Vaarwel 2021, hallo 2022!

Oudejaarsdag vind ik echt zo’n dag van gemengde gevoelens. Aan de ene kant ben ik blij dat het jaar er weer op zit, aan de andere kant voel ik heel sterk de grote onzekerheid over het jaar dat komt. Ik kijk terug op wat geweest is, vraag me af of het nieuwe jaar beter, slechter of net zo goed zal zijn, en omdat niemand daar ook maar iets zinnigs over kan zeggen, neem ik met een lach en een traan gewoon nog maar een hap van mijn oliebol of een slok van mijn wijntje. Nou ja, zo vergaat het mij altijd, voor u kan dat natuurlijk totaal anders zijn. We hebben allemaal onze eigen manier om om te gaan met dit soort dagen en dat is maar goed ook. De wereld zou behoorlijk saai zijn als we allemaal hetzelfde waren, toch?

Hoe anders en uniek we ook zijn, het zal ook dit jaar voor iedereen opnieuw een wat vreemde jaarwisseling worden. Corona, en dan met name de omikronvariant, heeft op het laatste moment weer voor een flinke tegenvaller gezorgd met een heleboel maatregelen waar we niet op zaten te wachten. Ook hier in Griekenland is alles weer behoorlijk grimmig aan het worden. Een echte lockdown is het net niet, maar het scheelt niet veel. Dubbele of speciale maskers in de supermarkt, geen muziek in de bars en restaurants en op oudejaarsavond alles om 02.00 dicht. Evenementen afgeblazen, openbare en privéfeestjes verboden, en overal waar je komt de QR-code of een testbewijs laten zien. Het is wat het is, we moeten er mee dealen of we willen of niet. En ook dat doet een ieder op zijn eigen manier. De een lapt alle regels aan zijn laars, de ander verschuilt zich binnenshuis achter de geraniums en het gros leeft zo goed en zo kwaad als het gaat verder.

Manlief en ik behoren tot die laatste categorie. We weten niet wat 2022 ons zal brengen, maar één ding weet ik zeker: de kleine dingen die het écht doen zullen er altijd zijn. Een onverwachte glimlach van een vreemde, een helpende hand bij het uitstappen, een telefoontje van een verre vriend, zomaar een bosje bloemen krijgen… het hoeft allemaal echt niet zo moeilijk en groots en perfect te zijn. En nee, ik steek mijn hoofd niet in het zand. Ik snap heel goed dat het niet meevalt om te leven met restricties, om alles wat je hebt opgebouwd naar de knoppen te zien gaan omdat je zaak dicht moet blijven, om iedere keer weer je vakantie in duigen te zien vallen. Maar het leven zoals we dat kenden, bestaat niet meer en het zal ook nooit meer terugkomen. Heel vervelend allemaal, maar de mensheid heeft in het verleden wel voor hetere vuren gestaan. Ook hier komen we wel doorheen, daar geloof ik heilig in. En tot dat moment zoek ik gewoon de lichtpuntjes op, kijk ik naar dat wat nog wel mogelijk is en koester ik ‘de kleine dingen die het doen…’.

Hier in Kato Gatzea schijnt op deze laatste dag van het jaar een heerlijk zonnetje, en dat is toch wel een aardig opstekertje voor een zonnekind als ik. Als de zon schijnt, ziet alles er immers veel minder erg uit. Daarom wens ik u vanuit ons kleine dorpje aan de Griekse kust heel veel zonnestralen toe in het nieuwe jaar dat ons te wachten staat. Dat, en een goede gezondheid, want als we één ding geleerd hebben in de afgelopen twee jaar, dan is het wel dat we zonder dat niet zo heel ver komen in dit leven. Maak van dat nieuwe jaar dat voor ons ligt dus gewoon maar wat moois, ook als het opnieuw anders verloopt dan je had gehoopt, en blijf genieten van de kleine dingen die het doen, dan wordt 2022 vast een prachtig jaar –  voor iedereen!

Καλή Χρονιά!

GELUKKIG NIEUWJAAR!

♥♥♥

Blijven bewegen

Langzaam stevenen we af op het einde van alweer een woelig jaar. Net als bij jullie zijn ook hier de coronamaatregelen weer aangescherpt, waarbij vooral de niet-gevaccineerden flink aangepakt worden. Zo kom je vanaf deze week de niet-essentiële winkels, restaurants, musea etc. niet meer binnen zonder QR-code en identiteitsbewijs, een drastische maatregel die hier gelukkig niet tot grove gewelddadigheden hebben geleid zoals die in Nederland hebben plaatsgevonden. Ook de booster-shots zijn hier al in volle gang, en ondergetekende was meer dan happy om er eentje te krijgen. Mijn eenmalige ‘Johnson-shot’ dateerde al vanaf mei, en met de vierde golf in volle gang geeft zo’n boost mij persoonlijk toch weer wat meer rust. Voorzichtig blijven we nog steeds, maar het ‘achter de geraniums zitten’ is voor ons dankzij die vaccinaties toch wel voorbij.

Ook het autootje helpt daaraan mee. Ik hoef niet meer in weer en wind op een bus te wachten die misschien wel of misschien niet komt. Nee, ik stap gewoon in mijn mooie autootje en rijd naar waar ik heen wil – of moet. Afspraken hoeven niet meer allemaal in één dag gepropt te worden omdat reizen met openbaar vervoer uren in beslag neemt. Lukt het niet in één keer, dan ga ik gewoon de dag erna weer. Per slot van rekening is Volos maar een halfuurtje rijden en als je geen rekening hoeft te houden met bustijden, dan maakt het allemaal niet meer zo veel uit hoe laat die afspraak plaatsvindt. Het enige waar ik nog wel tegen opzag was in het donker terugrijden uit Volos. Ik heb last van nachtblindheid, en dat is op onze bochtige kustweg die voor een groot deel onverlicht is, toch best een dingetje. Voor mij een goede reden om die afspraken eigenlijk altijd gewoon overdag te maken. Maar na een wat uitgelopen bezoek deze week aan de schoonheidsspecialiste bleek het zomaar ineens donker te zijn geworden toen ik weer buiten stond. En toen moest ik wel.

Het ging allemaal prima, al zou ik dat grote licht wel het liefst de hele weg aan willen houden. Dan zie ik tenminste waar ik rijd! Maar ja, met tegenliggers is dat natuurlijk geen optie, en dan is dat aan- en uitknippen nog weleens lastig, vooral in de bochten – en daarvan hebben we er vele! Het hielp wel dat ik alleen in de auto zat, met mijn eigen vertrouwde countrysongs op de telefoonplaylist. Ik waande mij gewoonweg weer op de bochtige Holterberg, waar ik in vroeger tijden regelmatig in het pikkedonker overheen reed na het werk bij de OAD of na afloop van de countrylessen die ik o.a. in Holten gaf. Ook toen had ik die nachtblindheid al, en was ’s avonds rijden niet mijn favoriete bezigheid, maar toen deed ik het wel, omdat het nu eenmaal niet anders kon.

Lastige situaties vermijden is volgens mij iets dat gewoon bij het ouder worden hoort. In tegenstelling tot vroeger hóéf je niet meer alles te doen, je mág het doen. En als iets doen je veel stress geeft, dan doe je het toch gewoon niet meer? In tegenstelling tot vroeger heb je nu een keuze. En dat is dus precies de valkuil waar je als oudere heel makkelijk in rolt. Bij mijn countrylessen aan ‘mijn oudjes’ riep ik altijd: ‘Denk erom: blijven bewegen. Stilstaan is achteruitgaan!’ Een uitspraak waar ik mezelf steeds vaker aan moet herinneren nu ik zelf de leeftijd van mijn ex-leerlingen heb. Ik merk dat ik veel meer dan vroeger geneigd ben om dingen waar ik een hekel aan heb achterwege te laten. Mede daarom ben ik blij dat ik het autorijden weer opgepakt heb, en dat ik zo af en toe ‘gedwongen’ word om uit mijn inmiddels zo vertrouwde gezapige comfortzone te stappen. Het houdt je bij de tijd – en in beweging! En dat laatste houdt je gezond, dat weten we allemaal.

Bewegen zonder auto doe ik trouwens ook regelmatig, hoor! Eergisteren kwam mijn derde Virtual Challenge medaille binnen. Na de Ring of Kerry en de Cabot-trail in Nova Scotia hebben trail-maatje Sophie en ik nu ook de Grand Canyon helemaal uitgelopen. Momenteel lopen we virtueel in Schotland, een route van 850 km langs de Noordkust. Voordat we die medaille zullen ontvangen zijn we wel een flink aantal maanden verder, maar de eerste honderd kilometer hebben we er toch alweer mooi opzitten. Regelmatig kleine beetjes werken goed om zo’n lange trail te voltooien, je hoeft echt niet dagelijks 15 km te lopen. Ik probeer zo’n drie tot vier keer per week een rondje dorp van drie kilometer te maken, en als dat niet lukt, dan stap ik in het weekend op de homebike en fiets ik in een halfuurtje toch al gauw zo’n tien of meer kilometertjes bij elkaar. Dat is prima te doen, en je kunt meteen een mooie afstand op je digitale route afvinken.

Om de verveling bij dat lopen en fietsen een beetje terug te dringen luister ik via mijn ‘oortjes’ naar countrymuziek, maar ja, die playlist heb ik inmiddels ook wel een keer gehad. Dus heb ik onlangs een KoboPlus abonnement afgesloten. Dan kan je zoveel e-boeken lezen en zoveel luisterboeken beluisteren als je wilt en ik hoorde veel enthousiaste verhalen van mensen die dat al doen. Het leek mij wel wat: lezen zonder je ogen te gebruiken, en ondertussen gewoon doorgaan met je bezigheden. En dus besloot ik om ook maar eens zo’n combi-abonnement te proberen. Het afsluiten ervan bleek niet zo makkelijk te zijn omdat ik in het buitenland woon, maar na twee dagen prutsen is het me toch gelukt. Helaas was ik daar zo moe van geworden, dat ik aan het luisterlezen nog helemaal niet ben toegekomen. De weersverwachting is echter niet zo best, dus waarschijnlijk stap ik dit weekend wel op de homebike, en dan ga ik het lekker uitproberen. Ik ben heel benieuwd.

Mijn eigen boeken zijn er helaas nog niet te beluisteren, maar daar komt binnenkort verandering in, hoorde ik van mijn uitgever. Twee worden er momenteel ingesproken, en dat betekent dat ze vanaf februari uitgebracht gaan worden. En ander recent boekennieuws is er ook! Mijn nieuwste feelgood roman Kus in het Maanlicht is deze week in paperback verschenen en, last but not least: mijn eerste Engelse bookbaby The Summer of 1970 staat als paperback én e-book op Amazon en Kobo. En ja, met het KoboPlus abonnement is die Engelse versie ook gewoon gratis lezen!

Kijk, en daarom ben ik dus zo aan het prutsen geweest om dat abonnement aan de praat te krijgen. Als oudere kun je al die nieuwerwetse, stresserige digitale boek-ontwikkelingen nu eenmaal niet blíjven vermijden, daar ga je alleen maar van ‘achteruit’. Bij de tijd blijven, dat is mijn motto. En je eigen boeken gratis kunnen lezen… Ach, dat moet je als schrijfster toch minstens één keer in je leven zelf hebben meegemaakt, nietwaar? 😉

♥♥♥

Onder de druivenranken

Het staat zo jaloersmakend exotisch in mijn biografie: ‘Auteur Wilma Hollander schrijft haar boeken en verhalen onder de druivenranken op haar zonnige terras in het mooie Griekenland…’ Het is de droom van menig schrijver, maar zoals heel veel dromen is de werkelijkheid toch net even anders. Ja, ik schrijf inderdaad regelmatig op mijn terras onder die druivenranken – maar wel met de vliegenmepper en de anti-muggenspray onder handbereik. Over de krijsende zaag van de buurman, de blaffende honden, de krolse katten en de jengelende buurkinderen – en de fluitende buurman niet te vergeten – praten we natuurlijk niet. Dat zou het romantische imago van ‘de Hollandse schrijfster in Pilion’ heel wat minder romantisch maken, nietwaar?

Waar je ook nooit iemand over hoort, is de rotzooi die je van die druivenranken hebt. Zo zijn de tegels eronder in het voorjaar dagelijks bedekt met een groene waas van de neerdalende druivenbloesem. Als je die troep niet onmiddellijk wegveegt en het gaat toevallig waaien, dan is je zithoek meteen toe aan een flinke schoonmaakbeurt. Het is ook aan te raden om in die periode de jonge druiven om de paar weken preventief te sprayen – al dan niet biologisch – om het aanvreten door insecten te voorkomen. Vervolgens komt de zomer eraan, en wordt het bladerdak alsmaar dikker en dikker; heerlijk voor de schaduw, maar niet voor de druiven, want dan krijgen ze geen licht genoeg.

Er moet dus regelmatig een beetje gesnoeid worden, en dat boven je hoofd knippen is best een hele klus. Net als het afval afvoeren, daar ben je ook nog wel even zoet mee. Maar als die druiventrossen dan eenmaal tot volle wasdom zijn gekomen, heb je wel eer van je werk, want zo eind augustus is het romantische effect ervan inderdaad volop aanwezig, dat is waar. Alleen is het tegen die tijd meestal zo heet op dat terras, dat we liever bij de airco zitten dan onder die druivenpracht. Het genieten waar iedereen zo jaloers op is, duurt echt maar even. De ‘troep’ gaat verder, want in de nazomer vallen de niet tot volle wasdom gekomen druifjes – krentjes inmiddels – en masse naar beneden, geholpen door gretige vogels en irritant zoemende wespen, die zich graag tussen de trossen begeven om aan de rijpe druiven te lurken. En ja, natuurlijk happen ook wij in die periode heel wat trossen weg, maar er hangen er altijd zo verschrikkelijk veel, dat krijg je met zijn tweetjes echt niet weggeslikt. Kortom, die romantische druivenranken zijn helemaal niet zo romantisch als iedereen altijd denkt.

Meestal halen we alles wat er zo tegen eind oktober nog hangt in één grote opruimactie weg zonder er iets mee te doen, zo zat zijn we ze tegen die tijd. Maar dit jaar hingen er nog zoveel trossen, en de druiven smaakten zo heerlijk, dat we dat toch wel erg zonde vonden. Dus stroopte manlief de mouwen op, klom met de snoeischaar op de ladder en verzamelde alle nog goed-ogende trossen in een flinke kuip. Snel gezegd, maar geloof me, daar gingen een heleboel uurtjes werk in zitten. Het resultaat was een grote hoop afval, een heleboel zoemende wespen om ons heen en een nieuwsgierige Krumpie die vanaf de dwarsbalken van de druivenpergola nieuwsgierig toekeek. En toen mocht ik aan de slag…

Nooit eerder in mijn toch best avontuurlijke leven kreeg ik de kans om à la Lucille Ball met opgetrokken rokken en op blote voeten in zo’n grote houten kuip ‘druiven te trappelen’. Oké, onze kuip was iets minder groot en niet van hout, maar dat maakte het plezier er niet minder om. Wat een vreemd gevoel is dat wanneer je op die grote berg druiven stapt en je jezelf heel langzaam naar beneden voelt zakken. En dan dat zompige geluid als je je voeten weer omhoog trekt… Een bijzondere, zeer zintuigelijke ervaring, die ik voor geen goud had willen missen, al is een halfuur druiven trappelen best inspannend. En koude voeten krijg je er ook van; die druiven mogen dan zongerijpt zijn, in oktober voel je daar helemaal niks meer van.

Toen ik uitgetrappeld was, heeft manlief met veel geduld de overgebleven prut met de hand gekneed en gezeefd. Er bleef een bruinige soep over, die hij na nog een keer zeven in een grote pan flink door liet koken. Ondertussen werden in een andere pan de weckpotten uitgekookt en na al die werkzaamheden stonden er aan het eind van de dag zo’n tien gevulde weckpotten op het aanrecht om af te koelen.

We hebben ons eerste glaasje sap inmiddels genuttigd en ik begrijp nu helemaal wat er bedoeld wordt als iemand het over een ‘godendrank’ heeft. ‘Alsof er een engeltje over je tong pie… fietst!’ zei mijn vader altijd als hij iets heel erg lekker vond, en ons druivensap ontlokte mij spontaan dezelfde woorden. Je hebt lekker en lekker, maar ons druivensap is nog véél lekkerder! En voor u nu denkt: ‘Hop, even naar Kato Gatzea om te proeven…’ dan kunt u dat vergeten. Na al dat werk en al dat getrappel houden we die godendrank mooi voor onszelf… 😉

♥♥♥

Never a dull moment

Wat een afschuwelijke tijd heeft Griekenland deze zomer toch achter de rug! Maandenlang gingen we gebukt onder een langdurige extreme hittegolf, biddend en hopend dat er geen brand zou uitbreken. Natuurlijk gebeurde dat wel, en ik denk dat iedereen de beelden van de heftige bosbranden rond Athene, maar vooral op Evia wel heeft gezien. Uitgeputte, wanhopige mensen die met gevaar voor eigen leven hun bezittingen probeerden te beschermen tegen het nietsontziende vuur. Een verloren strijd was het, want al jaren wordt er vanuit de staat flink bezuinigd op materieel en mensen. Aan bosbrandpreventie wordt ondanks de jaarlijkse beloftes niets gedaan, en het resultaat hebben we dit jaar dus allemaal kunnen zien. Dat er op Noord-Evia nog huizen behouden zijn, is vooral te danken aan de lokale bevolking, van wie velen de evacuatie-oproepen negeerden, om met man en macht te proberen die branden dan zelf maar te blussen.

De brand op Evia was vanaf ons dorpje duidelijk te zien. Het eiland ligt aan de overkant van ‘onze’ Pagasitische Golf, en de rookwolken hebben dagenlang boven ons dorp gehangen. Letterlijk heel benauwend, maar ook behoorlijk angstaanjagend. De temperaturen wilden maar niet zakken en de wind stak steeds vaker op, waardoor ook hier op Pilion de dreiging van een bosbrand heel groot was. Gelukkig was daar toen eindelijk die ene, zo lang ontbeerde grote regen- en onweersbui. Niet zo heftig als in het noorden, waar meteen weer overstromingen waren door extreme regen, maar net genoeg om alles even op te frissen en de temperatuur te laten zakken tot rond de dertig. Nog altijd warm, al voelde het na de bijna veertig die we gewend waren heerlijk koel aan.

In die dagen keerde het gewone zomerleven weer enigszins terug. Het was nog steeds ‘bouwvak’ voor veel Grieken, dus de terrasjes en de stranden zaten gezellig vol. Zelfs ik had weer energie om een paar keer naar Volos te gaan, waar ik een hernieuwde poging ondernam om mijn sinds april verlopen rijbewijs niet per december, maar per onmiddellijke ingang te laten verlengen. Het is bijna gelukt. In eerste instantie leek het voorspoedig te gaan, tot ik de twee verplichte medische testen moest gaan afleggen. Vanwege de bouwvak waren alle dokters… met vakantie! Ja echt! Na de vakantie kon ik het opnieuw proberen. Ook dat is inmiddels gebeurd, alle benodigde papieren liggen nu bij de juiste instantie, maar zoals het er nu uitziet, zal het nog minstens drie weken duren voordat de medewerkers aldaar erin slagen om aan de hand van de gegevens op die formulieren een geldig rijbewijs voor mij te fabriceren. Zeer frustrerend, en ‘erger u niet, verbaas u slechts…’ is dan ook wat ik de afgelopen tijd regelmatig heb gepreveld.

Iets heel anders prevelde ik echter vorige week, tijdens een totaal onverwachte regen- en onweersbui die aan het eind van de donderdagmiddag ineens over ons heen trok. In eerste instantie liep ik nog jubelend buiten te filmen, genietend van de verfrissende waterdruppels op mijn gezicht en de verkoelende wind waarmee de bui gepaard ging. Maar binnen een paar minuten wakkerde die wind aan tot storm en ineens bungelde onze metershoge antennemast in tweeën geknikt ergens boven onze satellietschotel in de lucht. De kans dat de mast daarop zou vallen was levensgroot aanwezig, net als het gevaar dat dan ook de telefoonkabel meegesleurd zou worden. Alle hens aan dek dus, er was geen moment te verliezen, want op dat soort ellende zit niemand te wachten, en wij al helemaal niet.

Gezien dat gevaarlijke bungelen moest die antenne zo snel mogelijk ofwel naar beneden gehaald ofwel weer rechtop gezet worden. En dat alles in een heftige storm met regen die met bakken uit de hemel kwam. Vraag me niet hoe, maar het is ons gelukt om na het losdraaien van een aantal bouten de mast heel voorzichtig een paar meter te laten zakken, zodat de knik zich niet meer boven de tuinmuur bevond, maar eronder. Vervolgens wist manlief de touwen waarmee de mast vastzat ondanks de wind te pakken te krijgen en opnieuw vast te maken, waardoor het hele gevaarte zomaar ineens weer fier overeind stond. Ik blijf het ongelooflijk vinden wat die man van mij allemaal kan, want echt, dit was beslist geen kattenpis-klus, als ik het zo mag uitdrukken. Tegen de tijd dat we het allemaal voor elkaar hadden, waren wij doornat, maar de storm was voorbij, het zonnetje scheen weer volop en de buurman hervatte vrolijk zijn door het noodweer heel even gestopte gefluit. Hoe heftig de bui was geweest, zagen we later op de beelden uit onder andere Kala Nera, waar een heuse tornado over het strand was geraasd. Strandbedden en -parasols lagen her en der verspreid en twee boten die vóór de plotselinge storm nog keurig aan hun boei hadden liggen dobberen, konden erna door hun respectievelijke eigenaren op het strand opgehaald worden.

Op dit moment is alles weer aardig terug bij het oude. De bedden en parasols staan weer op hun plek, en met temperaturen nog steeds oplopend naar de negenentwintig, dertig graden, wordt daar dankbaar gebruik van gemaakt door de toeristen die hier nog volop kunnen genieten van een mooie nazomer. Dat hoop ik de komende tijd zelf ook te gaan doen, want onze zoon en zijn vriendin zullen morgen bij ons arriveren voor een heerlijke twaalfdaagse vakantie. Ik heb de zakdoeken voor de gelukstranen al klaarliggen, want dat ik het bij het weerzien niet droog houd, is wel zeker. Twee jaar geleden is het dat we elkaar voor het laatst hebben kunnen omhelzen, dan mag je als moeder wel een paar traantjes storten, nietwaar? Maar daarna gaan we heerlijk kletsen, lachen en vooral genieten van elkaars nabijheid. We maken er een mooie gezinsvakantie van, inclusief leuke tripjes natuurlijk, die ongetwijfeld heel wat avonturen zullen opleveren. Maar dat leest u de volgende keer dan wel weer… 😉

♥♥♥♥♥

 

 

O, die heerlijke Griekse zomer…

Vier weken na mijn vorige column is er hier bar weinig veranderd. We zitten nog steeds in dezelfde hittegolf, al is die volgens hen die het kunnen weten inmiddels omgedoopt in ‘extreme hittegolf’. Oftewel: het is hier bloedverziekend heet! De enige manier om nog een beetje beweging te krijgen, is in alle vroegte opstaan, een rondje dorp lopen en afsluiten met een frisse duik in zee alvorens de rest van de dag gedwongen binnenshuis bij de airco door te brengen. Vroeg opstaan is helaas niet een van mijn favoriete bezigheden, net zomin als het doorbrengen van mijn dagen bij de airco in een tegen de hitte half verduisterde kamer. Het is verdorie zomer! Ik wil op tijden dat het mij schikt buiten zijn, lekker lange boswandelingen maken, naar verderop gelegen strandjes en dorpjes rijden, vrienden bezoeken, op terrasjes zitten, uit eten gaan… Maar bij 38° in de schaduw zijn dat geen bezigheden waar een mens vrolijk van wordt. Zeker niet als je – op de zeldzame momenten dat het nog wel uit te houden is – op je eigen terras geconfronteerd wordt met de nog immer onafgebroken fluitende buurman in de tuin naast je. Moordgevoelens komen dan ook spontaan in mij op in deze hete dagen, en als deze temperaturen nog langer aanhouden, zou het zomaar kunnen dat mijn volgende boek een bloederige thriller wordt in plaats van een gezellige liefdesroman!

Gelukkig zijn er tussen al dat kommer en kwel ook nog wel een paar vrolijke momenten te vinden. Zo hebben we op zo’n vroege ochtend aan het strand met verbazing gekeken naar een echtpaar van middelbare leeftijd. Het zag er heel Grieks uit: zíj was druk in de weer met badhanddoeken over stoeltjes draperen, terwijl híj vanonder de parasol kritisch toekeek. Vervolgens kwam er een grote zonnebrandfles uit de tas tevoorschijn, waarop de man zijn armen uitspreidde en zich door zijn vrouw geduldig van top tot teen liet insmeren. “Kijk nou, hoe schattig,” zei ik nog tegen manlief, bij wie ik met dat soort echtelijke zorgzaamheid beslist niet hoef aan te komen. Mijn vertederde reactie was echter ietwat voorbarig. Zodra het insmeren klaar was, liep de man met grote passen naar zee, zonder ook maar de minste neiging te vertonen om diezelfde zorgzame daad te retourneren. Vrouwlief moest zichzelf maar zien te redden! We hebben er hartelijk om gelachen, want vanwege de lockdown waren we even vergeten dat deze voor ons zeer ouderwetse echtelijke strandscènes hier nog heel normaal zijn. De vrouwenemancipatie in Greece heeft nog een flinke inhaalslag voor de boeg, dat is een feit.

Het verschil in cultuur blijft ons dus verbazen, ook na zestien jaar nog. Zo had ik onlangs een nogal prijzige onlinebestelling geplaatst, en volgens de instructies meteen betaald. Daarna moest ik dan in een aparte e-mail nog een screenshot van de betaling opsturen, zodat het uitvoeren van de order meteen in gang gezet kon worden. Ik kreeg heel snel een automatische orderbevestiging, maar verder hoorde ik helemaal niets meer. Gezien het voor ons doen hoge bedrag werd ik toch wat zenuwachtig, dus na twee dagen ben ik aan het bellen geslagen om te informeren wat de stand van zaken was. Na meerdere pogingen en lange wachttijden kreeg ik uiteindelijk een echt mens aan de telefoon. Een heel aardig meisje dat me beloofde alles uit te zoeken, en me haar persoonlijke mobiele telefoonnummer gaf voor als ik nog vragen had. Twee dagen later kreeg ik inderdaad een mailtje, waarin ze me vertelde dat het door ons bestelde product helaas niet meer leverbaar was en pas in september weer verkrijgbaar zou zijn, maar dan voor het dubbele bedrag. Wilden we dat niet, dan konden we voor het bedrag dat we al betaald hadden een gelijksoortig product bij hen uitzoeken. Ik mailde onmiddellijk terug dat we daar niet mee akkoord gingen en verzocht haar vriendelijk het reeds betaalde bedrag zo snel mogelijk aan ons te retourneren.

Tja, u voelt hem al komen. Weer vier dagen later was er nog steeds niets teruggestort, en het vriendelijke meisje liet ook niets meer van zich horen. Nu begon het bij ons toch wel een beetje angstig om het hart te worden. Je hoort zoveel nare verhalen, en achteraf gezien hadden we misschien… Nou ja, u kent het wel. Dus ging ik maar weer aan het bellen. Eerst naar het vriendelijke meisje, vervolgens naar het algemene telefoonnummer en toen ik nergens gehoor kreeg, probeerde ik het ten einde raad maar via een chat op Facebook. Halverwege de middag kreeg ik daar een berichtje dat de medewerkster die onze bestelling in behandeling had diezelfde dag nog contact zou opnemen en inderdaad, om zes uur ’s avonds belde zowaar het aardige meisje weer op. Ze was heel behulpzaam, verzekerde mij dat onze betaling binnen een paar dagen teruggestort zou worden en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Ik was het inmiddels behoorlijk zat allemaal en informeerde boos waarom ze sinds haar mailtje op donderdag niet meer op mijn mailtjes en telefonische boodschappen had gereageerd. En geloof het of niet, haar zeer verbaasde antwoord was: “Maar mevrouw, mijn broertje is vrijdag ziek geworden, en ik ben pas vandaag weer aan het werk gegaan…” Zoiets kan alleen in Greece, ik zweer het je!

Het is allemaal goed gekomen, gelukkig. Mijn vertrouwen in online shoppen is ook dit keer niet geschonden. Het geld is netjes teruggestort en we hebben onze aankoop alsnog via de fabriek zelf kunnen regelen. Als het meezit, rijdt er dinsdag een vrachtauto voor om onze bestelling af te leveren, hoewel we daar nog maar niet al te vast op rekenen. In een extreme hittegolf kan er van alles gebeuren, nietwaar? Het asfalt op de wegen smelt, bosbranden laaien overal op, chauffeurs lopen zonnesteken op tijdens hun koffiestops – scenario’s zat waardoor er een kink in de kabel kan komen. Bestellingen doen en afspraken maken in Griekenland is en blijft nu eenmaal een onzekere zaak, dat hebben we al vele malen mogen ervaren. Wat eigenlijk wel logisch is. Er kan immers altijd zomaar ineens een broertje ziek worden… 😉

♥♥♥♥♥