Het is vakantietijd en dat is duidelijk te merken in ons kleine dorpje aan de zee. Onbekende, veelal schaars geklede mensen, zeulend met parasols en tassen vol met zonnebrandcrème, badlakens en flessen limonade, lopen dagelijks langs ons tuinhek, op weg naar het verkoelende water van de Pagasitische Golf. Geen Zandvoort-achtige toestanden, hoor. Zo erg is het nu ook weer niet. Als er ieder uur gemiddeld vier strandgasten voorbij komen, dan vinden wij het al druk!
Veel tijd om ook van dat verkoelende water te genieten heb ik helaas niet. De laatste hoofdstukken van mijn nieuwe roman Verscheurd Verlangen moeten geschreven worden, en daar ben ik best heel druk mee. Het valt niet mee om de creativiteit op gang te houden bij temperaturen van boven de dertig graden. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ik deze week scènes schrijf waarin mijn hoofdpersonen overdag heerlijk in zee liggen te dompelen of pas ’s avonds na halftien op terrasjes terechtkomen. Een onthullend kijkje in mijn schrijverskeukentje waaruit u natuurlijk niet meteen de conclusie moet trekken dat wanneer ik mijn hoofdpersoon met een mooie man in bed laat duiken… Afijn, u begrijpt me wel.
Vakantietijd, daar had ik het over. Niet alleen in Nederland is de vakantiepiek op z’n hoogst. Hier naderen we de 15e augustus, de dag waarop Maria Hemelvaart gevierd wordt. In de weken ervoor en erna gaat zo ongeveer heel Griekenland met vakantie. Nou ja, behalve natuurlijk de mensen die voor die leuke vakantie moeten zorgen. De tavernes, bars en terrasjes zitten al vol vakantiegangers en die willen uiteraard wel bediend worden. Heen en weer lopen met bladen vol drankjes en eten valt niet mee bij temperaturen van ver boven de dertig graden, en dan heb ik het nog niet eens over de mensen die in de keuken achter het hete fornuis volledig gekleed in de potten en pannen staan te roeren. Wanneer ik daaraan denk, ben ik altijd weer blij dat ik mijn beroep achter de computer kan uitoefenen, in een kamertje uit de zon met de ventilator op twee. Want als ik het echt heel erg warm heb, trek ik gewoon nog een kledingstuk uit. Dat kan. Niemand die het ziet.
Wekenlang zomer is iets waarnaar je kunt verlangen als je maandenlang winter hebt gehad. Dat weet ik als geen ander. Wekenlang zomer hébben is echter niet altijd zo fijn als je in de winter denkt. Ook dat weet ik inmiddels als geen ander. Dit jaar hebben wij een heerlijke zomer. We hebben namelijk al een paar keer REGEN gehad! En niet zomaar een paar druppeltjes, nee, van die verrukkelijke lekkere kletterbuien waardoor alles blank komt te staan. Zo’n bui waarvan de hele boel lekker opfrist en manlief verheugd zegt: ‘O wat heerlijk, kan ik het sproeien vandaag overslaan!’
Vanmorgen hadden we weer zo’n bui. Ik vond het wel een beetje zielig voor de vroeg opgestane vakantiegangers die zich verheugd hadden op een lekkere luie stranddag, maar als u diep in mijn hart kijkt, mag er morgen absoluut nog eentje vallen. Na de vele dagen van aanhoudende zware warmte is ademhalen in een regenbui letterlijk ‘een verademing’. En niet alleen voor ons, ook onze Ira wist van gekkigheid niet wat ze als eerste zou gaan doen. Tikkertje, verstoppertje, touwtrekken met ‘Fluffie’… Na dagen van ‘in de goot liggen’ – de koelste plek op het heetst van de dag – had ons madammeke dankzij de regen een superleuke ochtend. Inmiddels is de zon al een paar uur geleden doorgebroken. De ventilator draait weer op volle toeren en ik zit puffend achter mijn computer. Met de zonnejurk keurig netjes aan, dat wel, want de temperatuur is dankzij de regenbui nog steeds beneden de dertig graden. Relatief ‘koel’ dus voor 1 augustus…
Misschien gaat er in die laatste hoofdstukken van Verscheurd Verlangen nog wel een flinke regenbui vallen. Zo eentje waarbij het water als een woest kolkende rivier langs de onbegaanbaar geworden kalderimi’s naar beneden stroomt. Zo eentje waarbij je als hoofdpersoon niets anders kunt doen dan vanuit je slaapkamerraam een blik naar buiten werpen. Om je vervolgens om te draaien en zonder enig schuldgevoel het bed weer in te duiken. Het bed waar die mooie man… Afijn, dat leest u dan te zijner tijd wel in het boek 😉