Een nieuw seizoen

Het is bijna niet te geloven, maar wij zijn deze maand aan ons vijftiende jaar in Pilion begonnen. Leven in een ander land is niet altijd makkelijk. Het betekent uiteraard dat je je eigen plekje moet zien te vinden in een andere cultuur – wat niet per se betekent dat je daarbij je eigen roots maar gewoon moet vergeten. Integendeel, zou ik haast zeggen. Ik heb dankzij het internet afgelopen zaterdag gigantisch zitten smullen van de koninklijke Koningsdag-viering in Amersfoort, iets wat ik waarschijnlijk niet had gedaan als ik nog in Nederland had gewoond. Dan had ik hoogstwaarschijnlijk bij de Wannebiezz op het Veerplein in Vlaardingen gestaan met een koud biertje in mijn hand. Nu, ver van het ‘thuisland’, vond ik het heerlijk om languit voor de buis te hangen. Wat hebben wij toch een ontzettend leuk koningshuis als je dat vergelijkt met dat van andere landen. Zo spontaan, zo dicht bij het volk, dat is toch wel een unicum in deze wereld.

Nou ja, dat vind ik, maar misschien ben ik een beetje bevooroordeeld. Ik kom nu eenmaal uit een Oranje-gezind gezin, waar het traditionele Soestdijk-defilé op de zwart-wit televisie ieder jaar opnieuw bekeken werd onder het nuttigen van koffie met een oranjetompoes van de Hema. Daarna aten we witbrood met verse paling die mijn vader ondertussen bij vishandel ’t Hoogertje in het Vlaardingse centrum had gehaald. Pa was namelijk ook wel pro-Oranje, maar niet dusdanig dat hij urenlang naar ‘dat gedoe’ ging zitten staren. Achteraf verdenk ik hem ervan dat hij die palingtraditie zelf heeft bedacht om aan het ‘kastje kijken’ te ontsnappen, maar zolang hij maar op tijd met die paling terugkwam, vonden wij thuisblijvers dat geen enkel probleem. Paling en de oranjetompoes heb ik dit jaar moeten missen, maar twee jaar geleden was ik heel toevallig wel op Koningsdag in Nederland. Hoe leuk is dat, als je na al die jaren zo’n ouderwets feest in een nieuw jasje weer eens mee mag maken. De braderie, de kermis, de vrijmarkt, de terrasjes, de paling en de tompoes… Ik heb ervan genoten. Misschien wel dubbel, omdat ik het niet meer elk jaar meemaak. Het is nu eenmaal een unieke feestdag in het Nederlandse leven, zo’n dag waarop je je ook in het buitenland even heel erg ‘Nederlands’ wilt voelen, al is het dan maar vanachter je laptop op een zonnig terrasje onder de nog niet zo heel erg dik bebladerde druivenranken.

Dit jaar viel Koningsdag op de zaterdag voor het Griekse paasfeest. Terwijl ik digitaal in Amersfoort vertoefde, waren mijn buren druk bezig met het voorbereiden van de paasbarbecue en de andere feestelijkheden die ’s nachts om twaalf uur in de kerk beginnen met het verspreiden van ‘Het Licht’. De Papa – zo wordt de Griekse priester genoemd –  komt dan vanachter het altaar de donkere kerk in met een grote kaars, aangestoken door de heilige vlam die vanuit Jeruzalem ingevlogen wordt. Degenen die vooraan in de kerk staan, steken hun meegebrachte kaarsje aan die grote kaars aan, waarna het licht wordt doorgegeven aan iedereen die in de kerk en op het kerkplein aanwezig is. Dit alles gaat gepaard met het afsteken van vuurwerk, het knallen van rotjes en het elkaar ‘Xristos Anesti’ – Christus is opgestaan! – toe roepen. Totaal anders dus dan de paasdiensten die ik vroeger op zondagochtend in onze kerk meemaakte. Het enige wat me daarvan is bijgebleven is het ingetogen en vooral níét jubelend gezongen: ‘Daar juicht een toon, daar klinkt een stem die galmt door gans’ Jeruzalem.’ Ach ja, ’s lands wijs, ’s lands eer…

Het Griekse paasfeest is een echte belevenis, en heb je de kans om het een keer mee te maken, dan kan ik dat zeker aanraden, of je nu wel of niet gelovig bent. Natuurlijk staat de kerk centraal in de viering, maar zodra dat ‘gebeurd’ is, en er door de kerkgangers na afloop van de dienst thuis de traditionele longsoep ter afsluiting van de vastenperiode is gegeten, begint op zondagochtend al vroeg het grote feest. Samen met familie en vrienden wordt er de hele dag door gegeten, gedronken, gedanst en gekletst, traditioneel met een lammetje of geit aan het spit in de tuin, op straat of op het balkon. Een belangrijke feestdag dus voor de Grieken, en voor hen echt vele malen belangrijker dan ‘onze’ Kerst. Behalve de drukte in de kerk en de keuken, begint ook de drukte op de wegen al in de dagen ervoor, want het mooiste paasfeest vier je natuurlijk met je familie in je geboortedorp, en aangezien Griekse families vaak honderden kilometers uit elkaar wonen, is het in de week voor Pasen altijd een heel gedoe van zich van hot naar her verplaatsende Grieken. Ook in ons dorpje was het in dit afgelopen weekend weer gezellig druk met al die feestende families om ons heen, maar ik moet eerlijk bekennen dat het een beetje langs ons heen is gegaan. Zo’n Grieks paasfeest is best heel leuk om een keer mee te maken, maar aangezien wij niet zo kerks zijn, en ook niet echt genieten van al die onschuldige lammetjes en geiten aan het spit, houden wij het meestal maar gewoon bij een paasbrunch met zijn tweetjes op ons eigen terras. En dat was ook deze keer weer helemaal geslaagd met een zeer uitgebreid Engels roerei-met-spek-en-worstjes-ontbijt, inclusief verse fruitsalade, een Franse kaas-plankje en een zelfgebakken Paastulband. Heerlijk vind ik dat, en we hadden de rest van de dag geen enkele behoefte aan nog een andere maaltijd.

Tweede Paasdag hebben we wel gezellig een tsipourootje gedaan bij To Balconi, de ouzeri van Apostoli aan het eind van de boulevard in Kato Gatzea. Het zonnetje scheen, het uitzicht over de Golf was weer prachtig mooi, en de mezes, de hapjes bij de tsipouro, waren heerlijk. Toen we daarna voldaan naar huis slenterden, zagen we op een van de andere terrasjes ineens twee Nederlandse vrienden, met wie we een heerlijke frappé hebben gedronken tijdens het uitgebreid bijkletsen. En later die middag stond er plotseling een in Volos wonende Nederlandse vriendin met haar zoon voor ons tuinhek. Zo leuk, het was al twee jaar geleden dat we elkaar hadden ontmoet, maar we gingen gewoon weer verder waar we toen waren gebleven. Kortom, een supergezellige dag met onverwachte, spontane ontmoetingen. En daar kan ik dus heel erg van genieten na het maandenlange gedisciplineerde schrijfwerk.

Vandaag keert de rust langzaam weer terug in het dorp, al blijft het de hele week wat drukker dan hiervoor. Familie en vrienden knopen vaak een aantal vakantiedagen aan hun Paasbezoek vast, zoals wij dat gewend zijn in de kerstvakantie. In de grote stad is het rustig, sommige kleinere winkels zijn ‘wegens vakantie’ gesloten, de openbare instanties draaien op halve kracht. En gezien het trage tempo waarin het hier normaal al draait, kun je nu beter even een weekje wachten als je iets officieels gedaan moet krijgen. Dat zijn zo van die dingen die je leert als je hier al zo’n vijftien jaar woont. De lange zomer is in aantocht, dat is overal te merken. Toeristen duiken alweer op met hun camper of tent op de nabijgelegen camping vanwege de Noord-Europese meivakantie en de vaste gepensioneerde Nederlandse zomergasten druppelen zachtjesaan de Pilion weer binnen voor hun maandenlange verblijf in het gastvrije Griekenland. Voor ons betekent dit het einde van een periode waarin we met onze Griekse dorpsgenoten heerlijk hebben genoten van een gelukkig rustige winter zonder al te veel sneeuw-ellende en andere rampspoeden. Onze lange winterslaap is voorbij, ook wij worden langzaam weer actief, en ik verheug me op het weerzien met vrienden en bekenden die hier hun vakantie komen doorbrengen. Ondanks dat vervult het afscheid van de winter me toch altijd ook met een klein beetje weemoed. Wij vinden die rustige Griekse winters in ons kleine kustdorpje heerlijk, en hebben ons geen moment verveeld, al kan ik me heel goed voorstellen dat anderen er gillend gek van worden. Gelukkig maar, denk ik dan stiekem, want zo blijven ónze winters tenminste lekker rustig… 😉

♥♥♥♥♥

Vrolijk Pasen!

Wat? Valt Pasen op 1 april? Echt niet. Dat is gewoon een wereldwijde aprilgrap, waar de Grieken dus niet in trappen. Pasen is pas volgende week, op 8 april. Punt uit. En nee, dat is géén grapje. Het Griekse paasfeest valt namelijk niet altijd op dezelfde datum als het katholieke paasfeest. Dat heeft niets te maken met ‘Fool’s Day’, maar met het feit dat de Orthodoxe kerk een andere jaarkalender hanteert dan de katholieke. Pasen moet volgens de berekening van de Orthodoxe religie vallen op de eerste zondag na de eerste volle maan na de eerste dag van de lente en ook nog eens na het Joodse Pasen. Dankzij die twee verschillende kalenders kan dat dus per jaar een datumverschil opleveren van één tot zelfs vijf weken.

Dit keer liggen ‘ons’ en jullie Pasen maar een week uit elkaar. Dat houdt in dat hier maandag de ‘Megali Ebdomada’ begint, oftewel de Grote Week, die helemaal in het teken staat van de lijdensweg van Christus. Het is ook de laatste week van de vastenperiode, en de strengste. Ik herinner me nog heel goed dat ik in ons eerste jaar hier – we waren net elf dagen daarvoor geëmigreerd – mijn verjaardag wilde vieren met een lekker etentje op een terras aan zee. Helaas viel die dag midden in de Megali Ebdomada en hadden we de keuze uit een zeer magere salade en een mager visje. Nu ben ik niet gek van salade, en doe je me al helemaal geen plezier met een vis vol graten, dus uiteindelijk hebben we thuis maar iets in elkaar geflanst. Een uitgebreid verjaardagsfeest geven is ook ‘not-done’ in die periode. Het is een week waarin luidruchtig feesten echt taboe is, en zelfs een rustig feestje thuis is al lastig, omdat je Griekse gasten vanwege het vasten alle heerlijkheden die je op tafel zet beleefd maar consequent weigeren.

Na een paar van dit soort ‘bloopers’ rond mijn verjaardag vier ik die dag dan ook eigenlijk alleen nog maar in huiselijke kring. Met manlief, mijn vriendin en haar man die bijna ieder jaar overkomen om mij te feliciteren. Of ik maakte er een feestje van in Nederland, aangezien ik de laatste jaren in april meestal in Nederland was om de verjaardag van mijn moeder mee te vieren. Die valt namelijk twee weken eerder dan die van mij, waardoor het regelmatig gebeurde dat ik ofwel mijn verjaardag ofwel Pasen – Nederlands of Orthodox – ‘ver van huis’ vierde. Dit jaar is het voor het eerst anders. Ik ‘hoef’ immers niet meer naar Nederland om mijn moeders geboortedag mee te vieren. Die viert ze nu ergens op haar wolkje daarboven, ongetwijfeld samen met mijn vader. Het is goed zo, al zal ik op die dag natuurlijk even aan haar denken en mijn glaasje tsipouro in een verjaardagstoost naar de hemel heffen.

Dat ik deze aprilmaand niet in Nederland ben, is raar, maar aan de andere kant ook wel heel fijn. Voor het eerst in jaren maak ik het vroege Griekse voorjaar weer mee, en dat is echt genieten. Onze tuin is één grote kleurexplosie van geel (de gele klaver) en oranje (de goudsbloemen). Ook de Griekse margrietjes doen hun uiterste best met een zee van bloemen in het wit, roze en rood, zowel binnen als buiten ons tuinhek. We zijn er al aan gewend dat er regelmatig iemand voor de tuin stilstaat om een bewonderende blik op die bloemenzee te werpen, al dan niet met een camera in de hand. De leukste passant was een van onze buurjongens, een knul van een jaar of zeventien, die vorige week met zijn brommer plotseling stilhield voor de margrietjes buiten het hek. Toevallig stonden manlief en ik op het terras in de tuin, dus we zagen het gebeuren, maar hij had ons niet in de gaten. Tot onze verbazing zagen we dat hij zich vooroverboog en snel een boeketje plukte. We keken elkaar verbaasd aan, want wie verwacht dat nou van zo’n opgeschoten puber? Toen hij even later weer overeind kwam, zag hij ons pas staan. Hij begon een beetje verlegen te lachen en riep: ‘Yia tin kopella mou!’ Oftewel ‘voor mijn meisje’! En maakte zich vervolgens snel uit de voeten. Schattig, hè? Die knul gaat vast nog heel veel meisjesharten laten smelten in zijn verdere leven!

Mijn eigen manlief brengt me ook regelmatig een boeketje uit eigen tuin. Die zet hij dan naast mijn computer op het bureau neer, meestal vergezeld van een snelle kus. Veel tijd heb ik namelijk niet voor hem. Het tweede deel van de Rozen van Beekbrugge moet geschreven worden, en dat kost veel energie en concentratie. Daarom wil ik me bij voorbaat nu al verontschuldigen bij mijn vriendinnen, vrienden en bekenden die de komende maanden in Pilion zijn en het leuk hadden gevonden om mij te zien of te spreken. Om het boek op tijd in de schappen te krijgen, zal ik tot zeker eind juni heel, heel intensief bezig moeten zijn met schrijven. En ja, natuurlijk heb ik wel een beetje tijd over voor leuke dingen, maar hoe ik die uren door ga brengen, kan ik eigenlijk pas op het moment zelf zeggen. Ervaring leert dat ik behoorlijk asociaal kan zijn als ik midden in zo’n intensief schrijfproces zit. De buitenwereld wordt voor mij een vreemde planeet, en je moet echt niet raar opkijken als ik wat bot of anders-dan-anders reageer op een telefoontje of een goed bedoeld onverwacht bezoekje. Ik hoop echter dat het me vergeven wordt, en laat het je alsjeblieft niet weerhouden om mij een mailtje of sms’je te sturen als je toch echt graag iets met me wilt afspreken. Als je me kent, weet je ongetwijfeld ook dat ik té veel van het gezelschap van goede vrienden hou om een echte kluizenaar te worden, hoe belangrijk het boek dat ik aan het schrijven ben ook voor me is!

Kortom, het wordt gewoon weer een gezellige zomer hier in Pilion. Voor nu wens ik jullie daar in Nederland een fijn en vooral gezellig Paasweekend. En ik hoop dat ook jullie voorjaar heel snel heel veel bloemenpracht zal brengen… 🙂

♥♥♥♥♥

Feestelijke dagen

pasenTerwijl in Nederland Hemelvaartsdag en Pinksteren al met rasse schreden naderen, zijn we hier in Pilion pas dit weekend aan de Pasen begonnen. Dat komt omdat de orthodoxe kerk een andere feestdagenkalender hanteert dan de christelijke kerk, waardoor Pasen in Griekenland op een andere datum kan vallen dan in de niet-orthodoxe landen. Meestal zit er maar één of twee weken tussen, maar soms wijkt het fors af. Zoals dit jaar.

GoedeVrijdagPasen is in Griekenland onbetwist het grootste feest van het jaar; een soort mix tussen onze Pasen, Kerst en Oudejaarsavond, en dat allemaal tegelijk gevierd. De komst van het Heilige Licht, om middernacht op Paaszaterdag, luidt het einde in van de 40-daagse vastenperiode waarin in iedere vastenweek steeds minder producten genuttigd mochten worden. De week voorafgaande aan de Pasen is het strengste op dat gebied. Het wordt de Megali Ebdomada genoemd, de Grote Week, en daarin speelt het lijden van Christus een grote rol. Op Megali Paraskevi, Goede Vrijdag, staat letterlijk alles in het teken van de kruisiging en de dood. Niet de meest vrolijke dag van het jaar dus.

Pasen.MiliesZelf heb ik niet zoveel met al die kerkelijke rituelen en tradities, en ik voel me ook niet geroepen er ieder jaar enthousiast aan mee te doen. Voor mij persoonlijk is geloven in God niet noodzakelijkerwijs verbonden aan een kerk, een bepaalde religie of aan het naleven van strenge regels op straffe van hel en verdoemenis. Maar zolang ik niet gedwongen word om eraan deel te nemen, mag iedereen van mij gewoon doen waar hij of zij zich prettig bij voelt. De orthodoxe kerk is nu eenmaal een belangrijk onderdeel van de Griekse cultuur, met alles wat daarbij hoort. En natuurlijk heeft het ook wel wat, zo’n dorpsplein vol opgewonden mensen die elkaar met een brandende kaars in hun hand stralend vertellen dat Christus waarlijk opgestaan is. Tenminste – als ze boven de knallen van het vuurwerk en de rotjes uit kunnen komen.

Pasen.02Dit jaar hebben we het Paasgebeuren op het middernachtelijke plein maar weer eens gewoon aan ons voorbij laten gaan. Ik denk niet dat de dorpsbewoners ons gemist hebben in de roes van hun grote feest. En feest is het. Vandaag worden er in de tuinen om ons heen volop lammetjes en geiten aan het spit rondgedraaid en met de hele familie plus goede vrienden opgegeten. Flarden muziek drijven naar ons toe en vanuit de bergen hoor ik regelmatig het knallen van geweren, bedoeld om de feestvreugde te verhogen. Naarmate de tsipouro en de wijn rijkelijker vloeien, zullen de schoten ongetwijfeld gevaarlijker worden, maar daar maakt niemand zich druk over. Het is Pasen, het is feest!

BloemenkransEn het blijft nog even feest ook, want Bloemetjes-Pluk-Dag, oftewel het kransen-vlechten dat altijd op de 1e mei plaatsvindt, is dit jaar verplaatst naar de 3e mei omdat je nu eenmaal geen kransen kunt vlechten als je lammetjes aan het spit moet ronddraaien. Een extra vrije dag is nooit weg, en tegen drie dagen feestvieren zegt geen enkele Griek nee. Dus zullen ook morgen en overmorgen ongetwijfeld in het teken staan van barbecueën met familie en vrienden. Het vasten is voorbij, men is geestelijk en lichamelijk gezuiverd, en nu mag er weer met volle teugen genoten worden van de goede dingen van het leven.

bossche bolWij hebben dat genieten vorige week al gedaan, samen met mijn vriendin Petra en haar man Gijs, die met mij mee terug gevlogen zijn toen ik na mijn reisje Nederland – mijn moeder werd negentig jaar – weer naar huis ging. Wie mij volgt op Facebook weet al dat ik mijn terugvlucht moest uitstellen vanwege heftige rugklachten, zodat ik mijn zestigste verjaardag onverwachts in het vaderland heb doorgebracht. Gelukkig is het toch een mooie verjaardag geworden, met koffie en Bossche Bollen vol slagroom, en heb ik zelfs verjaardagsbezoek gekregen van mijn jongere zus en mijn schoonzus, iets wat normaal gesproken natuurlijk niet mogelijk is. Bovendien hebben we het de dag na aankomst hier in Pilion nog een keer dunnetjes overgedaan, dus ik ben niets tekortgekomen.

strandEn nu gaan we met rasse schreden op weg naar de zomer, die ongetwijfeld ook weer vele feestelijke dagen voor ons in petto zal hebben. Warme, zonnige dagen, doorgebracht in lome sferen omdat het te heet zal zijn om al te veel hooi op de vork te nemen. Ik verheug me alweer op mijn strandmomentjes onder de parasol met mijn luchtbed, mijn frappé en mijn boterhammetjes met gebakken ei. Ik kijk uit naar de zomerbezoekjes van vrienden en kennissen, naar de kletsavondjes in de taverne, en naar de tochtjes over het schiereiland met manlief. Uw rug moet beweging hebben, zei de chiropractor in NL streng, en dat gaan we zeker doen. Wandelen moet ik, iedere dag. En zwemmen ook _ hoewel ik dan eerst de  borstcrawl onder de knie moet zien te krijgen, want mijn ouderwetse en niet al te fanatieke ‘schoolzwemmen’ blijkt helaas niet goed te zijn voor mijn rug en mijn eveneens zwakke nekwervels.

DSC03544 (800x600)Tja, we gaan het allemaal meemaken. Voorlopig moet er tussendoor ook nog flink gewerkt worden, want alleen van de zon kan niemand leven. Zelfs niet in Pilion! Of ik de komende maanden naast mijn maandelijkse redactie- en correctiewerk verder kan schrijven aan mijn ‘Verhalen van de Kalderimi’-boek is nog maar de vraag. Lang achter de computer zitten staat mijn rug op dit moment niet toe, dus ik zal prioriteiten moeten stellen. ‘Lief zijn voor mezelf’ heeft nooit echt hoog op mijn prioriteitenlijst gestaan, maar strompelend uit bed komen is ook niet leuk. Dus misschien wordt het toch wel hoog tijd dat ik iets meer uurtjes vrijmaak voor dingen die mijn lijf ten goede komen. En eerlijk is eerlijk, zo moeilijk moet dat toch niet zijn in een omgeving als Pilion!

In mijn hoofd moet dringend een knopje om, zover ben ik inmiddels wel. Hoe en wat… daar ben ik nog niet helemaal uit, maar ook dat komt vast goed. Komt tijd, komt raad, is mij altijd geleerd. En zolang ik die tijd maar hier in Pilion mag doorbrengen, vind ik het best. Want zeg nou zelf: zóveel feestelijke dagen in een jaar… dat hebben ze in de rest van wereld niet 😉

♥♥♥♥♥

 

 

Column Verrassingsweekje

VDIV.wh07April was een vermoeiend maandje voor me: een flitsbezoek aan NL, Pasen, bezoek van vrienden, en twee Engelse Setters op zoek naar een forever home. Gelukkig kan ik al die belevenissen kwijt in mijn columns, zodat ik later zelf ook nog eens kan nalezen wat ik allemaal heb meegemaakt 😉

Klik hier of op de foto voor mijn Vlaardingen24-column: Verrassingsweekje.