De eerst vijf maanden van het jaar zitten er alweer op. De zomer arriveerde in Nederland eerder dan hier, maar inmiddels beginnen de temperaturen ook in Pilion omhoog te gaan. Vooruitdenkend als wij zijn, hadden wij begin mei al gretig gebruik gemaakt van een aanbieding bij de Lidl (ja, die hebben we hier ook, in Agria!), en een witte partytent aangeschaft voor op het terras. De twee driehoek-zonnedoeken die we daar de afgelopen jaren hadden hangen tegen de in de zomer zeer hoog oplopende temperaturen waren kapotgegaan, dus er moest iets nieuws komen. Dat werd dus de partytent.

Als alternatief voor de driehoeken beviel het uitstekend. Lekker licht, paste precies onder de dakgoot, zat binnen korte tijd in elkaar… We zetten er een paar stoeltjes en een tafeltje in en hadden er een heerlijk zitplekje met uitzicht op de prachtige voorjaarstuin bij. Helaas was het weer in mei nogal wisselvallig. Er vielen ’s nachts nog regelmatig heftige regenbuien, waardoor het aan de randen volgelopen zeil van de partytent ’s ochtends voor flinke douches zorgde. En of het zeil echt bestendig zou zijn tegen de tropische zon van de Griekse zomer… daar hadden wij ook zo onze twijfels over. We zullen er nooit achter komen, want gisternacht raasde een flinke storm over ons dorpje, met als gevolg dat de partytent ’s ochtends geknakt en al in de grote coniferenboog hing.

Gelukkig was de aankoopsom niet zo hoog dat we meteen failliet zijn, dus zo heel erg is het allemaal niet. Behalve dan dat ik mijn lekker lichte ontbijtplekje kwijt ben. Maar manlief heeft al gezegd dat hij de geknakte buizen waarschijnlijk wel kan repareren, en dat hij dan het witte zeil gaat vervangen door hetzelfde groene gaasdoek dat onder de druivenranken voor extra verkoeling zorgt. Wat betekent dat we binnenkort geen witte, maar een groene partytent zullen hebben. Of niet. Want het kan zomaar gebeuren dat we toch weer wat anders verzinnen om de zon van ons zomerterras weg te houden. Maar dat hoort u dan nog wel een keertje.

Verder gaat het bij ons allemaal zo zijn gangetje. In Kala Nera is de inmiddels beroemde ‘Paardendag’ op Hemelvaartsdag – waarop de paarden worden gezegend door de papa en daarna de zee in gaan – weer een goed bezocht evenement geweest. Het betekent ook de opening van het badseizoen, maar ik heb nog niet zoveel zwemmers gezien. In ieder geval niet hier in Kato Gatzea, al heb ik al wel een aantal keren aan een tafeltje op een terras aan zee gezeten. Als ik mijn bijna dagelijkse dorpswandeling maak, strijk ik af en toe even neer bij een vriendinnengroepje uit het dorp, vier dames die regelmatig met elkaar een kopje koffie drinken of tussen de middag een hapje eten bij Skourgias, het restaurant waar een van de dames de scepter zwaait.

Een andere dame heeft een zoon die in Sillicon Valley werkt. Ze woonde  een tijdje in Amerika en spreekt redelijk goed Engels. Als ik er met mijn Grieks niet helemaal uitkom tijdens de gesprekken met het vriendinnengroepje, schiet zij me te hulp. Gelukkig is dat tegenwoordig steeds minder vaak nodig, want ik kan me steeds beter redden met de taal. Vloeiend en echt diepgaand zullen mijn gesprekken wel nooit worden, en als er meer dan drie personen tegelijk met elkaar praten raak ik de draad heel snel kwijt, maar ik kan toch aardig meekletsen in het vriendinnengroepje. En dat is natuurlijk mooi meegenomen.

Vandaag, 1 juni, is het bij ons 2^e Pinksterdag. Een lekker lang, relaxed weekend voor de Grieken. De strandjes zien er weer aardig bezet uit, de tavernes zitten vol, en het zomerseizoen begint langzaam vorm te krijgen. Altijd leuk om in deze ‘voorzomer-tijd’ oude bekenden terug te zien of, zoals ik afgelopen week deed, kennis te maken met nieuwe ‘bekenden’, mensen die ken van Facebook. Ze maken een rondreis over het schiereiland en vonden het leuk om met mij in ons dorpje af te spreken. Het werd een hele gezellige ochtend met als extra cadeautje een tas vol Nederlandse damesbladen voor mij! Dat leest zo heerlijk weg in de tuin of op het strand!

Deze week arriveren onze Twentse vrienden weer voor een paar weken, en ik heb een paar dagen geleden nog een paar uur bijgekletst met andere vrienden, met wie ik in het verleden hele mooie, avontuurlijke wandeltochten in Pilion heb gemaakt. Waar ik ook naar uitkijk is de op handen zijnde ontmoeting met een vroegere OAD-collega van mij, die samen met haar man een paar dagen met hun camper op de zeer nabijgelegen camping Sikia staat. Ik maakte met haar en nog een collega ergens rond of net na de eeuwwisseling een individuele studiereis naar Italië, waar we onder andere met de auto van Rome via Toscane naar het Comomeer in het noorden zijn gereden. Onderweg bezochten we hotels en campings die in de Oad-brochure stonden, maar veel leuker waren natuurlijk de kleine dorpjes waar we doorheen reden, en de mooie plekjes waar de vertegenwoordigers ter plekke ons soms op een lunch of diner trakteerden.

Tijdens zo’n studiereis moesten we de hele dag door videoopnames maken van de hotels en appartementen die we bezochten, zodat onze collega’s thuis ‘met eigen ogen’ konden zien hoe die eruitzagen. Onlangs kwam ik op mijn archief-harde-schijf toevallig de opnames van deze Italië-studiereis tegen, echt superleuk om terug te zien, al kwamen we wat betreft de beschrijving van die ontelbare kamers die we op zo’n reis zagen meestal niet veel verder dan: ‘…en dit is dus tweepersoonskamer, ziet er netjes uit, met kaptafel en een zitje naast het bed. Behang is wat somber, en oogt een beetje ouderwets. De badkamer is keurig schoon, maar heeft wel een douche in het bad, dus niet geschikt voor mindervaliden.’

Ja, dat waren leuke tijden en ik ben benieuwd hoeveel mijn collega zich er nog van herinnert. Het leuke is dat onze mannen elkaar ook kennen, want die hebben samen nog een paar jaar samen in de tenniscompetitie gespeeld. Iets wat ik eigenlijk een beetje vergeten was, maar wat manlief zich nog goed kan herinneren. Dus gesprekstof is er genoeg als we elkaar binnenkort hier in Pilion na bijna vijfentwintig jaar zullen terugzien. Kortom, we hebben een mooie, gezellige maand voor de boeg, met leuke ontmoetingen en ongetwijfeld een paar vrienden-uitjes. We zullen af en toe uit eten gaan op een terrasje aan zee of in de bergen, of een beetje lanterfanten op ons terras en mijn beroemde – of beruchte? – ‘zondagse frappé’s’ drinken in de tuin. Maar wat we vooral gaan doen is lekker genieten. Van elkaar en met elkaar… 😉

♥♥♥