Zondag 1 januari 2012, een echte ouderwetse Nieuwjaarsdag, met oliebollen op tafel, een pan snert op het vuur en op de achtergrond de zoete Strauss-klanken van het Wiener Philharmonisch Orkest. Dat de Wiener Sängerknaben door de Griekse commentator als ‘zangeressen’ werden betiteld, vergroot onze feestvreugde alleen maar.

Een rustige jaarwisseling was het voor ons. Geen vuurwerk, geen uitbundig feest, geen papieren hoedjes, toeters en/of bellen. Nee, lekker oubollig saampjes op de bank met het tavli-spel en ‘Een Rondje Cabaret’ van de Wereldomroep uit de luidsprekers. Het was de oudejaarsuitzending, dus er kwamen aardig wat oude bekenden voorbij: Wim Kan, Seth Gaaikema, Youp van ’t Hek. Naar die laatste hopen we vanavond ook nog te kijken, via uitzending gemist is de oudejaarsconference van gisteravond ook in onze Griekse huiskamer te zien. Ach ja, de techniek staat tegenwoordig voor niets. Als we de gordijnen dichttrekken, kunnen we ons heel makkelijk ‘gewoon’ in Nederland wanen. Maar afgezien van die ‘speciale dagen’ waarop je als emigrant waar ook ter wereld toch graag even in je vaderland vertoeft – al is het maar in gedachten – zijn wij toch echt liever hier.

“Maar waarom dan?” vroeg mijn Griekse buurvrouw gistermiddag toen ze een schaaltje met nieuwjaarskoekjes kwam brengen. Ik vind het altijd moeilijk om daar een antwoord op te geven. In de zo rap verslechterende economische situatie hier is het lastig uitleggen waarom wij een in Griekse ogen zeer goed geoliede en welgestelde maatschappij hebben verruild voor een chaotisch leven in een land dat op de rand van de afgrond staat. Dat wij van mening zijn dat welvaart ook heel veel nadelen met zich meebrengt, klinkt erg wrang voor mensen die niet weten wat hen in het komend jaar te wachten staat. “Ach, jullie zullen wel weggaan als het echt slecht wordt,” zei buurvrouw nog. ‘Maar wij… wij zitten hier vast.’ Mijn antwoord was dat we er niet over dachten om weg te gaan, dat we hier wóónden, in goede en slechte tijden, net als zij, maar diep in mijn hart besef ik heel goed dat het voor ons toch anders is, zeker omdat mijn beroep me in staat stelt om overal te werken.

Wij hebben inderdaad een keuze, we zouden hier weg kunnen gaan, misschien niet eens zozeer terug naar Nederland als wel een stapje verder, naar een volgend land waar de crisis nog niet zo hard heeft toegeslagen. Om mij heen zie ik veel buitenlanders vertrekken. Mensen die hier jaren hebben gewoond en gewerkt in de hoop hun kinderen of zichzelf een ander, béter leven te kunnen geven. Velen hebben al het besluit moeten nemen terug te keren naar hun eigen land omdat ze het hier niet meer kunnen redden. Ik hoop echt dat wij het komend jaar niet voor die keuze komen te staan, want ondanks de problemen die we om ons heen zien, vind ik het hier nog steeds heerlijk. Ik geniet van de vrijheid, van de ruimte, van de natuur, maar vooral van de niet stuk te krijgen mentaliteit van de mensen hier. Dít is mijn leven, mijn bestaan, en als ook onze broekriem nog strakker aangehaald moet worden omdat er van hogerhand steeds meer dwaze maatregelen worden genomen, dan moet dat maar.

Een emigratie naar een ander land lijkt wel een beetje op een huwelijk, vind ik. Je gaat samen een verbintenis aan, maar al ken je elkaar nog zo goed, je hebt werkelijk geen idee van wat je te wachten staat. Ieder huwelijk kent pieken en dalen, iedere relatie heeft te maken met stormachtige tijden. Als het allemaal niet zo lekker gaat, is de verleiding soms groot om het bijltje erbij neer te gooien. Een dergelijke actie zit echter niet in mijn genen. Gelukkig maar. Na meer dan dertig jaar huwelijk weet ik immers wel dat er in een leven samen altijd goede en slechte tijden zullen zijn. De kunst is om ondanks alles elkaar zodanig lief te hebben dat je de slechte tijden op de koop toe neemt. Mijn liefde voor Griekenland – voor Pílion – is groot, heel groot, maar ik heb werkelijk geen idee of het genoeg is om de stormen die dit land in de toekomst zullen gaan teisteren zonder al te veel kleerscheuren te doorstaan. Het enige wat ik ook nu heel zeker weet, net als destijds op dat ene zo belangrijke moment voor de ambtenaar van de burgerlijke stand, is dat ik me met hart en ziel en met alle liefde die ik in me heb, zal inzetten om de verbintenis die wij zeven jaar geleden met Pilion zijn aangegaan in stand te houden. ‘For better, or for worse…’ Zodat ik u ook aan het eind van dit nieuwe jaar nog steeds mijn kleine verhaaltjes over Het Echte Leven in Pilion kan vertellen

Ik wens u allemaal, waar uw ‘thuis’ ook moge zijn, een heel gelukkig, gezond en vooral liefdevol 2012!

♥♥♥♥♥

December begint hier met een zonnetje en zeventien graden op de thermometer. Ik heb zojuist een mandarijntje uit eigen tuin naar binnen gewerkt en denk terug aan al die decembermaanden die ik in Nederland heb meegemaakt. Beelden van kou, sneeuw, regen en gehaaste mensen flitsen over mijn netvlies.

Er móést altijd zoveel in deze maand. En hoewel wij ieder jaar weer probeerden om ons niet mee te laten slepen in de decembergekte, was dat een vrijwel onmogelijke opgave. Ik herinner me nog heel goed die keer – ergens in het begin van mijn huwelijk – dat ik mijn kerstmaalboodschappen uitstelde tot de dag voor kerst. Lekker makkelijk toch, alle inkopen in één keer? Ben je wel een hele dag kwijt, maar dat leek me efficiënter dan wekenlang kleine beetjes halen. Helaas, het geplande kerstmaal zag er dat jaar heel anders uit dan ik van tevoren had bedacht, want natuurlijk waren de ingrediënten die ik volgens de prachtige recepten nodig had op de dag voor kerst niet meer te krijgen. De halflege schappen staarden mij troosteloos aan, en ik heb al mijn creativiteit en flexibiliteit moeten aanroepen om de volgende dag alsnog een leuk feestmaal op tafel te zetten. Ach ja… those were the days!

December stond voor mij in de laatste Nederlandse jaren vooral in het teken van de kerst-country. Demonstraties en optredens op kerstmarkten vergden heel wat creativiteit, want in die wondere winterland-sfeer kun je moeilijk een ‘normale’ cowboydansdemonstratie geven, nietwaar? Dus moesten de dansen herschreven worden tot ze pasten op countrykerstliedjes en werden de kostuums in meer of mindere mate aangepast aan de gelegenheid. Hoogtepunt op dat gebied was toch wel het jaar dat we een dansoptreden verzorgden tijdens de kerstmarkt in Hellendoorn die helemaal in het teken stond van een Charles Dickens-achtige sfeer. Op Ierse muziek, gehuld in lange rokken, omslagdoeken, mutsen en moffen, dansten we onze countrydansen in een aangepaste versie op een wankel toneel dat voor de romantisch verlichte kerk was opgebouwd. Het was koud. Zo koud dat het tijdens onze eerste dans begon te sneeuwen. Hebt u enig idee hoe glad een houten plankenvloer wordt als er verse sneeuw op valt? Ik heb nog dagen erna spierpijn gehad van het krampachtig proberen niet onderuit te gaan. Maar het was het helemaal waard, want toen de laatste noten van een Schotse doedelzakversie van Amazing Grace wegstierven, de sneeuwvlokjes op ons neerdwarrelden en we hijgend en bezweet neerkeken op het publiek rond de vuurkorven voor het toneel… ach, ik krijg er nog steeds een brok van in mijn keel.

Dit jaar hoef ik geen kerstchoreografieën te schrijven. Ik hoef zelfs geen feestmaal te bedenken, want als alles volgens plan verloopt, gaan we uit eten. Bij Nirwana in Kala Nera, waar de kok ons vast een heerlijke maaltijd zal voorzetten. Maar meer dan op het eten verheug ik me op ons gezelschap. Voor het eerst sinds we hier wonen, krijgen we met de kerstdagen bezoek uit Nederland. ‘Mijn vriendinnetje’ met haar man die inmiddels meer dan bekend zijn met een zomers Pilion, willen dit jaar graag een Griekse kerst meemaken. Nu stelt dat op zich weinig voor, want kerst wordt hier niet zo uitbundig gevierd als in Nederland, maar het vooruitzicht om die voor ons toch wel traditionele familiedagen door te brengen in het gezelschap van onze vrienden is natuurlijk wel heel erg fijn. De kerstfilm staat al klaar, de eerste kerstboodschappen zijn in huis en een dezer dagen wordt de speciale kerstdoos met opvouwbare kerstboom onder het bed vandaan gehaald. Het is december. De zon schijnt en het is zeventien graden. Maar onze kerst wordt gewoon een heerlijke ouderwetse Hollandse kerst!

Ik wens jullie allemaal een heel fijne decembermaand!

♥♥♥♥♥

Goed nieuws voor e-book lezers: mijn nieuwe roman Bouzouki Boogie is nu al in e-book verschenen en voor € 6,95 te downloaden bij de online bookshop van Bruna. Klik hier om hem meteen aan te schaffen.

Heel leuk vind ik het dat Uitgeverij Cupido mijn boek heeft uitgekozen als Leesclub Topper voor de maanden november, december en januari. Wil je ook meepraten over Bouzouki Boogie, meld je dan aan op de Hyves-pagina van de Uitgeverij Cupido Leesclub. Zodra de gedrukte versie van mijn roman verschenen is – half november – gaat het boekbespreek-forum van start. Veel leesplezier!

♥♥♥♥♥

Ik ben geen connaisseur van kunst met een grote K. Zo zult u met mij geen urenlange discussies kunnen voeren over de verschillen in de stijl van Rembrandt van Rijn en Leonardo da Vinci, om maar iets te noemen. Wat niet betekent dat kunst mij niet interesseert. Integendeel. Ik ben er gek op. Musea bezoeken doe ik graag, maar of dat nu Het Louvre is of het museum van Nikolas Pavlopoulos in Agios Georgios, maakt mij eigenlijk niet eens zo gek veel uit. Nou ja, bij wijze van spreken dan, hè?

Mijn interesse gaat namelijk vooral uit naar ‘de mens’ in de kunst. De prachtige bronzen mensenbeelden van Nikolas Pavlopoulos kunnen wat mij betreft dan ook zo het Louvre in. Ze zouden er beslist niet misstaan. Ik hou van het leven, of dat nu in werkelijkheid of in de kunst is, en het zal u dan ook niet verbazen dat mijn favoriete ‘oude schilder’ niet Rembrandt van Rijn, maar zijn tijdgenoot Jan Steen is. De humor, de chaos en het sprankelende van het 17^e eeuwse dagelijkse leven spatten van zijn doeken en raken bij mij een herkenbare snaar. De man moet een levensgenieter zijn geweest, iemand die gezelligheid hoger in het vaandel had staan dan een keurig opgeruimd huis, en met dat soort mensen voel ik nu eenmaal een diepe verwantschap.

Wij hebben namelijk ook zo’n ‘huishouden van Jan Steen’. Niets loopt op rolletjes, er slingeren zo hier en daar dingen rond die er eigenlijk niet horen, het stof wordt niet dagelijks weggezogen, maar gezellig is het bij ons altijd wel. Chaotisch ook. Vooral sinds we gevallen zijn voor de prachtige bruine ogen van Ira, de negen weken oude pup die wij eind juni voor ons tuinhekje aantroffen en in ons huishouden hebben opgenomen. Dat kleine schattige hondje is inmiddels zes maanden en al zo groot als onze vroegere Drentse Patrijshond op volwassen leeftijd was. Ze weegt nu zo’n vijfentwintig kilo, en geloof me, als dat in volle vaart tegen je opspringt, moet je aardig stevig in je schoenen staan.

Ira is een Griekse Herdershond. Ze heeft het uiterlijk van een Duitse Herder, maar dan met hangoren, en bezit het eigenzinnige karakter van een berghond. Die combinatie staat garant voor wat kenners een ‘ietwat lastig opvoedbare hond’ noemen. Ze is intelligent, sociaal en altijd vrolijk. Voor een pup is ze ook al heel gehoorzaam… als zij vindt dat het haar past. Ze is dol op tuinieren. Als wij ’s ochtends opstaan, heeft ze vaak het onkruid al gewied, de geraniums verplant en de tomatenplanten uit de plastic potten gehaald, want volgens haar horen wortels in de grond, niet in een pot. Veedrijverskwaliteiten heeft ze ook ontdekten we, toen ze door het kattengat in de omheining van de achtertuin was gekropen. Ze was zeer trots op haar prestatie om de dertig loslopende kippen van de achterbuurvrouw in haar eentje de ren in te drijven. Gelukkig was de buurvrouw niet boos. Integendeel, ik vertrok met een zeer tevreden aangelijnde hond en mijn armen vol druiven tegen de schrik.

Een handenbinder, zo kun je haar wel noemen. Een gezelligheidsdier ook. ’s Avonds mag ze, net als de katten, bij ons in de woonkamer verblijven, wat ze ontzettend gezellig vindt. Wanneer alle banken, stoelen en tafels tevergeefs beklommen zijn – néé, Ira, foeiii! – de katten genoeg hebben van haar vriendelijk bedoelde natte likken, en wij het water uit de omgevallen glazen hebben opgedweild, keert eindelijk de rust in ons kleine Griekse ‘Noaberhuus’ weer terug. Dan installeert ze zich met een diepe zucht op het kleedje in de doorgang van de woonkamer naar de hal en sluit tevreden haar ogen.

Als ik dan zo in onze rommelige woonkamer om me heen kijk, naar Leopold de kat, languit dromend op de grote bank; naar zijn halfbroertje Jurgen, opgekruld op de benen van manlief op de andere bank; naar het grote slapende lijf van wat enkele weken geleden zo’n schattig klein hondje was, uitgevloerd in de deuropening; naar de snorrende houtkachel en het meubilair dat gemaakt is voor ons gemak en nooit het predikaat ‘design’ zal krijgen… dan zie ik een tafereel dat zo weggelopen zou kunnen zijn uit een schilderij van Jan Steen. Nee, een kunstconnaisseur ben ik niet, zal ik nooit worden ook, maar het daadwerkelijk beléven van kunst… dat is een vaardigheid die ik wel aardig beheers

♥♥♥♥♥

YES! Bouzouki Boogie ligt bij de drukker! Klik hier voor het inkijkexemplaar bij bol.com om alvast een stukje te lezen. Bouzouki Boogie verschijnt 15 november in zowel paperback als DRM-beveiligd e-book bij Uitgeverij Cupido. Bestel hem nu al bij je boekhandel, internetshop of rechtstreeks bij Uitgeverij Cupido.

♥♥♥♥♥