Never a dull moment

Wat een afschuwelijke tijd heeft Griekenland deze zomer toch achter de rug! Maandenlang gingen we gebukt onder een langdurige extreme hittegolf, biddend en hopend dat er geen brand zou uitbreken. Natuurlijk gebeurde dat wel, en ik denk dat iedereen de beelden van de heftige bosbranden rond Athene, maar vooral op Evia wel heeft gezien. Uitgeputte, wanhopige mensen die met gevaar voor eigen leven hun bezittingen probeerden te beschermen tegen het nietsontziende vuur. Een verloren strijd was het, want al jaren wordt er vanuit de staat flink bezuinigd op materieel en mensen. Aan bosbrandpreventie wordt ondanks de jaarlijkse beloftes niets gedaan, en het resultaat hebben we dit jaar dus allemaal kunnen zien. Dat er op Noord-Evia nog huizen behouden zijn, is vooral te danken aan de lokale bevolking, van wie velen de evacuatie-oproepen negeerden, om met man en macht te proberen die branden dan zelf maar te blussen.

De brand op Evia was vanaf ons dorpje duidelijk te zien. Het eiland ligt aan de overkant van ‘onze’ Pagasitische Golf, en de rookwolken hebben dagenlang boven ons dorp gehangen. Letterlijk heel benauwend, maar ook behoorlijk angstaanjagend. De temperaturen wilden maar niet zakken en de wind stak steeds vaker op, waardoor ook hier op Pilion de dreiging van een bosbrand heel groot was. Gelukkig was daar toen eindelijk die ene, zo lang ontbeerde grote regen- en onweersbui. Niet zo heftig als in het noorden, waar meteen weer overstromingen waren door extreme regen, maar net genoeg om alles even op te frissen en de temperatuur te laten zakken tot rond de dertig. Nog altijd warm, al voelde het na de bijna veertig die we gewend waren heerlijk koel aan.

In die dagen keerde het gewone zomerleven weer enigszins terug. Het was nog steeds ‘bouwvak’ voor veel Grieken, dus de terrasjes en de stranden zaten gezellig vol. Zelfs ik had weer energie om een paar keer naar Volos te gaan, waar ik een hernieuwde poging ondernam om mijn sinds april verlopen rijbewijs niet per december, maar per onmiddellijke ingang te laten verlengen. Het is bijna gelukt. In eerste instantie leek het voorspoedig te gaan, tot ik de twee verplichte medische testen moest gaan afleggen. Vanwege de bouwvak waren alle dokters… met vakantie! Ja echt! Na de vakantie kon ik het opnieuw proberen. Ook dat is inmiddels gebeurd, alle benodigde papieren liggen nu bij de juiste instantie, maar zoals het er nu uitziet, zal het nog minstens drie weken duren voordat de medewerkers aldaar erin slagen om aan de hand van de gegevens op die formulieren een geldig rijbewijs voor mij te fabriceren. Zeer frustrerend, en ‘erger u niet, verbaas u slechts…’ is dan ook wat ik de afgelopen tijd regelmatig heb gepreveld.

Iets heel anders prevelde ik echter vorige week, tijdens een totaal onverwachte regen- en onweersbui die aan het eind van de donderdagmiddag ineens over ons heen trok. In eerste instantie liep ik nog jubelend buiten te filmen, genietend van de verfrissende waterdruppels op mijn gezicht en de verkoelende wind waarmee de bui gepaard ging. Maar binnen een paar minuten wakkerde die wind aan tot storm en ineens bungelde onze metershoge antennemast in tweeën geknikt ergens boven onze satellietschotel in de lucht. De kans dat de mast daarop zou vallen was levensgroot aanwezig, net als het gevaar dat dan ook de telefoonkabel meegesleurd zou worden. Alle hens aan dek dus, er was geen moment te verliezen, want op dat soort ellende zit niemand te wachten, en wij al helemaal niet.

Gezien dat gevaarlijke bungelen moest die antenne zo snel mogelijk ofwel naar beneden gehaald ofwel weer rechtop gezet worden. En dat alles in een heftige storm met regen die met bakken uit de hemel kwam. Vraag me niet hoe, maar het is ons gelukt om na het losdraaien van een aantal bouten de mast heel voorzichtig een paar meter te laten zakken, zodat de knik zich niet meer boven de tuinmuur bevond, maar eronder. Vervolgens wist manlief de touwen waarmee de mast vastzat ondanks de wind te pakken te krijgen en opnieuw vast te maken, waardoor het hele gevaarte zomaar ineens weer fier overeind stond. Ik blijf het ongelooflijk vinden wat die man van mij allemaal kan, want echt, dit was beslist geen kattenpis-klus, als ik het zo mag uitdrukken. Tegen de tijd dat we het allemaal voor elkaar hadden, waren wij doornat, maar de storm was voorbij, het zonnetje scheen weer volop en de buurman hervatte vrolijk zijn door het noodweer heel even gestopte gefluit. Hoe heftig de bui was geweest, zagen we later op de beelden uit onder andere Kala Nera, waar een heuse tornado over het strand was geraasd. Strandbedden en -parasols lagen her en der verspreid en twee boten die vóór de plotselinge storm nog keurig aan hun boei hadden liggen dobberen, konden erna door hun respectievelijke eigenaren op het strand opgehaald worden.

Op dit moment is alles weer aardig terug bij het oude. De bedden en parasols staan weer op hun plek, en met temperaturen nog steeds oplopend naar de negenentwintig, dertig graden, wordt daar dankbaar gebruik van gemaakt door de toeristen die hier nog volop kunnen genieten van een mooie nazomer. Dat hoop ik de komende tijd zelf ook te gaan doen, want onze zoon en zijn vriendin zullen morgen bij ons arriveren voor een heerlijke twaalfdaagse vakantie. Ik heb de zakdoeken voor de gelukstranen al klaarliggen, want dat ik het bij het weerzien niet droog houd, is wel zeker. Twee jaar geleden is het dat we elkaar voor het laatst hebben kunnen omhelzen, dan mag je als moeder wel een paar traantjes storten, nietwaar? Maar daarna gaan we heerlijk kletsen, lachen en vooral genieten van elkaars nabijheid. We maken er een mooie gezinsvakantie van, inclusief leuke tripjes natuurlijk, die ongetwijfeld heel wat avonturen zullen opleveren. Maar dat leest u de volgende keer dan wel weer… 😉

♥♥♥♥♥

 

 

O, die heerlijke Griekse zomer…

Vier weken na mijn vorige column is er hier bar weinig veranderd. We zitten nog steeds in dezelfde hittegolf, al is die volgens hen die het kunnen weten inmiddels omgedoopt in ‘extreme hittegolf’. Oftewel: het is hier bloedverziekend heet! De enige manier om nog een beetje beweging te krijgen, is in alle vroegte opstaan, een rondje dorp lopen en afsluiten met een frisse duik in zee alvorens de rest van de dag gedwongen binnenshuis bij de airco door te brengen. Vroeg opstaan is helaas niet een van mijn favoriete bezigheden, net zomin als het doorbrengen van mijn dagen bij de airco in een tegen de hitte half verduisterde kamer. Het is verdorie zomer! Ik wil op tijden dat het mij schikt buiten zijn, lekker lange boswandelingen maken, naar verderop gelegen strandjes en dorpjes rijden, vrienden bezoeken, op terrasjes zitten, uit eten gaan… Maar bij 38° in de schaduw zijn dat geen bezigheden waar een mens vrolijk van wordt. Zeker niet als je – op de zeldzame momenten dat het nog wel uit te houden is – op je eigen terras geconfronteerd wordt met de nog immer onafgebroken fluitende buurman in de tuin naast je. Moordgevoelens komen dan ook spontaan in mij op in deze hete dagen, en als deze temperaturen nog langer aanhouden, zou het zomaar kunnen dat mijn volgende boek een bloederige thriller wordt in plaats van een gezellige liefdesroman!

Gelukkig zijn er tussen al dat kommer en kwel ook nog wel een paar vrolijke momenten te vinden. Zo hebben we op zo’n vroege ochtend aan het strand met verbazing gekeken naar een echtpaar van middelbare leeftijd. Het zag er heel Grieks uit: zíj was druk in de weer met badhanddoeken over stoeltjes draperen, terwijl híj vanonder de parasol kritisch toekeek. Vervolgens kwam er een grote zonnebrandfles uit de tas tevoorschijn, waarop de man zijn armen uitspreidde en zich door zijn vrouw geduldig van top tot teen liet insmeren. “Kijk nou, hoe schattig,” zei ik nog tegen manlief, bij wie ik met dat soort echtelijke zorgzaamheid beslist niet hoef aan te komen. Mijn vertederde reactie was echter ietwat voorbarig. Zodra het insmeren klaar was, liep de man met grote passen naar zee, zonder ook maar de minste neiging te vertonen om diezelfde zorgzame daad te retourneren. Vrouwlief moest zichzelf maar zien te redden! We hebben er hartelijk om gelachen, want vanwege de lockdown waren we even vergeten dat deze voor ons zeer ouderwetse echtelijke strandscènes hier nog heel normaal zijn. De vrouwenemancipatie in Greece heeft nog een flinke inhaalslag voor de boeg, dat is een feit.

Het verschil in cultuur blijft ons dus verbazen, ook na zestien jaar nog. Zo had ik onlangs een nogal prijzige onlinebestelling geplaatst, en volgens de instructies meteen betaald. Daarna moest ik dan in een aparte e-mail nog een screenshot van de betaling opsturen, zodat het uitvoeren van de order meteen in gang gezet kon worden. Ik kreeg heel snel een automatische orderbevestiging, maar verder hoorde ik helemaal niets meer. Gezien het voor ons doen hoge bedrag werd ik toch wat zenuwachtig, dus na twee dagen ben ik aan het bellen geslagen om te informeren wat de stand van zaken was. Na meerdere pogingen en lange wachttijden kreeg ik uiteindelijk een echt mens aan de telefoon. Een heel aardig meisje dat me beloofde alles uit te zoeken, en me haar persoonlijke mobiele telefoonnummer gaf voor als ik nog vragen had. Twee dagen later kreeg ik inderdaad een mailtje, waarin ze me vertelde dat het door ons bestelde product helaas niet meer leverbaar was en pas in september weer verkrijgbaar zou zijn, maar dan voor het dubbele bedrag. Wilden we dat niet, dan konden we voor het bedrag dat we al betaald hadden een gelijksoortig product bij hen uitzoeken. Ik mailde onmiddellijk terug dat we daar niet mee akkoord gingen en verzocht haar vriendelijk het reeds betaalde bedrag zo snel mogelijk aan ons te retourneren.

Tja, u voelt hem al komen. Weer vier dagen later was er nog steeds niets teruggestort, en het vriendelijke meisje liet ook niets meer van zich horen. Nu begon het bij ons toch wel een beetje angstig om het hart te worden. Je hoort zoveel nare verhalen, en achteraf gezien hadden we misschien… Nou ja, u kent het wel. Dus ging ik maar weer aan het bellen. Eerst naar het vriendelijke meisje, vervolgens naar het algemene telefoonnummer en toen ik nergens gehoor kreeg, probeerde ik het ten einde raad maar via een chat op Facebook. Halverwege de middag kreeg ik daar een berichtje dat de medewerkster die onze bestelling in behandeling had diezelfde dag nog contact zou opnemen en inderdaad, om zes uur ’s avonds belde zowaar het aardige meisje weer op. Ze was heel behulpzaam, verzekerde mij dat onze betaling binnen een paar dagen teruggestort zou worden en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Ik was het inmiddels behoorlijk zat allemaal en informeerde boos waarom ze sinds haar mailtje op donderdag niet meer op mijn mailtjes en telefonische boodschappen had gereageerd. En geloof het of niet, haar zeer verbaasde antwoord was: “Maar mevrouw, mijn broertje is vrijdag ziek geworden, en ik ben pas vandaag weer aan het werk gegaan…” Zoiets kan alleen in Greece, ik zweer het je!

Het is allemaal goed gekomen, gelukkig. Mijn vertrouwen in online shoppen is ook dit keer niet geschonden. Het geld is netjes teruggestort en we hebben onze aankoop alsnog via de fabriek zelf kunnen regelen. Als het meezit, rijdt er dinsdag een vrachtauto voor om onze bestelling af te leveren, hoewel we daar nog maar niet al te vast op rekenen. In een extreme hittegolf kan er van alles gebeuren, nietwaar? Het asfalt op de wegen smelt, bosbranden laaien overal op, chauffeurs lopen zonnesteken op tijdens hun koffiestops – scenario’s zat waardoor er een kink in de kabel kan komen. Bestellingen doen en afspraken maken in Griekenland is en blijft nu eenmaal een onzekere zaak, dat hebben we al vele malen mogen ervaren. Wat eigenlijk wel logisch is. Er kan immers altijd zomaar ineens een broertje ziek worden… 😉

♥♥♥♥♥

 

Hittegolf

De laatste week van juni bracht meteen al de eerste hittegolf met zich mee en o, wat is dat afzien! Ja, ik weet het, velen van jullie zouden er heel wat voor over hebben om op dit moment hier te mogen zijn, om lekker te genieten van die zo lang gewenste Pilion-vakantie, zonder testen, zonder mondkapjes, zonder zorgen…  Ik kan me heel goed voorstellen hoe waardeloos het is als je vakantiereis op het laatste moment opnieuw wordt afgezegd vanwege restricties die zo onzinnig en verwarrend waren dat niemand er nog iets van snapte. Gelukkig hebben we dat allemaal weer achter ons. Ook Pilion is sinds vandaag ‘geel’ geworden, maar wie hierheen wil komen, zal toch nog wel wat extra moeite moeten doen: voor zover nu bekend blijft de rechtstreekse vlucht naar Volos deze zomer geheel en al achterwege. Vliegen op Thessaloniki moet je dus, en dan met de huurauto of openbaar vervoer naar Pilion. Wie daar allemaal geen zin in heeft, kan uiteraard ook gebruik maken van de  taxiservice van Kostas en Dimitris Stoumpovikos uit Kala Nera. Vader en zoon brengen je namelijk heerlijk comfortabel en voor een zeer schappelijke prijs met hun taxibus of personenauto veilig en rechtstreeks naar je Pilionse vakantiebestemming. Wel even van tevoren reserveren!

Het is fijn om te zien hoe ons dorpje weer ontwaakt en het zomerse leven eindelijk weer een beetje normaal lijkt te worden, ook al is het afstand houden en binnen mondkapjes dragen hier nog steeds verplicht. Heel verstandig, want we staan dan wel op geel, maar dat stomme virus is er natuurlijk nog steeds. Helaas ondervinden we ook hier dat nog maar weinigen bereid zijn zich aan de voorschriften te houden en het is dan ook niet ondenkbaar dat we over een maand of twee, drie opnieuw te kampen zullen krijgen met de gevolgen daarvan. Wie dan leeft, wie dan zorgt is de algemene tendens, als ik zo om me heen kijk. En ook dat is begrijpelijk, want na de lange lockdown is die lang ontbeerde vrijheid een verkoelende balsem op de door covid veroorzaakte wonden.

Manlief en ik blijven vooralsnog voorzichtig, ook met onze vaccinatiebewijzen op zak. Nu is dat voor ons niet zo heel erg moeilijk, want de zomerse drukte laten we ook zonder covid graag aan ons voorbijgaan. We zijn allang blij dat de mondkapjes buiten niet meer op hoeven, dat we geen formuliertjes meer hoeven in te vullen om de hond uit te laten en dat we op een doordeweekse avond gezellig op een rustig terrasje aan zee kunnen zitten. Als we willen mogen we weer met onze kajak de zee op, een autotochtje maken naar de ‘andere kant’ of bij vrienden op bezoek in andere dorpjes dan het onze. Alleen hebben we nu dus die bloedhete hittegolf, en is het binnen bij de airco beter vertoeven dan buitenshuis in de zon. Bijna vijfendertig graden is het op ons overdekte terras, dan wil je toch niet weten hoe warm het op straat is? En ja, de zee is natuurlijk heerlijk verkoelend, maar als je daarna een paar honderd meter in de brandende zon terug moet lopen naar huis, ben je weer net zo warm als ervoor. En dat verkoelende zeewater is ook een mythe. Ik heb er gisterochtend even in gelegen, toen we met de kajak toch maar uit peddelen zijn gegaan omdat alsmaar binnen zitten nogal gaat vervelen. Ik kan je dus uit eigen ervaring vertellen dat rondpoedelen in zo’n lauwwarme zee ook niet echt lekker is. Maar goed, ik ben natuurlijk geen enthousiast strand- en/of watermens, dat lijkt me na al die jaren columns schrijven toch wel algemeen bekend.

Juli en augustus in Greece zijn nu eenmaal niet mijn favoriete maanden, iets waar onze Ira het helemaal mee eens is. Ze is nauwelijks van haar plekje onder de airco in onze slaapkamer weg te krijgen, en ligt daar van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds te pitten, het liefst op haar rug met alle vier de poten in de lucht. Ze is zo stil dat we regelmatig vergeten dat ze in huis is, want normaal gesproken is ze liever buiten en hebben we zelfs regelmatig moeite om haar ’s nachts naar binnen te krijgen. Een grote hond die onder je slaapkamerraam bij ieder kattengejank of buurhondengeblaf luidkeels laat weten dat zij in onze tuin de wacht houdt, is namelijk niet echt bevorderlijk voor je nachtrust. Dat ze overdag binnen is, vinden we op zich geen enkel probleem, en stiekem ook wel gezellig. Het punt is alleen dat Ira gek is op eten, en vooral op het kattenvoer dat net om het hoekje van de keukendeur op de grond staat.

Door schade en schande wijs geworden, heeft manlief al jaren geleden een haakje op die deur gemaakt, dat we netjes dichthaken als Ira binnen is, zodat de kat wel, maar de hond niet bij het voer kan. Maar ja, wij lopen natuurlijk regelmatig heen en weer van de kamer naar keuken, en zeker nu Ira letterlijk de hele dag in de slaapkamer – en dus uit het zicht – ligt, wordt dat haakje natuurlijk weleens vergeten. En geloof het of niet, maar Ira heeft daar echt een zesde zintuig voor ontwikkeld. Ze kan nog zo diep liggen slapen, zo heerlijk relaxt onder die airco liggen, op het moment dat wij dat haakje vergeten zijn en rustig in de kamer zitten of even naar buiten zijn gelopen, sluipt ze stiekem naar de keuken om daar de bakjes leeg te eten. Waarna ze weer net zo onschuldig terug sluipt en net doet alsof ze niet van haar plaats is geweest. Het enige waaraan wij haar rooftochtjes merken zijn die lege bakjes en soms, als we wat langer buiten vertoefden, aan de uit de prullenbak gesnaaide lege verpakkingen. Ik vind het nog steeds onbegrijpelijk hoe ze ons iedere keer opnieuw zo om de tuin weet te leiden, en ja, stiekem moeten we er natuurlijk heel erg om lachen. Vooral als we rustig in de kamer zitten en opeens vanuit de keuken allerlei haastige schrokgeluiden horen. “Haakje vergeten!” roepen we dan verschrikt uit, maar natuurlijk is het dan al te laat en kijkt madam ons met die grote glimlach van haar zo onschuldig aan dat we het haar maar vergeven. Zoveel andere lolletjes heeft ze tijdens deze warme weken nu ook weer niet, denk ik dan maar.

Het is voor alles en iedereen te hopen dat de temperatuur gauw weer een beetje naar beneden gaat, maar de voorspellingen in dat opzicht zijn niet echt gunstig. Ook volgende week lijkt het kwik regelmatig de dertig graden te gaan halen, dus onze airco zal nog wel een tijdje overuren maken. Echt blij maken die voorspellingen me niet, maar getrouw aan mijn opvoeding tel ik dan maar snel mijn zegeningen, waarvan de aanwezigheid van die airco op dit moment op nummer één staat! En kijk, als ik dan zo zachtjes in mijzelf alles opnoem waarmee ik me gezegend voel, dan is die brandende zon ineens al een heel stuk minder heet en wordt mijn inmiddels veel te kort geworden lontje vanzelf weer langer. Dat is nu eenmaal wat zegeningen tellen voor je doet, je wordt er vanbinnen een stuk blijer van. Zelfs tijdens een hittegolf 😉

♥♥♥♥♥

 

Serious business

Ik denk dat de meesten van mijn lezers wel weten dat wij hier in Greece nooit een auto hebben gehad. Tot nu! Jawel, sinds een goede week zijn ook wij weer in het bezit van eigen vervoer. En lieve help, dat is dus echt ‘serious business’, want waar je na de aanschaf allemaal niet aan moet denken! Daar heb ik van tevoren dus helemaal niet over nagedacht. Het kopen op zich leek me in dit land waar papieren met ladingen stempels erop nog overal voor nodig zijn al een behoorlijk pittige onderneming toe. Daarna kon het alleen maar makkelijker worden! Dacht ik…

Met het vooruitzicht van mijn pensioentje dat in ieder geval de maandelijkse benzinekosten en een deel van de jaarlijkse verzekering ruimschoots zou dekken – een prima argument om de aankoopbeslissing er bij manlief doorheen te krijgen, vond ik – begon ik een paar maanden geleden voorzichtig over de aanschaf van een auto te praten. Dat het toch wel makkelijk was, dat we er niet jonger op worden… Afijn, lang verhaal kort, de auto zou er na zestien jaar toch echt gaan komen. Nu heeft manlief absoluut helemaal niets met auto’s, en omdat ik degene ben die ermee rijdt, mocht ik helemaal zelf bepalen wat het zou gaan worden. En zie, toen ik eind maart een beetje voorzichtig ging rondkijken op de auto-sites, zag ik daar al vrij snel ‘mijn perfecte auto’. Een witte Suzuki Alto, acht jaar oud, met maar 50.000 km op de teller en ook nog een prijs die bij mijn budget paste. Het probleem was echter dat ik dacht een belastingdocument nodig te hebben, dat pas begin mei beschikbaar zou komen. Voor die tijd kon ik mijn Suzy niet kopen, dus ik heb weken doorgebracht met hopen dat niemand anders die advertentie zou zien.

Het geluk was met mij. Half mei kwam ik er – stom, stom, stom – achter dat ik dat document helemaal niet nodig had, en toen ging het heel snel. Zelf heb ik de ballen verstand van auto’s, maar de vader van mijn schoonheidsspecialiste bood aan om in mijn plaats een bezoekje te brengen aan de garage en een testrit te maken. Hij kwam zeer enthousiast terug, en een uur later had ik de garagemeneer al aan de lijn om hem te vertellen dat ik de auto wilde kopen. En toen ging het snel. Een halfuur na het telefoongesprek stond ik bij de KEP, het gemeentekantoor in Kala Nera, om het benodigde autorisatieformulier te laten stempelen waarmee de garagemeneer de verkooppapieren in orde kon maken. Diezelfde middag belde hij dat alles in gang was gezet en dat ik mezelf vanaf dat moment ‘eigenaar’ kon noemen. Dat was alles, al moest ik nog een klein weekje wachten op alle officiële papieren!

Bij de KEP hoorde ik echter ook dat het systeem om rijbewijzen te verlengen inmiddels weer was opengezet. Mijn rijbewijs was namelijk in april verlopen, maar toen ik dat wilde vernieuwen, bleek dat het vanwege corona niet mogelijk was. ‘Kom maar terug in december,’ had Kyria Stephania, die dat soort zaken regelt, tegen me gezegd. Maar ja, rijden met een verlopen rijbewijs zit niet in mijn systeem, net zomin als rijden met een bril die al twee jaar een wat onscherp beeld geeft. Nu is dat niet zo’n punt als je thuis rondhuppelt, maar op de weg wil ik toch wel graag scherp zien wat er gebeurt. En dan was er nog de verzekering, die kon ik dan bij een bezoek aan de opticien en Kyria Stephania meteen regelen. Een drukke ochtend werd het, waarin mijn Grieks weer eens met sprongen vooruitging, aangezien noch onze verzekeringsagent noch Kyria Stephania Engels spreekt. Dan moet je wel, hè? En het is allemaal prima gelukt. Ik heb weer een goede lees-, verweg- en zonnebril, de verzekeringspapieren zijn inmiddels in mijn bezit, maar ik zal het voorlopig toch nog met een verlopen rijbewijs moeten doen. Het systeem is inderdaad weer opengezet, maar mijn maand is pas in december en januari aan de beurt. Tot die tijd mag het, zei Kyria Stephania. Waarop ik wel even heb geïnformeerd of de ‘astonomia’ – de politie – daar ook van op de hoogte is, want ik zag mezelf al aangehouden worden natuurlijk. En de boetes hier zijn niet misselijk! Maar volgens Kyria Stephania weten ze daar allemaal vanaf, dus daar gaan we dan maar van uit.

En nu staat Little Suzy dus al een week voor mijn deur. Ik ben er druk mee, al is het nog niet zozeer met rijden. Ik ben er achtergekomen dat ik dringend een mapje nodig heb voor mijn papieren, dat het wel handig is als je in de auto een wissertje, ruitenspul en meer van dat soort dingen hebt liggen, dat er ook een gevarendriehoek en EHBO-kistje moeten komen, en wat te denken van een navigatiesysteem? Dat heb je tegenwoordig beslist nodig, begrijp ik van iedereen. Al die dingen als GPS, Bluetooth, Google Maps Routes en dergelijke zijn totaal aan mij voorbijgegaan in de afgelopen jaren, maar in de auto schijnt dat toch wel een must te zijn. Gelukkig heb ik een zoon bij wie ik advies kan inwinnen, en sinds gisteren heb ik dus een car charger en een car holder waarin ik mijn telefoon kan zetten. Ik weet ook al een beetje hoe het werkt, want ik heb al geoefend, in de auto voor de deur. Een heel aardige juffrouw vertelt mij dan dat ik richting zuidwest moet rijden en daarna rechtsaf moet slaan als ik naar Kala Nera zou willen. Hoe het verdergaat, weet ik nog niet, want zover ben ik nog niet gekomen. Ik moet namelijk eerst nog een ander hoesje voor mijn telefoon kopen, het ‘boekje’ waarin die zit is veel te dik voor een car holder. Dus daar moet ik nu eerst voor op pad, maar ik ben er nog niet helemaal uit. Want als mijn telefoon niet in de holder past, hoe moet ik dan in vredesnaam zonder navigatie in Volos komen?

Pff, echt serious business, dat autorijden van tegenwoordig… 😉

♥♥♥♥♥

 

 

 

Mijlpaaltje

En toen was het alweer 1 april. Voor mij toch wel een beetje een mijlpaaldag, want – geen grap – vandaag gaat officieel mijn (privé)pensioentje in. Dat heb ik toch maar mooi gehaald! Op de AOW moet ik nog even wachten tot november 2022, en dat valt me alles mee. Ik had namelijk gerekend op het jaar dat ik 67 zou worden, dus die zes maanden eerder is een leuke verrassing. Om dit soort mijlpalen in je leven soepel te laten verlopen, is er vooraf veel geregel en papierwerk nodig, zeker als je in het buitenland woont. Gelukkig had ik al ervaring opgedaan met de papierwinkel van manlief, een aantal jaren geleden. Vergeleken bij toen was het nu een fluitje van een cent. Het digitaal insturen van antwoordformulieren wordt inmiddels algemeen geaccepteerd, en dat maakt het voor ons expats een stuk eenvoudiger.

Dat de digitale communicatie vergeleken bij een aantal jaren geleden een enorme vlucht heeft genomen is ook een grote hulp bij de afhandeling van het overlijden van mijn zus. Zo was ik via de whatsapp van mijn andere zus ‘gewoon’ aanwezig bij het bezoek aan de notaris en konden de verplichte handtekeningen via scannen en uploaden op de juiste plekken terechtkomen. Ook was ik erbij toen de makelaar kwam om het prachtige huis te bezichtigen dat we zeer binnenkort op Funda gaan plaatsen. Een insider tip dus (!) voor als je op zoek bent naar een vrijstaande, prima onderhouden karakteristieke woning aan de rand van het mooie natuurgebied van Westerwolde, het ‘drielandenpunt’ van Groningen, Drenthe en Duitsland. Een perfect plekje voor wie de Randstad wil ontvluchten na een leven lang hard gewerkt te hebben, want genieten kun je er volop, dat heb ik in de afgelopen jaren zelf kunnen ervaren tijdens mijn logeerpartijen bij zus. Hou dat Funda of mijn FB de komende tijd dus goed in de gaten als je geïnteresseerd bent, of stuur me een privéberichtje, dan vertel ik je er meer over.

En nu ik toch in de promo-modus zit ook nog even dit: vorige week is mijn derde Dubbelroman verschenen, met als titel Zonnige Liefde. Daarin vind je de eerder gepubliceerde romans Onder de Griekse Zon en Dans der Liefde. De eerste speelt zich af in mijn geliefde Pilion, de tweede in mijn bijna net zo geliefde Ierland. Heb je ze nog niet gelezen, dan is nu je kans. Voorlopig alleen als e-boek, en gratis te lezen via o.a. je abonnement op Kobo en Storytel. En niet te vergeten: ook bij de Online Bibliotheek, waar het volgens een berichtje van mijn uitgever in een paar dagen tijd al meer dan 1000x was gedownload. Dat zijn leuke aantallen voor een zojuist gepensioneerde schrijfster! Nou ja, van dat met pensioen gaan komt voorlopig nog niks terecht, hoor. Daarvoor zitten er nog te veel verhalen in mijn hoofd die geschreven moeten worden. Zoals het verhaal van Adèle, die momenteel veel van mijn aandacht opeist met haar avonturen in Cornwall.

Helaas verloopt haar ‘Droom van de Zon’ niet zo zonnig als we beiden hoopten. Eigenlijk begint het wel een beetje op een nachtmerrie te lijken door een aantal op het laatste moment afgezegde kamerboekingen in haar net gerenoveerde herberg De Rode Kater. Wat Adèle nog niet in de gaten heeft, is dat die tegenspoed alles te maken heeft met een Big Black Beast (oftewel een Groot Zwart Beest) dat al eeuwenlang de nabijgelegen Moors onveilig maakt. Ik denk zelf dat er een rode kater voor nodig is om een en ander op te lossen, maar Adèle is jammer genoeg geen fan van katten. Ook niet van mannen, trouwens. Wat toch lastig is als je de hoofdpersoon in een liefdesroman bent en een rode kater nodig hebt om je droom werkelijkheid te laten worden. Veel lastiger nog is het natuurlijk voor de schrijfster die het verhaal op papier moet zetten en ondertussen allerlei andere bezigheden heeft zoals haar pensioentje regelen en een huis verkopen. Om het nog maar niet te hebben over de ‘gewone’ lastige dingen in mijn dagelijks leven tijdens de nog altijd voortdurende strenge lockdown.

Zo waren er in de afgelopen maand maar liefst drie noodzakelijke bezoekjes nodig aan Volos. Mijn rug speelde na de voorjaarsschoonmaak in de tuin ineens weer op, zodat de chiropractor eraan te pas moest komen om een paar eigenwijze wervels weer op de juiste plaats te zetten. En er stond nog steeds een jaarlijkse check-up afspraak bij de cardioloog, die behalve haar eigen onderzoeken ook graag wilde weten hoe het met mijn aderen gesteld is. Wat betekent dat er ook nog een bezoekje aan een laboratorium en het Radiologisch Centrum afgelegd moest worden. Het eerste is al gelukt, het tweede kon niet eerder dan over veertien dagen, dus dat houd ik nog tegoed. Maar… mijn hart zit gelukkig nog steeds op de juiste plaats en functioneert ‘véry nice!’ voor mijn vijfenzestig jaren, zei de cardioloog. Ik heb dus goede hoop dat de overige testen ook positief zullen uitvallen. Het lastige van dit soort bezoekjes in corona-tijd is voor mij vooral het transport, want de busverbindingen naar Volos zijn momenteel nog minimaler dan ze al waren en totaal onbetrouwbaar, nog afgezien van de opeengepakte passagiers in de weinige bussen die nog wel rijden. Gelukkig is er dan altijd nog de dorpstaxi van Kostas en zijn zoon Dimitri uit Kala Nera, die me met alle liefde heen en terug naar Volos brengen. Behalve een veilige rit levert dat ook meteen de laatste nieuwtjes op, dus ik ben weer helemaal op de hoogte van wat er in de afgelopen tijden allemaal in onze omgeving heeft afgespeeld.

Al met al kan ik de komende zomer met een gezond kloppend hart tegemoet zien, iets wat ik ook jullie van harte toewens. Blijf gezond, houd afstand, keep safe! Hopelijk zien we elkaar dan heel binnenkort weer terug, hier of in Nederland. En om de wachttijd iets korter te maken, hier alvast een zonnige virtuele groet uit ons mooie Pilion… 😉

♥♥♥♥♥