![\"\"](\"https:\/\/wilmahollander.nl\/WP\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/Feestje-769x1024.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
\u2018In a world full of Donalds, be a Dolly!\u2019<\/em> Een motto dat ik de afgelopen dagen regelmatig voorbij zag komen op mijn social media pagina\u2019s. En boy, oh, boy, wat een prachtige wereld zou het worden als die gevuld werd met mensen zoals de vrouw die afgelopen week op tachtigjarige leeftijd overleed. Wat zij in die tachtig levensjaren heeft gepresteerd, is voor een gewoon mens nauwelijks te bevatten. Ik vind het al heel wat dat ik in m\u00edjn inmiddels zeventig jaar dertien paperbacks en vijftig novelles heb geschreven, maar dat is letterlijk peanuts in vergelijking met wat dat kleine, fr\u00eale vrouwtje allemaal tot stand heeft gebracht.<\/p>\n Dat Dolly Parton op muzikaal gebied een levende legende was, is volgens mij wel bij een ieder bekend, zelfs als countrymuziek n\u00ed\u00e9t in je favoriete Spotify afspeellijst staat. Wat mezelf betreft: ik ben al vanaf mijn tienerjaren fan van Dolly. En hoewel het begon met haar muziek, was Dolly voor mij eerder een stoer rolmodel dan een zangeres die mooie liedjes zong. De manier waarop zij zich als vrouw staande hield in een maatschappij die ook toen al door \u2018Donalds\u2019 werd geregeerd, was \u2013 zeker in mijn jeugd \u2013 onge\u00ebvenaard. Ik herinner me nog goed een interview met haar waarin ze vertelde dat ze precies wist wat er aan geld binnenkwam en waar het naartoe ging. \u2018Het is mijn geld, waar ik heel hard voor werk, dus ik bepaal wat ermee gebeurt en hoe het besteed wordt,\u2019 verklaarde ze. Om er vervolgens aan toe te voegen dat ze speciaal daarvoor in het begin van haar carri\u00e8re een cursus boekhouden had gedaan en regelmatig over de schouder van haar boekhouder meekeek om te zien of het wel allemaal ging zoals het moest gaan.<\/p>\n Zo was Dolly. Ze hield de touwtjes van haar carri\u00e8re stevig in handen en deed precies wat ze zelf dacht dat goed was. Ze verdiende er miljoenen mee, geld dat ze rijkelijk investeerde in projecten die in eerste instantie ten goede kwamen aan de regio waar ze geboren was: de Smoky Mountains in Tennessee, een van de armste delen van Amerika. Met haar themapark Dollywood zorgde ze voor werkgelegenheid voor haar familie en vroegere dorpsbewoners, en door het beschikbaar stellen van studiebeurzen en educatieve schoolprogramma\u2019s gaf ze talloze kinderen een goede opleiding \u2013 en daarmee de kans op een goede toekomst. En natuurlijk weet iedereen nu ook alles over haar wereldwijde boekenproject waardoor jonge kinderen iedere maand een nieuw boek toegestuurd krijgen en op die manier spelenderwijs leren lezen.<\/p>\n Ach, haar goede daden zijn te veel om op te noemen. Feit is dat ze zich er nooit voor op de (omvangrijke) borst klopte. Integendeel, ze was en bleef in de eerste plaats gewoon \u2018Dolly\u2019, het altijd lachende plattelandsmeisje met de unieke zangstem die mooie liedjes kon schrijven en in het openbaar gewaagde grapjes maakte over haar uiterlijk, iets waar niemand anders dan zij mee weg kon komen. Het meest bijzondere is wel dat ze iedereen in zijn of haar waarde liet, ongeacht kleur, overtuiging of geaardheid. Dolly zag altijd het goede in mensen, maar ze liet zich de kaas zeker niet van het brood eten. \u2018Oh, I\u2019m certainly not always kind, but I don\u2019t lose<\/em> my temper, I use<\/em> it,\u2019 zei ze ooit. Oftewel, ze was niet altijd lief en aardig, maar ze zette haar boosheid bewust in om er haar voordeel mee te doen.<\/p>\n In dat opzicht kan ik nog veel van haar leren. Door de nu al twee maanden onafgebroken hitte is mijn lontje behoorlijk kort geworden, ondanks de dagelijkse valeriaanpil die ik een poosje geleden door een bezorgde manlief aangereikt kreeg. Dat ik voor hem ook maar een doosje heb gekocht moge duidelijk zijn, want het was natuurlijk niet alleen m\u00edjn lontje dat met de dag korter werd! Gelukkig duurt het nu niet lang meer voordat de temperaturen weer dragelijk worden. De nazomer begint, en daarmee komt er ongetwijfeld een einde aan die zo makkelijk hoog oplopende irritaties van alledag.<\/p>\n Evenredig aan de dalende temperatuur stijgt ook het energieniveau. Zo werkt het tenminste bij mij wel. En energie is inherent aan bewegen, iets wat gezien mijn fysieke gesteldheid een noodzakelijk iets is. Maar als je vanwege de hitte al weken niet veel verder komt dan een of twee kilometers per dag, dan moet je zo\u2019n eerste energie-uitbarsting natuurlijk niet overdrijven. Een wandeling van zes kilometer inclusief een steil pad met traptreden was dankzij het aangename gezelschap van mijn nicht weliswaar heel gezellig, maar het leverde me wel drie dagen gigantische kuitpijn op. Al doende leert men, zeggen we dan. Of niet. Een beetje hardleers ben ik wel, want de keiharde kuiten waren nog maar nauwelijks genezen, of ik stond me tijdens de Seventies Party van vrienden in Chorto alweer behoorlijk uit te sloven op de dansvloer. Ik dacht nog even dat ik er de volgende dag waarschijnlijk heel veel spijt van zou hebben, maar het opzwepende \u2018I will survive\u2019 van Gloria Gaynor had nog precies dezelfde aantrekkingskracht op mij als vijftig jaar geleden. Net als al die andere Golden Hits uit vroeger tijden…<\/p>\n Gelukkig viel het mee. Behalve een wat schorre stem van het luidkeels meebrullen hield ik er verder weinig aan over, wat maar weer eens een bevestiging is van die aloude feestdomper die mij \u2013 en vele anderen –\u00a0 zo vaak parten speelt: \u2018De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest…\u2019 Een uitspraak waarvan Dolly volgens mij nog nooit had gehoord. Of in ieder geval een uitspraak die ze net zo naast zich neerlegde als al het andere wat haar beperkte in het genieten van alles wat het leven haar te bieden had.<\/p>\n Ik heb me voorgenomen de komende tijd weer wat vaker aan Dolly te denken, aan haar wijze levenslessen, haar positieve instelling en haar niet aflatende energie om alles uit het leven te halen wat er te halen valt. Door alle fysieke strubbelingen van de laatste jaren was ik dat eigenlijk een beetje vergeten, maar hey, we kunnen nog lang genoeg oud en versleten zijn, toch? Dus… mocht u mij binnenkort in een strakke glitterjurk, en \u2018nipped, tucked en sucked\u2019<\/em> op stiletto\u2019s door Kato Gatzea zien paraderen, dan weet u nu hoe dat komt… 😉<\/p>\n \u2018In a world full of Donalds, be a Dolly!\u2019 Een motto dat ik de afgelopen dagen regelmatig voorbij zag komen op mijn social media pagina\u2019s. En boy, oh, boy, wat Verder lezen Be a Dolly!<\/span>♥♥♥<\/h1>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"