Writing a book takes a long time and can be really lonely. I have so many stories in my mind, but they have to wait till I’m finished. That’s why I love Flash Fiction! Short to the point stories I can write in between. Like this one: Flash Fiction #6 A TRIP TO HEAVEN. Enjoy!

Een boek schrijven is een lange, eenzame reis. Ik heb zo veel andere verhalen in mijn hoofd, maar ze moeten wachten tot mijn boek klaar is. Daarom ben ik gek op Flash Fiction. Korte bondige verhaaltjes die ik tussendoor kan schrijven. Zoals deze: Flash Fiction #6 A TRIP TO HEAVEN. Een kleintje…

Flash Fiction Story #5 TOURISTS now on my website and… published as well by fellow writer A.V. Cheshire on his blog! Thank you, Adam!

♥♥♥♥♥

Schrijven is een zittend beroep en geloof me, als je het dagen achter elkaar doet, is dat niet goed voor je lijf en leden. Ik kan het weten, want ik heb al bijna twee weken verschrikkelijk last van mijn rug. Nu ben ik niet zo’n pieperd – tenminste, dat vind ik zelf – dus als ik steeds vaker kreunend uit mijn stoel overeind kom, moet er wel echt iets mis met me zijn. Reden genoeg om weer eens even kritisch naar mijn niet altijd even gezonde manier van leven te kijken.

Meer bewegen, zeggen de medische fora op het net en ik kan ze alleen maar gelijk geven. Bewegen is niet iets waar ik tegenwoordig regelmatig aan toe kom, want de deadline van mijn nieuwe boek nadert met rasse schreden. Dus besluit ik de adviezen op te volgen en hijs ik me na ieder half uur typen schuldbewust uit mijn stoel om een rondje door de prachtig in bloei staande tuin te maken. Met de tuin ben ik blij, maar niet met die zelf opgelegde wandeling. Een boek schrijven is namelijk al een zeer vermoeiende wandeling op zich, maar dan wel eentje die geheel en al plaatsvindt in een andere wereld. Zodra ik opsta uit m’n stoel, verlaat ik die wereld en als ik na een kleine tien minuten terugkeer, ben ik de mooie woorden en prachtige zinnen die ik in mijn hoofd had, helemaal kwijt. Natuurlijk baal ik daar verschrikkelijk van, maar aangezien de concentratie door de pijn toch al minder is dan normaal, moet ik dat maar even op de koop toe nemen. Echt helpen doet het echter niet. Als ik me weer in m’n stoel laat zakken, krijsen de spieren net zo hard als voor het wandelingetje. En dat terwijl ik al slenterend ook nog eens een flesje water heb leeggedronken. Dat schijnt namelijk ook te helpen tegen rugpijn, zeggen de fora. Nieren hebben de neiging om door middel van rugpijn te waarschuwen dat ze vocht nodig hebben en ja, ook drinken is iets waar ik heel slecht in ben. Dus wandel en drink ik er sinds gisteren lustig op los.

Ik hoop maar dat ik daarmee de pijn snel onder controle krijg, want ik heb hier allemaal helemaal geen tijd voor. Ik wil schrijven! M’n boek HARTELOOS nadert het einde en dat betekent dat ik na het wekenlang ploeteren en ploegen ­– dat hoort nu eenmaal bij het schrijfproces – eindelijk triomfantelijk de laatste hellingen mag gaan nemen. Mijn held en heldin zijn aangekomen op het punt dat ik eindelijk, eindelijk begrijp waar ze van het begin af aan al naartoe wilden. Oké, toegegeven, een iets intelligentere schrijver dan ik had het misschien al eerder in de gaten gehad – wat prettiger was geweest omdat het boek dan vóór de rugpijn af was geweest – maar helaas, ik schijn het licht nu eenmaal altijd veel later te zien dan mijn hoofdpersonen. En dus verbijt ik mijn pijn, wandel ik klotsend van het vele water ieder half uur door mijn tuin en probeer ik de mooie zinnen in mijn hoofd krampachtig vast te houden.

Ik denk dat het wel gaat lukken. Mijn uitgever, die als enige mijn woorden mee mag lezen, zegt dat het ‘hartstikke mooi!’ wordt. Zelf zie ik dat nog niet, dat komt pas als het laatste woord is geschreven, maar wat ik wel zie, is de ‘hartstikke mooie’ cover die ik zojuist in mijn mailbox mocht ontvangen. Hij is helemaal… HARTELOOS! Er gaat iets intrigerends van uit, vind ik. Iets waardoor je meer wilt weten, het boek nu al zou willen oppakken om er even een stukje in te lezen. Helaas, mijn trouwe lezers zullen nog even geduld moeten hebben. HARTELOOS zal pas in augustus verschijnen, keurig op tijd om op de Manuscripta ‘gepresenteerd’ te worden. En… als alles gaat zoals het moet gaan, zal ook ik het eerste weekend van september in Amsterdam aanwezig zijn om mijn nieuwe roman te signeren en hopelijk veel oude en nieuwe lezers te ontmoeten. Ik kijk er nu al naar uit! Voor het zover is, zal ik natuurlijk nog wel even door moeten schrijven, maar dat vind ik alleen maar leuk. Tenzij ik rugpijn heb…

In het kader van het bewegingsplan heb ik dan ook besloten dat ik vandaag niet al te veel plaats zal nemen op mijn stoel. Het is de 1^e Mei, een dag waarop heel Griekenland bloemetjes plukt en mooie deurkransjes vlecht onder het genot van een gezellige barbecue met vrienden in de vrije natuur. Het is het begin van de zomer en aan de vele vrolijke mensen te zien die ik vanmorgen al langs mijn tuin heb zien slenteren een prima reden om in de benen te komen en zelf ook een wandelingetje te maken. Búíten de tuin! En als ik nou mijn flesje water gewoon meeneem – en het ook leegdrink! – nou, dan is de rugpijn morgen vast wel over

♥♥♥♥♥

En nog meer Flash Fiction nieuws: mijn korte Engelse verhaaltje GOODBYE MY FRIEND is gepubliceerd in het aprilnummer van The Society On Da Run, een Amerikaans online literair tijdschrift! Mijn eerste internationale publicatie!  Klik HIER om een kijkje te nemen.

More Flash Fiction news: GOODBYE MY FRIEND got published in The Society On Da Run, an American online lit mag. Wow, my first international publication! Click HERE if you want to take a look!

♥♥♥♥♥

Het voorjaar is volop aanwezig hier in Pilion. Wat een verschil met vorig jaar! Ik huiver opnieuw als ik denk aan de regen die toen onafgebroken uit de hemel op ons neerdaalde. Hoe anders is het nu. Zon en warmte overspoelen ons al enige weken. De eerste zeeduik is door manlief al gemaakt. Een korte weliswaar, maar toch!

De tuin is een feest. Iedere dag zie ik een nieuw stukje groen, geel, rood, paars verschijnen. Niet allemáál even gewenst, dus ja, het spitten en onkruid wieden is ook alweer in volle gang. Zo heel fanatiek gaat dat er niet aan toe, hoor. Het hoeft van mij echt niet in één dag af. Bovendien brengt het voorjaar niet alleen ons, maar ook de andere dorpelingen naar buiten en een kletspraatje over het hek of een klein tsipourootje aan de tuintafel met buren of vrienden vind ik nu eenmaal veel belangrijker dan een keurig aangeharkte tuin. De tuinwerkzaamheden vinden voornamelijk in het weekend plaats. Doordeweeks ben ik gewoon de hele dag aan het werk. Nou ja, gewoon? Als ik om negen uur ’s ochtends m’n laptop op de tuintafel zet en m’n bureaustoel naar buiten rijd, is dat toch even iets anders dan wanneer je iedere dag extra vroeg op moet om de file te vermijden die de rit naar je werk nog langer maakt dan hij al is. Geloof me, die tijd heb ik ook gekend! Heel wat jaartjes zelfs, en des te meer geniet ik nu van de vrijheid die het schrijven mij verschaft.

Voorjaar in Pilion geeft mij een… dankbaar gevoel. Dankbaar omdat we destijds het besluit hebben durven nemen om alle zekerheden achter ons te laten en de stap in het ongewisse te doen. Voorjaar in Pilion is de manier van leven die ik iedereen zou willen toewensen, maar tegelijkertijd realiseer ik me ook dat niet iedereen er gelukkig van zou worden. Wat voor mij het ultieme geluk is, kan voor een ander net zo makkelijk een nachtmerrie betekenen. De onzekerheid van wat je te wachten staat, het doorsnijden van alles wat ‘veilig’ is, het communiceren in een andere taal, het achterlaten van familie en vrienden… nee, opnieuw beginnen in een andere cultuur is niet zo simpel als het soms lijkt. We hebben in de afgelopen jaren al menigeen zien komen en ook weer zien gaan.

Ik weet niet waarom het voor ons tot op heden nog wel werkt. Ik weet ook niet of het tot in de ‘oneindigheid’ voor ons zal werken. Misschien denken we er ergens in de toekomst wel heel anders over en weten we niet hoe snel we hier weg moeten komen. Ik heb geen idee! Maar wat er ook gebeurt, dit heerlijk Pilionse voorjaar heb ik wel weer belééfd. Het wordt opgeslagen in mijn herinnering en ik draag het bij me voor zolang mijn geheugen blijft werken. Samen met al die andere herinneringen: mooie beelden uit mijn jeugd, mijn verre reizen en natuurlijk de ontmoetingen met al die vele lieve en interessante mensen die ik tot nu toe heb mogen leren kennen.

Voorjaar in Pilion is voor mij altijd even stilstaan bij een nieuw levensjaar, want ergens in deze maand hoop ik mijn volgende verjaardag te vieren. En naarmate je ouder wordt, komt uiteraard ook het besef dat zo’n verjaardag niet zo vanzelfsprekend is als je altijd dacht. Ouder worden heeft z’n nadelen. Als ik in de spiegel kijk, zie ik die maar al te goed. Maar wat ik daar gelukkig ook in zie, is het glanzen van mijn ogen en de lach om mijn mond. Toegegeven, genieten van de dag van vandaag is niet echt moeilijk als de zon veel schijnt en je tuin iedere dag een wondertje prijsgeeft. Toch zijn er – ook hier – heel veel mensen die die glans en die lach in de loop der tijd verloren hebben, om welke redenen dan ook.

Je neemt jezelf altijd mee, zeggen ze. Een waar woord, want de manier waarop je de voor- en tegenspoed op je weg te lijf gaat, heeft alles te maken met hoe je in het leven staat. Ik ben een voorjaarskind en misschien is dat wel de reden dat ik de wereld met grote verwachtingsvolle ogen tegemoet treedt. Dat ik de kleur in mijn leven koester en de kou het liefste vergeet. En als ik terugkijk, zo in dit voorjaar van mijn nieuwe levensjaar, dan kan ik gewoonweg niet anders dan met een grote glimlach naar mijn spiegelbeeld kijken.

Hoewel… ik kijk toch liever naar mijn tuin

♥♥♥♥♥