{"id":6228,"date":"2020-10-01T16:59:48","date_gmt":"2020-10-01T13:59:48","guid":{"rendered":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/?p=6228"},"modified":"2020-10-01T17:36:51","modified_gmt":"2020-10-01T14:36:51","slug":"terrasjes-aan-zee","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/columns\/columns-leven-in-pilion\/terrasjes-aan-zee\/","title":{"rendered":"Terrasjes aan zee"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>De Griekse herfst is nogal onstuimig van start gegaan met een heuse Medicane, die een verwoestend spoor trok over het hele land. In de dagen erna kelderde de temperatuur van tegen de dertig naar zo\u2019n achttien graden, zodat ik de dikke sokken en de warme joggingbroek maar uit de winterkast heb gehaald. Inmiddels liggen ze er ook weer in, want na dat koude herfstweer klaarde de boel snel op, en ze zeggen zelfs dat we komend weekend een \u2018kleine hittegolf\u2019 tegemoet kunnen zien. Zeer wisselvallig weer dus, net zo wisselvallig als dat stomme virus dat momenteel ons leven beheerst. Gelukkig gebeuren er ook nog veel positieve en gezellige dingen, en de kunst is natuurlijk om die tussen alle verwarring en angsten door te blijven zien. Mij lukt dat altijd beter als het zonnetje schijnt en de temperatuur op een aangename hoogte blijft hangen, en in dat opzicht valt er de laatste dagen dus weinig te klagen. De uitnodiging om een keertje koffie te gaan drinken met een Duitse Facebook-bekende die een paar dagen op de nabijgelegen camping stond nam ik dan ook graag aan, al ken ik haar niet echt goed. We hebben elkaar in de afgelopen jaren misschien twee of drie keer gezien, dus dat ik de vrouw die mij op de boulevard samen met een man stond op te wachten niet meteen herkende vond ik wel logisch. Op onze leeftijd komt het immers regelmatig voor dat vriendinnen als blonde blommen vertrekken om het jaar daarop als grijze dames weer terug te keren. En die man… Ach, die had ze vast op de camping opgeduikeld, want ik wist heel zeker dat ze single was, omdat ze vanwege een vervelend ex-vriendje haar Facebook-naam een paar keer had veranderd.<\/p>\n

\"\"<\/a>\u2018Goh, ik had je gewoon niet meer herkend als ik je op straat was tegengekomen,\u2019 flapte ik er dan ook meteen uit na de eerste wat voorzichtige begroeting. \u2018Staat je goed.\u2019 Ze keek me een beetje raar aan, dus ik voegde er aarzelend aan toe: \u2018Jij bent toch Karin? Wij hadden toch afgesproken?\u2019 Ik begon ineens te twijfelen of ik wel de juiste persoon had aangesproken, maar ze stelde me meteen gerust. Ja, zij was Karin en wij hadden afgesproken, we kenden elkaar van FB. \u2018Ja, en van mijn vriendin uit Agios Georgios,\u2019 riep ik, opgelucht dat ik het toch goed had gehad. Opnieuw dat fronsen. \u2018Nee, die ken ik niet, wel Alex, van de fietsenwinkel,\u2019 zei ze. Dat klopte, want daar huurde ze in het verleden altijd een mountainbike,\u00a0 maar dat ze die vriendin van mij niet meer kende was wel raar. Juist door haar hadden we elkaar toch leren kennen? Dat leverde alweer zo’n verwarde blik op. ‘Eh… volgens mij hebben wij elkaar nog nooit ontmoet,’ mompelde Karin, die steeds benauwder begon te kijken. ‘We kennen elkaar alleen van FB. Maar na al die jaren leek het me leuk om je ook persoonlijk te leren kennen, dus daarom heb ik je dat berichtje gestuurd…\u2019 Tergend langzaam drong het tot me door dat ik daar dus met een voor mij totaal onbekend echtpaar op de boulevard stond, omdat ik van het begin af aan blijkbaar de verkeerde Karin voor ogen had gehad. Wat een blamage! Maar het volgende moment kon je mij dus tot boven in Agios Georgios horen schateren. Zoiets kan alleen mij maar overkomen, ik zweer het je. Het waren ook helemaal geen Duitsers, maar Zwitsers, en zij heette niet eens Karin maar Karen… Gelukkig is het allemaal goed gekomen, en werd het bij de koffie zo gezellig dat we erna ook nog maar een hapje zijn gaan eten. Zo\u2019n zwoele nazomeravond aan zee wil ik natuurlijk wel goed benutten, of het nou met bekende of \u00f3nbekende FB-vriendinnen is.<\/p>\n

\"\"<\/a>En zie, gistermiddag zat ik alweer gezellig op een terras aan zee, samen met manlief, ditmaal voor een lunch van tsipouro met hapjes. Een \u2018galgenmaal\u2019 eigenlijk, want vanaf vandaag is onze geliefde tsipouro-stek To Balconi gesloten. De zaak gaat wel weer open, ergens in het voorjaar, maar dan in een nieuw jasje en zonder de bij vele Piliongangers bekende Apostolis, aan wie ik in het verleden al eens een hele column<\/a> heb gewijd. Zestien jaar bestierde hij zijn ouzeri aan het einde van het dorp, zestien jaar waarin er heel wat tsipourootjes doorheen zijn gegaan. Wij kwamen er graag, ook al wist je van tevoren nooit of het eten wel of niet te pruimen zou zijn, en of de borden met een glimlach dan wel met een grauw op tafel \"\"<\/a>werden gezet. Of ze \u00fcberh\u00e1\u00fapt wel op tafel zouden komen, want naar oud-Griekse gewoonte kun je ook gewoon met zijn allen uit \u00e9\u00e9n schaaltje prikken. Ieder zijn eigen vorkje, een schaal met gebakken visjes in het midden, een mandje met brood, wat schoteltjes met feta en taramosalade, een groene salade erbij, een paar flesjes tsipouro en klaar ben je. Niet aan iedere toerist besteed, zoiets, maar dat maakte Apostolis niets uit. Wie erover klaagde, zette hij gewoon van het balkon af met de boodschap dat-ie dan maar ergens anders heen moest gaan. Hilarische, mooie en gezellige momenten hebben we er beleefd, en ik zal beslist niet de enige zijn die \u2018onze Apostolis\u2019 zal missen.<\/p>\n

\"\"<\/a>Het is toch wel een beetje het einde van een tijdperk, zeiden we tegen elkaar, toen we thuis waren. En dat is het, al geldt dat niet alleen voor het sluiten van een legendarische ouzeri in ons kleine dorpje. De wereld die wij begin 2020 zo normaal vonden, bestaat niet meer, ook dat tijdperk is helaas voorgoed ten einde. Het enige wat we kunnen doen is positief blijven en hopen dat het leven ooit weer een beetje gezelliger zal worden. En tot die tijd… Tot die tijd maken we er maar gewoon het beste van – met of zonder een tsipourootje van Apostolis… \ud83d\ude09<\/p>\n

♥♥♥♥♥<\/h1>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De Griekse herfst is nogal onstuimig van start gegaan met een heuse Medicane, die een verwoestend spoor trok over het hele land. In de dagen erna kelderde de temperatuur van Verder lezen Terrasjes aan zee<\/span>→<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[36,6],"tags":[28,10,15,17,26,19,58],"class_list":["post-6228","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-columns","category-columns-leven-in-pilion","tag-column","tag-griekenland","tag-pilion","tag-schrijfster","tag-vlaardingers-in-den-vreemde","tag-wilma-hollander","tag-zomer"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6228","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6228"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6228\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6241,"href":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6228\/revisions\/6241"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6228"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6228"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6228"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}