Een warm bad

Na alle ellende van de afgelopen maanden was ik het leven in Pilion helemaal beu. Ik haatte de alom aanwezige puinhoop, de modder en het stof dat me letterlijk de adem benam. Hoesten, hoofd- en andere pijntjes maakten het er allemaal niet beter op, dus de beslissing was snel genomen: ik moest maar even weg hier! Een reisje naar Nederland was gauw geboekt, en half oktober vertrok ik met mijn nieuwe koffer – de oude had de overstroming niet overleefd – met de bus naar Thessaloniki, vanwaar ik de volgende ochtend op het vliegtuig naar Amsterdam stapte. Het werden twee heerlijke weken, met heel veel mooie, leuke en bijzondere ontmoetingen. Veel regen ook, maar daar heb ik niet zo heel veel van gemerkt. Ik zat namelijk meestal ergens binnen; te kletsen en koffie te drinken en heerlijk(e gebakjes) te eten met vrienden en vriendinnen. Er zijn slechtere manieren om een regendag door te komen, toch?

Volgens mijn stappenteller heb ik aardig wat kilometertjes gelopen. Door het mooie Zuid Limburg waar de heuvels nog net zo golvend en groen waren als in mijn jeugdherinneringen. Door leuke Twentse dorpjes, die ook weer allemaal herinneringen bij mij opwekten uit de tijd dat ik daar woonde. Door supermarkten met zoveel aanbod dat ik er letterlijk duizelig van werd. En door de grote kerstshow-Intratuin in Lochem, waar ik sprakeloos heb gekeken naar alles wat een mens voor de kerst zou kunnen aanschaffen en daar aanwezig was. Ja, twee weken Nederland voelde als een heerlijk relaxt warm bad na de hectiek van wat we hier allemaal hebben meegemaakt. Het was precies wat ik nodig had om mijn energie op te peppen en de uitdagingen van het Griekse leven weer fris en fruitig aan te kunnen.

Inmiddels ben ik alweer een paar dagen thuis en is de koffer uitgepakt, ligt alles schoongewassen in de kast en ben ik aardig bijgekomen van alles wat ik heb beleefd. Dat moet ook, want er wachtten hier nog een hoop dringende zaken op me. Zoals de herinrichting van mijn werkruimte, die door de wateroverlast broodnodig aan een opknapbeurt toe is. Het bezorgt me heel wat hoofdbrekens, want besluiten nemen en knopen doorhakken is niet mijn sterkste punt. Wil ik een appeltjesgroene of een hemelsblauwe muur, of toch liever een wat gedekter tint? Een open of een gesloten kast voor al mijn quiltlapjes? Is het handiger om mijn schrijf- en naairuimte te scheiden of wil ik toch liever één grote werkplank waar ik allebei aan kan doen? Pff, ik vind het nogal wat.

Niet dat die besluiten per se nu al genomen moeten worden, want eerst moet het voorwerk nog gedaan worden. Dat zegt manlief tenminste. De muren moeten afgekrabd, geschuurd, bijgewerkt en in de primer gezet worden. Meerdere keren. Pas dan kan er geverfd worden, en ook dat moet meerdere keren. Tegen die tijd zijn we zeker een week of twee verder, en weet ik waarschijnlijk beter wat ik wil. Dat hoop ik in ieder geval wel, want ik heb die werkruimte heel snel nodig om aan mijn oma-quiltproject te kunnen beginnen. Een box/speelkleed gaat het worden, en de lapjes heb ik al in huis. Persoonlijk gekocht in een gezellig quiltwinkeltje in Delden, wat heel wat makkelijker is dan te proberen online de juiste kleuren uit te zoeken op een beeldscherm.

Behalve de werkruimte moet ook de tuin een grote opknapbeurt krijgen. Dankzij de overvloed aan water en de hoge temperaturen is die in een paar weken tijd veranderd in een soort jungle, en helaas heeft onze tuinman tijdens en na de overstromingen zoveel modder moeten opruimen, dat hij het ervan aan zijn rug heeft gekregen. Wanneer hij tijd voor ons kan vrijmaken is nog maar de vraag, dus ik ben vandaag alvast begonnen om hier en daar wat onkruid weg te halen. Om het over de vele gevallen bladeren maar niet te hebben. En ook een gezamenlijk bezoek aan Volos staat hoog op de agenda. Het is ons voor mijn vertrek na verwoede pogingen weliswaar gelukt om eindelijk een Griekse bankrekening te openen, maar de instructies om er via e-banking toegang toe te krijgen of onze bankkaart te activeren zijn dusdanig ondoorzichtig, dat we opnieuw een persoonlijk bezoek aan de bank moeten afleggen. *Zucht*.

Dit was dus precies de reden dat we eerder nooit een Griekse bankrekening hebben gehad, want een dergelijke ervaring hebben we achttien jaar geleden bij onze allereerste poging ook gehad. Met enige moeite was het ons destijds wel gelukt een rekening te openen, waarop we volgens de instructies een – gelukkig klein! – bedrag hadden gestort, maar het beloofde internetbankieren bleek daar niet bij te zijn. Weer een aantal weken later hadden we ook dat voor elkaar, maar wie schetst onze verbazing? Dat eerder gestortte bedrag was spoorloos verdwenen en is nooit meer teruggevonden. Ons toch al wankele vertrouwen in het Griekse banksysteem was daarmee geheel verdwenen, zodat we die rekening gewoon stopgezet hebben en het ons verdere leven hier zonder problemen met de Nederlandse rekening hebben gedaan. Gezien de vooruitgang op digitaal gebied hadden we gehoopt dat het na zoveel jaar iets soepeler zou verlopen, maar die hoop is dus tevergeefs geweest.

Ach, een bezoekje aan Volos is ook wel weer leuk. De – helaas opnieuw verkozen – bla-bla-burgemeester heeft besloten dat iedereen die nu nog last heeft van modder in zijn straat dat zelf maar met zijn buren op moet lossen; hij heeft het te druk met zorgen dat de stad na alle ellende in feeststemming komt. Daarom hangt de kerstverlichting al boven de straten in de stad, worden de rode lopers in het winkelcentrum weer uitgerold en zijn de beroemde artiesten die op de feestelijke opening van kerstmaand zullen optreden al gecontracteerd. Een goed voorbeeld van ‘niet poetsen maar lullen’, zoals we in Rotterdam zo mooi zouden zeggen. Zolang je maar niet te ver van het centrum afdwaalt, is Volos gewoon weer Volos: een gezellige universiteitsstad in kerstsferen. En dat komt goed uit. Aangezien onze doos met kerstspullen de overstroming niet overleefd heeft, staat een bezoek aan de kerstafdeling van de Jumbo natuurlijk héél hoog op onze agenda!

Al met al hoef ik me de komende tijd niet te vervelen. Er valt weer genoeg te doen en te beleven, lijkt me zo. U hoort het wel, volgende maand, en dan hopelijk weer op de eerste dag ervan. Tenzij er zich andere onverwachte zaken voordoen hier, dan kan het zomaar ietsjes later worden… 😉

♥♥♥

Tuinieren op z’n Grieks

VDIV.wh09Een moestuin is hier op het Griekse platteland eerder regel dan uitzondering. Dus ja, ook wij moestuinieren. Niks mis mee. Niets smaakt immers zo lekker als groenten uit eigen tuin 😉

Klik hier of op de foto om mijn juni-column Wilma-in-den-vreemde te lezen.

♣♣♣♣♣

 

 

 

 

Tuinperikelen

Het voorjaar is een drukke tijd. Niet alleen voor de vogels die er iedere ochtend vrolijk op los fluiten als ze hun nestjes in de coniferen bouwen, maar ook voor de dorpelingen. We zitten in de aanloop naar Pasen, en aangezien dat hier net zoiets is als voor ons de kerstperiode, gonst het overal van de bedrijvigheid.

tuin.08Vooral schoonmaken is momenteel een geliefde bezigheid. Natuurlijk de huizen, zowel vanbinnen als vanbuiten, maar ook de tuinen. Het jankende geluid van kettingzagen en hogedrukreinigers is vrijwel constant te horen, wat niet altijd even bevorderlijk is voor mijn concentratie. En die heb ik eigenlijk wel hard nodig bij het controleren en redigeren van mijn Opnieuw Verbonden-manuscript. Gelukkig haalt mijn redactrice Heidi de foutjes die ik laat zitten er keurig netjes uit, zodat het eindresultaat hopelijk weer een mooi boek oplevert. Het afschrijven van het boek viel dit jaar samen met het begin van het voorjaar, de tijd waarin onze tuin binnen heel korte tijd van winterslaap naar kleurexplosie gaat. Heel mooi, ware het niet dat al dat groeien en bloeien ons lapje grond in no-time in een jungle verandert. Het gras dat manlief vorige zomer in de groene strook voor ons hek had gezaaid – waar het nooit groeide omdat de mieren de zaadjes onmiddellijk afvoerden – kwam tot onze verrassing ineens tevoorschijn in het middengedeelte van onze tuin dat eigenlijk bestemd is voor de marguerita’s, de goudsbloemen en de forsythia’s. Ik zag het met de dag hoger worden, maar gelegenheid om er iets aan te doen, was er alsmaar niet. Bovendien vond kleine Iason het zo heerlijk om erin te spelen, dat het gewoon zielig zou zijn om hem dat plezier te ontnemen. Toch?

Iason.01Niet alleen het gras woekerde voort, ook de gele klaver besloot op te rukken, tezamen met een heel leger aan enthousiaste onkruidsoldaten waarvan ik ondanks buurvrouws ‘chorta-lessen’ nog steeds slechts de brandnetels, paardenbloemen en knoflook weet te benoemen. Een wilde tuin vind ik best leuk, maar dit werd toch wel een beetje té wild allemaal. De paadjes die her en der door de ‘velden’ slingeren, waren geheel en al verdwenen, net als de forsythia en nog een paar gewassen waarvan ik zeker wist dat die er moesten staan. Kortom, zodra het boek was afgeschreven, moest ik echt hoognodig de tuin in. Nu doe ik behalve boeken en verhalen schrijven ook nog een heleboel andere dingen voor diverse opdrachtgevers, zoals vertalen, redigeren, corrigeren en columns schrijven. Dat betekent dat mijn doordeweekse dagen aardig gevuld zijn zodat dingen als in de tuin klussen ook bij mij in het weekend plaats moeten vinden. Al met al kostte het me drie hele weekenden om onze wildernis een weer enigszins beschaafd uiterlijk te geven. De spier- en rugpijn heb ik er echter graag voor overgehad, want na al die maanden grotendeels achter de computer te hebben doorgebracht, vond ik het echt een heerlijkheid om met m’n handen urenlang in de aarde rond te wroeten. Uiteraard werd ik daarbij flink ‘geholpen’ door Ira en Iason, die het prachtig vonden om samen met mij tussen de uit de krachten gegroeide bloemetjes en struiken verstoppertje te spelen.

Ira.tuinVorige week zondagmiddag was het ruwe werk grotendeels klaar, tijd dus om het ligbed uit te klappen en lekker buiten mijn achterstallige mailtjes te checken. Nog meer genieten is dat met een tsipourootje erbij, dus ik liep even naar binnen om een welverdiend glaasje in te schenken. Ik was wel heel snel terug, omdat ik uit ervaring weet dat onze Ira voor het uithalen van kattenkwaad zeer weinig tijd nodig heeft. En ja hoor: toen ik terugkwam had ze met haar grote logge lijf mijn plekje op het ligbed al ingenomen. Dat ze zich daar kostelijk amuseerde blijkt wel uit de bijgaande foto. Ik heb haar er toch maar vanaf gejaagd en het restant van de middag zelf op het bed doorgebracht… met een slapende kat op mijn benen!

tuin.01Een tuin is net een boek. Eigenlijk is het nooit echt klaar. Er blijft altijd die behoefte om het nog mooier, nog perfecter te maken. De kunst is om op het juiste moment een punt te zetten achter al dat werk en gewoon lekker te genieten van het resultaat. En dat doe ik nu dus ook maar. Met volle teugen 😉

♥♥♥♥♥