Dubbelleven

Het wordt vandaag een korte column ben ik bang. Over twee weken moet ik namelijk mijn manuscript voor het derde deel van de Rozen van Beekbrugge inleveren. En zoals dat bij mij altijd gaat, moeten er nog wel een flink aantal woorden geschreven worden voordat ik de computer met een tevreden zucht kan dichtdoen. Eigenlijk heb ik dus helemaal geen tijd om tussendoor ‘even’ een gezellige maandcolumn in elkaar te draaien. Maar géén column is ook zo raar, dus vandaar dat ik toch maar even een paar woordjes op de website zet.

Veel te vertellen valt er trouwens niet. Het is winter, dus dan gebeurt er hier weinig. Het behoorlijk grillige weer bepaalt onze dagen, wat betekent dat we de ene dag in het zonnetje in de tuin zitten, en de andere dag rillend bij de kachel kruipen omdat het hoost van de regen of zelfs sneeuwt. Het voordeel van onze leeftijd is dat we niet op tijd op ons werk hoeven te zijn, en dat we zelf onze dagindeling kunnen bepalen. Wat een luxe is dat toch, ik kan echt nog steeds zo genieten van die vrijheid! Nou ja, relatieve vrijheid, want dat boek moet wel geschreven worden, natuurlijk. Het fijne van de winter is dat er weinig gebeurt om me af te leiden en dat ik me helemaal kan terugtrekken in mijn fictieve wereld. Niet zo leuk voor manlief, maar die is er inmiddels wel aan gewend.

Gelukkig maar, want het zorgt soms voor wat rare situaties. Zoals afgelopen week, toen ik tegen de avond, aan het eind van mijn werkdag, verwikkeld was in een nogal vervelende scène tussen Emma, mijn hoofdpersoon, en Giovanna, de niet zo heel aardige moeder van de mannelijke hoofdpersoon. Emma voelde zich behoorlijk gekwetst door de kleinerende sneren van Giovanna en hield er een behoorlijk katterig gevoel aan over. Precies op dat moment piepte manlief mij via de telefoon naar het ‘grote huis’, het teken dat ik moet komen eten. Ik schoof dus regelrecht vanuit mijn werk aan tafel, en laten we nou net die avond spruitjes eten. Niet mijn favoriete maaltijd, zal ik maar zeggen. Maar oké, een gegeven paard kijk je niet in de bek, dus ik laadde keurig een paar – zeker wel een stuk of acht – van die groene ballen op mijn bord, tezamen met een half gekookt aardappeltje en de kleinste karbonade, al was die voor mij eigenlijk nog te groot.

In mijn hoofd was ik nog helemaal bezig met Emma en hoe dat nou verder moest nu ze zich zo rottig voelde. Ze zat ook nog eens in Toscane, in het huis van die moeder, wat het allemaal wel ingewikkeld maakte. Door al dat gepieker was ik niet zo spraakzaam als anders, waarop manlief zich na een paar minuten geroepen voelde om het woord te nemen: ‘Ik snap niet waarom ik nog moeite doe om voor jou te koken. Als ik zie hoe weinig jij eet…’ Dat was niet zo’n goeie gespreksopening van hem. Opmerkingen over mijn eetgewoonten zijn namelijk nogal een beetje een heet hangijzer tussen ons. Ik eet inderdaad niet veel, dat is gewoon zo. Ik voel me daar ook best schuldig over, en doe werkelijk altijd mijn best om iets meer te eten dan ik het liefst zou doen. Alleen moet je me dan geen spruiten voorzetten. Witlof trouwens ook niet, of nassi of havermout of… Afijn, ik ben inderdaad een lastige eter, laten we het daar maar op houden.

Normaal gesproken buig ik deemoedig mijn hoofd bij zo’n opmerking: ‘Ja, schat, je hebt helemaal gelijk. Ik ben zo blij dat je me ondanks dat elke avond een heerlijke maaltijd voorzet…’ Maar die avond dus niet. Ik was al aan tafel geschoven met Emma’s katterige gevoel nog in mijn lijf, en van manliefs opmerking werd ik ook niet vrolijk. Daar kwam nog bij dat de snerende opmerkingen van Giovanna aan Emma’s adres ook over eetgewoontes gingen. En aangezien ik nog helemaal in mijn boek zat, moest ik op dat moment dus een dubbele portie negatieve opmerkingen over eetgewoontes verwerken: die van Giovanna en die van manlief. Dat was helaas net even te veel voor me, waardoor manlief onmiddellijk de volle lading van me kreeg. Gelukkig hadden we allebei al snel in de gaten dat Emma nog levensgroot bij ons aan tafel aanwezig was, en dus ben ik na het eten maar even een luchtje gaan scheppen om haar kwijt te raken. Dat is gelukt, en zo werd het die avond toch nog gezellig bij ons thuis.

En hier moeten jullie het vandaag mee doen, want op dit moment staat Emma alweer in mijn nek te hijgen, dus ik ga snel verder met haar verhaal. Met een beetje geluk kunnen jullie dan in september lezen hoe dat nou zat met die eetgewoontes van haar, en of ze het ondanks die vervelende moeder toch nog leuk heeft gehad in Toscane… 😉

♥♥♥♥♥

Kerstballen en moonboots

katogatzea2-novemberIk ben blij dat het december is. Niet omdat ik gek ben op al die feestdrukte, nee, ik ben blij omdat november dan voorbij is. November is voor mij al mijn hele leven lang een regelrechte ka-uu-tee-maand, excusez le mot. Alle nare, akelige en afschuwelijke dingen gebeuren in die maand. Zelfs onze lieve zestienjarige Drentsche Patrijshond Timber besloot destijds dood te gaan in november. Ik bedoel maar!

Dus ja, ik ben blij dat het weer december is en dat mijn lichaam en geest zich na die ellendige vier novemberweken eindelijk hebben aangepast aan het feit dat de blaadjes zijn gevallen. Nu kunnen we weer met frisse moed op weg naar het eind van het jaar. Voor mijn gevoel heb ik het eind van het vorige jaar nog maar net achter de rug, maar de kalender zegt iets anders. Dat schijnt normaal te zijn als je ouder wordt, heb ik begrepen. Duurde het als kind een eeuwigheid voordat het kerstmis was, als volwassene lijkt het alsof je de ballen pas vorige maand hebt opgeborgen.kersthuis Bij mij blijven die ballen nog even in de kerstkrat zitten, hoewel we de kerstverlichting buiten al wel hebben branden. Kwestie van de stekker in het stopcontact steken, want de lichtslinger aan de veranda blijft gewoon het hele jaar hangen. Dat hebben we geleerd van de kerstverlichting in Volos. Die blijft ook het hele jaar door boven de straat hangen. Wel zo makkelijk, want als er midden in de zomer onverwachts een groot feest is, dan is alles met een druk op de knop meteen verlicht. Dus wij doen dat tegenwoordig ook zo. We vieren regelmatig zomerse feestjes onder het genot van de aan en uit flitsende kerstverlichting in de tuin. Het verhoogt de feestvreugde en je hoeft dat lange snoer lampjes nooit meer uit de knoop te halen.

omslagwinterDie laatste novemberdag van 2016 bracht ons ook meteen de eerste sneeuw van de winter. Gelukkig niet hier aan de kust – wat van mij ook zo mag blijven – maar wel in de bergen achter ons. Ik vind het altijd heel bijzonder, die eerste glimp van de met basterdsuiker bepoederde toppen achter ons huis. Sneeuw in de bergen betekent regen hier beneden en tijdens het vallen van de vlokken zijn de bergen dan ook gehuld in grote wolken. Maar als die eenmaal openbreken en je die witte koppen op de groene berg ziet… dat is werkelijk een echt ‘ooooh’-moment. Ondanks die bewondering ben ik niet zo dol op sneeuw, zoals u onderhand vast wel bekend is. Natuurlijk weet ik dat er in Chania, een bergdorp dat zo’n 30 kilometer hiervandaan ligt, een ski-centrum is. In de zomer ben ik een aantal keren onder de ski-lift door gereden, dus ik weet heel goed dat het bestaat. Maar in al onze twaalf jaren in Pilion ben ik er in de winter nog nooit geweest. Nu hebben we geen auto en is het dus nogal lastig om er te komen – mijn ski-chaniaofficiële excuus – maar de voornaamste reden is uiteraard gewoon dat ik een bloedhekel heb aan kou en sneeuw.

En toch… toen ik gisteren zo naar die toppen stond te staren, bedacht ik ineens dat het misschien toch wel leuk zou zijn om deze winter eindelijk eens een uitstapje naar het skigebied te maken. Ik weet dat er in het hoogseizoen een dagelijkse ski-bus rijdt vanaf Volos naar Chania, dus met het transport zou het goed moeten komen. Maar… er is nog een veel groter probleem, bedacht ik toen. Ik heb geen enkele geschikte kledij voor een dergelijk sneeuwuitstapje. Zelfs moonboots of een echt winterjack heb ik niet, want als het koud is hier beneden, blijf ik gewoon binnen. Waarom zou ik op pad gaan bij dat soort temperaturen als het bij de kachel heerlijk warm is?

lidl-snowZe zeggen dat het Universum voor alles zorgt. Daar moest ik aan denken toen ik gisteravond de nieuwe Lidl-folder in mijn mailbox vond. Want wat is er vanaf 5 december in de aanbieding? Inderdaad: alles wat een nieuweling in de sneeuw nodig heeft op ski-gebied. Ik heb uitgerekend dat ik mezelf voor nog net geen honderd euro geheel in het nieuw kan steken om dat uitstapje naar het ski-gebied warm en comfortabel te maken. En dat bedrag is dus inclusief sneeuwbril, muts, kol, handschoenen en ski-kousen. Nou, daar kun je toch niets van zeggen! lidlsnowNu zit ik hier dus te dubben of ik mezelf al dan niet zo’n winteroutfit als sinterklaascadeautje ga geven. Al zou dat uitstapje er nooit van komen, dan nog is een lekker warm jack, moonboots en een thermobroek geen extreme luxe. De winters hier beneden kunnen ook best koud zijn, en nu het met mijn rug weer lekker gaat, is het natuurlijk wel zaak om ook in moonbootsdie koude maanden in beweging te blijven. Ik weet van mezelf dat ik niet altijd sta te springen om ‘in beweging te komen’, maar met zo’n winterpak heb ik natuurlijk geen lidlsnow3enkel excuus meer om mijn (bijna) dagelijkse wandelhalfuurtje níét te maken.

Ja, ik weet het. Dit is weer typisch een redenatie die manlief zou rubriceren onder mijn ‘advocaat voor vuile zaakjes’-pleidooien. Daar ben ik nu eenmaal goed in. Niets mis mee, hoor, want inmiddels hebben die pleidooien wel gezorgd voor een vrolijke woonkamer, een heerlijk lichte slaapkamer en – werk in uitvoering – een gerenoveerde keuken waar we ons zelfs met zijn tweeën tegelijk in kunnen bewegen. Kortom, zo heel erg ‘vuil’ vind ik mijn zaakjes niet. Integendeel, zou ik haast zeggen. En december is toch de maand bij uitstek om jezelf cadeautjes te geven? Nou dan?  I rest my case 😉

♥♥♥♥♥

Feestelijke winteraanbieding

kachelWintertijd is boekentijd, en daarom heb ik voor de liefhebbers een feestelijke aanbieding samengesteld. Een leuk betaalbaar cadeautje voor in de zak van Sinterklaas, voor onder de kerstboom of om lekker zelf te houden. En omdat de romans vanuit mijn persoonlijke voorraad hier in Pilion worden verzonden, kan ik ze voor verzending ook nog voor je signeren 😉

Gesigneerde Pilion-feelgood romans (paperback):
Onder de Griekse Zon
Zomerdroom
Harteloos
Verscheurd Verlangen

Rechtstreeks bij mij besteld via info@wilmahollander.nl of een pb-tje via facebook ovv. je adres en eventuele opdrachttekst

Prijs per stuk: € 10,00 – excl. € 3,00 verzendkosten
Levertijd: 5-10 dagen

E-book:
Vlinders op de Vensterbank
Opnieuw Verbonden

Rechtstreeks bij mij besteld via info@wilmahollander.nl of een pb-tje via facebook ovv. het e-mailadres, waarop je het e-book wilt ontvangen.
Prijs per stuk € 2,50

Betaling: via mijn Nederlandse ING-rekening. Het rekeningnummer geef ik bij de ontvangstbevestiging van de bestelling door.

Wacht niet te lang met bestellen, de voorraad is beperkt en op is op!

♥ ♥ ♥