Zomerleven

De zomer in Pilion is op het hoogtepunt. Veel Grieken hebben nu ook vakantie en dat is te merken. De kustweg van Volos naar Trikeri telt op een gewone dag meer auto’s dan ik in de hele winter voorbij zie komen. Nu ben ik volgens manlief niet zo’n opmerkzaam type, maar die extra drukte, die merk ik dus weer wel op.

Ik hou niet van drukte. Vroeger al niet. Een zomerse dag in het openluchtzwembad doorbrengen vond ik als kind een verschrikking. Dat gekrijs, geren, geduw, geplons! Waar een ieder zich kostelijk vermaakte, lag ik op mijn buik met mijn armen over mijn hoofd op mijn badlaken lijdzaam te wachten tot het tijd was om naar huis te gaan. Ook de zomerse stranddagjes naar Hoek van Holland waren niet aan mij besteed. Ik zag er echt de lol niet van in om tussen al die handdoeken, windschermen, halfblote lijven en koelboxen door te moeten laveren om me bij de krijsende massa in de golven te voegen. Nee, dank u wel!

Die aversie van massale zomeractiviteiten is gebleven. Zelfs hier, waar de mussen van de hitte van het dak vallen, blijf ik veel liever thuis dan dat ik midden in de zomer op het dorpsstrand een teen in de zee steek. Laat mij maar sudderen achter mijn computer met de ventilator op volle kracht en de tuinslang onder handbereik om mijn verhitte lijf af te koelen. Ik wacht wel met mijn strandbezoekjes tot de vakantiegangers weer naar huis zijn!

De extreme hitte van deze zomer werkt ook al niet mee om veel activiteiten te ontplooien. Een tripje naar de koelere bergen, een scooteruitstapje naar het rustiger zuiden… bij alleen de gedachte eraan breekt het zweet me al uit. Nu zweet ik nogal snel, maar toch, u begrijpt wel wat ik bedoel. Natuurlijk begrijp ik diep in mijn hart heus wel dat het niet alleen maar aan die hitte of de drukte ligt en ik vermoed dat mijn steeds respectabeler wordende leeftijd er ook niets mee te maken heeft. Nee, diep vanbinnen snap ik best dat ieder mens zo af en toe pas op de plaats moet maken om de gebeurtenissen van het leven te verwerken en zich dan beter een paar weekjes achter de geraniums kan terugtrekken. Ja, zelfs als je woont op een plek waar andere mensen op vakantie komen en ja, zelfs als je iemand bent die het bootje het liefst altijd maar varende wil houden en de rustige baai aan de lijzijde van de levenszee zo veel mogelijk vermijdt.

En kijk, wat is het dan heerlijk om omringd te zijn door een aantal vrienden die zoiets veel eerder en veel beter snappen dan ik. Vrienden die zien dat ik even niet zo lekker in mijn vel zit en me de ruimte geven om al pratende mijn gedachten op een rijtje te krijgen waardoor ook ik steeds beter begrijp waarom mijn vel de laatste tijd zo vreemd knelt. Nou ja, figuurlijk dan, hè, want de kipfiletjes en de kalkoenkwabben trekken zich natuurlijk niets aan van dat knellende vel. Die flapperen gewoon vrolijk door. Dankzij die lieve vrienden kom ik gelukkig weer steeds vaker achter de geraniums vandaan. Een verwenweekendje niets hoeven in Milina, mooie gesprekken op een terrasje in Platania, een uitnodiging voor een girls’ night inclusief aromatherapie… wie zou daar nu niet de tuin voor uit komen? Bijkomend voordeel is natuurlijk dat je juist door in beweging te komen weer nieuwe energie opdoet – waardoor je dus ook weer steeds meer gaat bewegen. Het loont absoluut om af en toe die hitte en het zweet en de drukte en de vermoeidheid voor lief te nemen en toch maar een dagje uit je comfortzone te stappen, zeker weten!

Mocht u na al dat geklaag en gemopper nu denken dat ik de hele dag in een giga dip zit… niets is minder waar. Het voordeel van schrijfster zijn is dat je tegelijkertijd in twee werelden kunt vertoeven. Als de echte me niet bevalt, verdwijn ik gewoon naar mijn fictieve wereld. Het nieuwe boek vordert dan ook gestadig. Opvallend is wel dat het in mijn verhaal momenteel veel regent en voor de tijd van het jaar erg koud is. En in plaats van gezellige uitstapjes naar het strand te maken, belanden mijn hoofdpersonen in sombere vochtige onderaardse gewelven. Tja, ik verzin natuurlijk gewoon van alles om koel te blijven, al is het maar in mijn hoofd. Ik denk dat naarmate de temperatuur hier gaat dalen, mijn hoofdpersonen vaker het zonnetje zullen zien schijnen. Dat is tenminste de bedoeling, want ook al speelt het verhaal zich dit keer in Nederland af, u als lezer moet er natuurlijk wel een feelgood-gevoel van krijgen. Miezerregen en druipgrotten helpen daar niet echt aan mee, dat snap ik best, maar het komt ongetwijfeld goed. Dat komt het bij mij altijd, al moeten er ook in mijn verhalen wel eens een paar flinke hobbels genomen worden, net als in het echte leven.

Kortom, ik hobbel vrolijk verder in mijn twee werelden, en koester de mooie momenten van het leven. Zoals het cadeautje van de heftige zomerstorm, compleet met onweer en regen, die we een paar dagen geleden over ons heen kregen. De temperatuur ging binnen een mum van tijd van tweeëndertig naar negentien graden en wat was dat heerlijk! Weg was de warmte, de benauwdheid, de histamine-allergie. Voor het eerst sinds weken konden we alle ramen tegen elkaar openzetten omdat het buiten eindelijk weer koeler was dan binnen. Slapen zonder airco… wat een luxe! Behalve die letterlijke opluchting van weer kunnen ademen, leverden de uren na de storm ook prachtige foto’s op. Een dubbele regenboog, oranje wolkenpartijen… de natuur vierde uitbundig feest en wij mochten dat feestje gratis en voor niks meevieren. ‘Bijzondere energieën die vrijkomen,’ zei een vriendin over het kleurrijke schouwspel in de lucht. En hoe vreemd het ook klinkt, ik voel me sinds de storm inderdaad krachtiger, energieker en ook positiever in het leven staan, iets waar ik heel blij mee ben. Dus ja, er is ongetwijfeld meer tussen hemel en aarde. Zelf zie ik dat niet altijd, maar mensen die er oog voor hebben, zoals mijn vriendin, zien het echt overal om zich heen.

Hm, misschien heeft manlief wel gelijk. Ik denk dat ik voortaan toch ook maar iets opmerkzamer ga worden 😉

♥♥♥♥♥

 

Reisgids Pilion in nieuw jasje!

Vanaf nu weer te bestellen: de vernieuwde Pilion-reisgids! Mijn vertrouwde Hollandse Kijk op Pilion in een spiksplinternieuwe gedrukte uitvoering, bijgewerkt volgens de allerlaatste mij bekende informatie en gelardeerd met foto’s uit eigen archief. De gedrukte versie van de reisgids ‘Een Hollandse Kijk op Pilion’ kost € 12,00 (excl. € 3,00 verzendkosten) en is te bestellen via dit contactformulier. Ik stuur u dan zo snel mogelijk de betalingsgegevens per e-mail toe.

Beschrijving: De reisgids ‘Een Hollandse Kijk op Pilion’ is een door mij samengesteld en geschreven boekje dat u tips en suggesties geeft voor een aangenaam verblijf in het Land der Centauren. In het eerste gedeelte vindt u een toeristische beschrijving van de dorpjes in de regio en suggesties voor wandelingen aan de westkust. Het tweede gedeelte bestaat uit praktische zaken van A tot Z, en diverse tips op het gebied van vervoer, musea, bezienswaardigheden en eten en drinken.

Formaat                : A5, softcover boek
Aantal bladzijden  : 82 (9e druk februari 2017)
Prijs                      : €12,00 exclusief verzendkosten (€ 3,00).

De reisgids is ook te koop als e-book in pdf formaat. Dat wil zeggen dat u  het boekje meteen op uw computer, tablet en/of e-reader kunt downloaden. Ook hiervoor kunt u gebruik maken van het contactformulier. Ik stuur u dan zo snel mogelijk de betalingsgegevens en het bestand per e-mail toe. Klik hier om de e-book reisgids te bestellen. De digitale versie kost € 9,00.

♠♠♠

 

 

Welkom in 2017!

Zo, en nu is het afgelopen met al dat gemijmer en gemummel over 2016. We gaan op volle kracht het nieuwe jaar in met de wens dat het u en ons maar heel veel mooie momenten mag brengen! Vandaag doe ik het rustig aan, ik heb de afgelopen weken zoveel blogjes geschreven dat ik het nu kort houd. Ik hoop dat u ook het komende jaar zult genieten van mijn schrijfsels en belevenissen. Het is heel inspirerend om te weten – de websitestatistieken vertellen mij van uw bezoekjes –  dat u mij zo op de voet volgt!

Heel hartelijk bedankt, lieve lezers! En… laten we er met zijn allen maar gewoon een super mooi nieuw jaar van maken! 😉

♥♥♥

 

Herfst-rust

dsc04126bSeptember is voor mij de maand van opgelucht ademhalen, van lange wandelingen maken, van een frappé drinken op een bijna leeg terrasje aan de boulevard. De eerste twee weken zijn vaak nog gevuld met vrienden-uit-Nederland-bezoekjes, maar naarmate oktober nadert, vertrekken ook die weer naar huis. Zij willen zeker zijn van zon en strand, en eerlijk is eerlijk, dat ben je hier in deze maand niet meer. Het kan prachtig mooi weer zijn, je kunt zelfs nog een hittegolf hebben, maar als je pech hebt, is september ook gevuld met een aantal regendagen. En die eerste echte buien na de zomer kunnen behoorlijk heftig zijn.

VIDV.wh04Tot nu toe valt het allemaal heel erg mee. Het noodweer waarvoor een paar keer gewaarschuwd werd, viel gelukkig elders in Griekenland. En wat er wel hier aan nattigheid viel, was alleen maar welkom gezien de lange periode van hitte die achter ons lag. Het is trouwens wel even wennen om weer regelmatig een vest of een lange broek aan te moeten hebben. En aangezien ik in de afgelopen maanden een flinke kledingopruiming – lees: een hoop weggedaan! – heb gehouden vanwege de aanschaf van de nieuwe kasten, duurt het terugvinden van dikkere kledingstukken soms iets langer dan verwacht. Het is maar goed dat ons huisje niet zo groot is. Er zijn maar een paar plekken waar iets opgeborgen kan zijn. Ligt het daar niet, dan is het er niet meer. Wel zo makkelijk, toch?

friendsofthekalderimiDikke kleding had ik gelukkig niet nodig voor de prachtige wandeling die ik onlangs heb gemaakt met de The Friends of the Kalderimi’s. Deze groep, die bestaat uit (al dan niet permanente) inwoners van Pilion, heeft het op zich genomen om de eeuwenoude ezelspaden – kalderimi’s – zo veel mogelijk vrij te houden van overwoekering, waardoor er in de loop der jaren al een heel netwerk van wandelpaden is ontstaan. Er worden zeer regelmatig groepswandelingen door The Friends georganiseerd, die heel gezellig zijn – ook al omdat het eindpunt bijna altijd in de buurt van een taverne is, waar ter afsluiting een heerlijke maaltijd inclusief de nodige glazen wijn genuttigd kan worden.

dsc04156Omdat de groep zich voornamelijk richt op Zuid-Pilion, is het voor mij niet altijd haalbaar om aan zo’n wandeling mee te doen. Maar zo af en toe wordt er ook eentje in mijn regio georganiseerd en dan vind ik het heel gezellig om me bij hen aan te sluiten. Het is altijd weer een feest om oude bekenden uit het zuidelijk deel van het schiereiland terug te zien en tussen het wandelen door met hen bij te praten. Hoewel er bij mij van dat praten niet altijd veel terechtkomt als het pad omhooggaat. Ik kom namelijk altijd adem tekort bij het klimmen. Naar beneden loop ik fluitend, maar naar boven… dat is altijd heel erg afzien. Ik weet echter dat de deelnemers aan deze wandelingen geen prestatie- maar recreatiewandelaars zijn, en dat de gemiddelde leeftijd ergens rond de zestig of daarboven ligt, dus ik voel me niet zo heel erg bezwaard als ik tijdens het klimmen wat achterblijf.

dsc04152Deze wandeling begon en eindigde in Ano Gatzea, een dorpje in de bergen op nog geen vijf minuten brommeren vanaf ons huis. Aanvangstijd was 10.00 uur, maar eer we op weg waren was het toch wel bijna halfelf. Het was dit keer een behoorlijk grote groep. Vanwege dat klimprobleem ben ik vooraan begonnen, en tegen de tijd dat we het niveauverschil van tweehonderd meter overbrugd hadden, liep ik achteraan, dus ik heb alle zevenenvijftig deelnemers plus een aantal honden voorbij zien komen. Maar daarna bleef het gelukkig grotendeels op gelijk niveau, tot we na een paar kilometer aan de afdaling begonnen en tegen één uur weer in Ano Gatzea arriveerden.

dsc04154Het was heerlijk! Mooie uitzichten over de Pagasitische Golf, prachtige oude stenen bruggen, klaterende riviertjes verborgen in de uitgestrekte, altijd groene bossen… ik heb weer volop genoten van mijn mooie woonomgeving. Voor degenen die nieuwsgierig zijn geworden, en de wandeling ook een keer willen maken: hij is terug te vinden op de site http://www.pilionwalks.com/ van de Nederlandse Caroline Pluvier en Ruud Schreuder. Twee lieve mensen die houden van wandelen… en van Pilion. Met behulp van hun routebeschrijvingen, uit te printen kaarten en zelfs GPS-aanwijzingen – en niet te vergeten de inspanningen van The Friends van de Kalderimi’s –  is het tegenwoordig toch echt wel een stuk makkelijker geworden om ‘ons’ mooie Pilion te voet te verkennen.

nazomerenNa al die heerlijke nazomer-activiteiten zijn we alweer in oktober aangekomen. De houtstapel is aangevuld, de schoorsteenpijp geveegd, dus we zijn zeker voorbereid op de winter – die er gelukkig nog lang niet is. We drinken onze na-het-eten-koffie nog steeds heerlijk aan de tafel buiten. Dat kan nu weer zonder lek geprikt te worden door de muggen. De zon schijnt overdag volop, in de zee kan nog goed gezwommen worden, de tuin begint aan de tweede bloeiperiode en onze huisdieren zijn weer net zo ondeugend als vóór de hitte begon. Kortom: de rust van ons eigen Pilionse leven is eindelijk weergekeerd 😉

♥♥♥♥♥