Ik ben met hart en ziel een voorjaarskind. Als baby werd ik al op slag een blij eitje als ik tussen de bloemetjes werd gezet. En ook nu nog doen de heldere kleuren van de bloemenpracht die na de wintermaanden uit de aarde schiet, me op slag alle narigheid van die donkere maanden vergeten. Op de een of andere manier voelt pijn nu eenmaal altijd erger als het zonnetje niet schijnt en de regen met bakken uit de hemel valt. Van dat laatste hebben we hier in Pilion de afgelopen weken aardig wat gekregen. Niet leuk, maar wel noodzakelijk, want het is een van de redenen dat ons schiereiland ook in de hete zomermaanden nog heerlijk groen is. Alleen mag die regenval van mij nu wel weer ophouden, of wat meer in de nachtelijke uren vallen, want ik heb echt dringend behoefte aan veel zon en warmte op mijn botten.
Behalve dat gebrek aan zon gaat het trouwens best goed met die botten van mij. De intensieve behandeling met acupunctuur en elektrotherapie door de neuroloog die mij op het laatste nippertje voor een ‘noodzakelijke’ rugoperatie wist te behoeden heeft prima geholpen. Van niet meer kunnen lopen, zitten, staan ben ik in nog geen maand tijd naar vrijwel pijnloos bewegen gegaan, een fantastisch resultaat voor iemand die al vijftien jaar loopt te tobben met kleine en grote rugklachten. Die onderrug van mij zal altijd een zwakke plek blijven, dat verandert niet. Ook niet door een operatie, want als daardoor de ene klacht verdwijnt, komt er heel snel een andere klacht voor in de plaats, zegt deze neuroloog. Zo werkt dat blijkbaar met de stenose, artrose en andere -oses die ik in mijn leven heb opgebouwd. Maar hij heeft wel zoveel vertrouwen in het blijvende resultaat van zijn behandeling dat ik, als het zo blijft, zeker tot half augustus mag wegblijven. Verheugend nieuws dus, en reden genoeg om alsnog onze uitgestelde ‘knuffelreis’ naar Nederland te gaan maken. Kleine Saar is inmiddels twee maanden oud, en hoe leuk het ook is om haar op foto’s en video’s te zien, er gaat natuurlijk niets boven het ‘live’ knuffelen.
Het schiet al flink op, want we hopen op 7 april in Nederland arriveren, net na de Pasen die bij jullie op 5 april valt. In Griekenland valt het dit jaar op 12 april, maar dat missen we dus ook, omdat we dan in Nederland zijn. Wat betekent dat wij dit jaar geen Pasen zullen vieren. Nu hebben wij niet zo heel veel met Pasen, maar het feit dat je zo’n wereldwijd gevierd feest kunt ‘missen’ omdat je toevallig net niet in het goede land bent op de juiste datum, vind ik toch wel een beetje bijzonder. Het is eigenlijk net zoiets als met oud en nieuw, wanneer wij ons al een uur in het nieuwe jaar bevinden terwijl onze zoon nog steeds in het oude rondloopt. En wij hebben slechts één uur tijdsverschil, maar stel nou eens dat je bijvoorbeeld een kind hebt dat in Australië woont en een ander kind in Amerika, terwijl je bejaarde ouders in Nederland nog leven en jijzelf in Griekenland woont, dan wordt het op die laatste dag van het jaar allemaal wel heel verwarrend, als je ze allemaal op het juiste tijdstip wilt bellen om Gelukkig Nieuwjaar te wensen, toch?
Ik moet hieraan denken omdat we afgelopen weekend de klok weer een uur vooruit hebben gezet. Vijf dagen heeft je lijf nodig voordat het helemaal gewend is aan de nieuwe tijd, las ik zojuist. Dat zou betekenen dat wij dus net ‘op ritme’ zijn wanneer we in Nederland aankomen. Maar eenmaal geland op Schiphol, moeten wij ons horloge een uur terugzetten omdat er een uur tijdsverschil zit tussen Griekenland en Nederland. En hopla, dan zitten wij dus gewoon weer op Griekse wintertijd en hebben we die vijf dagen wennen aan de zomertijd eigenlijk voor niks gedaan. Kortom, het begrip ‘tijd’ is behoorlijk relatief en zeer afhankelijk van waar je je op een bepaald moment bevindt. Iets waarvan ik me in mijn jonge jaren als KLM-stewardess al heel erg bewust was, want vier jaar lang was het ‘klok vooruit of klok terug’ voor mij een bijna dagelijks onderdeel van mijn leven.
Het ‘toppunt’ van tijdsverwarring was destijds toch wel de vliegreis van Amsterdam naar Tokyo die via Anchorage in Alaska ging en vice versa. Als we vanuit Amsterdam in Anchorage aankwamen, was het daar tien uur vroeger dan in Nederland. Het vliegtuig vloog na een kort oponthoud door, maar wij als bemanning mochten een paar dagen in Anchorage blijven. Na een paar dagen vlogen we dan met het volgende vliegtuig het traject Anchorage – Tokyo, en daar was het maar liefst zeventien uur later dan in Anchorage. In Tokyo verbleven we twee nachtjes, waarna we terugvlogen naar Anchorage en daarmee weer zeventien uur teruggingen in de tijd, om vervolgens na een paar dagen vanuit Anchorage naar Amsterdam te vliegen, wat weer een tijdsverschil opleverde van tien uur later. Door die absurd grote tijdsverschillen en het binnen één week heen- en terugvliegen beleefde je dezelfde dag soms twee keer of sloeg je er eentje helemaal over. Ja, echt, zo grillig is dus het begrip ‘tijd’.
En als we het dan toch over ‘tijd’ hebben… Deze maand hoop ik zeventig te worden, en jeetje, dat vind ik toch echt wel een dingetje, hoor! Natuurlijk ken ik alle clichés, dus ja, ik weet dat je zo oud bent als je je voelt, dat zeventig nog hartstikke jong is en dat ik hopelijk nog heel veel mooie jaren voor de boeg heb. Maar hoe jong je je ook voelt, feit is dat zeventig jaar op deze wereld rondlopen best lang is. De jaren zestig waarin ik een jong meisje was, zijn voor de jongeren van nu gewoon net zo ver verwijderd als de jaren van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) voor mij destijds als veertienjarige waren! Dat is toch onvoorstelbaar?
Zeventig jaar is dus niet niks. En dat ik die kroonverjaardag eigenlijk geheel onverwachts ook nog eens ga vieren in Nederland, samen met man, zoon, schoondochter en de twee kleinkinderen… Ja, dat is toch wel een heel leuk vooruitzicht! Kortom, ik ben een en blijf een ‘blij ei’, ook op mijn zeventigste… 😉
Ons schiereiland kent een lange geschiedenis. Zo kun je in het Archeologisch Museum in Volos opgegraven potten en pannen bekijken die uit het Neolithische tijdperk stammen. Dan praten we over zo’n 12.000 jaar voor Christus! Toen liepen er hier dus al mensen rond! In de 7e eeuw voor Christus kregen die eerste bewoners volgens de overleveringen gezelschap van de Olympische goden, die hier hun vakantie doorbrachten. En de wijze centaur Chiron, een beroemde figuur uit de Griekse mythologie, had hier zijn perfecte woonstek gevonden: een grot die zich in de nabijheid van het kalderimi-pad van Kala Nera naar Milies bevindt en nog steeds te bezoeken is.
Het nieuwe jaar is enigszins onstuimig begonnen, op meerdere fronten. Het goede nieuws is dat op 26 januari onze kleindochter is geboren, een lief, mooi meisje dat de naam SAAR heeft gekregen. Grote broer Kai vindt het allemaal prachtig en is heel zorgzaam en lief voor haar. Wij genieten via beeldgesprekken en foto’s heel erg mee van de eerste levensdagen van Saar, en zijn natuurlijk supertrots op dit mooie gezinnetje van onze zoon.
Op deze laatste dag van 2025 waait er hier in ons dorpje een koude, gure wind, en als ik richting zee kijk, zie ik dreigende zwarte wolken die duiden op regen, of misschien zelfs wel op wat natte sneeuw. Geen weertje om buiten te zijn dus. Maar binnen is het goed toeven. De houtkachel brandt op volle toeren, de radio is bezig aan de Final Countdown, de koffie heeft een mooi schuimlaagje en de oliebollen die onze vrienden in Kala Nera hebben gebakken smaken ouderwets lekker. Een mooi begin dus van een dag die toch altijd een beetje weemoedig aanvoelt.