Een nieuw seizoen

Het is bijna niet te geloven, maar wij zijn deze maand aan ons vijftiende jaar in Pilion begonnen. Leven in een ander land is niet altijd makkelijk. Het betekent uiteraard dat je je eigen plekje moet zien te vinden in een andere cultuur – wat niet per se betekent dat je daarbij je eigen roots maar gewoon moet vergeten. Integendeel, zou ik haast zeggen. Ik heb dankzij het internet afgelopen zaterdag gigantisch zitten smullen van de koninklijke Koningsdag-viering in Amersfoort, iets wat ik waarschijnlijk niet had gedaan als ik nog in Nederland had gewoond. Dan had ik hoogstwaarschijnlijk bij de Wannebiezz op het Veerplein in Vlaardingen gestaan met een koud biertje in mijn hand. Nu, ver van het ‘thuisland’, vond ik het heerlijk om languit voor de buis te hangen. Wat hebben wij toch een ontzettend leuk koningshuis als je dat vergelijkt met dat van andere landen. Zo spontaan, zo dicht bij het volk, dat is toch wel een unicum in deze wereld.

Nou ja, dat vind ik, maar misschien ben ik een beetje bevooroordeeld. Ik kom nu eenmaal uit een Oranje-gezind gezin, waar het traditionele Soestdijk-defilé op de zwart-wit televisie ieder jaar opnieuw bekeken werd onder het nuttigen van koffie met een oranjetompoes van de Hema. Daarna aten we witbrood met verse paling die mijn vader ondertussen bij vishandel ’t Hoogertje in het Vlaardingse centrum had gehaald. Pa was namelijk ook wel pro-Oranje, maar niet dusdanig dat hij urenlang naar ‘dat gedoe’ ging zitten staren. Achteraf verdenk ik hem ervan dat hij die palingtraditie zelf heeft bedacht om aan het ‘kastje kijken’ te ontsnappen, maar zolang hij maar op tijd met die paling terugkwam, vonden wij thuisblijvers dat geen enkel probleem. Paling en de oranjetompoes heb ik dit jaar moeten missen, maar twee jaar geleden was ik heel toevallig wel op Koningsdag in Nederland. Hoe leuk is dat, als je na al die jaren zo’n ouderwets feest in een nieuw jasje weer eens mee mag maken. De braderie, de kermis, de vrijmarkt, de terrasjes, de paling en de tompoes… Ik heb ervan genoten. Misschien wel dubbel, omdat ik het niet meer elk jaar meemaak. Het is nu eenmaal een unieke feestdag in het Nederlandse leven, zo’n dag waarop je je ook in het buitenland even heel erg ‘Nederlands’ wilt voelen, al is het dan maar vanachter je laptop op een zonnig terrasje onder de nog niet zo heel erg dik bebladerde druivenranken.

Dit jaar viel Koningsdag op de zaterdag voor het Griekse paasfeest. Terwijl ik digitaal in Amersfoort vertoefde, waren mijn buren druk bezig met het voorbereiden van de paasbarbecue en de andere feestelijkheden die ’s nachts om twaalf uur in de kerk beginnen met het verspreiden van ‘Het Licht’. De Papa – zo wordt de Griekse priester genoemd –  komt dan vanachter het altaar de donkere kerk in met een grote kaars, aangestoken door de heilige vlam die vanuit Jeruzalem ingevlogen wordt. Degenen die vooraan in de kerk staan, steken hun meegebrachte kaarsje aan die grote kaars aan, waarna het licht wordt doorgegeven aan iedereen die in de kerk en op het kerkplein aanwezig is. Dit alles gaat gepaard met het afsteken van vuurwerk, het knallen van rotjes en het elkaar ‘Xristos Anesti’ – Christus is opgestaan! – toe roepen. Totaal anders dus dan de paasdiensten die ik vroeger op zondagochtend in onze kerk meemaakte. Het enige wat me daarvan is bijgebleven is het ingetogen en vooral níét jubelend gezongen: ‘Daar juicht een toon, daar klinkt een stem die galmt door gans’ Jeruzalem.’ Ach ja, ’s lands wijs, ’s lands eer…

Het Griekse paasfeest is een echte belevenis, en heb je de kans om het een keer mee te maken, dan kan ik dat zeker aanraden, of je nu wel of niet gelovig bent. Natuurlijk staat de kerk centraal in de viering, maar zodra dat ‘gebeurd’ is, en er door de kerkgangers na afloop van de dienst thuis de traditionele longsoep ter afsluiting van de vastenperiode is gegeten, begint op zondagochtend al vroeg het grote feest. Samen met familie en vrienden wordt er de hele dag door gegeten, gedronken, gedanst en gekletst, traditioneel met een lammetje of geit aan het spit in de tuin, op straat of op het balkon. Een belangrijke feestdag dus voor de Grieken, en voor hen echt vele malen belangrijker dan ‘onze’ Kerst. Behalve de drukte in de kerk en de keuken, begint ook de drukte op de wegen al in de dagen ervoor, want het mooiste paasfeest vier je natuurlijk met je familie in je geboortedorp, en aangezien Griekse families vaak honderden kilometers uit elkaar wonen, is het in de week voor Pasen altijd een heel gedoe van zich van hot naar her verplaatsende Grieken. Ook in ons dorpje was het in dit afgelopen weekend weer gezellig druk met al die feestende families om ons heen, maar ik moet eerlijk bekennen dat het een beetje langs ons heen is gegaan. Zo’n Grieks paasfeest is best heel leuk om een keer mee te maken, maar aangezien wij niet zo kerks zijn, en ook niet echt genieten van al die onschuldige lammetjes en geiten aan het spit, houden wij het meestal maar gewoon bij een paasbrunch met zijn tweetjes op ons eigen terras. En dat was ook deze keer weer helemaal geslaagd met een zeer uitgebreid Engels roerei-met-spek-en-worstjes-ontbijt, inclusief verse fruitsalade, een Franse kaas-plankje en een zelfgebakken Paastulband. Heerlijk vind ik dat, en we hadden de rest van de dag geen enkele behoefte aan nog een andere maaltijd.

Tweede Paasdag hebben we wel gezellig een tsipourootje gedaan bij To Balconi, de ouzeri van Apostoli aan het eind van de boulevard in Kato Gatzea. Het zonnetje scheen, het uitzicht over de Golf was weer prachtig mooi, en de mezes, de hapjes bij de tsipouro, waren heerlijk. Toen we daarna voldaan naar huis slenterden, zagen we op een van de andere terrasjes ineens twee Nederlandse vrienden, met wie we een heerlijke frappé hebben gedronken tijdens het uitgebreid bijkletsen. En later die middag stond er plotseling een in Volos wonende Nederlandse vriendin met haar zoon voor ons tuinhek. Zo leuk, het was al twee jaar geleden dat we elkaar hadden ontmoet, maar we gingen gewoon weer verder waar we toen waren gebleven. Kortom, een supergezellige dag met onverwachte, spontane ontmoetingen. En daar kan ik dus heel erg van genieten na het maandenlange gedisciplineerde schrijfwerk.

Vandaag keert de rust langzaam weer terug in het dorp, al blijft het de hele week wat drukker dan hiervoor. Familie en vrienden knopen vaak een aantal vakantiedagen aan hun Paasbezoek vast, zoals wij dat gewend zijn in de kerstvakantie. In de grote stad is het rustig, sommige kleinere winkels zijn ‘wegens vakantie’ gesloten, de openbare instanties draaien op halve kracht. En gezien het trage tempo waarin het hier normaal al draait, kun je nu beter even een weekje wachten als je iets officieels gedaan moet krijgen. Dat zijn zo van die dingen die je leert als je hier al zo’n vijftien jaar woont. De lange zomer is in aantocht, dat is overal te merken. Toeristen duiken alweer op met hun camper of tent op de nabijgelegen camping vanwege de Noord-Europese meivakantie en de vaste gepensioneerde Nederlandse zomergasten druppelen zachtjesaan de Pilion weer binnen voor hun maandenlange verblijf in het gastvrije Griekenland. Voor ons betekent dit het einde van een periode waarin we met onze Griekse dorpsgenoten heerlijk hebben genoten van een gelukkig rustige winter zonder al te veel sneeuw-ellende en andere rampspoeden. Onze lange winterslaap is voorbij, ook wij worden langzaam weer actief, en ik verheug me op het weerzien met vrienden en bekenden die hier hun vakantie komen doorbrengen. Ondanks dat vervult het afscheid van de winter me toch altijd ook met een klein beetje weemoed. Wij vinden die rustige Griekse winters in ons kleine kustdorpje heerlijk, en hebben ons geen moment verveeld, al kan ik me heel goed voorstellen dat anderen er gillend gek van worden. Gelukkig maar, denk ik dan stiekem, want zo blijven ónze winters tenminste lekker rustig… 😉

♥♥♥♥♥

Dubbelleven

Het wordt vandaag een korte column ben ik bang. Over twee weken moet ik namelijk mijn manuscript voor het derde deel van de Rozen van Beekbrugge inleveren. En zoals dat bij mij altijd gaat, moeten er nog wel een flink aantal woorden geschreven worden voordat ik de computer met een tevreden zucht kan dichtdoen. Eigenlijk heb ik dus helemaal geen tijd om tussendoor ‘even’ een gezellige maandcolumn in elkaar te draaien. Maar géén column is ook zo raar, dus vandaar dat ik toch maar even een paar woordjes op de website zet.

Veel te vertellen valt er trouwens niet. Het is winter, dus dan gebeurt er hier weinig. Het behoorlijk grillige weer bepaalt onze dagen, wat betekent dat we de ene dag in het zonnetje in de tuin zitten, en de andere dag rillend bij de kachel kruipen omdat het hoost van de regen of zelfs sneeuwt. Het voordeel van onze leeftijd is dat we niet op tijd op ons werk hoeven te zijn, en dat we zelf onze dagindeling kunnen bepalen. Wat een luxe is dat toch, ik kan echt nog steeds zo genieten van die vrijheid! Nou ja, relatieve vrijheid, want dat boek moet wel geschreven worden, natuurlijk. Het fijne van de winter is dat er weinig gebeurt om me af te leiden en dat ik me helemaal kan terugtrekken in mijn fictieve wereld. Niet zo leuk voor manlief, maar die is er inmiddels wel aan gewend.

Gelukkig maar, want het zorgt soms voor wat rare situaties. Zoals afgelopen week, toen ik tegen de avond, aan het eind van mijn werkdag, verwikkeld was in een nogal vervelende scène tussen Emma, mijn hoofdpersoon, en Giovanna, de niet zo heel aardige moeder van de mannelijke hoofdpersoon. Emma voelde zich behoorlijk gekwetst door de kleinerende sneren van Giovanna en hield er een behoorlijk katterig gevoel aan over. Precies op dat moment piepte manlief mij via de telefoon naar het ‘grote huis’, het teken dat ik moet komen eten. Ik schoof dus regelrecht vanuit mijn werk aan tafel, en laten we nou net die avond spruitjes eten. Niet mijn favoriete maaltijd, zal ik maar zeggen. Maar oké, een gegeven paard kijk je niet in de bek, dus ik laadde keurig een paar – zeker wel een stuk of acht – van die groene ballen op mijn bord, tezamen met een half gekookt aardappeltje en de kleinste karbonade, al was die voor mij eigenlijk nog te groot.

In mijn hoofd was ik nog helemaal bezig met Emma en hoe dat nou verder moest nu ze zich zo rottig voelde. Ze zat ook nog eens in Toscane, in het huis van die moeder, wat het allemaal wel ingewikkeld maakte. Door al dat gepieker was ik niet zo spraakzaam als anders, waarop manlief zich na een paar minuten geroepen voelde om het woord te nemen: ‘Ik snap niet waarom ik nog moeite doe om voor jou te koken. Als ik zie hoe weinig jij eet…’ Dat was niet zo’n goeie gespreksopening van hem. Opmerkingen over mijn eetgewoonten zijn namelijk nogal een beetje een heet hangijzer tussen ons. Ik eet inderdaad niet veel, dat is gewoon zo. Ik voel me daar ook best schuldig over, en doe werkelijk altijd mijn best om iets meer te eten dan ik het liefst zou doen. Alleen moet je me dan geen spruiten voorzetten. Witlof trouwens ook niet, of nassi of havermout of… Afijn, ik ben inderdaad een lastige eter, laten we het daar maar op houden.

Normaal gesproken buig ik deemoedig mijn hoofd bij zo’n opmerking: ‘Ja, schat, je hebt helemaal gelijk. Ik ben zo blij dat je me ondanks dat elke avond een heerlijke maaltijd voorzet…’ Maar die avond dus niet. Ik was al aan tafel geschoven met Emma’s katterige gevoel nog in mijn lijf, en van manliefs opmerking werd ik ook niet vrolijk. Daar kwam nog bij dat de snerende opmerkingen van Giovanna aan Emma’s adres ook over eetgewoontes gingen. En aangezien ik nog helemaal in mijn boek zat, moest ik op dat moment dus een dubbele portie negatieve opmerkingen over eetgewoontes verwerken: die van Giovanna en die van manlief. Dat was helaas net even te veel voor me, waardoor manlief onmiddellijk de volle lading van me kreeg. Gelukkig hadden we allebei al snel in de gaten dat Emma nog levensgroot bij ons aan tafel aanwezig was, en dus ben ik na het eten maar even een luchtje gaan scheppen om haar kwijt te raken. Dat is gelukt, en zo werd het die avond toch nog gezellig bij ons thuis.

En hier moeten jullie het vandaag mee doen, want op dit moment staat Emma alweer in mijn nek te hijgen, dus ik ga snel verder met haar verhaal. Met een beetje geluk kunnen jullie dan in september lezen hoe dat nou zat met die eetgewoontes van haar, en of ze het ondanks die vervelende moeder toch nog leuk heeft gehad in Toscane… 😉

♥♥♥♥♥

Kerstballen en moonboots

katogatzea2-novemberIk ben blij dat het december is. Niet omdat ik gek ben op al die feestdrukte, nee, ik ben blij omdat november dan voorbij is. November is voor mij al mijn hele leven lang een regelrechte ka-uu-tee-maand, excusez le mot. Alle nare, akelige en afschuwelijke dingen gebeuren in die maand. Zelfs onze lieve zestienjarige Drentsche Patrijshond Timber besloot destijds dood te gaan in november. Ik bedoel maar!

Dus ja, ik ben blij dat het weer december is en dat mijn lichaam en geest zich na die ellendige vier novemberweken eindelijk hebben aangepast aan het feit dat de blaadjes zijn gevallen. Nu kunnen we weer met frisse moed op weg naar het eind van het jaar. Voor mijn gevoel heb ik het eind van het vorige jaar nog maar net achter de rug, maar de kalender zegt iets anders. Dat schijnt normaal te zijn als je ouder wordt, heb ik begrepen. Duurde het als kind een eeuwigheid voordat het kerstmis was, als volwassene lijkt het alsof je de ballen pas vorige maand hebt opgeborgen.kersthuis Bij mij blijven die ballen nog even in de kerstkrat zitten, hoewel we de kerstverlichting buiten al wel hebben branden. Kwestie van de stekker in het stopcontact steken, want de lichtslinger aan de veranda blijft gewoon het hele jaar hangen. Dat hebben we geleerd van de kerstverlichting in Volos. Die blijft ook het hele jaar door boven de straat hangen. Wel zo makkelijk, want als er midden in de zomer onverwachts een groot feest is, dan is alles met een druk op de knop meteen verlicht. Dus wij doen dat tegenwoordig ook zo. We vieren regelmatig zomerse feestjes onder het genot van de aan en uit flitsende kerstverlichting in de tuin. Het verhoogt de feestvreugde en je hoeft dat lange snoer lampjes nooit meer uit de knoop te halen.

omslagwinterDie laatste novemberdag van 2016 bracht ons ook meteen de eerste sneeuw van de winter. Gelukkig niet hier aan de kust – wat van mij ook zo mag blijven – maar wel in de bergen achter ons. Ik vind het altijd heel bijzonder, die eerste glimp van de met basterdsuiker bepoederde toppen achter ons huis. Sneeuw in de bergen betekent regen hier beneden en tijdens het vallen van de vlokken zijn de bergen dan ook gehuld in grote wolken. Maar als die eenmaal openbreken en je die witte koppen op de groene berg ziet… dat is werkelijk een echt ‘ooooh’-moment. Ondanks die bewondering ben ik niet zo dol op sneeuw, zoals u onderhand vast wel bekend is. Natuurlijk weet ik dat er in Chania, een bergdorp dat zo’n 30 kilometer hiervandaan ligt, een ski-centrum is. In de zomer ben ik een aantal keren onder de ski-lift door gereden, dus ik weet heel goed dat het bestaat. Maar in al onze twaalf jaren in Pilion ben ik er in de winter nog nooit geweest. Nu hebben we geen auto en is het dus nogal lastig om er te komen – mijn ski-chaniaofficiële excuus – maar de voornaamste reden is uiteraard gewoon dat ik een bloedhekel heb aan kou en sneeuw.

En toch… toen ik gisteren zo naar die toppen stond te staren, bedacht ik ineens dat het misschien toch wel leuk zou zijn om deze winter eindelijk eens een uitstapje naar het skigebied te maken. Ik weet dat er in het hoogseizoen een dagelijkse ski-bus rijdt vanaf Volos naar Chania, dus met het transport zou het goed moeten komen. Maar… er is nog een veel groter probleem, bedacht ik toen. Ik heb geen enkele geschikte kledij voor een dergelijk sneeuwuitstapje. Zelfs moonboots of een echt winterjack heb ik niet, want als het koud is hier beneden, blijf ik gewoon binnen. Waarom zou ik op pad gaan bij dat soort temperaturen als het bij de kachel heerlijk warm is?

lidl-snowZe zeggen dat het Universum voor alles zorgt. Daar moest ik aan denken toen ik gisteravond de nieuwe Lidl-folder in mijn mailbox vond. Want wat is er vanaf 5 december in de aanbieding? Inderdaad: alles wat een nieuweling in de sneeuw nodig heeft op ski-gebied. Ik heb uitgerekend dat ik mezelf voor nog net geen honderd euro geheel in het nieuw kan steken om dat uitstapje naar het ski-gebied warm en comfortabel te maken. En dat bedrag is dus inclusief sneeuwbril, muts, kol, handschoenen en ski-kousen. Nou, daar kun je toch niets van zeggen! lidlsnowNu zit ik hier dus te dubben of ik mezelf al dan niet zo’n winteroutfit als sinterklaascadeautje ga geven. Al zou dat uitstapje er nooit van komen, dan nog is een lekker warm jack, moonboots en een thermobroek geen extreme luxe. De winters hier beneden kunnen ook best koud zijn, en nu het met mijn rug weer lekker gaat, is het natuurlijk wel zaak om ook in moonbootsdie koude maanden in beweging te blijven. Ik weet van mezelf dat ik niet altijd sta te springen om ‘in beweging te komen’, maar met zo’n winterpak heb ik natuurlijk geen lidlsnow3enkel excuus meer om mijn (bijna) dagelijkse wandelhalfuurtje níét te maken.

Ja, ik weet het. Dit is weer typisch een redenatie die manlief zou rubriceren onder mijn ‘advocaat voor vuile zaakjes’-pleidooien. Daar ben ik nu eenmaal goed in. Niets mis mee, hoor, want inmiddels hebben die pleidooien wel gezorgd voor een vrolijke woonkamer, een heerlijk lichte slaapkamer en – werk in uitvoering – een gerenoveerde keuken waar we ons zelfs met zijn tweeën tegelijk in kunnen bewegen. Kortom, zo heel erg ‘vuil’ vind ik mijn zaakjes niet. Integendeel, zou ik haast zeggen. En december is toch de maand bij uitstek om jezelf cadeautjes te geven? Nou dan?  I rest my case 😉

♥♥♥♥♥

Feestelijke winteraanbieding

kachelWintertijd is boekentijd, en daarom heb ik voor de liefhebbers een feestelijke aanbieding samengesteld. Een leuk betaalbaar cadeautje voor in de zak van Sinterklaas, voor onder de kerstboom of om lekker zelf te houden. En omdat de romans vanuit mijn persoonlijke voorraad hier in Pilion worden verzonden, kan ik ze voor verzending ook nog voor je signeren 😉

Gesigneerde Pilion-feelgood romans (paperback):
Onder de Griekse Zon
Zomerdroom
Harteloos
Verscheurd Verlangen

Rechtstreeks bij mij besteld via info@wilmahollander.nl of een pb-tje via facebook ovv. je adres en eventuele opdrachttekst

Prijs per stuk: € 10,00 – excl. € 3,00 verzendkosten
Levertijd: 5-10 dagen

E-book:
Vlinders op de Vensterbank
Opnieuw Verbonden

Rechtstreeks bij mij besteld via info@wilmahollander.nl of een pb-tje via facebook ovv. het e-mailadres, waarop je het e-book wilt ontvangen.
Prijs per stuk € 2,50

Betaling: via mijn Nederlandse ING-rekening. Het rekeningnummer geef ik bij de ontvangstbevestiging van de bestelling door.

Wacht niet te lang met bestellen, de voorraad is beperkt en op is op!

♥ ♥ ♥