Op deze laatste dag van 2025 waait er hier in ons dorpje een koude, gure wind, en als ik richting zee kijk, zie ik dreigende zwarte wolken die duiden op regen, of misschien zelfs wel op wat natte sneeuw. Geen weertje om buiten te zijn dus. Maar binnen is het goed toeven. De houtkachel brandt op volle toeren, de radio is bezig aan de Final Countdown, de koffie heeft een mooi schuimlaagje en de oliebollen die onze vrienden in Kala Nera hebben gebakken smaken ouderwets lekker. Een mooi begin dus van een dag die toch altijd een beetje weemoedig aanvoelt.
Ik heb inmiddels al heel wat jaarwisselingen meegemaakt, leuke en minder leuke, en ik hoop er natuurlijk nog een flink aantal mee te mogen maken. Dat is immers altijd maar afwachten, zeker naarmate je ouder wordt, en ook zeker iets waar je je ieder nieuw jaar meer bewust van bent. Behalve weemoed is er bij mij dus ook altijd een gevoel van dankbaarheid, omdat ik tot de gelukkigen behoor die het ondanks alles toch maar weer gehaald hebben, dat nieuwe jaar. En dat een beetje weemoedig terugkijken is wat ieder mens doet op zo’n oudejaarsdag, denk ik zo. Ik in ieder geval wel, maar dan het liefst op de leukere gebeurtenissen van de afgelopen twaalf maanden. Zoals de allereerste vakantie van onze kleinzoon bij oma en opa in Pilion. Of het muzikale reisje naar Florina in mei, en de gezellige kooravonden in Chorto. De oude en nieuwe vriendschappen die ook dit jaar weer zorgden voor heerlijke gesprekken, al dan niet op zonnige terrasjes aan zee. Kleine grote dingen, die het leven mooi maken, ook als het niet altijd gaat zoals je eigenlijk zou willen.
Het was een jaar waarin juist die kleine grote dingen voor mij heel belangrijk waren om met de beperkingen van het fysiek ouder worden te leren omgaan. Dat is namelijk een leerproces waar niemand op zit te wachten, en waar niemand je op kan voorbereiden omdat het voor iedereen anders verloopt. Of je het wilt of niet, het gebeurt gewoon. Soms geleidelijk, met een klein pijntje zo hier of daar, soms pats boem, immobiel van de ene dag op de andere. Soms overkomt het jezelf, soms je partner of een lieve vriendin. Het zijn de minder leuke dingen waarmee ieder ouder wordend mens in meer of mindere mate te maken krijgt.
Niet dat ik me echt oud voel, hoor! Ik kan nog steeds staande mijn sokken aan- en uittrekken, en als het aan mij ligt, spring ik volgende maand zo met manlief in de ballenbak van het selfiemuseum in Thessaloniki om een spetterende selfie van ons beiden te maken. Een heerlijk dwaas idee waar ik nu al om kan gieren van het lachen. Manlief niet. Die heeft er helaas zijn absolute veto over uitgesproken, en ik vrees dat ik dat intrigerende selfiemuseum nooit van binnen zal zien. Ik zal dus iets anders moeten verzinnen om het kind in mijn ouder wordende lijf tevreden te stellen tijdens ons toekomstige minitripje naar de grote stad.
Want tripjes maken en reizen plannen geeft energie en houdt je jong. Zo werkt het in ieder geval bij mij wel. En dus gaan we in januari een paar dagen naar Thessaloniki, de maand erop naar Nederland om onze (klein)kinderen uitgebreid te knuffelen, en als de gezondheid het toelaat, ga ik in mei heel misschien met het koor naar Belgrado. M’n koffer krijgt het dus nog druk in 2026. Mooie vooruitzichten zijn het en een goede reden om die gezondheid zo goed mogelijk op peil te houden. Daar komt de vanmorgen ontvangen Pilates Bar vast goed bij van pas. En nee, dat heeft niets met drank te maken, maar alles met een stok waaraan twee elastieken zitten die je om je voeten doet om vervolgens allerlei oefeningen uit te voeren die het lijf soepel en sterk houden. Hoe dat precies moet, weet ik nog niet, maar daar kom ik met hulp van wat YouTube-filmpjes ongetwijfeld achter.
In beweging blijven, dat is dus mijn grote voornemen voor het nieuwe jaar. Dat en volop genieten van iedere dag. Iets wat zo makkelijk lijkt, maar best moeilijk is om te doen. Want kun je nog wel genieten in een wereld die steeds grimmiger en grauwer wordt? Waar dood en verderf de hoofdmoot zijn van wat we zien en horen? Een wereld waarin compleet gestoorde mannen aan de macht zijn en alles tenietdoen wat de weldenkende mensheid in de afgelopen eeuwen heeft opgebouwd? Mág je nog wel genieten in een wereld waar landen elkaar als Neanderthalers te lijf gaan en mensenlevens niets meer waard lijken te zijn?
Ik denk van wel. Sterker nog, ik denk dat zo veel mogelijk blijven genieten van wat je hebt en kunt de enige manier is om in zo’n wereld overeind te blijven. Genieten van het feit dat jíj wel eten op je bord hebt, een kachel die brandt, een huis dat niet plat gebombardeerd is. Maar ook genieten van een strakblauwe lucht, van een vogeltje dat zingt, van een vlinder die van bloem naar bloem vliegt. Genieten dat je nog samen met je man een reisje kunt maken… Kortom, genieten van de kleine dingen in het leven die er nog steeds zijn, ondanks alle ellende en verdriet. Ik denk namelijk dat we dat gewoon verplicht zijn tegenover al diegenen die het leven ook lief hadden, maar er helaas niet meer zijn, om welke reden dan ook.
Al met al hoop ik natuurlijk net als iedereen dat 2026 een jaar zal worden waarin aan het vele oorlogsgeweld een einde komt. Een jaar van opbouw, van licht in de duisternis. Een jaar waarin de mensheid inziet dat je met lief zijn voor elkaar veel meer bereikt dan met haat en nijd. Een jaar waarin het woord verdraagzaamheid in ere wordt hersteld en het woord liefde een hoofdrol speelt. Een oorlog beëindigen ligt niet in onze macht, maar als het om verdraagzaamheid en liefde gaat, kunnen we met zijn allen best een heel eind komen, toch?
Ik wens iedereen een gezellige jaarwisseling en een mooi, liefdevol en vreedzaam 2026 toe!
Καλή Χρονιά! Gelukkig Nieuwjaar!
♥♥♥
Oudejaarsdag vind ik echt zo’n dag van gemengde gevoelens. Aan de ene kant ben ik blij dat het jaar er weer op zit, aan de andere kant voel ik heel sterk de grote onzekerheid over het jaar dat komt. Ik kijk terug op wat geweest is, vraag me af of het nieuwe jaar beter, slechter of net zo goed zal zijn, en omdat niemand daar ook maar iets zinnigs over kan zeggen, neem ik met een lach en een traan gewoon nog maar een hap van mijn oliebol of een slok van mijn wijntje. Nou ja, zo vergaat het mij altijd, voor u kan dat natuurlijk totaal anders zijn. We hebben allemaal onze eigen manier om om te gaan met dit soort dagen en dat is maar goed ook. De wereld zou behoorlijk saai zijn als we allemaal hetzelfde waren, toch?