De eerste mei is behalve de alom bekende Dag van de Arbeid hier in Griekenland vooral ‘Bloemetjesplukdag’. Het is de dag waarop Grieken de natuur in trekken, bloemenkransen maken en er vervolgens de deuren van hun huizen mee versieren. Een traditionele en feestelijke ode aan de lente, waar iedereen na de lange wintermaanden echt aan toe is. Aan de lente, bedoel ik. De ode eraan valt vandaag helaas letterlijk in het water, want vanaf gisteravond regent het. Bij vlagen zo hard, dat ik er afgelopen nacht een aantal keren van wakker ben geworden.
Hoewel, dat kan ook aan de maan liggen, die wil ook nog weleens voor een onrustige slaap zorgen in de aanloop naar haar volledige wasdom. En vanavond is het dus volle maan, heel toepasselijk de Mei-maan genoemd. Maar let op, aan het eind van deze maand hebben we nóg een volle maan, en die is blijkbaar ooit door iemand Blauwe Maan gedoopt. Geen idee waarom, want de maan kleurt immers nooit en te nimmer blauw. Dat er twee volle manen in één maand zijn, komt trouwens niet zo vaak voor, en in het Engels hebben ze daar zelfs een spreekwoord aan gewijd: ‘Once in a blue moon’. Met als betekenis: zelden, niet vaak of heel af en toe. Zelf denk ik bij een blue moon eerder aan het lied ‘Blue Moon of Kentucky’, gezongen door Patsy Cline met haar heerlijk rauwe countrystem, en natuurlijk die geweldige ‘stemoverslag’ in het woord ‘moon’. Achter de schuifdeuren mag ik dat nummer graag luidkeels ten gehore brengen, vooral als ik een bult frustratie van me af wil zingen. Probeer het maar eens, na het heel hard en vooral vals zingen van Blue Moon of Kentucky voel je je ongetwijfeld weer helemaal ‘zen’!
Gelukkig heb ik Blue Moon al een hele tijd niet meer hoeven zingen, want de afgelopen maand was ik ook zonder dat al aardig ‘zen’. We waren immers op knuffelreis in Nederland en iedereen weet dat knuffelen goed is voor je zenuwgestel. Vooral knuffels van een tweejarige kleinzoon doen het uitstekend, dat kan ik u verzekeren! Maar ook de eerste keer dat je je nieuwe kleindochter in de armen houdt is zo’n ‘zen-moment’ waarop de tijd even stilstaat. Wat een rijkdom, twee van die kleine mensjes in je leven. We hebben van ieder moment samen genoten: bij zoonlief thuis, in de speeltuin, bij ons in het hotel, in de dierentuin… Kostbare herinneringen aan twee heerlijke weken, die we hebben afgesloten met een gezellige fotoshoot in de studio van een lieve en deskundige fotograaf. Mooie, zeldzame drie-generaties-momenten, liefdevol vastgelegd – voor onszelf en de generaties na ons. Echt leuk was dat door de onverwachte verschuiving van onze geplande februari-reis naar april ik mijn 70ste verjaardag gezellig in familiekring heb kunnen vieren. Slingers, taart, lieve cadeautjes en prachtige knutselwerkjes ‘Voor Oma’ van kleinzoon Kai maakten er een heel speciale dag van. Zo eentje met een gouden sterretje, waar je met een grote glimlach aan terugdenkt!
Waar ik ook van ga glimlachen is het feit dat mijn rug geen noemenswaardige terugval heeft opgelopen van onze lange en zeer zeker vermoeiende reis. Oké, ik heb even wat meer pijnstillers nodig, en een snelle onderhoudsbehandeling bij Ioannis was deze week zeker geen overbodige luxe, maar gezien alle eerdere toestanden dit jaar mag ik beslist niet klagen. Ik hoop natuurlijk dat het zo blijft. Mei is een prachtige maand, met temperaturen waarbij je nog heerlijk energiek kunt zijn. Wandelen is goed voor mij en mijn rug, dat zegt iedereen. Zwemmen ook, maar daar ben ik niet zo’n voorstandster van, dus daar wacht ik nog even mee tot het echt heel warm wordt. Op dit moment vind ik wandelen helemaal prima, want er is onderweg zoveel moois te zien aan ontluikende bloemenpracht. Dat, gecombineerd met de helderblauwe voorjaarsluchten en de licht kabbelende golfjes van de zee, maakt van mijn bijna dagelijkse dorpswandelingetje iedere dag weer een klein feestje.
Vooral de momenteel overal verschijnende klaprozen brengen een grote glimlach op mijn gezicht, en dat komt omdat ik als meisje van een jaar of zes tijdens een zonnige gezinsvakantie in Valkenburg heel veel gele korenvelden vol rode klaprozen heb gezien op onze wandelingen door de golvende Limburgse heuvels. Een nooit vergeten ervaring, want zodra ik ook maar ergens klaprozen zie, hun tere hoofdjes zachtjes wiegend in de wind, word ik subiet terug in de tijd getransporteerd, en ben ik in gedachten weer even dat zorgeloze kleine meisje, huppelend door de korenvelden van mooi Valkenburg.
Zorgeloos en klein ben ik natuurlijk allang niet meer, maar de ketting van mijn leven hangt gelukkig boordevol met dit soort heerlijke herinneringen en ervaringen. En in de afgelopen maand zijn er dus weer een flink aantal kralen aan die ketting toegevoegd. Glanzende parels van geluk, van liefde, ontroering en stille verwondering, momentjes die je eigenlijk alleen ervaart ‘in het echt’ en niet via een foto of een beeldscherm. Echt zo fijn dat we deze reis ondanks de gezondheidsperikelen van het afgelopen jaar toch weer hebben kunnen maken, want wat er ook gebeurt, deze ervaringen en herinneringen nemen ze ons nooit meer af!
En nu zijn we dus alweer ruim een week terug. Ook fijn, want er gaat niets boven ons eigen plekje onder de Griekse zon. Veel veranderd is er niet in ons kleine dorpje aan zee, al zag ik zo hier en daar al wel een paar toeristen lopen. De echt grote drukte blijft nog wel een tijdje weg, die komt pas half juni op gang, als de Griekse scholen hun deuren sluiten en de familiehuizen in de dorpjes aan de kust weer voor de duur van de zomer in gebruik worden genomen. Voorlopig voeren rust en stilte in ons dorp nog de boventoon en dat mag van mij nog wel even zo blijven. Als het zonnetje snel terugkeert en de regen zich voor een aantal weken terugtrekt, dan denk ik dat ik de vermoeidheid van onze reis heel snel achter me zal kunnen laten.
Het seizoen van de lente staat voor nieuw leven, voor een nieuw begin, waarbij het absoluut niet uitmaakt hoeveel lentes iemand al heeft meegemaakt. Zolang het vanbinnen bruist van energie kunnen plannetjes nog steeds echte plannen worden, en dromen nog steeds werkelijkheid. Ondanks die vele kaarsjes op mijn taart, ga ik ook dit komende levensjaar weer graag mijn hart en mijn dromen achterna. Dromen waarmaken is immers het fijnste wat er bestaat, dat kan ik u uit eigen ervaring vertellen. Ik hoop echt dat ik nog heel veel jaren mijn dromen met u mag delen… 😉
