Nieuwjaarsdag

Zondag 1 januari 2012, een echte ouderwetse Nieuwjaarsdag, met oliebollen op tafel, een pan snert op het vuur en op de achtergrond de zoete Strauss-klanken van het Wiener Philharmonisch Orkest. Dat de Wiener Sängerknaben door de Griekse commentator als ‘zangeressen’ werden betiteld, vergroot onze feestvreugde alleen maar.
Een rustige jaarwisseling was het voor ons. Geen vuurwerk, geen uitbundig feest, geen papieren hoedjes, toeters en/of bellen. Nee, lekker oubollig saampjes op de bank met het tavli-spel en ‘Een Rondje Cabaret’ van de Wereldomroep uit de luidsprekers. Het was de oudejaarsuitzending, dus er kwamen aardig wat oude bekenden voorbij: Wim Kan, Seth Gaaikema, Youp van ’t Hek. Naar die laatste hopen we vanavond ook nog te kijken, via uitzending gemist is de oudejaarsconference van gisteravond ook in onze Griekse huiskamer te zien. Ach ja, de techniek staat tegenwoordig voor niets. Als we de gordijnen dichttrekken, kunnen we ons heel makkelijk ‘gewoon’ in Nederland wanen. Maar afgezien van die ‘speciale dagen’ waarop je als emigrant waar ook ter wereld toch graag even in je vaderland vertoeft – al is het maar in gedachten – zijn wij toch echt liever hier.
“Maar waarom dan?” vroeg mijn Griekse buurvrouw gistermiddag toen ze een schaaltje met nieuwjaarskoekjes kwam brengen. Ik vind het altijd moeilijk om daar een antwoord op te geven. In de zo rap verslechterende economische situatie hier is het lastig uitleggen waarom wij een in Griekse ogen zeer goed geoliede en welgestelde maatschappij hebben verruild voor een chaotisch leven in een land dat op de rand van de afgrond staat. Dat wij van mening zijn dat welvaart ook heel veel nadelen met zich meebrengt, klinkt erg wrang voor mensen die niet weten wat hen in het komend jaar te wachten staat. “Ach, jullie zullen wel weggaan als het echt slecht wordt,” zei buurvrouw nog. ‘Maar wij… wij zitten hier vast.’ Mijn antwoord was dat we er niet over dachten om weg te gaan, dat we hier wóónden, in goede en slechte tijden, net als zij, maar diep in mijn hart besef ik heel goed dat het voor ons toch anders is, zeker omdat mijn beroep me in staat stelt om overal te werken.
Wij hebben inderdaad een keuze, we zouden hier weg kunnen gaan, misschien niet eens zozeer terug naar Nederland als wel een stapje verder, naar een volgend land waar de crisis nog niet zo hard heeft toegeslagen. Om mij heen zie ik veel buitenlanders vertrekken. Mensen die hier jaren hebben gewoond en gewerkt in de hoop hun kinderen of zichzelf een ander, béter leven te kunnen geven. Velen hebben al het besluit moeten nemen terug te keren naar hun eigen land omdat ze het hier niet meer kunnen redden. Ik hoop echt dat wij het komend jaar niet voor die keuze komen te staan, want ondanks de problemen die we om ons heen zien, vind ik het hier nog steeds heerlijk. Ik geniet van de vrijheid, van de ruimte, van de natuur, maar vooral van de niet stuk te krijgen mentaliteit van de mensen hier. Dít is mijn leven, mijn bestaan, en als ook onze broekriem nog strakker aangehaald moet worden omdat er van hogerhand steeds meer dwaze maatregelen worden genomen, dan moet dat maar.
Een emigratie naar een ander land lijkt wel een beetje op een huwelijk, vind ik. Je gaat samen een verbintenis aan, maar al ken je elkaar nog zo goed, je hebt werkelijk geen idee van wat je te wachten staat. Ieder huwelijk kent pieken en dalen, iedere relatie heeft te maken met stormachtige tijden. Als het allemaal niet zo lekker gaat, is de verleiding soms groot om het bijltje erbij neer te gooien. Een dergelijke actie zit echter niet in mijn genen. Gelukkig maar. Na meer dan dertig jaar huwelijk weet ik immers wel dat er in een leven samen altijd goede en slechte tijden zullen zijn. De kunst is om ondanks alles elkaar zodanig lief te hebben dat je de slechte tijden op de koop toe neemt. Mijn liefde voor Griekenland – voor Pílion – is groot, heel groot, maar ik heb werkelijk geen idee of het genoeg is om de stormen die dit land in de toekomst zullen gaan teisteren zonder al te veel kleerscheuren te doorstaan. Het enige wat ik ook nu heel zeker weet, net als destijds op dat ene zo belangrijke moment voor de ambtenaar van de burgerlijke stand, is dat ik me met hart en ziel en met alle liefde die ik in me heb, zal inzetten om de verbintenis die wij zeven jaar geleden met Pilion zijn aangegaan in stand te houden. ‘For better, or for worse…’ Zodat ik u ook aan het eind van dit nieuwe jaar nog steeds mijn kleine verhaaltjes over Het Echte Leven in Pilion kan vertellen
Ik wens u allemaal, waar uw ‘thuis’ ook moge zijn, een heel gelukkig, gezond en vooral liefdevol 2012!







