![\"Girlpower\"](\"http:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-content\/uploads\/2013\/07\/Girlpower.jpg\")
<\/a>Als kind kreeg ik op de lagere school verplicht zwemles. Behalve een zwemdiploma heb ik er ook een trauma aan overgehouden: spring-angst.<\/strong><\/p>\nDat komt door die ene onpedagogische badmeester, die me op de allereerste dag dat ik naar \u2018het diepe\u2019 mocht, dwong de hoge veer te beklimmen en over de wiebelende plank naar het uiterste puntje te lopen. Waar hij vervolgens het bibberend hoopje kind dat ik inmiddels was geworden bij de oksels pakte en zonder enige waarschuwing drie meter naar beneden liet plonzen. Tja\u2026 van tere kinderzieltjes hadden ze in die tijd echt nog niet gehoord!<\/p>\n
De angst om te springen zit er bij mij nog steeds in. Ik krijg de bibbers van dat ene moment waarop je de laatste stap moet zetten, de stap die het verschil maakt tussen iets wel en iets niet doen. Spontaan \u2018in het diepe springen\u2019 is er voor mij na die traumatische ervaring in het zwembad nooit meer bij geweest, en dat bedoel ik zowel letterlijk als figuurlijk. Mijn meest recente spring-avontuur \u2013 een schrijfretraite in Pilion \u2013 heeft dan ook heel lang moeten sudderen voor ik de moed had om de allerlaatste stap die ervoor nodig was te zetten. Maar\u2026 jawel, afgelopen vrijdag was het zover! Voor de zoveelste keer die dag hing mijn vinger boven het knopje \u2018publiceren op de website\u2019, voor de zoveelste keer trok ik hem weer terug. In mijn verbeelding voelde ik de duikplank uit mijn jeugd met steeds grotere zwaaien op en neer gaan, voelde ik de angst mijn keel dichtknijpen, voelde ik die grote ruwe handen van de badmeester weer onder mijn oksels. En toen\u2026 toen heb ik zeker tien minuten heel hartelijk om mezelf zitten lachen om vervolgens met een grote brede grijns en een ferme druk op de knop mijn laatste \u2018spring-avontuur\u2019 de wereld in te sturen.<\/p>\n
Een schrijfretraite in Potistika\u2026 \u2018Als je hier niet kunt schrijven, kun je het nergens,\u2019 verzuchtte een van mijn proefpersonen toen we op het terras van de Villa Athina de stilte en het prachtige uitzicht op de Ege\u00efsche Zee op ons in lieten werken. \u2018Dit is een plek waar de magie van Pilion voelbaar om je heen is.\u201d Haar woorden waren het allerlaatste zetje dat ik nodig had om mijn al jaren sudderende droom tot leven te laten komen: de droom om andere vrouwen te helpen \u2018hun boek\u2019 te schrijven. Ik weet namelijk uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om iets wat al jaren aan de binnenkant van je hoofd krabbelt, om dat wat er zo heel graag uit wil, maar altijd weer wordt weggestopt, vorm te geven en op papier te zetten. Zoveel redenen om het niet te doen, zoveel redenen\u2026 om niet te springen.<\/p>\n
Girlpower<\/i> is een term die ik onlangs geleerd heb en waar ik heel blij mee ben. Het omschrijft namelijk precies wat ik de afgelopen jaren zelf heb mogen meemaken: de stimulerende kracht van een klein groepje vrouwen die allemaal dezelfde droom hadden als ik. Vrouwen die ooit een boek wilden schrijven, maar er om wat voor reden dan ook nooit aan toekwamen. Hun steun, hun adviezen, hun enthousiasme, maar vooral ook hun ongezouten meningen hebben mij gemaakt tot wat ik nu ben: een gelukkig mens dat haar dagen vult met boeken schrijven onder de Griekse zon. Girlpower <\/i>is praten, lachen, huilen, zingen en dansen tegelijk. Je krijgt er energie van om dingen te doen waarvan je altijd dacht dat je ze niet kon. Maar het mooiste van girlpower<\/i> is het liefdevolle vangnet: het weten dat er altijd mensen voor je klaar staan om je op te rapen als je de sprong waagt. Ik heb heel wat cyber hugs <\/i>en cyber chocolates<\/i> mogen ontvangen \u2013 en ja, ook gestuurd \u2013 als die sprong op dat moment nog net even iets te ver was. En heel veel cyber flowers and kisses <\/i>als ik weer een stapje verder was gekomen. Vallen en opstaan hoort namelijk bij het leren van een vak, en dat geldt zeker voor het schrijversvak. Al doende heb ik het geleerd en ja, ik ben er heel trots op dat ik mezelf tegenwoordig \u2018fulltime schrijfster\u2019 mag noemen. Maar \u00e9\u00e9n ding weet ik heel zeker: zonder mijn schrijfbuddy\u2019s, zonder de girlpower<\/i> die ik van hen kreeg \u2013 en nog steeds krijg \u2013 had ik het beslist niet gered.<\/p>\n
Nu, bijna vijftien jaar nadat ik mijn eerste aarzelende echte schreden op het schrijverspad zette, wil ik met mijn eigen girlpower<\/i> andere vrouwen helpen hun sprong in het diepe te wagen. In kleine groepjes, op een heerlijke plek waar je niets anders aan je hoofd hebt dan schrijven. En dat alles natuurlijk gecombineerd met de onbetwistbare magie van Pilion! Ik wil zo heel graag dat wat ik heb geleerd, dat wat ik weet, delen met anderen en hen verder helpen op hun eigen schrijverspad. Dus\u2026 herken je iets in mijn verhaal? Begint het al kriebelen? Wil je je schrijversdroom eindelijk serieus aanpakken? Waag dan die sprong en kom naar een van mijn schrijfretraites in Pilion! Girlpower<\/i> werkt namelijk echt. Ik weet het zeker. Kijk maar eens naar het gestadig groeiende rijtje boeken dat inmiddels op mijn website staat \ud83d\ude09<\/p>\n\u2665\u2665\u2665\u2665\u2665<\/h1>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Als kind kreeg ik op de lagere school verplicht zwemles. Behalve een zwemdiploma heb ik er ook een trauma aan overgehouden: spring-angst. Dat komt door die ene onpedagogische badmeester, die Verder lezen Spring-angst en girlpower<\/span>