Oktober was een woelig maandje. Hadden we in eerste instantie nog te maken met mooi weer, al snel werd duidelijk dat de herfst op komst was. Regen en storm teisterden ons mooie schiereiland en zorgden voor spannende momenten in de kustdorpjes. Ondergelopen straten, tuinen, huizen en op drift geraakte boten… een vertrouwd beeld in deze tijd. Een goede waterhuishouding staat bij de Grieken niet echt boven aan hun prioriteitenlijstje.

Gelukkig is het leed ook weer snel geleden. Dat er na regen zonneschijn komt, maken we hier letterlijk mee, soms meerdere keren per dag. En als de zon doorbreekt, dan is het ook meteen weer warm. Zo warm dat er zelfs nog gezwommen kan worden. Niet door mij, hoor. Ik ben niet zo’n waterliefhebber, en met de bronchitis nog steeds in de longen, was een zwempartij voor mij al helemaal geen optie. Gepicknickt heb ik wel! Halverwege de maand moest ik in het Health Centre in Argalasti een longtest ondergaan. Aangezien wij geen auto hebben, bood een goede vriendin van me aan om me te brengen en omdat het ernaar uitzag dat het mooi weer zou zijn, hadden we bedacht dat we na afloop van de test naar Platania zouden rijden om daar een mooie wandeling te maken. Brood en drinken mee, zodat we onderweg gezellig konden picknicken.

Die ochtend goot het van de regen, maar omdat ik inmiddels wel weet hoe plaatselijk het weer kan zijn, had ik de broodjes gewoon ingepakt. Een vooruitziende blik, want naarmate we het zuiden naderden, knapte het weer op. De test in het Health Centre duurde alleen veel langer dan ik gedacht had. Niet omdat het er zo druk was, maar omdat Dok en ik zoveel te bepraten hadden. Dok – dezelfde arts die me in Kala Nera had geholpen – bleek voor haar afstuderen een specialisatie te hebben gedaan in COPD (Chronische Obstructieve Longziekte) en was dus zeer geïnteresseerd in mijn hijgende longetjes. Na anderhalf uur kwam ik de spreekkamer pas weer uit. Als ik u dan ook nog vertel dat dit consult op een zondag plaatsvond, dan heeft de Griekse gezondheidszorg ondanks alle crisisellende toch ook nog wel positieve kanten.

Het was inmiddels te laat geworden om de hele wandeling te lopen. Die houden we nog tegoed voor over een halfjaar, als ik op herhaling moet voor de longtest. Deze keer hebben we hooguit drie kilometer gelopen voor we op een open plek zijn neergestreken om onze broodjes in het nazomerzonnetje op te peuzelen. Tegen de tijd dat we die ophadden, was het te laat om nog verder te gaan. We hebben de middag dan ook maar als vanouds afgesloten met een tsipourootje op het terras van taverna Trata in Platania voor we weer naar huis zijn gereden.

We hebben die middag geboft met het weer. De weken daarna heeft het regelmatig geregend, en ook al klaarde het in de loop van de dag soms wel weer op, het bleef wisselvallig. De grote vochtigheid maakte het al snel klam in huis, dus hebben we halverwege de maand voor het eerst de houtkachel weer aangestoken om die kilheid te verdrijven. Het heeft wel weer wat om het vuur te ontsteken na al die maanden van buitenleven – hoewel het bij mij altijd een poosje duurt voordat ik het fikkie stoken opnieuw onder de knie heb. Een paar dagen geleden was ik midden in de nacht klaarwakker en omdat ik door die bronchitistoestanden achterloop met mijn werkzaamheden, ben ik er maar opgestaan om een paar uur te werken. Het was een beetje killetjes, ook al gloeide het hout in de kachel nog steeds na. Gelukkig laaide het vuur al vlug weer op, maar helaas… het doofde ook net zo snel. Ik ben zeker een halfuur bezig geweest om het aan de praat te houden, en uiteindelijk heb ik het maar opgegeven, want anders kwam er van werken helemaal niets meer terecht. Een paar uur later echter werd manlief wakker, en natuurlijk informeerde hij verbaasd waarom ik de kachel niet aan had. Ik vertelde van mijn getob, waarop hij mij even hoofdschuddend aankeek, een handvol kleine takjes in de kachel wierp, hier en daar wat pookte – en vervolgens het vuur binnen een paar minuten aan het branden had. Tja, het zal wel een mannending zijn, dat vuurtje stoken.

Uit alle berichten begrijp ik dat het weer in Nederland uitzonderlijk warm is. Aangezien het al november is, kan dat niet zo heel erg lang meer duren, dus ook bij jullie zal binnenkort de kachel weer lekker snorren. Voor wie dan gezellig een paar uurtjes met een boek bij de open haard wil doorbrengen, heb ik nog een mooie herfstaanbieding: de e-bookuitgaves van VLINDERS OP DE VENSTERBANK en OPNIEUW VERBONDEN – respectievelijk deel 3 en 4 van de serie Onder de Griekse zon – kosten rechtstreeks bij mij besteld nu € 2,50 per stuk (ipv € 4,99). Stuur me een kort berichtje via het contactformulier of mijn facebookaccount als je een bestelling wilt plaatsen, en ik stuur je zo snel mogelijk de betaalgegevens door.

Fijne winter allemaal 😉

♥♥♥♥♥