto’s aangeleverd moeten worden in CMYK-kleuren, wat uieraard weer afwijkt van de kleuren die ‘normale’ foto’s hebben, zodat al die foto’s in het boekje op de een of andere manier naar die CMYK-kleuren moeten worden geconverteerd… precies! Dan krijg ik het toch lichtelijk benauwd. Maar… het is me wel gelukt!

‘Je haalt het jezelf op de hals,’ roept manlief uit de keuken, om eraan toe te voegen: `We eten over twintig minuten.’ Heerlijk toch, zo’n man die kookt. Stel je voor dat ik dat er ook nog bij zou hebben! Nee, wat dat aangaat, hebben wij het prima geregeld. Ik ga ’s ochtend naar mijn kantoor – ‘naar mijn hok’ roep ik altijd, maar dat mag ik niet meer zeggen – en manlief zorgt voor de rest. Nou ja, ook niet altijd, want als hij naar Volos of zo is, en niet om halfdrie thuis is, dan word ik geacht hond Ira eten te geven. En natuurlijk was vandaag, net toen ik het niet kon gebruiken, de rijst die we haar geven op, en moest ik eerst rijst koken, die ook nog moest afkoelen en… Afijn, zo’n dag is het dus vandaag.

Had ik trouwens al verteld dat we hier ook carnaval hebben gehad dit weekend? Niet dat wij persoonlijk carnaval vieren, ik zie daar nog steeds de lol niet van in, maar afgelopen zondag waren er in ons dorp en de wijde omgeving veel vreemd uitgedoste mensen te zien. Op maandag was het Kathera Deftera – Schone Maandag – het begin van de vastenperiode, en ook dat wordt hier door velen heel serieus genomen. Een echte Griekse traditie op Kathera Deftera is het vliegeren, en het is super leuk om al die vliegers in de lucht te zien. Niet dat ik er veel heb gezien, want ik zat achter mijn computer te zwoegen op die CMYK-kleuren. Maar de hond van de buren ging behoorlijk uit zijn dak, dus toen ik enigszins verwilderd mijn kantoor uitstoof om hem tot de orde te roepen, werd ik hartelijk begroet door de buurjongen, die gezellig met zijn vrienden aan het vliegeren was. Wat de reden was dat de hond zo tekeer ging.

Tussen alle bedrijven door kwam de buurvrouw iets vragen over mijn gordijntjes, bracht een vriend iets terug wat hij geleend had en kreeg ik vandaag een telefoontje dat morgen het nieuwe dekbed wordt bezorgd. Gewoon via internet besteld bij IKEA, want sinds ik heb ontdekt dat ze het voor € 5,00 bij ons thuis afleveren, ben ik niet meer te houden. En dit keer hoefde ik die vrachtkosten niet eens te betalen, want ik heb inmiddels al zoveel punten op mijn IKEA-Family-kaart staan, dat ik daarmee de leveringskosten kon afrekenen.

Ik neem tenminste aan dat het de bezorgmevrouw van Ikea was die me belde, want ze sprak uiteraard Grieks en ik zat nog met mijn hoofd in die CMYK-kleuren, dus ik ving iets op over ‘bestelling uit Athene’ en ‘morgen thuis’ en ‘bezorgen vanuit Volos…’ Van wat ze ertussen zei, kreeg ik niet alles mee, maar is niet erg. Ik verbind de punten die ik wel begrijp in mijn hoofd met een lijntje aan elkaar, en dan snap ik wel zo ongeveer waar het omgaat. Hoewel je daar wel mee moet oppassen, hoor, want ik vul die lijntjes natuurlijk regelmatig verkeerd in. De ‘getuige’ waarvan ik destijds dacht dat ze telefonisch een afspraak met me wilde maken om over hondenmishandeling te praten, bleek achteraf een Jehova-getuige te zijn. Een hele lieve, dat wel, dus zo erg was het niet. Maar ik bedoel maar, je kunt toch aardig miskleunen met zomaar losse puntjes naar eigen opvatting met elkaar verbinden.

En zo zal deze column gewoon netjes op de eerste van de maand verschijnen. Tot mijn eigen verbazing is het me ondanks alles dus toch gelukt om vandaag opnieuw een aantal ‘losse eindjes’ aan elkaar te knopen. Precies zoals ik in mijn hoofd had. Het is inderdaad een latertje geworden, zie ik. Maakt niet uit, er is gelukkig nog voldoende van de avond over om straks nog even lekker onderuit te gaan voor de buis. En morgen – ach, morgen is er gewoon weer een nieuwe dag. Om die allerlaatste overgebleven losse eindjes aan elkaar te knopen.

En het dekbed in ontvangst te nemen… 😉

♥♥♥♥♥

Herfst-rust

dsc04126bSeptember is voor mij de maand van opgelucht ademhalen, van lange wandelingen maken, van een frappé drinken op een bijna leeg terrasje aan de boulevard. De eerste twee weken zijn vaak nog gevuld met vrienden-uit-Nederland-bezoekjes, maar naarmate oktober nadert, vertrekken ook die weer naar huis. Zij willen zeker zijn van zon en strand, en eerlijk is eerlijk, dat ben je hier in deze maand niet meer. Het kan prachtig mooi weer zijn, je kunt zelfs nog een hittegolf hebben, maar als je pech hebt, is september ook gevuld met een aantal regendagen. En die eerste echte buien na de zomer kunnen behoorlijk heftig zijn.

VIDV.wh04Tot nu toe valt het allemaal heel erg mee. Het noodweer waarvoor een paar keer gewaarschuwd werd, viel gelukkig elders in Griekenland. En wat er wel hier aan nattigheid viel, was alleen maar welkom gezien de lange periode van hitte die achter ons lag. Het is trouwens wel even wennen om weer regelmatig een vest of een lange broek aan te moeten hebben. En aangezien ik in de afgelopen maanden een flinke kledingopruiming – lees: een hoop weggedaan! – heb gehouden vanwege de aanschaf van de nieuwe kasten, duurt het terugvinden van dikkere kledingstukken soms iets langer dan verwacht. Het is maar goed dat ons huisje niet zo groot is. Er zijn maar een paar plekken waar iets opgeborgen kan zijn. Ligt het daar niet, dan is het er niet meer. Wel zo makkelijk, toch?

friendsofthekalderimiDikke kleding had ik gelukkig niet nodig voor de prachtige wandeling die ik onlangs heb gemaakt met de The Friends of the Kalderimi’s. Deze groep, die bestaat uit (al dan niet permanente) inwoners van Pilion, heeft het op zich genomen om de eeuwenoude ezelspaden – kalderimi’s – zo veel mogelijk vrij te houden van overwoekering, waardoor er in de loop der jaren al een heel netwerk van wandelpaden is ontstaan. Er worden zeer regelmatig groepswandelingen door The Friends georganiseerd, die heel gezellig zijn – ook al omdat het eindpunt bijna altijd in de buurt van een taverne is, waar ter afsluiting een heerlijke maaltijd inclusief de nodige glazen wijn genuttigd kan worden.

dsc04156Omdat de groep zich voornamelijk richt op Zuid-Pilion, is het voor mij niet altijd haalbaar om aan zo’n wandeling mee te doen. Maar zo af en toe wordt er ook eentje in mijn regio georganiseerd en dan vind ik het heel gezellig om me bij hen aan te sluiten. Het is altijd weer een feest om oude bekenden uit het zuidelijk deel van het schiereiland terug te zien en tussen het wandelen door met hen bij te praten. Hoewel er bij mij van dat praten niet altijd veel terechtkomt als het pad omhooggaat. Ik kom namelijk altijd adem tekort bij het klimmen. Naar beneden loop ik fluitend, maar naar boven… dat is altijd heel erg afzien. Ik weet echter dat de deelnemers aan deze wandelingen geen prestatie- maar recreatiewandelaars zijn, en dat de gemiddelde leeftijd ergens rond de zestig of daarboven ligt, dus ik voel me niet zo heel erg bezwaard als ik tijdens het klimmen wat achterblijf.

dsc04152Deze wandeling begon en eindigde in Ano Gatzea, een dorpje in de bergen op nog geen vijf minuten brommeren vanaf ons huis. Aanvangstijd was 10.00 uur, maar eer we op weg waren was het toch wel bijna halfelf. Het was dit keer een behoorlijk grote groep. Vanwege dat klimprobleem ben ik vooraan begonnen, en tegen de tijd dat we het niveauverschil van tweehonderd meter overbrugd hadden, liep ik achteraan, dus ik heb alle zevenenvijftig deelnemers plus een aantal honden voorbij zien komen. Maar daarna bleef het gelukkig grotendeels op gelijk niveau, tot we na een paar kilometer aan de afdaling begonnen en tegen één uur weer in Ano Gatzea arriveerden.

dsc04154Het was heerlijk! Mooie uitzichten over de Pagasitische Golf, prachtige oude stenen bruggen, klaterende riviertjes verborgen in de uitgestrekte, altijd groene bossen… ik heb weer volop genoten van mijn mooie woonomgeving. Voor degenen die nieuwsgierig zijn geworden, en de wandeling ook een keer willen maken: hij is terug te vinden op de site http://www.pilionwalks.com/ van de Nederlandse Caroline Pluvier en Ruud Schreuder. Twee lieve mensen die houden van wandelen… en van Pilion. Met behulp van hun routebeschrijvingen, uit te printen kaarten en zelfs GPS-aanwijzingen – en niet te vergeten de inspanningen van The Friends van de Kalderimi’s –  is het tegenwoordig toch echt wel een stuk makkelijker geworden om ‘ons’ mooie Pilion te voet te verkennen.

nazomerenNa al die heerlijke nazomer-activiteiten zijn we alweer in oktober aangekomen. De houtstapel is aangevuld, de schoorsteenpijp geveegd, dus we zijn zeker voorbereid op de winter – die er gelukkig nog lang niet is. We drinken onze na-het-eten-koffie nog steeds heerlijk aan de tafel buiten. Dat kan nu weer zonder lek geprikt te worden door de muggen. De zon schijnt overdag volop, in de zee kan nog goed gezwommen worden, de tuin begint aan de tweede bloeiperiode en onze huisdieren zijn weer net zo ondeugend als vóór de hitte begon. Kortom: de rust van ons eigen Pilionse leven is eindelijk weergekeerd 😉

♥♥♥♥♥