Ons huishouden is weer een kattenkind rijker. Vorige maand wandelde Iason ons leven binnen. Een klein grijs katertje van nog geen zeven weken oud.
Geen idee waar hij vandaan kwam. Hij stond ineens op de drempel van overbuurvrouws huis, waar ik toevallig net was binnengelopen, en keek me met zijn kleine zwarte kraaloogjes vrolijk aan alsof hij zeggen wilde: ‘Hallo, daar ben ik dan! Ik kom gezellig bij jullie wonen!’ En dat doet hij nu dus ook.
Wij houden van dieren, dat zal duidelijk zijn. Het maakt wonen in een land waar dierenliefde niet vanzelfsprekend is soms best moeilijk. Nu de zomer echt voorbij is, hebben de vakantiegangers hun tijdelijke huizen in de bergen verruild om terug te keren naar hun eigen regio’s – helaas met achterlating van hun viervoetige vakantievriendjes. Het aantal al dan niet zwangere zwerfhonden en –katten dat uit de bergen naar de kustdorpen trekt neemt vanaf oktober dan ook schrikbarend toe. Zoals ieder jaar worden ze min of meer opgevangen door de ‘vaste’ dorpelingen, die hen voorzien van voedselresten of – in het gunstigste geval – af en toe een paar kilo voer bij de supermarkt voor hen halen. De sterken overleven, de rest gaat dood, meestal een handje geholpen door snelle autobestuurders, op alles schietende jagers of – de grootste wreedheid die er is – een dierenhater met een paar kilo strychnine. Een keiharde werkelijkheid, waar je hart van omdraait.
Daarom wil ik u vandaag iets vertellen over Paws Pelion Greece, een vrijwilligersorganisatie die een aantal jaren geleden werd opgericht door een groepje permanent in Zuid-Pilion wonende Engelsen. De stichting telt inmiddels een groot aantal vrijwilligers (waaronder ook een heleboel Griekse dierenliefhebbers!) en doet werkelijk fantastisch werk. Met respect voor de Griekse cultuur – waarin het fenomeen zwerfdieren nu eenmaal een ‘gewoon’ iets is – spannen ze zich in om waar mogelijk deze dieren een beter bestaan te geven. Dankzij Paws Pelion zijn er op ons schiereiland al een heleboel kleine ‘adoptiewondertjes’ tot stand gekomen en kregen totaal verwaarlosde honden en katten een tweede leven, zowel in Griekenland als elders in Europa. Net zo waardevol – of misschien nog wel waardevoller – zijn hun inspanningen om de hier heersende anti-dieren-mentaliteit langzaamaan te veranderen: door voorlichting te geven op scholen, door voedseldonaties te verzorgen in afgelegen dorpen, door het aanbieden van gratis sterilisatieprogramma’s. Grenzeloze bewondering heb ik voor hen, want in een land waar katten en honden bij het gros van de mensen nog niet eens over de huisdrempel mogen komen, valt er echt nog heel wat werk te verzetten.
Paws Pelion heeft in mijn nieuwste roman Verscheurd Verlangen een klein bijrolletje gekregen, maar dat is niet de reden dat ik deze organisatie vandaag in deze column noem. Gisteren hoorde ik namelijk dat in Platania – het dorp waar Paws Pelion destijds is ontstaan – de helft van de kattenpopulatie én een aantal honden in één nacht door vergiftiging om het leven zijn gebracht. Ook is er een hond in een illegale wildklem gevonden, zo dicht bij de huizen dat het een wonder mag heten dat er geen kleine kinderen gewond zijn geraakt. Het trieste bericht raakte me diep, heel diep. Dit is zo verschrikkelijk erg; voor de dieren, voor de vele vrijwilligers, voor de dorpelingen die zo ‘trots’ waren op hun gezonde zwerfdierenbeleid. Dat één idioot met een zak strychnine het prachtige werk van zoveel jaren ongestraft teniet kan doen – de kans dat de dader gepakt wordt is namelijk heel, heel klein – zou niet moeten kunnen, maar helaas is de werkelijkheid anders.
De Engelse Sharon, de onvermoeibare ‘motor’ achter Paws Pelion, is een vrouw die letterlijk dag en nacht klaarstaat om een dier in nood te redden. Uit haar bericht op Facebook spreekt overduidelijk haar wanhoop en verdriet. ‘Ik ben aan het eind van mijn Latijn,’ schrijft ze en ik kan me daar heel goed iets bij voorstellen. Toch hoop ik dat ze de kracht zal vinden om door te gaan, want de zwerfdieren van Pilion hebben haar en haar team zo verschrikkelijk hard nodig. Daarom draag ik deze maand mijn column graag op aan Sharon, in de hoop dat heel veel mensen de weg naar de Paws Pelion-website (klik hier) zullen vinden en haar met donaties en/of praktische hulp zullen overtuigen dat opgeven geen optie is: omdat er op deze wereld nog altijd meer dierenliefhebbers dan dierenhaters zijn!