Writing a book takes a long time and can be really lonely. I have so many stories in my mind, but they have to wait till I’m finished. That’s why I love Flash Fiction! Short to the point stories I can write in between. Like this one: Flash Fiction #6 A TRIP TO HEAVEN. Enjoy!

Een boek schrijven is een lange, eenzame reis. Ik heb zo veel andere verhalen in mijn hoofd, maar ze moeten wachten tot mijn boek klaar is. Daarom ben ik gek op Flash Fiction. Korte bondige verhaaltjes die ik tussendoor kan schrijven. Zoals deze: Flash Fiction #6 A TRIP TO HEAVEN. Een kleintje…

Flash Fiction Story #5 TOURISTS now on my website and… published as well by fellow writer A.V. Cheshire on his blog! Thank you, Adam!

♥♥♥♥♥

Schrijven is een zittend beroep en geloof me, als je het dagen achter elkaar doet, is dat niet goed voor je lijf en leden. Ik kan het weten, want ik heb al bijna twee weken verschrikkelijk last van mijn rug. Nu ben ik niet zo’n pieperd – tenminste, dat vind ik zelf – dus als ik steeds vaker kreunend uit mijn stoel overeind kom, moet er wel echt iets mis met me zijn. Reden genoeg om weer eens even kritisch naar mijn niet altijd even gezonde manier van leven te kijken.

Meer bewegen, zeggen de medische fora op het net en ik kan ze alleen maar gelijk geven. Bewegen is niet iets waar ik tegenwoordig regelmatig aan toe kom, want de deadline van mijn nieuwe boek nadert met rasse schreden. Dus besluit ik de adviezen op te volgen en hijs ik me na ieder half uur typen schuldbewust uit mijn stoel om een rondje door de prachtig in bloei staande tuin te maken. Met de tuin ben ik blij, maar niet met die zelf opgelegde wandeling. Een boek schrijven is namelijk al een zeer vermoeiende wandeling op zich, maar dan wel eentje die geheel en al plaatsvindt in een andere wereld. Zodra ik opsta uit m’n stoel, verlaat ik die wereld en als ik na een kleine tien minuten terugkeer, ben ik de mooie woorden en prachtige zinnen die ik in mijn hoofd had, helemaal kwijt. Natuurlijk baal ik daar verschrikkelijk van, maar aangezien de concentratie door de pijn toch al minder is dan normaal, moet ik dat maar even op de koop toe nemen. Echt helpen doet het echter niet. Als ik me weer in m’n stoel laat zakken, krijsen de spieren net zo hard als voor het wandelingetje. En dat terwijl ik al slenterend ook nog eens een flesje water heb leeggedronken. Dat schijnt namelijk ook te helpen tegen rugpijn, zeggen de fora. Nieren hebben de neiging om door middel van rugpijn te waarschuwen dat ze vocht nodig hebben en ja, ook drinken is iets waar ik heel slecht in ben. Dus wandel en drink ik er sinds gisteren lustig op los.

Ik hoop maar dat ik daarmee de pijn snel onder controle krijg, want ik heb hier allemaal helemaal geen tijd voor. Ik wil schrijven! M’n boek HARTELOOS nadert het einde en dat betekent dat ik na het wekenlang ploeteren en ploegen ­– dat hoort nu eenmaal bij het schrijfproces – eindelijk triomfantelijk de laatste hellingen mag gaan nemen. Mijn held en heldin zijn aangekomen op het punt dat ik eindelijk, eindelijk begrijp waar ze van het begin af aan al naartoe wilden. Oké, toegegeven, een iets intelligentere schrijver dan ik had het misschien al eerder in de gaten gehad – wat prettiger was geweest omdat het boek dan vóór de rugpijn af was geweest – maar helaas, ik schijn het licht nu eenmaal altijd veel later te zien dan mijn hoofdpersonen. En dus verbijt ik mijn pijn, wandel ik klotsend van het vele water ieder half uur door mijn tuin en probeer ik de mooie zinnen in mijn hoofd krampachtig vast te houden.

Ik denk dat het wel gaat lukken. Mijn uitgever, die als enige mijn woorden mee mag lezen, zegt dat het ‘hartstikke mooi!’ wordt. Zelf zie ik dat nog niet, dat komt pas als het laatste woord is geschreven, maar wat ik wel zie, is de ‘hartstikke mooie’ cover die ik zojuist in mijn mailbox mocht ontvangen. Hij is helemaal… HARTELOOS! Er gaat iets intrigerends van uit, vind ik. Iets waardoor je meer wilt weten, het boek nu al zou willen oppakken om er even een stukje in te lezen. Helaas, mijn trouwe lezers zullen nog even geduld moeten hebben. HARTELOOS zal pas in augustus verschijnen, keurig op tijd om op de Manuscripta ‘gepresenteerd’ te worden. En… als alles gaat zoals het moet gaan, zal ook ik het eerste weekend van september in Amsterdam aanwezig zijn om mijn nieuwe roman te signeren en hopelijk veel oude en nieuwe lezers te ontmoeten. Ik kijk er nu al naar uit! Voor het zover is, zal ik natuurlijk nog wel even door moeten schrijven, maar dat vind ik alleen maar leuk. Tenzij ik rugpijn heb…

In het kader van het bewegingsplan heb ik dan ook besloten dat ik vandaag niet al te veel plaats zal nemen op mijn stoel. Het is de 1^e Mei, een dag waarop heel Griekenland bloemetjes plukt en mooie deurkransjes vlecht onder het genot van een gezellige barbecue met vrienden in de vrije natuur. Het is het begin van de zomer en aan de vele vrolijke mensen te zien die ik vanmorgen al langs mijn tuin heb zien slenteren een prima reden om in de benen te komen en zelf ook een wandelingetje te maken. Búíten de tuin! En als ik nou mijn flesje water gewoon meeneem – en het ook leegdrink! – nou, dan is de rugpijn morgen vast wel over

♥♥♥♥♥

]]> http://wilmahollander.nl/wordpress/?feed=rss2&p=2174 6 http://wilmahollander.nl/wordpress/?p=2154 http://wilmahollander.nl/wordpress/?p=2154#comments Mon, 02 Apr 2012 20:19:02 +0000 Wilma http://wilmahollander.nl/wordpress/?p=2154

En nog meer Flash Fiction nieuws: mijn korte Engelse verhaaltje GOODBYE MY FRIEND is gepubliceerd in het aprilnummer van The Society On Da Run, een Amerikaans online literair tijdschrift! Mijn eerste internationale publicatie!  Klik HIER om een kijkje te nemen.

More Flash Fiction news: GOODBYE MY FRIEND got published in The Society On Da Run, an American online lit mag. Wow, my first international publication! Click HERE if you want to take a look!

♥♥♥♥♥

Het voorjaar is volop aanwezig hier in Pilion. Wat een verschil met vorig jaar! Ik huiver opnieuw als ik denk aan de regen die toen onafgebroken uit de hemel op ons neerdaalde. Hoe anders is het nu. Zon en warmte overspoelen ons al enige weken. De eerste zeeduik is door manlief al gemaakt. Een korte weliswaar, maar toch!

De tuin is een feest. Iedere dag zie ik een nieuw stukje groen, geel, rood, paars verschijnen. Niet allemáál even gewenst, dus ja, het spitten en onkruid wieden is ook alweer in volle gang. Zo heel fanatiek gaat dat er niet aan toe, hoor. Het hoeft van mij echt niet in één dag af. Bovendien brengt het voorjaar niet alleen ons, maar ook de andere dorpelingen naar buiten en een kletspraatje over het hek of een klein tsipourootje aan de tuintafel met buren of vrienden vind ik nu eenmaal veel belangrijker dan een keurig aangeharkte tuin. De tuinwerkzaamheden vinden voornamelijk in het weekend plaats. Doordeweeks ben ik gewoon de hele dag aan het werk. Nou ja, gewoon? Als ik om negen uur ’s ochtends m’n laptop op de tuintafel zet en m’n bureaustoel naar buiten rijd, is dat toch even iets anders dan wanneer je iedere dag extra vroeg op moet om de file te vermijden die de rit naar je werk nog langer maakt dan hij al is. Geloof me, die tijd heb ik ook gekend! Heel wat jaartjes zelfs, en des te meer geniet ik nu van de vrijheid die het schrijven mij verschaft.

Voorjaar in Pilion geeft mij een… dankbaar gevoel. Dankbaar omdat we destijds het besluit hebben durven nemen om alle zekerheden achter ons te laten en de stap in het ongewisse te doen. Voorjaar in Pilion is de manier van leven die ik iedereen zou willen toewensen, maar tegelijkertijd realiseer ik me ook dat niet iedereen er gelukkig van zou worden. Wat voor mij het ultieme geluk is, kan voor een ander net zo makkelijk een nachtmerrie betekenen. De onzekerheid van wat je te wachten staat, het doorsnijden van alles wat ‘veilig’ is, het communiceren in een andere taal, het achterlaten van familie en vrienden… nee, opnieuw beginnen in een andere cultuur is niet zo simpel als het soms lijkt. We hebben in de afgelopen jaren al menigeen zien komen en ook weer zien gaan.

Ik weet niet waarom het voor ons tot op heden nog wel werkt. Ik weet ook niet of het tot in de ‘oneindigheid’ voor ons zal werken. Misschien denken we er ergens in de toekomst wel heel anders over en weten we niet hoe snel we hier weg moeten komen. Ik heb geen idee! Maar wat er ook gebeurt, dit heerlijk Pilionse voorjaar heb ik wel weer belééfd. Het wordt opgeslagen in mijn herinnering en ik draag het bij me voor zolang mijn geheugen blijft werken. Samen met al die andere herinneringen: mooie beelden uit mijn jeugd, mijn verre reizen en natuurlijk de ontmoetingen met al die vele lieve en interessante mensen die ik tot nu toe heb mogen leren kennen.

Voorjaar in Pilion is voor mij altijd even stilstaan bij een nieuw levensjaar, want ergens in deze maand hoop ik mijn volgende verjaardag te vieren. En naarmate je ouder wordt, komt uiteraard ook het besef dat zo’n verjaardag niet zo vanzelfsprekend is als je altijd dacht. Ouder worden heeft z’n nadelen. Als ik in de spiegel kijk, zie ik die maar al te goed. Maar wat ik daar gelukkig ook in zie, is het glanzen van mijn ogen en de lach om mijn mond. Toegegeven, genieten van de dag van vandaag is niet echt moeilijk als de zon veel schijnt en je tuin iedere dag een wondertje prijsgeeft. Toch zijn er – ook hier – heel veel mensen die die glans en die lach in de loop der tijd verloren hebben, om welke redenen dan ook.

Je neemt jezelf altijd mee, zeggen ze. Een waar woord, want de manier waarop je de voor- en tegenspoed op je weg te lijf gaat, heeft alles te maken met hoe je in het leven staat. Ik ben een voorjaarskind en misschien is dat wel de reden dat ik de wereld met grote verwachtingsvolle ogen tegemoet treedt. Dat ik de kleur in mijn leven koester en de kou het liefste vergeet. En als ik terugkijk, zo in dit voorjaar van mijn nieuwe levensjaar, dan kan ik gewoonweg niet anders dan met een grote glimlach naar mijn spiegelbeeld kijken.

Hoewel… ik kijk toch liever naar mijn tuin

♥♥♥♥♥

GOOD NEWS FOR MY NON DUTCH FRIENDS! Flash Fiction is the brand new page where you will find the short ENGLISH stories I write for fun, inspired by the lovely people of my writer’s group. Take a look and enjoy! Click here to go to the page!

Vanaf vandaag valt er nóg meer te lezen op mijn website. Flash Fiction is een nieuwe pagina waar je voortaan mijn korte Engelse (!) verhalen kunt vinden. Korte compacte verhaaltjes, geschreven omdat ik soms wel eens iets anders wil schrijven dan een liefdesroman. En ja, in het Engels, omdat mijn internationale vriendenkring steeds groter wordt en mijn boeken helaas nog niet in andere talen vertaald worden. Ik hoop ook hen op deze manier een beetje mee te laten proeven van mijn schrijfsels. Nieuwsgierig? Geen problemen met het Engels? Klik dan hier en kom gezellig mee buurten!

♥♥♥♥♥

Hoor ik net dat mijn e-books (met uitzondering van Vlinders op de vensterbank) vanaf vandaag ook te downloaden zijn voor iPad, iPhone, iPod etc. in iTunes via de Apple iBookstore. Klinkt helemaal STOER Klik hier om ze meteen aan te schaffen!

♥♥♥♥♥

Het voorjaar is gearriveerd. In de tuin van de buurman staat de pruimenboom al in bloei. Nou ja, ik gelóóf dat het een pruimenboom is, maar het zou net zo makkelijk ook een abrikozenboom kunnen zijn. Of een amandelboom. Pas wanneer er daadwerkelijk iets herkenbaars in hangt, gaat bij mij het goede lichtje branden. Dat neemt niet weg dat ik ontzettend geniet van de tere roze bloemetjes die op dit moment de tot twee weken geleden nog kale gigant tooien.

Jurgen en Leopold, onze twee volwassen katers, hadden het voorjaar al eerder in de gaten. Uithuizig werden ze. Luidruchtig ook. Voor eten was er weinig of geen tijd, want ze moesten en zouden de hort op. Af en toe wankelde er eentje uitgeput naar binnen om een poosje op de bank bij te tanken, maar die rustuurtjes waren van korte duur. Voor onze jongste aanwinst, Felix, ging een hele nieuwe wereld open. Nieuwsgierig als hij is, liet hij zich door zijn twee oudere huisgenoten graag mee op sleeptouw nemen. Veel verder dan de tuin bij de buren kwam hij echter niet, want hij viel onmiddellijk als een blok voor de elegante rood-witte poezenjongedame die hem vanaf het muurtje verleidelijk toelonkte. Prille liefde was het, op het eerste gezicht. Maar hoewel onze Felix wel in de gaten had dat er iets van hem werd verwacht, begreep hij nog niet helemaal wat dat dan wel was. De jonge buurkatjes die over een paar weken ongetwijfeld het levenslicht zullen zien, zijn in ieder geval niet door hem verwekt, dat weet ik zeker.

Natuurlijk weet ik ook wel dat zo’n nestje definitief voorkomen kan worden. Net als waarschijnlijk de meesten onder u was ook ik vroeger een voorstander van ‘zo snel mogelijk laten helpen’. Als je de vele zwerfkatten hier ziet, dan líjkt dat ook eigenlijk de enige juiste oplossing om nog meer dierenleed te voorkomen. Maar sinds ik in Pilion woon, is mijn mening over dit onderwerp iets genuanceerder geworden. In onze directe woonomgeving hebben we namelijk aardig wat marters, vossen, roofvogels en ja, ook slangen, die er op hun beurt weer voor zorgen dat er relatief gezien eigenlijk maar weinig jonge katjes volwassen exemplaren worden. Zo zijn onze Jurgen en Leopold nog de enige overgebleven nakomelingen van de vier nestjes die moeder Punkie in onze Kala Nerase jaren heeft geworpen. Helaas worden de meeste katten hier om diverse redenen niet echt oud. Zeven jaar is echt een uitzondering. En zonder het probleem van de zwerfkatten te willen bagatelliseren – ik heb het hier nu even niet over de zielige stumpertjes, dat is een heel ander verhaal – ik realiseer me steeds meer dat gezonde en sterke katten hier gewoon noodzakelijk zijn om het alom aanwezige ongedierte binnen de perken te houden. En eerlijk is eerlijk, ik zie toch liever een aantal katten door mijn tuin huppen dan dat ik naar gif of andere akelige middelen moet grijpen om van vervelende knaagdiertjes af te komen. Kortom, na een gedegen afwegen van alle voor en tegens hebben we besloten de balletjes van onze drie katers voorlopig intact te laten in de hoop dat zij hun gezonde en sterke genen zullen doorgeven aan een volgende generatie.

Mijn buurvrouw is er blij mee, want die lonkt al sinds onze komst hier naar een nakomeling van onze grijze langhaar Leopold II. Vorig jaar is dat niet gelukt, maar we hebben goede hoop dat er deze zomer wel een Leopold III in onze tuinen zal rondlopen. De rood-witte jongedame had namelijk al snel door dat de stoere grijze bink die zo charmant naar haar zat te knipogen iets meer verstand van zaken had dan de enthousiaste maar onervaren Felix. Erg verdrietig dat hij gedumpt werd, is onze kleine gelukkig niet. Lekker ravotten met hond Ira vindt hij vooralsnog veel leuker dan het verleiden van poezenmeisjes.

En zo is het voorjaar bij ons begonnen. Met bloeiende bloesem, verliefde katers en – afgelopen zaterdag – het eerste zomers warme lenteweekend. Vandaag regent het weer, en ik zie zelfs af en toe een vlokje natte sneeuw vallen. Ik heb de houtkachel vanmorgen dus gewoon aangestoken. Maar de volgende column… ach, die schrijf ik ongetwijfeld weer buiten, lekker tussen de bloemetjes op mijn terras

♥♥♥♥♥

Alle e-pubs van uitgeverij Cupido de hele maand februari voor slechts € 3,99! In de Cupido-ebookcollectie zitten maar liefst vier romans van mij, dus leef je uit!Neem gauw een kijkje op:

Cupido-Valentijnsaanbieding

♥♥♥