Het gebeurt niet zo vaak, sneeuw aan de kust. Dus daar moet dan absoluut een column over geschreven worden. Klik hier of op de foto om te lezen hoe ik in een wit sprookje wakker werd;-)
Auteur archieven: Wilma
Een nieuw jaar
En toen was het zomaar ineens 1 januari 2015. Waar is de tijd gebleven? Vijftien jaar zijn er inmiddels alweer verstreken sinds het gedenkwaardige millenniumjaar 2000.
Gedenkwaardig niet alleen voor de wereld, maar ook op het persoonlijke vlak, want in dat jaar is mijn vader overleden. Daar moest ik gisteravond, tijdens het wachten op middernacht, toch weer even aan denken. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die bij de wisseling van het ene naar het andere jaar even stilstaat bij de herinneringen aan hen die er niet meer zijn. December is nu eenmaal bij uitstek de maand waarin hun afwezigheid extra wordt gevoeld.
Mijn gedachten gingen verder, naar de familieleden van de MH17 slachtoffers, die in deze toch al zo moeilijke dagen nog eens extra pijnlijk aan hun verdriet werden herinnerd door de recente crash van de Air Asia-vlucht. Langzaam helende wonden die ineens weer opnieuw ruw opengereten werden. Ik dacht ook aan alle mensen die hun land in allerijl hebben moeten ontvluchten omdat een stelletje idioten denkt dat ze anderen met geweld hun denkwijzes kunnen opdringen. Hoe hebben die vluchtelingen het begin van het nieuwe jaar beleefd, opeengepakt in tentenkampen, beroofd van hun bezittingen, huis en haard? Hoe kun je het nieuwe jaar positief tegemoet treden als er geen toekomst is? Al die gedachtes maakten me natuurlijk niet vrolijker, en dan was ik nog niet eens aangekomen bij de wreedheden die sommige mensen zich menen te kunnen veroorloven tegenover de dieren op deze aarde.
Wat me het meest verdrietig maakt, is dat ik aan al die verschrikkelijke dingen zo heel erg weinig kan doen. Ja, ik kan af en toe een woedende kreet laten horen op Facebook, of een wat kritischer column schrijven, maar echt helpen doet dat niet. Ik ben namelijk niet in een positie om de wereld grondig te verbeteren. Daarvoor moet je heel veel macht en nog veel meer geld hebben, twee dingen die in mijn leven totaal ontbreken. En dan nog betwijfel ik of het zou lukken. Volgens mij zit er in de mensheid van oudsher een gen dat het normaal vindt om elkaar af te slachten en alles om ons heen te vernietigen. Is het niet in het echt, dan toch wel door middel van gewelddadige spelletjes op een stom computerscherm.
Ik kan me voorstellen dat u inmiddels ietwat fronsend mijn column aan het lezen bent. Ben ik in het afgelopen jaar die ‘het-glas-is-altijd-halfvol’-instelling – zo karakteristiek voor mijn meeste schrijfsels – kwijtgeraakt? Ben ik terechtgekomen in een zwartgallige burn-out die me in een neerwaartse spiraal meetrekt in de poel van ellende die dagelijks over ons wordt uitgestort? 
Ik kan u geruststellen: het gaat prima met mijn geestelijke – en gelukkig ook fysieke – gesteldheid. Het nieuwe jaar lonkt met nieuwe kansen, nieuwe ervaringen en nieuwe schrijfsels. Ik heb echt zin in 2015, maar mijn romantische, dromerige en soms wat al te optimistische kijk op het leven betekent heus niet dat ik de realiteit van de wereld om ons heen niet zie. Ik kies er echter voor om al die ellende op mijn eigen kleine wijze te lijf te gaan: onder andere door met mijn Grieks getinte feelgood romans een aantal mensen een paar uur leesplezier te bezorgen waardoor ze de misère van het echte leven even kunnen vergeten – en hopelijk doen ze op die manier nieuwe energie op om datzelfde zware leven daarna weer iets positiever tegemoet te treden. Ik verbeter de wereld en begin bij mezelf, zal ik maar zeggen 😉
Nu we het daar toch over hebben: ik denk echt dat dat de enige manier is om die grote, gemene en onrechtvaardige wereld tot een betere wereld te maken. Met vereende krachten. Agnes, een van de vier vriendinnen uit Opnieuw Verbonden verwoordt het als volgt: ‘Weet je, de hele wereld redden kan ik niet. Maar als ieder mens zich nou eens inzet voor dat ene kleine stukje wereld waar hij of zij zich persoonlijk mee verbonden voelt, op wat voor manier dan ook, dan verbeteren we met z’n allen ongemerkt zomaar die hele grote wereld om ons heen.’ Waarschijnlijk heb ik die passage geschreven rond de vorige jaarwisseling. Ik word namelijk altijd heel idealistisch en sentimenteel als er een nieuw jaar in zicht is – iets wat in de loop van het jaar minder en minder wordt. Tot december weer aanbreekt en me herinnert aan de idealen waarmee ik het nieuwe jaar ben begonnen.
Niemand kan voorspellen hoe 2015 eruit zal gaan zien, voor mij, mijn familie, mijn vrienden, voor jullie… maar ik hoop net als altijd dat het een mooi, gezond en gelukkig jaar zal worden voor ieder mens en dier, waar ook op deze wereld.
En als om te benadrukken dat in het leven niets zeker is, wens ik jullie dit keer vanuit een onverwachts en zeldzaam wit Kato Gatzea allemaal een fantastisch nieuw jaar toe 😉
Kala Xristouyena!
Tien jaar geleden besloten wij rond deze tijd om definitief naar Pilion te vertrekken. We hadden geen idee wat ons te wachten stond, waar we terecht zouden komen en hoe het ons verder zou gaan.
Over vier maanden hopen we het tienjarig jubileum van ons Pilion-avontuur te vieren en terugkijkend kan ik jullie zeggen dat we er nooit ook maar één moment spijt van hebben gehad. Het Griekenland van tien jaar geleden is er niet meer. De crisis heeft hier hard toegeslagen, veel harder dan de meeste mensen zich kunnen voorstellen. Een nieuw leven opbouwen in een land dat op alle fronten ineenstort is heel moeilijk en niet voor iedereen weggelegd. Wij hebben geluk gehad. Op de een of andere manier zijn we er tot nu toe nog steeds in geslaagd het hoofd boven water te houden, mede dankzij een aantal lieve mensen die ons door de jaren heen op de moeilijkste momenten met raad en vooral met daad hebben geholpen. Zonder hen zou ons avontuur beslist een heel andere wending hebben gekregen.
We voelen ons heel rijk dat we omringd zijn door zoveel vrienden die met ons meeleven, ons steunen en ons de moeite waard vinden om op vakantie naar Pilion te komen. We hopen dat we nog heel lang van deze heerlijke vriendschappen mogen genieten!
Op het moment dat ik dit schrijf is onze zoon Robin vanuit NL onderweg naar Pilion en we kunnen haast niet wachten om hem in de armen te sluiten. Was ik nog zo gelukkig om in april vierentwintig uur van Robins gezelschap te kunnen genieten, vader en zoon hebben elkaar sinds 2012 niet meer ‘live’ gezien, en dat valt niet mee. Kortom, wij hopen te gaan genieten van een familiekerst zoals we dat tien jaar lang niet meer hebben meegemaakt.
Het is dan ook met een grote glimlach dat ik jullie allemaal een heerlijke kerst en een mooi, gezond en liefdevol 2015 wil toewensen – ook namens man en zoon 😉
Zonnige groet vanuit Pilion,
Wilma & Frits
Tussen Sint en Kerst
December is altijd zo’n heerlijke mijmermaand. Klik hier of op de foto om te lezen hoe ik de decembermaand In Den Vreemde ervaar 😉
Door dik en dun
December is gearriveerd, en daarmee de laatste maand van alweer een jaar dat voorbij is gevlogen. De pepernoten, de gevulde speculaas en de kerstchocoladeballetjes die wij samen met nog veel meer verrassingen vanuit Nederland door mijn vriendin toegestuurd kregen, hebben het helaas niet gehaald tot de juiste feestdagen. Het was heerlijk decadent om me wekenlang dagelijks op al dat traditionele snoepgoed te kunnen storten. Ik kan jullie dan ook uit eigen ervaring vertellen dat pepernoten heel goed samengaan met een glaasje tsipouro!
Nog veel meer Nederlandse lekkernijen hebben de afgelopen tijd mijn tong gestreeld. Mijn Moeder Annie-column uit 2008 won namelijk de hoofdprijs in een schrijfwedstrijd van de FB-groep Nederlanders-in-het-Buitenland. Ik mocht een ruime keuze maken uit het assortiment van de online-supermarkt Holland@Home en dat leverde een pakket nostalgie op waar ik een hele grote stralende glimlach van kreeg. Als mensen mij vragen wat ik op voedselgebied mis uit Nederland, kan ik met de hand op mijn hart verklaren dat ik op dat gebied eigenlijk niets echt mis. Maar een saucijzenbroodje of een lekker pasteitje is heel aantrekkelijk als je dat jaren niet hebt gegeten. Ontbijtkoek, eierkoeken, erwtensoep… het zat allemaal in het pakket. Net als twee hele grote stukken oude brokkelkaas en komijnekaas. Daar waren we vóór de foto al aan begonnen. Ach ja, we zijn en blijven nu eenmaal echte kaaskoppen.
Het scheelt natuurlijk wel dat ik me wat extra kilootjes kan veroorloven. Ik was de afgelopen anderhalf jaar flink wat gewicht kwijtgeraakt, en omdat ik toch al niet zo dik in de kilo’s zat, was dat goed te merken. Gelukkig heb ik er nu weer wat bij gekregen. Niet alleen door de Nederlandse lekkernijen, maar ook door het feit dat ik al bijna drie maanden gestopt ben met roken. Ha, ik denk dat ik zo ongeveer de enige gestopte roker ben die blij is met de daarbij behorende gewichtstoename. Dankzij de zware bronchitisaanval – waardoor ik te ziek was om zelfs maar aan een sigaret te denken – was ik al ‘cold turkey’ gestopt voordat ik er erg in had. En omdat ik er op de een of andere vreemde manier geen enkele moeite mee had – en heb – om niet te roken, ben ik er maar gewoon niet meer aan begonnen. Of het voor altijd is, weet ik niet, maar op dit moment bevalt het me wel om clean te zijn. Met een beetje geluk ga ik 2015 dus rookloos in en daar ben ik nu al trots op.
Er zijn nog meer vooruitzichten die me blij maken. Onze zoon Robin komt met de kerst naar Pilion, wat betekent dat we als gezin voor het eerst in tien jaar een ‘familiekerst’ hebben. Mijn moederhart barst uit de voegen van blijdschap en hoopt van ganser harte dat er niets tussen zal komen. Eerst zien en dan geloven, zeggen we altijd, maar het ticket is in ieder geval geboekt. En… er is deze week nog een ticket geboekt: door mijn vriendin Petra – ja, dezelfde van het hierboven genoemde decemberverrassingspakket. In februari verloopt mijn paspoort,
wat betekent dat ik naar Athene moet om het te verlengen. Op mijn voorzichtige vraag of ze misschien zin had om naar aanleiding daarvan samen met mij een paar dagen in Athene door te brengen, kwam een volmondig ‘Super!’ als antwoord. Zo gaan de dames als het meezit dus straks met z’n tweeën op stap om daar onze vijfenvijftigjarige vriendschap te vieren. En reken maar dat we daarvan gaan genieten!
Het leven valt niet altijd mee. Dat hebben we het afgelopen jaar maar al te goed gemerkt. Aan veel kersttafels zullen er stoelen leeg blijven. Niet alleen die van de MH17 slachtoffers, maar ook die van al die andere overledenen – mensen die minder nationaal nieuws waren, maar om wie door hun dierbaren net zoveel gerouwd wordt. Er zullen veel gezinnen zijn waarin de feeststemming ver te zoeken is – om wat voor reden dan ook. Niets is zeker, dat is weer eens schrijnend duidelijk geworden in de achter ons liggende maanden. Juist daarom is het zo belangrijk om regelmatig even stil te staan en om ons heen te kijken naar de mooie dingen van vandaag. Om te genieten van het hier en nu, om dankbaar te zijn voor alle liefde en vriendschappen die deel uitmaken van ons leven. En zelfs als dat leven op dit moment inktzwart is en alle deuren dicht zijn, weet dan dat er in de toekomst ongetwijfeld ergens wel weer een raampje zal opengaan. Het kan even duren – het kan wel eens héél lang duren – maar het gebeurt. Zeker weten!