Vaarwel 2025! Hallo 2026!

Geplaatst op 1 januari 2026 door Wilma — 1 reactie ↓

Op deze laatste dag van 2025 waait er hier in ons dorpje een koude, gure wind, en als ik richting zee kijk, zie ik dreigende zwarte wolken die duiden op regen, of misschien zelfs wel op wat natte sneeuw. Geen weertje om buiten te zijn dus. Maar binnen is het goed toeven. De houtkachel brandt op volle toeren, de radio is bezig aan de Final Countdown, de koffie heeft een mooi schuimlaagje en de oliebollen die onze vrienden in Kala Nera hebben gebakken smaken ouderwets lekker. Een mooi begin dus van een dag die toch altijd een beetje weemoedig aanvoelt.

Ik heb inmiddels al heel wat jaarwisselingen meegemaakt, leuke en minder leuke, en ik hoop er natuurlijk nog een flink aantal mee te mogen maken. Dat is immers altijd maar afwachten, zeker naarmate je ouder wordt, en ook zeker iets waar je je ieder nieuw jaar meer bewust van bent. Behalve weemoed is er bij mij dus ook altijd een gevoel van dankbaarheid, omdat ik tot de gelukkigen behoor die het ondanks alles toch maar weer gehaald hebben, dat nieuwe jaar. En dat een beetje weemoedig terugkijken is wat ieder mens doet op zo’n oudejaarsdag, denk ik zo. Ik in ieder geval wel, maar dan het liefst op de leukere gebeurtenissen van de afgelopen twaalf maanden. Zoals de allereerste vakantie van onze kleinzoon bij oma en opa in Pilion. Of het muzikale reisje naar Florina in mei, en de gezellige kooravonden in Chorto. De oude en nieuwe vriendschappen die ook dit jaar weer zorgden voor heerlijke gesprekken, al dan niet op zonnige terrasjes aan zee. Kleine grote dingen, die het leven mooi maken, ook als het niet altijd gaat zoals je eigenlijk zou willen.

Het was een jaar waarin juist die kleine grote dingen voor mij heel belangrijk waren om met de beperkingen van het fysiek ouder worden te leren omgaan. Dat is namelijk een leerproces waar niemand op zit te wachten, en waar niemand je op kan voorbereiden omdat het voor iedereen anders verloopt. Of je het wilt of niet, het gebeurt gewoon. Soms geleidelijk, met een klein pijntje zo hier of daar, soms pats boem, immobiel van de ene dag op de andere. Soms overkomt het jezelf, soms je partner of een lieve vriendin. Het zijn de minder leuke dingen waarmee ieder ouder wordend mens in meer of mindere mate te maken krijgt.

Niet dat ik me echt oud voel, hoor! Ik kan nog steeds staande mijn sokken aan- en uittrekken, en als het aan mij ligt, spring ik volgende maand zo met manlief in de ballenbak van het selfiemuseum in Thessaloniki om een spetterende selfie van ons beiden te maken. Een heerlijk dwaas idee waar ik nu al om kan gieren van het lachen. Manlief niet. Die heeft er helaas zijn absolute veto over uitgesproken, en ik vrees dat ik dat intrigerende selfiemuseum nooit van binnen zal zien. Ik zal dus iets anders moeten verzinnen om het kind in mijn ouder wordende lijf tevreden te stellen tijdens ons toekomstige minitripje naar de grote stad.

Want tripjes maken en reizen plannen geeft energie en houdt je jong. Zo werkt het in ieder geval bij mij wel. En dus gaan we in januari een paar dagen naar Thessaloniki, de maand erop naar Nederland om onze (klein)kinderen uitgebreid te knuffelen, en als de gezondheid het toelaat, ga ik in mei heel misschien met het koor naar Belgrado. M’n koffer krijgt het dus nog druk in 2026. Mooie vooruitzichten zijn het en een goede reden om die gezondheid zo goed mogelijk op peil te houden. Daar komt de vanmorgen ontvangen Pilates Bar vast goed bij van pas. En nee, dat heeft niets met drank te maken, maar alles met een stok waaraan twee elastieken zitten die je om je voeten doet om vervolgens allerlei oefeningen uit te voeren die het lijf soepel en sterk houden. Hoe dat precies moet, weet ik nog niet, maar daar kom ik met hulp van wat YouTube-filmpjes ongetwijfeld achter.

In beweging blijven, dat is dus mijn grote voornemen voor het nieuwe jaar. Dat en volop genieten van iedere dag. Iets wat zo makkelijk lijkt, maar best moeilijk is om te doen. Want kun je nog wel genieten in een wereld die steeds grimmiger en grauwer wordt? Waar dood en verderf de hoofdmoot zijn van wat we zien en horen? Een wereld waarin compleet gestoorde mannen aan de macht zijn en alles tenietdoen wat de weldenkende mensheid in de afgelopen eeuwen heeft opgebouwd? Mág je nog wel genieten in een wereld waar landen elkaar als Neanderthalers te lijf gaan en mensenlevens niets meer waard lijken te zijn?

Ik denk van wel. Sterker nog, ik denk dat zo veel mogelijk blijven genieten van wat je hebt en kunt de enige manier is om in zo’n wereld overeind te blijven. Genieten van het feit dat jíj wel eten op je bord hebt, een kachel die brandt, een huis dat niet plat gebombardeerd is. Maar ook genieten van een strakblauwe lucht, van een vogeltje dat zingt, van een vlinder die van bloem naar bloem vliegt. Genieten dat je nog samen met je man een reisje kunt maken… Kortom, genieten van de kleine dingen in het leven die er nog steeds zijn, ondanks alle ellende en verdriet. Ik denk namelijk dat we dat gewoon verplicht zijn tegenover al diegenen die het leven ook lief hadden, maar er helaas niet meer zijn, om welke reden dan ook.

Al met al hoop ik natuurlijk net als iedereen dat 2026 een jaar zal worden waarin aan het vele oorlogsgeweld een einde komt. Een jaar van opbouw, van licht in de duisternis. Een jaar waarin de mensheid inziet dat je met lief zijn voor elkaar veel meer bereikt dan met haat en nijd. Een jaar waarin het woord verdraagzaamheid in ere wordt hersteld en het woord liefde een hoofdrol speelt. Een oorlog beëindigen ligt niet in onze macht, maar als het om verdraagzaamheid en liefde gaat, kunnen we met zijn allen best een heel eind komen, toch?

Ik wens iedereen een gezellige jaarwisseling en een mooi, liefdevol en vreedzaam 2026 toe!

Καλή Χρονιά! Gelukkig Nieuwjaar!

♥♥♥

Hete dagen

Geplaatst op 1 juli 2017 door Wilma — Geen reacties ↓

We krijgen een zware hittegolf, zei de weerman vorige week, een paar dagen voor ik naar Thessaloniki afreisde voor een 4-daags citytripje met schoonzus uit NL. Hij kreeg gelijk. De eerste twee dagen vielen mee, met temperaturen rond de tweeëndertig graden, maar op dag drie bereikte het kwik al snel de zesendertig. In de schaduw welteverstaan. En dat is warm als je je in een stad bevindt. Heel warm.

Het heeft ons er echter niet van weerhouden om er enthousiast op uit te trekken en toch alle bezienswaardigheden te bezoeken die we op het programma hadden staan. Kwestie van niet al te laat opstaan, op het heetst van de dag een museum induiken en rond vier uur de koelte van de hotelkamer opzoeken. Om na een verfrissende douche tegen acht uur weer helemaal klaar te zijn voor de maaltijd in een gezellige taverne.

Thessaloniki is een verrassende stad, vol met monumentale overblijfselen uit een rijk cultureel verleden. Kerken, gebouwen, musea… wandelend door het stadscentrum kom je ze allemaal tegen. Het is echter ook een moderne studentenstad, met heel veel trendy loungebars, hippe cocktailtjes en chique designerwinkels. En juist die combinatie tussen oud en nieuw maakt deze stad zo interessant, want de Byzantijnse en Turkse invloeden zijn gewoon overal te zien, naadloos verweven in de hedendaagse hectiek van een moderne grote stad.

De spectaculaire ligging tussen de Egeïsche zee en de bergen maakt het nog aantrekkelijker om er een paar dagen rond te dwalen, dus mocht u nog op zoek zijn naar een citytripbestemming, dan kan ik u Thessaloniki van harte aanbevelen. Met Transavia vliegt u er vanuit Amsterdam in nog geen drie uur naartoe tegen een schappelijke prijs, en een hotel is via Booking.com snel te boeken. Wij logeerden in hotel Olympia, met uitzicht op de oude Romeinse Agora, en waren daar heel tevreden over. Uitstekende service, zeer uitgebreid ontbijt, moderne kamers met airco en alles op loopafstand. Nog een insider-tip: voor € 22,00 boekte ik – ook via Booking.com – vooraf een luchthaventaxi naar het hotel, inclusief meet&greet en fooi. Schoonzus werd keurig opgewacht in de aankomsthal, hoefde zelf niet te sjouwen met haar koffer en werd nog geen drie kwartier na aankomst op de luchthaven netjes bij mij in het hotel afgeleverd!

Het enige minpuntje tijdens ons tripje was dat de Griekse vuilnismannen juist deze periode hadden uitgekozen voor een langdurige nationale staking. Gecombineerd met de hittegolf veroorzaakte dat binnen een paar dagen een doordringende stank, die met het uur erger werd. In dat opzicht waren we blij dat we na vier dagen vertrokken, want als je na een lekkere maaltijd langs metershoge stinkende afvalhopen naar je hotel loopt, is door je neus ademhalen echt niet aan te raden. De staking is na ons vertrek nog een paar dagen doorgegaan – bij temperaturen van tegen de veertig graden! – wat voor de inwoners een regelrechte ramp moet zijn geweest. Gelukkig wordt inmiddels het vuil weer opgehaald, is de stad schoongespoten en de stank verdwenen. Of de vuilnismannen hebben gekregen waarvoor ze staakten, weet ik niet, maar ik was wel heel erg blij dat de vuilnismannen van Kato Gatzea het werk níét hadden neergelegd. De frisse lucht in ons kleine dorpje aan zee was een welkome verademing – letterlijk dus!

En zo ben ik alweer bijna een week terug op het honk. Na al het gereis van de afgelopen maanden hoop ik echt dat ik mijn koffer nu langdurig in de kast kan zetten en mijn gewone leven weer op kan pakken. Alle hectiek en emoties hebben een flinke wissel getrokken op mijn conditie, wat zich uit in extreme vermoeidheid en een oplaaien van allergieën. Een duidelijke waarschuwing dus dat mijn lichaam uit balans is en dringend behoefte heeft aan een pas op de plaats met voldoende rust en ontspanning.

Nu valt dat niet mee met een Manuscript in Wording wachtend op mijn bureau, en al helemaal niet bij temperaturen die nog steeds dagelijks oplopen tot bijna veertig graden. Nou ja, rusten doe ik daardoor wel, want ik lig nu noodgedwongen meermalen per dag op apegapen in mijn bed onder de airco, omdat het buiten nauwelijks te harden is. Werken gebeurt echter op tijden waarop ik mij normaal gesproken nog zeker twee keer omdraai, maar vroeg naar bed – broodnodig om aan mijn acht tot negen uur slaap te komen – is er helaas niet bij, want door de extreme hitte eten we veel later dan anders. Uit eten gaan is nu een betere optie dan zelf koken, maar zelfs naar een restaurant aan de boulevard lopen is bij negenentwintig graden in de ondergaande zonneschijn al een opgave. Kortom, als we om negen uur aan de maaltijd zitten, is dat voor deze periode een mooie tijd. Alleen niet als je eigenlijk om halfelf naar bed had gewild… Afijn, niets nieuws onder de Griekse zon: onze zomer in Pilion is net als altijd gewoon héét!

Voordeel van ’s nachts weinig slapen en vroeg op is wel dat ik zo heel af en toe toch kans zie om mijn ‘niet-meer-zo-dagelijkse 30-minuten wandelingetje’ te maken, ook al zo’n broodnodig iets om mijn gezondheid weer op te krikken. De nieuwe camera gaat steevast mee en wat is het toch leuk om de ‘gewone’ dingen van mijn dagelijkse Griekse omgeving vast te leggen. Iedere keer weer neem ik me voor om dat de volgende dag ook te doen, maar zo’n koel ochtenduurtje is natuurlijk ook ideaal om even deze column te schrijven. En aangezien het inmiddels kwart over negen is en de thermometer buiten alweer achtentwintig graden in de schaduw aangeeft, lijkt het me beter om dat wandelingetje vandaag toch maar over te slaan. Dit weekend moeten we nog even door zien te komen, vanaf maandag gaat de temperatuur als het goed is weer terug naar maximaal zevenentwintig, een verademing na de extreem hoge temperaturen van de afgelopen tien dagen. En uiteraard véél aangenamer weer om gezondheidswandelingetjes te maken!

Wat mijn verdere plannen voor vandaag betreft… Ach, ik denk dat ik nog maar even terugga naar bed. Lekker die broodnodige uurtjes verloren slaap inhalen 😉

♥♥♥♥♥

Citytrip Thessaloniki 2017 (klik op de foto om de afbeelding te vergroten)

Oréa Thessaloniki

Geplaatst op 1 oktober 2015 door Wilma — 2 reacties ↓

Als afsluiting van ons zomerseizoen brachten manlief en ik voor het eerst in ons Griekse bestaan een 3-daags bezoek aan Thessaloniki.

Ik vond het best spannend, te meer omdat we in Thessaloniki afgesproken hadden met mijn ‘vriendinnetje’ en haar man, die diezelfde dag vanuit Amsterdam zouden aankomen. We weten immers allemaal dat vliegtuigen regelmatig vertraging hebben! Maar gelukkig, op het moment dat wij in Volos in de intercitybus stapten, kreeg ik vanaf Schiphol het bericht dat zij geheel volgens schema al bij de gate stonden en op tijd zouden vertrekken. En zo waren we keurig allemaal tegelijk op weg naar ons ‘weekendje’: zij in het vliegtuig, wij in de bus, met vol verwachting kloppende harten voor wat Thessaloniki ons zou gaan brengen.

Natuurlijk had ik vooraf al een lijstje gemaakt van de bezienswaardigheden die we niet mochten missen: de Witte Toren, de Oude Stad, de Romeinse Agora, een aantal kerken, een paar interessante musea… Het enige waar ik niet echt rekening mee had gehouden, was de extreme warmte die ons verwelkomde zodra we uit de bus met airconditioning stapten. Per slot van rekening was het al bijna eind september en wie rekent er dan nog op een hittegolf? Zelfs in Greece is dat niet ‘normaal’. Nu is 35º aan het strand nog wel uit te houden, maar diezelfde temperatuur in een grote, drukke stad is iets totaal anders. Een kwartiertje lopen in de brandende zon is een hele opgave, en de eerste middag kwamen we dan ook niet veel verder dan een caféterras in de schaduw bij het grote Aristoteles-plein.

Ook niet verkeerd natuurlijk, zeker niet toen we op de terugweg naar het hotel zomaar de Bit-Bazar ontdekte. Dat is een soort ‘drink- en vreetschuur’ voor jongeren en wij hebben vanaf onze hooggelegen plek aan een van de honderden tafeltjes de moderne Griekse jeugd met tuuterende oren zitten bekijken. Ongelooflijk, wat een gekakel was het daar! Na een grotendeels zwijgend genuttigd maal – met elkaar praten was alleen mogelijk door keihard te schreeuwen – zijn we dan ook maar snel weggegaan. Leuk om meegemaakt te hebben, maar voor ons ‘oudjes’ iets te veel van het goede. Gelukkig vonden we vlak bij ons hotel nog een leuke taverne, waar we nog even in alle rust van een wijntje en elkaars gezelschap konden genieten voor we ons bed in doken. Niet al te laat, want de volgende dag moesten natuurlijk wel al die bezienswaardigheden bezocht worden!

Om een lang verhaal kort te maken: na een ochtend puffend en zwetend de Oude Stad met het kasteel en de oude gevangenis te hebben bezocht, gevolgd door de beklimming van de Witte Toren, zijn we gewoon in de klaarstaande hop-on-hop-off-sightseeing bus gestapt, die ons zeer comfortabel langs alle verdere highlights van Thessaloniki heeft gereden. Het is een ‘open’ bus, wat een heerlijk verkoelend briesje opleverde tijdens het rijden. Stilstaan deden we helaas ook regelmatig, want het centrum van de stad is één groot mierennest van door elkaar heen krioelende auto’s. En hoe die buschauffeurs zo’n groot bakbeest ongeschonden door de chaos van smalle straatjes met ook nog dubbelgeparkeerde auto’s kunnen krijgen, is me echt een raadsel. Ik was in ieder geval heel erg blij dat ik in deze stad niet zelf hoefde te rijden!

Inmiddels waren we de hitte, het lawaai en de verkeerschaos zo beu, dat een siësta broodnodig was. Heerlijk, even bijkomen in de koelte van onze ruime en mooie kamers. Daardoor waren we een paar uur later weer helemaal fit voor een etentje in een taverne, gelegen in de helaas verlaten – het was zaterdagavond – markthallen. Een leuke stek, goed eten, maar de grote ventilator aan het plafond bedierf de pret enigszins doordat hij dusdanig was afgesteld dat ons eten bijna van het bord werd geblazen. Maar zin om nog iets anders te zoeken hadden we niet meer. Het was nog steeds erg warm, zelfs laat op de avond en het hele centrum krioelde van de oproerpolitie, omdat er de dag erna verkiezingen waren. Eerder die avond waren we ook al getuige geweest van een grote demonstratie van de Golden Dawn-partij, de Neo nazi’s, en dat hakte er toch wel even in, ook al verliep alles rustig. Die slinger van honderden, misschien wel duizend in het zwart geklede mensen, zwaaiend met vlaggen, de luidkeels gescandeerde leuzen, de dreiging die ervan uitging… Nee, dat was geen fijn moment. Als dat soort mensen hier ooit aan de macht komt, ben ik weg, dat is een ding wat zeker is!

De volgende ochtend bleef er niet veel tijd over om meer te doen dan een zondagochtendwandeling naar het Aristoteles-plein, waar we in alle rust onze frappés genuttigd hebben. Daarna hebben we de bagage in het hotel opgehaald en ons met een taxi naar het busstation laten brengen voor de terugreis naar ons mooie Pilion. Kato Gatzea begroette ons met stilte, frisse lucht en een heerlijke pizza onder een twinkelende sterrenhemel op het terras aan de boulevard; een waar paradijs na de hectiek van de grote stad. Thessaloniki was absoluut de moeite waard om een keertje gezien te hebben, maar geef mij Pilion maar. Al dat lawaai, dat geren en gedraaf ben ik echt helemaal ontwend. Of… misschien ben ik toch een klein beetje ouder dan ik dacht dat ik was 😉

♥♥♥♥♥

En hier nog een paar foto’s van ons city-tripje. Klik op de foto om ze in groter formaat te zien.