Vrolijk Pasen!

VROLIJK PASEN

Op de eerste mei van 2021 valt er hier een hoop te vieren. Allereerst natuurlijk dat het de eerste dag van een nieuwe maand is, dus dan wensen we iedereen een ‘goede maand’ – καλό μήνα! – toe. Verder is het vandaag Paaszaterdag wat als wens ‘goede opstanding’ – καλή ανάσταση – oplevert, morgen gevolgd door ‘Fijne Pasen’ – καλό Πάσχα! En om het geheel af te ronden roepen we morgen ook nog vrolijk Χρόνια Πολλά! Een wens die vrij vertaald ‘gefeliciteerd’ betekent. Kortom, we zijn er maar druk mee dit jaar. Op één mei vieren we ook ‘Bloemetjesplukdag – καλή πρωτομαγιά! – én de Dag van de Arbeid, een dag waarop traditiegetrouw de arbeiders staken en de meeste winkels dicht zijn. Maar omdat de eerste mei dit jaar in het paasweekend valt, wordt Bloemetjesplukdag/Dag van de Arbeid verplaatst naar komende dinsdag, waardoor het Paasweekend officieel tot en met dinsdag duurt.

Pasen is voor de Grieken het belangrijkste feest van het jaar, en dat wordt uitbundig gevierd met de hele familie. Vorig jaar kwam er van vieren niets terecht, en hoewel we nog altijd in lockdown zitten met alsmaar wisselende restricties, heeft de regering voor deze Pasen het een en ander toch maar versoepeld. Het hoogtepunt van Orthodox Pasen is het ontsteken van het Heilige Licht, wat normaal gesproken op zaterdagavond om middernacht plaatsvindt in de kerk. Een hele ceremonie, met eerst het doven van alle lichten in de kerk en vervolgens de priester die met de aangestoken kaars tevoorschijn komt vanachter het altaar en met die kaars het licht doorgeeft aan de voorste gelovigen. Alle aanwezigen brengen hun eigen kaars mee en de bedoeling is dat je dat licht doorgeeft aan degenen die naast en om je heen staan. Dat beperkt zich niet alleen tot binnen in de kerk. Ook de kerkpleinen staan om middernacht vol met mensen die het Licht willen ontvangen. Met het brandende kaarsje in de hand loop je dan voorzichtig naar huis, waar met de vlam een zwart kruisje wordt aangebracht boven de deur. Een ritueel dat het huis geluk moet brengen tot de volgende Pasen. Al deze handelingen worden zeer serieus genomen. Zozeer zelfs dat je niet vreemd moet opkijken als je in de paasnacht auto na auto voorbij ziet rijden met mensen erin die een brandend kaarsje op schoot hebben. Ja, wat moet je anders als je wat verder weg woont van het kerkplein of slecht ter been bent?

Dit jaar echter zal het Heilige licht al om negen uur ’s avonds ‘uitgedeeld’ worden, en mag het hele dorp zich ‘gewoon’ weer op het kerkplein verzamelen. Wel met dubbele mondmaskers op, maar het Licht hoeft daardoor gelukkig niet nog een jaar te ontbreken. En omdat we nog steeds een avondklok hebben tot negen uur, wordt die ter gelegenheid van de Pasen een uurtje opgeschoven, zodat iedereen voor spertijd weer thuis kan zijn om de traditionele longgsoep te eten. De familieviering op zondag met de traditionele barbecue kan ook plaatsvinden, buiten in de tuin, zij het met hooguit twaalf mensen, die uit twee verschillende gezinnen mogen komen. Dat wordt dus een dolle boel morgen, want ook het niet overschrijden van de gemeentegrens is versoepeld. Een gezin uit Volos mag dus Pasen vieren in Afissos of zelfs in Trikeri, en dat zal ongetwijfeld veel verkeer opleveren op onze ‘grote’ kustweg naar het zuiden. Zeker als het zonnetje net zo vrolijk blijft schijnen als het vandaag doet. Ook na de Pasen behouden we die vrijheid, al moeten we nog wel netjes ons formulier invullen of een sms’je verzenden als we de straat op gaan voor de categorieën die geoorloofd zijn.

Het vergt bijna een complete studie om al die steeds veranderende maatregelen te volgen, laat staan je eraan te houden. Gelukkig komt er op 15 mei een einde aan de meeste restricties, wat alles te maken heeft met het feit dat vanaf die datum de grenzen weer opengaan voor het toerisme. De regering kon het natuurlijk niet maken om de buitenlanders wel vrij te laten reizen door het hele land, terwijl een Griek uit Thessaloniki niet naar bijvoorbeeld Pilion mocht komen. Dus gaan we de zomer tegemoet met aanmerkelijk meer vrijheid dan we vanaf november(!) gewend zijn. Heel fijn, hoewel die versoepelingen wel plaatsvinden in een periode dat de besmettingen nog dagelijks rond de 2500 en het dodental rond de 70 liggen. En met de paasviering nog voor de boeg zouden die aantallen binnen twee weken best nog eens hogeer kunnen worden. Er wordt ons echter verteld dat een en ander rap naar beneden zal gaan omdat steeds meer mensen gevaccineerd zijn en dat het daarom geheel verantwoord is om de lockdown grotendeels af te schaffen. Het is wel te hopen dat ze daarin gelijk hebben, want de schokkende beelden die ons momenteel vanuit India bereiken laten maar al te goed zien wat er gebeurt als het virus nog op volle kracht rondwaart als de lockdown versoepeld wordt…

Het uitgebreid vieren van het paasfeest is aan ons niet besteed, vroeger al niet, en onder de huidige omstandigheden al helemaal niet. Je zult ons dit jaar dus wederom niet op het kerkplein zien, en ook de barbecue met lam of geit aan het spit laten we graag aan anderen over. Wat we wel zullen doen is op paasochtend genieten van een uitgebreide paasbrunch met roerei, bacon, tomaten en lekker broodbeleg. En, bedenk ik me zojuist, misschien bak ik vanmiddag nog maar snel een tulband, want Pasen zonder tulband is toch een beetje als champagne zonder bubbels. En verder doen we gewoon wat we altijd doen: genieten van het leven en de dag van vandaag… 😉

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ! ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

♥♥♥♥♥

Mijlpaaltje

En toen was het alweer 1 april. Voor mij toch wel een beetje een mijlpaaldag, want – geen grap – vandaag gaat officieel mijn (privé)pensioentje in. Dat heb ik toch maar mooi gehaald! Op de AOW moet ik nog even wachten tot november 2022, en dat valt me alles mee. Ik had namelijk gerekend op het jaar dat ik 67 zou worden, dus die zes maanden eerder is een leuke verrassing. Om dit soort mijlpalen in je leven soepel te laten verlopen, is er vooraf veel geregel en papierwerk nodig, zeker als je in het buitenland woont. Gelukkig had ik al ervaring opgedaan met de papierwinkel van manlief, een aantal jaren geleden. Vergeleken bij toen was het nu een fluitje van een cent. Het digitaal insturen van antwoordformulieren wordt inmiddels algemeen geaccepteerd, en dat maakt het voor ons expats een stuk eenvoudiger.

Dat de digitale communicatie vergeleken bij een aantal jaren geleden een enorme vlucht heeft genomen is ook een grote hulp bij de afhandeling van het overlijden van mijn zus. Zo was ik via de whatsapp van mijn andere zus ‘gewoon’ aanwezig bij het bezoek aan de notaris en konden de verplichte handtekeningen via scannen en uploaden op de juiste plekken terechtkomen. Ook was ik erbij toen de makelaar kwam om het prachtige huis te bezichtigen dat we zeer binnenkort op Funda gaan plaatsen. Een insider tip dus (!) voor als je op zoek bent naar een vrijstaande, prima onderhouden karakteristieke woning aan de rand van het mooie natuurgebied van Westerwolde, het ‘drielandenpunt’ van Groningen, Drenthe en Duitsland. Een perfect plekje voor wie de Randstad wil ontvluchten na een leven lang hard gewerkt te hebben, want genieten kun je er volop, dat heb ik in de afgelopen jaren zelf kunnen ervaren tijdens mijn logeerpartijen bij zus. Hou dat Funda of mijn FB de komende tijd dus goed in de gaten als je geïnteresseerd bent, of stuur me een privéberichtje, dan vertel ik je er meer over.

En nu ik toch in de promo-modus zit ook nog even dit: vorige week is mijn derde Dubbelroman verschenen, met als titel Zonnige Liefde. Daarin vind je de eerder gepubliceerde romans Onder de Griekse Zon en Dans der Liefde. De eerste speelt zich af in mijn geliefde Pilion, de tweede in mijn bijna net zo geliefde Ierland. Heb je ze nog niet gelezen, dan is nu je kans. Voorlopig alleen als e-boek, en gratis te lezen via o.a. je abonnement op Kobo en Storytel. En niet te vergeten: ook bij de Online Bibliotheek, waar het volgens een berichtje van mijn uitgever in een paar dagen tijd al meer dan 1000x was gedownload. Dat zijn leuke aantallen voor een zojuist gepensioneerde schrijfster! Nou ja, van dat met pensioen gaan komt voorlopig nog niks terecht, hoor. Daarvoor zitten er nog te veel verhalen in mijn hoofd die geschreven moeten worden. Zoals het verhaal van Adèle, die momenteel veel van mijn aandacht opeist met haar avonturen in Cornwall.

Helaas verloopt haar ‘Droom van de Zon’ niet zo zonnig als we beiden hoopten. Eigenlijk begint het wel een beetje op een nachtmerrie te lijken door een aantal op het laatste moment afgezegde kamerboekingen in haar net gerenoveerde herberg De Rode Kater. Wat Adèle nog niet in de gaten heeft, is dat die tegenspoed alles te maken heeft met een Big Black Beast (oftewel een Groot Zwart Beest) dat al eeuwenlang de nabijgelegen Moors onveilig maakt. Ik denk zelf dat er een rode kater voor nodig is om een en ander op te lossen, maar Adèle is jammer genoeg geen fan van katten. Ook niet van mannen, trouwens. Wat toch lastig is als je de hoofdpersoon in een liefdesroman bent en een rode kater nodig hebt om je droom werkelijkheid te laten worden. Veel lastiger nog is het natuurlijk voor de schrijfster die het verhaal op papier moet zetten en ondertussen allerlei andere bezigheden heeft zoals haar pensioentje regelen en een huis verkopen. Om het nog maar niet te hebben over de ‘gewone’ lastige dingen in mijn dagelijks leven tijdens de nog altijd voortdurende strenge lockdown.

Zo waren er in de afgelopen maand maar liefst drie noodzakelijke bezoekjes nodig aan Volos. Mijn rug speelde na de voorjaarsschoonmaak in de tuin ineens weer op, zodat de chiropractor eraan te pas moest komen om een paar eigenwijze wervels weer op de juiste plaats te zetten. En er stond nog steeds een jaarlijkse check-up afspraak bij de cardioloog, die behalve haar eigen onderzoeken ook graag wilde weten hoe het met mijn aderen gesteld is. Wat betekent dat er ook nog een bezoekje aan een laboratorium en het Radiologisch Centrum afgelegd moest worden. Het eerste is al gelukt, het tweede kon niet eerder dan over veertien dagen, dus dat houd ik nog tegoed. Maar… mijn hart zit gelukkig nog steeds op de juiste plaats en functioneert ‘véry nice!’ voor mijn vijfenzestig jaren, zei de cardioloog. Ik heb dus goede hoop dat de overige testen ook positief zullen uitvallen. Het lastige van dit soort bezoekjes in corona-tijd is voor mij vooral het transport, want de busverbindingen naar Volos zijn momenteel nog minimaler dan ze al waren en totaal onbetrouwbaar, nog afgezien van de opeengepakte passagiers in de weinige bussen die nog wel rijden. Gelukkig is er dan altijd nog de dorpstaxi van Kostas en zijn zoon Dimitri uit Kala Nera, die me met alle liefde heen en terug naar Volos brengen. Behalve een veilige rit levert dat ook meteen de laatste nieuwtjes op, dus ik ben weer helemaal op de hoogte van wat er in de afgelopen tijden allemaal in onze omgeving heeft afgespeeld.

Al met al kan ik de komende zomer met een gezond kloppend hart tegemoet zien, iets wat ik ook jullie van harte toewens. Blijf gezond, houd afstand, keep safe! Hopelijk zien we elkaar dan heel binnenkort weer terug, hier of in Nederland. En om de wachttijd iets korter te maken, hier alvast een zonnige virtuele groet uit ons mooie Pilion… 😉

♥♥♥♥♥

 

 

 

 

 

Terrasjes aan zee

De Griekse herfst is nogal onstuimig van start gegaan met een heuse Medicane, die een verwoestend spoor trok over het hele land. In de dagen erna kelderde de temperatuur van tegen de dertig naar zo’n achttien graden, zodat ik de dikke sokken en de warme joggingbroek maar uit de winterkast heb gehaald. Inmiddels liggen ze er ook weer in, want na dat koude herfstweer klaarde de boel snel op, en ze zeggen zelfs dat we komend weekend een ‘kleine hittegolf’ tegemoet kunnen zien. Zeer wisselvallig weer dus, net zo wisselvallig als dat stomme virus dat momenteel ons leven beheerst. Gelukkig gebeuren er ook nog veel positieve en gezellige dingen, en de kunst is natuurlijk om die tussen alle verwarring en angsten door te blijven zien. Mij lukt dat altijd beter als het zonnetje schijnt en de temperatuur op een aangename hoogte blijft hangen, en in dat opzicht valt er de laatste dagen dus weinig te klagen. De uitnodiging om een keertje koffie te gaan drinken met een Duitse Facebook-bekende die een paar dagen op de nabijgelegen camping stond nam ik dan ook graag aan, al ken ik haar niet echt goed. We hebben elkaar in de afgelopen jaren misschien twee of drie keer gezien, dus dat ik de vrouw die mij op de boulevard samen met een man stond op te wachten niet meteen herkende vond ik wel logisch. Op onze leeftijd komt het immers regelmatig voor dat vriendinnen als blonde blommen vertrekken om het jaar daarop als grijze dames weer terug te keren. En die man… Ach, die had ze vast op de camping opgeduikeld, want ik wist heel zeker dat ze single was, omdat ze vanwege een vervelend ex-vriendje haar Facebook-naam een paar keer had veranderd.

‘Goh, ik had je gewoon niet meer herkend als ik je op straat was tegengekomen,’ flapte ik er dan ook meteen uit na de eerste wat voorzichtige begroeting. ‘Staat je goed.’ Ze keek me een beetje raar aan, dus ik voegde er aarzelend aan toe: ‘Jij bent toch Karin? Wij hadden toch afgesproken?’ Ik begon ineens te twijfelen of ik wel de juiste persoon had aangesproken, maar ze stelde me meteen gerust. Ja, zij was Karin en wij hadden afgesproken, we kenden elkaar van FB. ‘Ja, en van mijn vriendin uit Agios Georgios,’ riep ik, opgelucht dat ik het toch goed had gehad. Opnieuw dat fronsen. ‘Nee, die ken ik niet, wel Alex, van de fietsenwinkel,’ zei ze. Dat klopte, want daar huurde ze in het verleden altijd een mountainbike,  maar dat ze die vriendin van mij niet meer kende was wel raar. Juist door haar hadden we elkaar toch leren kennen? Dat leverde alweer zo’n verwarde blik op. ‘Eh… volgens mij hebben wij elkaar nog nooit ontmoet,’ mompelde Karin, die steeds benauwder begon te kijken. ‘We kennen elkaar alleen van FB. Maar na al die jaren leek het me leuk om je ook persoonlijk te leren kennen, dus daarom heb ik je dat berichtje gestuurd…’ Tergend langzaam drong het tot me door dat ik daar dus met een voor mij totaal onbekend echtpaar op de boulevard stond, omdat ik van het begin af aan blijkbaar de verkeerde Karin voor ogen had gehad. Wat een blamage! Maar het volgende moment kon je mij dus tot boven in Agios Georgios horen schateren. Zoiets kan alleen mij maar overkomen, ik zweer het je. Het waren ook helemaal geen Duitsers, maar Zwitsers, en zij heette niet eens Karin maar Karen… Gelukkig is het allemaal goed gekomen, en werd het bij de koffie zo gezellig dat we erna ook nog maar een hapje zijn gaan eten. Zo’n zwoele nazomeravond aan zee wil ik natuurlijk wel goed benutten, of het nou met bekende of ónbekende FB-vriendinnen is.

En zie, gistermiddag zat ik alweer gezellig op een terras aan zee, samen met manlief, ditmaal voor een lunch van tsipouro met hapjes. Een ‘galgenmaal’ eigenlijk, want vanaf vandaag is onze geliefde tsipouro-stek To Balconi gesloten. De zaak gaat wel weer open, ergens in het voorjaar, maar dan in een nieuw jasje en zonder de bij vele Piliongangers bekende Apostolis, aan wie ik in het verleden al eens een hele column heb gewijd. Zestien jaar bestierde hij zijn ouzeri aan het einde van het dorp, zestien jaar waarin er heel wat tsipourootjes doorheen zijn gegaan. Wij kwamen er graag, ook al wist je van tevoren nooit of het eten wel of niet te pruimen zou zijn, en of de borden met een glimlach dan wel met een grauw op tafel werden gezet. Of ze überháúpt wel op tafel zouden komen, want naar oud-Griekse gewoonte kun je ook gewoon met zijn allen uit één schaaltje prikken. Ieder zijn eigen vorkje, een schaal met gebakken visjes in het midden, een mandje met brood, wat schoteltjes met feta en taramosalade, een groene salade erbij, een paar flesjes tsipouro en klaar ben je. Niet aan iedere toerist besteed, zoiets, maar dat maakte Apostolis niets uit. Wie erover klaagde, zette hij gewoon van het balkon af met de boodschap dat-ie dan maar ergens anders heen moest gaan. Hilarische, mooie en gezellige momenten hebben we er beleefd, en ik zal beslist niet de enige zijn die ‘onze Apostolis’ zal missen.

Het is toch wel een beetje het einde van een tijdperk, zeiden we tegen elkaar, toen we thuis waren. En dat is het, al geldt dat niet alleen voor het sluiten van een legendarische ouzeri in ons kleine dorpje. De wereld die wij begin 2020 zo normaal vonden, bestaat niet meer, ook dat tijdperk is helaas voorgoed ten einde. Het enige wat we kunnen doen is positief blijven en hopen dat het leven ooit weer een beetje gezelliger zal worden. En tot die tijd… Tot die tijd maken we er maar gewoon het beste van – met of zonder een tsipourootje van Apostolis… 😉

♥♥♥♥♥

 

 

 

Een mooie wandeldag

Kent u die heerlijke Britse serie The Durrels, over het Engelse gezin dat in de jaren dertig vier jaar op Corfu woonde? Vast wel. Een ieder die Griekenland een warm hart toedraagt, heeft die serie gezien. De eigenwijze kinderen, de vaak tot wanhoop gedreven moeder, de exotische dieren die door Gerald liefdevol verzorgd werden, en natuurlijk niet te vergeten het typisch Griekse eilandleven… Het was een serie om van te smullen en ik zal niet de enige zijn die het jammer vindt dat er geen vijfde seizoen komt. Net als ik hebt u natuurlijk altijd gedacht dat hun grote, half uit elkaar vallende huis-aan-zee in Corfu stond. Nou, ik heb nieuws voor u. Dat huis staat namelijk gewoon in Pilion! Hier vlakbij ook nog eens, in het twee dorpen verderop gelegen Koropi, in de volksmond ook wel Boufa genaamd.

Ik liep er gisteren zomaar ineens tegenaan, tijdens een heerlijk ontspannende wandeling met twee vrienden, die mij spontaan hadden uitgenodigd om een keertje met hen mee te wandelen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelden in Koropi kom. Het dorpje zelf is klein, maar heeft een mooi langgerekt zandstrand met een aantal bar/restaurants. Ik weet nog dat we daar voor het laatst een paar jaar geleden ’s avonds naartoe zijn gewandeld met mijn jeugdvriendin Petra en haar man, voor een gezellig etentje bij zonsondergang. Vanuit Kala Nera is het een niet al te lange wandeling die je helemaal langs het strand kunt afleggen. Er is alleen één probleem: bij hoogwater verdwijnt het strand zo hier en daar, en zul je door het water moeten waden. Die bewuste avond was het geen hoogwater, en konden we redelijk droog doorlopen, al moesten we ergens wel een gedeelte over een wat wankele beschoeiing schuifelen. Een beetje avontuurlijk gedoe was het wel, maar dat vinden wij en de meesten van onze vrienden niet zo erg. Voor een heerlijk ontspannen etentje aan het strand als beloning hebben we zo’n wandeling met hindernissen graag over.

Na aankomst zochten we in opperbeste stemming een mooi tafeltje uit, op het terras, aan de rand van de zee. We leunden relaxt achterover, bestudeerden de kaart en krabbelden ondertussen wat afwezig aan onze onderbenen. En onze armen. En aan alles wat verder onbedekt was! Vreselijk was het, en het werd steeds erger, want in de inmiddels gevallen avondschemering verzamelden alle muggen uit de omgeving zich daar aan de rand van de zee, op die mooie terrassen met uitzicht op de zonsondergang. En ze moesten allemaal ons hebben! Mijn antimuggen-tubetje Fenistil – standaard uitrusting als ik op stap ga – maakte overuren en ging van hand tot hand. Vooral mijn vriendin moest het ontgelden. Haar benen zaten in een mum van tijd vol met jeukende bulten, wat ons ‘gezellig samenzijn’ daar op dat terras er niet gezelliger op maakte. We hebben de menukaart dan ook heel snel weggelegd en zijn letterlijk op de vlucht geslagen, op zoek naar een plekje waar de muggen ons niet te pakken zouden nemen. Dat vonden we gelukkig in de kleine taverne van Sotos aan de hoofdweg, zo’n typisch Grieks huiskamergebeuren waar zoveel gebeurt dat je er maanden later nog van in een lachstuip schiet. De taverne bestaat niet meer, maar de herinneringen eraan bezorgen mij nog steeds een hele grote glimlach op mijn gezicht!

Terug naar de dag van gisteren, want van muggen was dit keer gelukkig geen sprake. Het watergedoe ontliepen we door niet over het strand, maar gewoon door de olijfgaard richting Koropi te lopen. Iets langer, maar wel comfortabeler en ook heel mooi. Aan het eind van het pad waar je normaal gesproken linksaf naar de grote supermarkt aan de hoofdweg gaat, kun je namelijk ook rechtsaf slaan, en dat pad voert je binnen een paar minuten langs een aantal grote villa’s naar het strand. Het was er niet druk, de strandbedden waren maar sporadisch gevuld met badgasten, wat in coronatijd altijd een opluchting is. We installeerden ons aan een tafeltje bij Bar-Restaurant Kadi, waar we meer dan hartelijk begroet werden door een van de vroegere kelners van Taverne Paris in Kala Nera. Tweeëntwintig jaar had hij daar gewerkt, vertelde hij, ooit begonnen als achtjarige – tja, zo gaat dat hier. En nu dus bij Kadi in Koropi, waar hij het helemaal naar zijn zin had.

Nou, wij ook, hoor! Eerst heerlijk uitgepuft bij een ijskoude frappé, en vervolgens aan de ‘pikilia’, in dit geval een schaal vol heerlijke kleine vis- en groentehapjes. Nieuw voor ons alle drie was de μαϊντανός-ντιπ, een romige spread van gepureerde peterselie, ui, knoflook, citroensap en olijfolie. Simpel, maar zo verschrikkelijk lekker, vooral in combinatie met de dunne sneetjes bruin brood die we erbij geserveerd kregen. Het was er heerlijk vertoeven, daar op dat terras onder de parasol, en voor we het wisten liep het al tegen halfdrie. Niet echt de perfecte tijd om aan de wandeling terug te beginnen, maar daar zaten we niet mee. Dit keer wilden we wel helemaal langs het strand terug, dus als we oververhit raakten, konden we altijd nog in zee afkoelen. We kwamen er echter al vrij snel achter dat het inmiddels hoogwater was, zodat we al na een paar minuten lopen het water in moesten. Voor mij geen probleem, ik had uit voorzorg mijn waterschoenen in de rugzak gestopt, maar voor de andere twee die dat niet hadden gedaan wel, want hun wandelschoenen bleken niet waterdicht te zijn. Toch waren we blij dat we dat eerste stuk het water getrotseerd hebben, want daardoor liepen we dus ineens tegen dat intrigerende ‘Durrel-huis aan. Gelukkig konden we vrij snel erna via een half verborgen paadje alsnog de olijfgaard bereiken, en hebben we onze wandeling iets minder avontuurlijk voortgezet.

Eenmaal terug in Kala Nera hebben we ons wederom op een terras aan zee geïnstalleerd, bij Edem dit keer, waar een heerlijk koel briesje onze verhitte lijven iets minder verhit maakte. Te weinig naar mijn zin, dus na de eerste slokken icetea heb ik toch maar even snel een verkoelende duik in zee genomen. Pas tegen zes uur hebben we een punt gezet achter onze mooie, relaxte wandel-, terrasjes- en praatdag, en ben ik via het strand in een halfuurtje teruggelopen naar Kato Gatzea. Al met al was de dag goed voor 10,1 km, en dat geteld bij de linedance-kilometers die ik in de afgelopen week samen met dansbuddy Sophie heb gemaakt, betekende dat dat er namens ons ergens op de wereld een mooie boom is geplant. We hebben dus zomaar, al plezier hebbende, ons eigen steentje bijgedragen aan een mooie, leefbare aarde. Het betekent ook dat we al een vijfde deel van de Ierse Ring of Kerry-route hebben afgelegd, oftewel ruim veertig kilometer hebben weggedanst en –gelopen. Maar hoe dat nu allemaal zo gekomen is… dat leg ik u later nog weleens uit 😉

P.S. Nieuwsgierig hoe het met de Corona Kids gaat? Nou, die hebben het zo te zien prima naar hun zin!

♥♥♥♥♥

 

 

 

 

Daar gaan ze…

Ik heb zo toegeleefd naar de datum van 31 juli, de dag dat Corwyn en Norbert naar Nederland vertrokken, dat ik totaal vergeten was dat het daarna 1 augustus zou zijn… en dus websitecolumndag. Nu kan ik de dag van gisteren natuurlijk hier uitgebreid gaan beschrijven, maar velen van jullie hebben die dag al van uur tot uur op Facebook meegeleefd. De ontroerende reacties die ik een uurtje na het afscheid van de kittens las op de luchthaven van Thessaloniki, waren zo lief dat ik daar op mijn bankje opnieuw met tranen in mijn ogen zat. Dank voor jullie lieve woorden, het is ongelooflijk hoe zovelen vanaf het allereerste begin hebben meegeleefd met onze bengels.

Het is een paar weken terug nog even heel spannend geweest of alles wel door zou kunnen gaan, want vriendin Liesbeth, onze vluchtbegeleider, kwam door een ongelukkige struikeling tijdens een wandelingetje door Skiathos Stad al in het begin van haar vakantie met ernstig gescheurde enkelbanden op krukken terecht. Ik had het me dan ook heel goed kunnen voorstellen als ze meteen terug naar Nederland had gewild – zij het zonder de katten, want die mochten pas vanaf de 25ste vliegen. Maar al na een paar dagen stuurde Liesbeth mij het verlossende berichtje dat ze de vakantie niet ging afbreken en dat alles gewoon bij het oude bleef – behalve dan dat zij nu dus met de kittenbench op schoot in een rolstoel in de aankomsthal van Schiphol zou arriveren om ze aldaar te overhandigen aan Esther en Martin, de twee lieverds uit Den Haag, die de kittens hebben geadopteerd.

Afijn, zo kwam het dan allemaal toch nog goed, en dus vertrok ik gisterochtend om vijf uur met de kittens op de achterbank per taxi naar de luchthaven van  Thessaloniki, waar ik de kittens samen met Liesbeth en haar man Christos op het vliegtuig heb gezet. Uitgebreid beschrijven doe ik de dag dus verder niet, maar hieronder volgt wel de mail die ik vanmorgen naar Esther heb gestuurd. Gewoon omdat daarin alles staat wat ik eigenlijk ook in mijn column wil zeggen… 🙂

Lieve Esther,

Wat een zenuwendag was het gisteren. En wat hebben de jongens alles ongelooflijk goed doorstaan! Dat had ik niet verwacht. Ook hier in de auto waren ze muisstil, ze lagen heerlijk te slapen. Op de luchthaven waren ze heel timide, ze wilden zelfs geen flesje. Het leek echt of ze half in shock waren, en toen moest het ergste, de vliegreis, nog komen. Ik zag ze in gedachten al bij aankomst met gestrekte oortjes door een hartaanval in de bench liggen… Hoe anders is het verlopen!!!

De incheck verliep goed, al duurde dat best lang. Eerst het controleren van de papieren, waarmee de incheckdame naar een apart kantoortje verdween. Toen ze eindelijk terugkwam moest de bench even op de bagageband om een bagagelabel te krijgen en toen moesten we weer wachten op een medewerker die ons naar de speciale goederenafgifte ging brengen. Het was zo fijn dat Christos erbij was, want die spreekt vloeiend Grieks. Ik had al die moeilijke woorden vast niet zo goed begrepen. Wij zijn dus samen met de katjes en de medewerker naar beneden gegaan voor de afgifte aldaar. We mochten kiezen om de kittens eruit te halen en ermee door het poortje te lopen of ze in de bench te laten en net als de handbagage op de band door de scan te laten gaan. We hebben voor dat laatste gekozen, stel je voor dat ze zouden ontsnappen. En dat wegglijden in de scantunnel… was dus het laatste wat ik van ze heb gezien.

We hebben eigenlijk een soort van ‘mazzel’ gehad dat Liesbeth zowel hier als bij aankomst assistentie kreeg, want nu ging het wel makkelijker dan normaal. Ze werd meteen vooraan naar de incheckbalie gereden, hoefde niet in de rij! En als ik het zo las dan ging het op Schiphol ook supersnel! Die foto van jou bij aankomst, die nieuwsgierige koppies in de bench…. pfff, wie had dat kunnen denken? Ik niet. Iemand schreef ergens in de reacties dat ze zo zelfverzekerd bij jou thuis uit de bench stapten en dat raakte me echt. Dat ik ze zo ‘sterk’ heb gemaakt kan ik nauwelijks geloven. Het zijn beslist geen angstige zielepietjes geworden, integendeel. En dat is gezien alles wat ze hebben meegemaakt toch eigenlijk inderdaad wel een beetje een ongelooflijke prestatie, zoals iedereen steeds zegt… 😉

Wat ik nu voel, vraag je. Dat is makkelijk te beantwoorden. Ik voel dat ze bij jullie thuishoren! Helemaal en absoluut! Maar dat gevoel had ik al vanaf het moment dat ik jouw eerste mailtje kreeg. Die eerste foto-impressies van de kids bij jullie thuis zijn zo heerlijk om te zien. En ik ben zooooo  verschrikkelijk blij dat ze nu de hele dag mogen rondhuppen en alle dingen kunnen doen die een kat behoort te doen! Het ging me zo aan het hart dat ik ze steeds moest ‘opsluiten’. Dat Norbert meteen boven op de balk zat… niet te geloven. Corwyn is eigenlijk de klimmer, Norbert donderde hier overal van af, de schat 🤣 En die gejatte knoflookgarnaal… prachtig. Alles wat eetbaar is, is niet veilig voor hem. En  Corwyn… ja, die doet waar hij zin in heeft. Maar hij is wel veel slimmer en vooral sneller dan Norbert 😂

Het is raar dat ze er niet meer zijn. Ik loop nog steeds te kijken naar de ren om te checken wat ze daar uitspoken, of de zon er al in schijnt en of de parasols uit moeten… Het went snel hoor, en dat constante alert zijn ben ik vast heel snel kwijt, zeker weten. Mijn taak zit erop, nu mogen jullie en jullie andere katten het over gaan nemen! Jullie liefde straalt nu al van de foto’s af, wat kan ik me nog meer wensen voor mijn kanjertjes? Ik wens ze een heel lang, heel mooi leven toe bij jullie, en ik kijk  vanaf een afstandje breed glimlachend en supertrots mee! De Corona Kids was een project van velen, het is ongelooflijk hoe iedereen meegeleefd en meegeholpen heeft om ze een mooie toekomst te geven. Zonder al die lieve mensen, zonder Liesbeth en Christos, maar vooral zonder JULLIE was me dat nooit gelukt. Dat zoveel mensen zoveel liefde hebben getoond voor drie ter dood veroordeelde kittens vind ik nog steeds een wonder. En dat ik aan de wieg van dat wonder heb mogen staan… hm, ja, oké, dat is toch eigenlijk wel een klein beetje bijzonder 😜

Zo, en nu ga ik heerlijk bijkomen van alles, ik was doodmoe gisteren! Zulke dagen, nee, zulke maanden wil ik niet al te vaak meer meemaken! Ik kijk uit naar alle foto’s en berichtjes. Geniet maar lekker van mijn twee kleutertjes, ik ben jullie onwijs dankbaar dat jullie juist hén wilden hebben. Ze hadden echt, zeker weten, geen mooier plekje kunnen krijgen!!! 🥰❤😘

Dikke kus en knuffels,

Wilma

NB. De avonturen van Norbert en Corwyn in Nederland zijn te volgen via de Facebook-pagina:

De Corona’s, over twee gedumpte Griekse kittens.