Never a dull moment

Wat een afschuwelijke tijd heeft Griekenland deze zomer toch achter de rug! Maandenlang gingen we gebukt onder een langdurige extreme hittegolf, biddend en hopend dat er geen brand zou uitbreken. Natuurlijk gebeurde dat wel, en ik denk dat iedereen de beelden van de heftige bosbranden rond Athene, maar vooral op Evia wel heeft gezien. Uitgeputte, wanhopige mensen die met gevaar voor eigen leven hun bezittingen probeerden te beschermen tegen het nietsontziende vuur. Een verloren strijd was het, want al jaren wordt er vanuit de staat flink bezuinigd op materieel en mensen. Aan bosbrandpreventie wordt ondanks de jaarlijkse beloftes niets gedaan, en het resultaat hebben we dit jaar dus allemaal kunnen zien. Dat er op Noord-Evia nog huizen behouden zijn, is vooral te danken aan de lokale bevolking, van wie velen de evacuatie-oproepen negeerden, om met man en macht te proberen die branden dan zelf maar te blussen.

De brand op Evia was vanaf ons dorpje duidelijk te zien. Het eiland ligt aan de overkant van ‘onze’ Pagasitische Golf, en de rookwolken hebben dagenlang boven ons dorp gehangen. Letterlijk heel benauwend, maar ook behoorlijk angstaanjagend. De temperaturen wilden maar niet zakken en de wind stak steeds vaker op, waardoor ook hier op Pilion de dreiging van een bosbrand heel groot was. Gelukkig was daar toen eindelijk die ene, zo lang ontbeerde grote regen- en onweersbui. Niet zo heftig als in het noorden, waar meteen weer overstromingen waren door extreme regen, maar net genoeg om alles even op te frissen en de temperatuur te laten zakken tot rond de dertig. Nog altijd warm, al voelde het na de bijna veertig die we gewend waren heerlijk koel aan.

In die dagen keerde het gewone zomerleven weer enigszins terug. Het was nog steeds ‘bouwvak’ voor veel Grieken, dus de terrasjes en de stranden zaten gezellig vol. Zelfs ik had weer energie om een paar keer naar Volos te gaan, waar ik een hernieuwde poging ondernam om mijn sinds april verlopen rijbewijs niet per december, maar per onmiddellijke ingang te laten verlengen. Het is bijna gelukt. In eerste instantie leek het voorspoedig te gaan, tot ik de twee verplichte medische testen moest gaan afleggen. Vanwege de bouwvak waren alle dokters… met vakantie! Ja echt! Na de vakantie kon ik het opnieuw proberen. Ook dat is inmiddels gebeurd, alle benodigde papieren liggen nu bij de juiste instantie, maar zoals het er nu uitziet, zal het nog minstens drie weken duren voordat de medewerkers aldaar erin slagen om aan de hand van de gegevens op die formulieren een geldig rijbewijs voor mij te fabriceren. Zeer frustrerend, en ‘erger u niet, verbaas u slechts…’ is dan ook wat ik de afgelopen tijd regelmatig heb gepreveld.

Iets heel anders prevelde ik echter vorige week, tijdens een totaal onverwachte regen- en onweersbui die aan het eind van de donderdagmiddag ineens over ons heen trok. In eerste instantie liep ik nog jubelend buiten te filmen, genietend van de verfrissende waterdruppels op mijn gezicht en de verkoelende wind waarmee de bui gepaard ging. Maar binnen een paar minuten wakkerde die wind aan tot storm en ineens bungelde onze metershoge antennemast in tweeën geknikt ergens boven onze satellietschotel in de lucht. De kans dat de mast daarop zou vallen was levensgroot aanwezig, net als het gevaar dat dan ook de telefoonkabel meegesleurd zou worden. Alle hens aan dek dus, er was geen moment te verliezen, want op dat soort ellende zit niemand te wachten, en wij al helemaal niet.

Gezien dat gevaarlijke bungelen moest die antenne zo snel mogelijk ofwel naar beneden gehaald ofwel weer rechtop gezet worden. En dat alles in een heftige storm met regen die met bakken uit de hemel kwam. Vraag me niet hoe, maar het is ons gelukt om na het losdraaien van een aantal bouten de mast heel voorzichtig een paar meter te laten zakken, zodat de knik zich niet meer boven de tuinmuur bevond, maar eronder. Vervolgens wist manlief de touwen waarmee de mast vastzat ondanks de wind te pakken te krijgen en opnieuw vast te maken, waardoor het hele gevaarte zomaar ineens weer fier overeind stond. Ik blijf het ongelooflijk vinden wat die man van mij allemaal kan, want echt, dit was beslist geen kattenpis-klus, als ik het zo mag uitdrukken. Tegen de tijd dat we het allemaal voor elkaar hadden, waren wij doornat, maar de storm was voorbij, het zonnetje scheen weer volop en de buurman hervatte vrolijk zijn door het noodweer heel even gestopte gefluit. Hoe heftig de bui was geweest, zagen we later op de beelden uit onder andere Kala Nera, waar een heuse tornado over het strand was geraasd. Strandbedden en -parasols lagen her en der verspreid en twee boten die vóór de plotselinge storm nog keurig aan hun boei hadden liggen dobberen, konden erna door hun respectievelijke eigenaren op het strand opgehaald worden.

Op dit moment is alles weer aardig terug bij het oude. De bedden en parasols staan weer op hun plek, en met temperaturen nog steeds oplopend naar de negenentwintig, dertig graden, wordt daar dankbaar gebruik van gemaakt door de toeristen die hier nog volop kunnen genieten van een mooie nazomer. Dat hoop ik de komende tijd zelf ook te gaan doen, want onze zoon en zijn vriendin zullen morgen bij ons arriveren voor een heerlijke twaalfdaagse vakantie. Ik heb de zakdoeken voor de gelukstranen al klaarliggen, want dat ik het bij het weerzien niet droog houd, is wel zeker. Twee jaar geleden is het dat we elkaar voor het laatst hebben kunnen omhelzen, dan mag je als moeder wel een paar traantjes storten, nietwaar? Maar daarna gaan we heerlijk kletsen, lachen en vooral genieten van elkaars nabijheid. We maken er een mooie gezinsvakantie van, inclusief leuke tripjes natuurlijk, die ongetwijfeld heel wat avonturen zullen opleveren. Maar dat leest u de volgende keer dan wel weer… 😉

♥♥♥♥♥

 

 

Mijlpaaltje

En toen was het alweer 1 april. Voor mij toch wel een beetje een mijlpaaldag, want – geen grap – vandaag gaat officieel mijn (privé)pensioentje in. Dat heb ik toch maar mooi gehaald! Op de AOW moet ik nog even wachten tot november 2022, en dat valt me alles mee. Ik had namelijk gerekend op het jaar dat ik 67 zou worden, dus die zes maanden eerder is een leuke verrassing. Om dit soort mijlpalen in je leven soepel te laten verlopen, is er vooraf veel geregel en papierwerk nodig, zeker als je in het buitenland woont. Gelukkig had ik al ervaring opgedaan met de papierwinkel van manlief, een aantal jaren geleden. Vergeleken bij toen was het nu een fluitje van een cent. Het digitaal insturen van antwoordformulieren wordt inmiddels algemeen geaccepteerd, en dat maakt het voor ons expats een stuk eenvoudiger.

Dat de digitale communicatie vergeleken bij een aantal jaren geleden een enorme vlucht heeft genomen is ook een grote hulp bij de afhandeling van het overlijden van mijn zus. Zo was ik via de whatsapp van mijn andere zus ‘gewoon’ aanwezig bij het bezoek aan de notaris en konden de verplichte handtekeningen via scannen en uploaden op de juiste plekken terechtkomen. Ook was ik erbij toen de makelaar kwam om het prachtige huis te bezichtigen dat we zeer binnenkort op Funda gaan plaatsen. Een insider tip dus (!) voor als je op zoek bent naar een vrijstaande, prima onderhouden karakteristieke woning aan de rand van het mooie natuurgebied van Westerwolde, het ‘drielandenpunt’ van Groningen, Drenthe en Duitsland. Een perfect plekje voor wie de Randstad wil ontvluchten na een leven lang hard gewerkt te hebben, want genieten kun je er volop, dat heb ik in de afgelopen jaren zelf kunnen ervaren tijdens mijn logeerpartijen bij zus. Hou dat Funda of mijn FB de komende tijd dus goed in de gaten als je geïnteresseerd bent, of stuur me een privéberichtje, dan vertel ik je er meer over.

En nu ik toch in de promo-modus zit ook nog even dit: vorige week is mijn derde Dubbelroman verschenen, met als titel Zonnige Liefde. Daarin vind je de eerder gepubliceerde romans Onder de Griekse Zon en Dans der Liefde. De eerste speelt zich af in mijn geliefde Pilion, de tweede in mijn bijna net zo geliefde Ierland. Heb je ze nog niet gelezen, dan is nu je kans. Voorlopig alleen als e-boek, en gratis te lezen via o.a. je abonnement op Kobo en Storytel. En niet te vergeten: ook bij de Online Bibliotheek, waar het volgens een berichtje van mijn uitgever in een paar dagen tijd al meer dan 1000x was gedownload. Dat zijn leuke aantallen voor een zojuist gepensioneerde schrijfster! Nou ja, van dat met pensioen gaan komt voorlopig nog niks terecht, hoor. Daarvoor zitten er nog te veel verhalen in mijn hoofd die geschreven moeten worden. Zoals het verhaal van Adèle, die momenteel veel van mijn aandacht opeist met haar avonturen in Cornwall.

Helaas verloopt haar ‘Droom van de Zon’ niet zo zonnig als we beiden hoopten. Eigenlijk begint het wel een beetje op een nachtmerrie te lijken door een aantal op het laatste moment afgezegde kamerboekingen in haar net gerenoveerde herberg De Rode Kater. Wat Adèle nog niet in de gaten heeft, is dat die tegenspoed alles te maken heeft met een Big Black Beast (oftewel een Groot Zwart Beest) dat al eeuwenlang de nabijgelegen Moors onveilig maakt. Ik denk zelf dat er een rode kater voor nodig is om een en ander op te lossen, maar Adèle is jammer genoeg geen fan van katten. Ook niet van mannen, trouwens. Wat toch lastig is als je de hoofdpersoon in een liefdesroman bent en een rode kater nodig hebt om je droom werkelijkheid te laten worden. Veel lastiger nog is het natuurlijk voor de schrijfster die het verhaal op papier moet zetten en ondertussen allerlei andere bezigheden heeft zoals haar pensioentje regelen en een huis verkopen. Om het nog maar niet te hebben over de ‘gewone’ lastige dingen in mijn dagelijks leven tijdens de nog altijd voortdurende strenge lockdown.

Zo waren er in de afgelopen maand maar liefst drie noodzakelijke bezoekjes nodig aan Volos. Mijn rug speelde na de voorjaarsschoonmaak in de tuin ineens weer op, zodat de chiropractor eraan te pas moest komen om een paar eigenwijze wervels weer op de juiste plaats te zetten. En er stond nog steeds een jaarlijkse check-up afspraak bij de cardioloog, die behalve haar eigen onderzoeken ook graag wilde weten hoe het met mijn aderen gesteld is. Wat betekent dat er ook nog een bezoekje aan een laboratorium en het Radiologisch Centrum afgelegd moest worden. Het eerste is al gelukt, het tweede kon niet eerder dan over veertien dagen, dus dat houd ik nog tegoed. Maar… mijn hart zit gelukkig nog steeds op de juiste plaats en functioneert ‘véry nice!’ voor mijn vijfenzestig jaren, zei de cardioloog. Ik heb dus goede hoop dat de overige testen ook positief zullen uitvallen. Het lastige van dit soort bezoekjes in corona-tijd is voor mij vooral het transport, want de busverbindingen naar Volos zijn momenteel nog minimaler dan ze al waren en totaal onbetrouwbaar, nog afgezien van de opeengepakte passagiers in de weinige bussen die nog wel rijden. Gelukkig is er dan altijd nog de dorpstaxi van Kostas en zijn zoon Dimitri uit Kala Nera, die me met alle liefde heen en terug naar Volos brengen. Behalve een veilige rit levert dat ook meteen de laatste nieuwtjes op, dus ik ben weer helemaal op de hoogte van wat er in de afgelopen tijden allemaal in onze omgeving heeft afgespeeld.

Al met al kan ik de komende zomer met een gezond kloppend hart tegemoet zien, iets wat ik ook jullie van harte toewens. Blijf gezond, houd afstand, keep safe! Hopelijk zien we elkaar dan heel binnenkort weer terug, hier of in Nederland. En om de wachttijd iets korter te maken, hier alvast een zonnige virtuele groet uit ons mooie Pilion… 😉

♥♥♥♥♥

 

 

 

 

 

Sneeuw in Pilion

Ze hadden het voorspeld, de weermannen, maar toch was het even flink schrikken, afgelopen maandag bij het wakker worden. Bijna dertig centimeter sneeuw lag er in onze tuin aan de kust, wat niet vaak voorkomt. Boven in de bergen is het normaal, daar ligt rustig een meter of twee, drie in de winter, maar hier… Ik denk dat we het in de afgelopen zestien jaar hooguit zo’n drie of vier keer hebben meegemaakt. Het grootste probleem van zo’n heftige sneeuwval en ijzige kou is natuurlijk dat alles hier ingesteld is op mooi weer. Huizen zijn niet of nauwelijks geïsoleerd, preventief zout strooien zit niet in het systeem van de doorsnee Griek, en hun oplossing om het bevriezen van de waterleiding te voorkomen is meestal een kwestie van ’s nachts de kraan openzetten zodat het blijft stromen. Tel daarbij dat de stroomvoorziening het op cruciale momenten vaak laat afweten, dat mensen in huizen met centrale verwarming en elektrische fornuizen daardoor koud en hongerig worden, en het drama ontvouwt zich. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de infrastructuur in het land. Zo was de belangrijke snelweg van Lamia naar Athene vanaf zondag al niet meer begaanbaar vanwege de sneeuwval, een afsluiting die meerdere dagen heeft geduurd. De gure en stormachtige wind gooide er nog een schepje bovenop met omvallende bomen en afgebroken takken en heeft – om het even dichter bij huis te houden – in het zuiden van Pilion voor veel schade gezorgd aan onder andere de olijfgaarden.

Kortom, behoorlijk schrikken allemaal. Met onze Nederlandse roots nog steeds sterk in ons aanwezig had manlief een aantal winters geleden gelukkig al een grote zak strooizout ingeslagen. Daar is trouwens het hele jaar door gemakkelijk aan te komen, want dat zout wordt hier volop gebruikt om de olijven in te maken. Zijn vooruitziende blik kwam nu goed van pas, want in no-time hadden we prima looppaadjes over het terras en naar het tuinhek gecreëerd. Bomen en planten waren naar aanleiding van het weerbericht een paar dagen eerder al ingepakt, net als de waterleidingen buitenshuis. Een uitkomst, dat bubbeltjesplastic! Zondagavond al lag er een flinke laag sneeuw op onze bomen, dus die hebben we er rond middernacht nog met een bezem af geschud om brekende takken te voorkomen. In het zonnezeil boven de patio hadden we echter geen erg gehad, dus dat hebben we toen ook maar meteen weggehaald. Helaas stond ik er net onder toen het touwtje in manliefs handen afbrak en kreeg ik een groot deel van de in het zeil verzamelde sneeuw over me heen. Na de eerste schrik veroorzaakte dat een flinke schaterbui, want ondanks de nattigheid die via mijn kraag naar binnen gleed, zag ik de humor van een middernachtelijke sneeuwdouche in Greece toch nog wel in.

De volgende morgen werden we dus wakker in een witte, maar zeer koude en stormachtige wereld. Al vóór mijn ontbijtkoffie stond ik sneeuw te schuiven en zitkussens af te slaan, want door de wind was dat witte spul zelfs tot onder onze overkapping terechtgekomen. Het was een raar begin van wat voor mij toch al een moeilijke dag zou worden. Mijn zus Annemarie was namelijk de week ervoor overleden en werd op diezelfde maandagochtend in Vlaardingen begraven. Haar overlijden kwam niet onverwacht, ze was al tweeënhalf jaar ziek, maar door alle Covid-perikelen heb ik haar sinds mei 2019 niet meer kunnen bezoeken. Ook in die laatste dagen kon ik er niet fysiek voor haar zijn, en dat betekende dat alles neerkwam op mijn jongste zus, iets wat mede vanwege de extreme weersomstandigheden die datzelfde weekend Nederland teisterden niet meeviel. Dankzij beeldbellen kon ik in die laatste dagen toch nog een paar keer aan het bed van mijn zus zitten, iets waar ik heel dankbaar voor ben. Ook de begrafenisplechtigheid, op die bewuste sneeuwmaandag, heb ik via streaming mee kunnen beleven en dat alles helpt om het verlies een plekje te kunnen geven. Net als de vele en lieve steunbetuigingen die ik via Facebook en privéberichten letterlijk uit de hele wereld heb mogen ontvangen. Ze gaven warmte en zeer zeker ook een gouden randje aan een koude, moeilijke dag in het op zo’n moment toch wel heel verre Griekenland.

Inmiddels zijn we alweer bijna een week verder. De sneeuw is gesmolten, hier en in Nederland. De voorjaarsbloemen doen hun uiterste best om ons te laten weten dat het voorjaar er toch echt aankomt. Wat het ons gaat brengen weten we niet. De wereld is nog steeds in de ban van Covid, de aversie tegen lockdowns en avondklokken wordt met de dag groter, en de onrust is overal om ons heen aanwezig. Even heb ik hoop gehad dat mijn 1e vaccinatie eerder zou plaatsvinden dan verwacht, want dankzij AstraZeneca wordt de leeftijdsgroep 60-64 jaar nu al gevaccineerd. En laat ik daar nou nog net in vallen met mijn 64 jaar en tien maanden. Ik ben immers pas in april jarig! Maar die vlieger ging dus niet op, want wat blijkt? Hier in Griekenland ben ik al vanaf 1 januari van dit jaar 65, ongeacht in welke maand ik geboren ben. Dat was dus even een tegenvaller. Een troostrijke gedachte is wel dat ik gelukkig niet op 31 december 1956 ben geboren. Dat zou pas echt sneu zijn geweest, want dan ben je volgens je eigen kalender het hele jaar 2021 nog 64, maar krijg je je prik niet omdat de Grieken vinden dat je al een jaar lang 65 bent! Rare jongens zijn het, ik heb het al vaker gezegd.

Mijn lockdown leven gaat voorlopig dus nog gewoon door. Naar Volos gaan – lees: kappersbezoek! – zit er nog steeds niet in, maar ik bevind me nu al zo lang achter de geraniums dat ik mijn inmiddels tot over mijn schouders vallende corona-haar maar gewoon laat doen wat het zelf wil. Er zijn ergere dingen in het leven dan een uitgezakt kapsel, nietwaar? Bovendien heb ik op dit moment alle uren van de week nodig om mijn nieuwe roman af te schrijven. Daar heb ik in de afgelopen woelige weken niet altijd de juiste concentratie voor kunnen opbrengen, wat gezien alle privégebeurtenissen natuurlijk heel logisch is. Over zes weken moet ik het manuscript inleveren, en ik weet nu al dat dat nog een flinke klus gaat worden. Maar ondanks die tijdsdruk ben ik toch ook wel blij dat ik me de komende weken legaal kan onderdompelen in een fictieve realiteit. Even mentaal weg uit de werkelijkheid geeft ongetwijfeld eenzelfde energieboost als die al zo lang ontbeerde vakantie. Anderhalve maand lang heb ik namelijk een goed excuus om alle dagelijkse ellende gewoon opzij te schuiven door samen met mijn hoofdpersonen heerlijk ontspannen door Cornwall te zwerven. En daarna… Ach, daarna is ongetwijfeld de groep – tegen die tijd zeer langharige – 65-70-jarigen aan de beurt om eindelijk hun welverdiende dosis ‘einde geraniumtijdperk’ te ontvangen. Een heerlijk vooruitzicht… 😉

♥♥♥♥♥

Schotels

Wat doe je als je al bijna een jaar niemand anders over de vloer krijgt dan je hulp in de huishouding, als zich buiten de deur begeven maar mondjesmaat is toegestaan, en als klap op de vuurpijl de BBC ook nog eens is weggevallen uit je antennetelevisiezender-aanbod? Precies, dan koop je dus een tv-schotel.

“O, o, dat wordt zappen. Héél véel zappen…” verzuchtte ik zojuist, toen manlief uit Volos terugkwam met behalve de boodschappen ook het nieuws dat er woensdag een schotel wordt geïnstalleerd en dat we dan wel 400 kanalen kunnen krijgen. Voor de goede orde, we hadden in gezamenlijk overleg besloten om zo’n ding aan te schaffen, hoor, dus deze schotel kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Wij kijken namelijk voornamelijk naar BBCworld als we tv kijken en juist die zender was de afgelopen dagen van het scherm verdwenen. Heel vervelend, want als je een beetje op de hoogte wilt blijven van het wereldnieuws, dan heb je aan de Griekse tv-zenders helemaal niets. De nieuwsuitzendingen gaan voor 98% over binnenlandse aangelegenheden, waarvan door de nieuwslezers op een dusdanige manier verslag wordt gedaan dat je denkt dat er een machinegeweer op dubbele snelheid wordt afgeschoten. Van de overgebleven 2% items wordt er 1,5% aan Russisch nieuws besteed en de rest van de wereld mag het met dat laatste halve procentje doen. Niet echt onze ‘cup of tea’ dus, want wij zijn nog steeds meer geïnteresseerd in het wereldnieuws dan in bijvoorbeeld het nieuws dat er in de afgelopen jaren te weinig geld is besteed aan het renoveren van de Griekse wegen. Daar hebben we geen journaal voor nodig, dat weten we al. We hoeven alleen maar op de brommer naar drie dorpen verderop te rijden, dan zitten je nieren al in je keel.

Het overige aanbod op de Griekse televisiezenders die we via onze antenne van de nationale providers DIGEA en ERT doorkrijgen, bestaat voor een zeer groot deel uit Griekse muziekprogramma’s. Daarin treden voornamelijk zangeressen op die eruitzien alsof ze zo van de Amsterdamse walletjes vandaan komen en zangers met zulke afgeknepen stemmen dat ik me altijd bezorgd afvraag waarom ze in vredesnaam niet een grotere maat broek kopen. Dat zingt volgens mij een stuk makkelijker. O, en dan hebben we ook nog een kanaal waarop een meneer de hele dag door allerlei producten zit aan te prijzen waarvoor je dan een telefoonnummer kunt bellen om er stante pede de eigenaar van te worden. En oké, eerlijk is eerlijk, er zijn ook een aantal dagelijkse soaps die je kunt volgen, maar die hebben meestal een dusdanig hoog John Lanting-hihihaha-gehalte dat ik dat enigszins zonde van mijn tijd vind. In het weekend is er ook weleens een goeie Engelstalige film te vinden, niet nagesynchroniseerd en dus met ondertiteling, maar aangezien we diezelfde films ook kunnen downloaden of via Netflix kunnen kijken zónder minimaal vier reclameblokken van tien minuten… Afijn, u snapt het al wel, wat ons betreft is er niets op die Griekse tv wat ons interesseert.

We hadden al eens vaker over zo’n schotel gesproken, manlief en ik. Het komt namelijk regelmatig voor dat onze internationale freesat kanalen zoals BBCworld en Deutsche Welle uitvallen vanwege slechte weersomstandigheden. Is er een flink regenfront in de buurt of in de zomer een fikse onweersbui, dan kun je er iets om verwedden dat onze geliefde BBC samen met de andere freesats uit de lucht is. Meestal zijn ze vrij snel weer terug, maar we hebben al eens eerder een paar dagen zonder gezeten. Manlief houdt daar niet van. Die wil graag de regie houden over zijn eigen televisiekanaalkeuzes, en dat heb je niet als je via je antenne en dus de nationale provider kijkt. Mij maakt het allemaal niet zoveel uit. Televisiekijken doe ik behalve dat wereldjournaal eigenlijk zelden. We hebben een hele harddisk vol met oude Engelse televisieseries zoals Morse en Midsummer Murders en Miss Marple en Grantchester, en eer je alle seizoenen daarvan opnieuw hebt bekeken ben je zo alweer een jaar verder. Voor de afwisseling voldoet Netflix uitstekend en al wat ik verder nog wil zien, staat wel ergens op internet bij uitzending gemist of YouTube. Dus zo’n schotel is voor mij niet echt een prioriteit. Zeg nou zelf, wat moet een mens in vredesnaam met vierhonderd kanalen? Zappen, volgens mij, want net als het gras bij de buurman is er natuurlijk altijd wel een kanaal dat misschien nog veel interessanter is dan het kanaal waar je op dat moment naar zit te kijken. Manlief denkt daar heel anders over. Het gaat hem om de stabiliteit van BBCworld en die andere kanalen zijn alleen maar leuk meegenomen, heeft hij mij verzekerd.

Ik moet het allemaal nog zien, maar vooruit, mannen en hun gadgets, daar weten wij vrouwen alles van. Mannen hebben gewoon een andere relatie met televisies dan wij. Dat zie je toch ook al terug in het beheer over de afstandbediening, of ben ik de enige vrouw die daar zelden aan mag komen? Of liever gezegd, ik mág er wel aankomen, maar als ik dan zit te prutsen omdat ik het niet iedere dag doe en sinds de komst van de smart-tv iets meer tijd nodig heb om al die knopjes te begrijpen, dan wordt het ding alweer uit mijn handen gerukt omdat ik ‘er zo lang over doe’. Niet dat ik dat erg vind, hoor. Mijn kwaliteiten liggen op andere gebieden dan vlotjes afstandsbedieningen hanteren. Ieder zijn eigen ding, toch? Manlief heeft bijvoorbeeld altijd ruzie met Word, en daar kan ik dan weer mee lezen en schrijven. Zo hebben we allebei onze sterke en zwakke kanten, nietwaar?

Inmiddels hebben we gehoord dat BBCworld via de nationale provider over vier dagen weer op het scherm terug zal zijn. De oorzaak van de verdwijning was een landelijke digitale opschaling 2e fase die dan afgelopen zal zijn. Er zullen ongetwijfeld nog meer opschalingen komen, en zo niet, dan vallen de zenders wel weer uit vanwege slechte weersomstandigheden. Maar wij hebben daar dan geen last meer van. Want dankzij manlief hebben wíj voortaan een schotel… 😉

♥♥♥♥♥

 

Gelukkig Nieuwjaar

Als het even kan, kijken wij op Oudejaarsavond via de BBC naar de traditionele Schotse Hogmanay (Nieuwjaarsfeest) in Edinburgh. Dat deden we al in Nederland, en sinds we hier digitale tv hebben, ook in Griekenland. “Wat zouden we het graag een keer ‘live’ willen meemaken, dit prachtige spektakel,” verzuchten we ieder jaar weer. Het is er nooit van gekomen, en of dat ooit zal gebeuren, betwijfel ik, want eigenlijk zijn we die wens een paar dagen later alweer vergeten. Tot de volgende Hogmanay 😉

Dit jaar gaat de Hogmanay 2020 niet door, de opgelegde wereldwijde restricties geven geen ruimte om het oude jaar massaal uit te zwaaien. Gelukkig hoeven we het niet helemaal zonder ons Schotse Eindejaarsgevoel te doen, want de onderstaande video’s brengen het afscheid van het oude jaar heel mooi in beeld. En hoewel ik lang niet alles versta van de woorden die de beelden begeleiden, voel ik ze wel, rechtstreeks in mijn hart. Het gaat over afscheid nemen van een jaar dat nog heel lang na zal dreunen, wereldwijd en dicht bij huis. Een jaar vol verdriet, frustraties, boosheid en onbegrip… Maar ook een jaar waarin buren elkaar leerden kennen via hun balkons, een jaar waarin ‘negatief’ voor het eerst een positief woord bleek te zijn, een jaar waarin we dankbaar leerden te zijn voor dat wat we wel konden.

Mijn wens voor 2021 is dat we die dankbaarheid voor dat wat er werkelijk toe doet, niet zullen vergeten. Ik hoop oprecht dat we ondanks alle ellende toch iets hebben geleerd van al dat verdriet, van het ongemak, van het besef dat we het leven niet ‘onder controle hebben’. En natuurlijk wens ik met heel mijn hart dat we een beter jaar tegemoet zullen gaan, zodat we elkaar heel binnenkort weer ‘legaal’ mogen omhelzen en vasthouden en knuffelen.

Vanavond om middernacht zal ik proosten op het nieuwe jaar, met een opgeluchte lach dat ik dit jaar gezond mag afsluiten, maar ook met een traan voor alle mensen die veel te vroeg afscheid hebben moeten nemen van dit leven door een virus dat zoveel verwoest heeft. Vanavond om twaalf uur zing ik het Auld Lang Syne uit volle borst, niet hand in hand in een grote kring van familie en vrienden, maar in de warme omhelzing van mijn echtgenoot. En samen verwelkomen we het nieuwe jaar, met licht en hoop in ons hart…

GELUKKIG NIEUWJAAR 

   ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 

HAPPY NEW YEAR

BLIADHNA MHATH UR

♥♥♥