Kerstgedachten

Geplaatst op 23 december 2016 door Wilma — 4 reacties ↓

Kerstmis in Pilion… onze twaalfde alweer. Niet te geloven hoe snel de jaren elkaar opvolgen en hoeveel er in die jaren veranderd is. Je droom achterna gaan is heel leuk, maar dromen hebben nu eenmaal de neiging om anders te verlopen dan je verwacht. Erg is dat niet, je wordt er zelfs een completer mens van: iemand die heeft geleerd dat dromen echt de moeite waard zijn om geleefd te worden, ondanks alle tegenslag die je daarbij op je pad vindt.

Ik kan gelukkig met de hand op mijn hart beweren dat onze persoonlijke tegenslagen bar weinig voorstellen bij de ellende die heel veel andere mensen te verwerken krijgen. Ellende waarmee ook de wereld dit afgelopen jaar weer overspoeld werd. Maar zie… midden in al die ellende staat er ineens een doodziek zesjarig jongetje met zijn vader en twee eurootjes voor het Glazen Huis van Serious Request. ‘Omdat het altijd erger kan,’ zei zijn vader. ‘Omdat Tijn het erg vindt dat er nog zoveel kinderen zijn die de zes jaar niet eens halen.’ En die onthutsende woorden hakten er bij iedereen zodanig in dat heel Nederland op dit moment aan het nagels lakken is, met als gevolg dat de twee eurootjes in een paar dagen tijd zijn uitgegroeid tot meer dan een miljoen.

Stiekem denk ik dat de kleine Tijn gewoon een vermomd kerstengeltje is, gestuurd om in onze grimmige en donkere wereld een wel heel bijzonder lichtje te brengen op een moment dat we dat licht heel erg goed kunnen gebruiken. Want Tijn, zo klein en ziek als hij is, laat ons namelijk precies zien waar het allemaal om draait: dat één simpel gebaar van één iemand letterlijk een wereld van verschil kan maken. Ik hoop met heel mijn hart dat Tijn nooit vergeten wordt. Dat er dankzij hem een heleboel mensen de moed vinden om op hun eigen bescheiden wijze een wereld van verschil te maken voor iemand anders. Door woorden, door daden, hoe klein, hoe nietig, hoe eenvoudig ook. Want diep in ons hart weten we immers best dat die grote boze wereld niet verandert als we verwachten dat ‘die anderen’ het wel voor ons zullen doen. Een betere wereld begint nog altijd bij onszelf.

De wereld zit vol met kanjers als Tijn, die hun eigen kleine lichtje laten schijnen. Dat weet ik, omdat ik er een gewoonte van heb gemaakt om die berichten op mijn facebook-tijdlijn te laten verschijnen. Ik lees bijna dagelijks de verhalen van ‘gewone’ mensen die ergens op de wereld licht brengen in de duisternis. Positieve newsfeed, noem ik dat, en het is een effectief middel tegen de vloedgolf van geweld, van haat en leugens die de media over ons uitstort. Want ik geloof echt dat liefde sterker is dan haat. Ik geloof dat die ene universele droom van vrede op aarde best werkelijkheid kan worden – als we met zijn allen die droom daadwerkelijk achterna gaan, stap voor stap, een voor allen, allen voor een. En ja, die droom zal zeker anders verlopen dan we verwachten. We zullen tegenslagen op ons pad vinden, andere wegen moeten inslaan, onze verwachtingen moeten bijstellen. Maar dat kan. De kleine Tijn laat ons immers op zijn eigen bijzondere manier zien hoe je dat doet?

Rond de kerst zijn we allemaal van goede wil. Dat hoort er ook een beetje bij, nietwaar? De rest van het jaar mag je de wereld plat bombarderen, maar met de kerstdagen probeert ieder oorlogsland zo veel mogelijk een ‘staakt het vuren’ hanteren. Misschien moeten we het maar eens een keertje omdraaien. De rest van het jaar het vuren staken, en als er dan na die twaalf maanden vrede nog steeds oorlogsinteresse is, dan mag er volgend jaar kerst twee dagen weer ‘gevuurd’ worden. Grote kans dat het oppakken van de wapens dan bij iedereen op een laag pitje staat. Misschien moet ik dat idee maar eens aankaarten bij de Verenigde Naties. Wat denken jullie, zou het helpen?

Nee, ik denk ook van niet. Daarvoor is er nog steeds te veel haat op deze wereld. Maar… misschien kunnen we de toekomst toch een beetje mooier maken. Door ons door de kleine Tijn zo te laten inspireren, dat we met zijn allen echt bereid zijn de toekomst een beetje mooier te maken. Zodat Tijn niet alleen een verschil maakt voor Serious Request, maar ook een verschil voor onze manier van om elkaar geven. Want die betere toekomst – die creëren we nog altijd zelf. Zeker weten!

Ik wens jullie hele fijne kerstdagen met heel veel gelakte nagels om je heen 😉

Καλά Χριστούγεννα από την Κάτω Γατζέα!

Kerstballen en moonboots

Geplaatst op 1 december 2016 door Wilma — 10 reacties ↓

Ik ben blij dat het december is. Niet omdat ik gek ben op al die feestdrukte, nee, ik ben blij omdat november dan voorbij is. November is voor mij al mijn hele leven lang een regelrechte ka-uu-tee-maand, excusez le mot. Alle nare, akelige en afschuwelijke dingen gebeuren in die maand. Zelfs onze lieve zestienjarige Drentsche Patrijshond Timber besloot destijds dood te gaan in november. Ik bedoel maar!

Dus ja, ik ben blij dat het weer december is en dat mijn lichaam en geest zich na die ellendige vier novemberweken eindelijk hebben aangepast aan het feit dat de blaadjes zijn gevallen. Nu kunnen we weer met frisse moed op weg naar het eind van het jaar. Voor mijn gevoel heb ik het eind van het vorige jaar nog maar net achter de rug, maar de kalender zegt iets anders. Dat schijnt normaal te zijn als je ouder wordt, heb ik begrepen. Duurde het als kind een eeuwigheid voordat het kerstmis was, als volwassene lijkt het alsof je de ballen pas vorige maand hebt opgeborgen. Bij mij blijven die ballen nog even in de kerstkrat zitten, hoewel we de kerstverlichting buiten al wel hebben branden. Kwestie van de stekker in het stopcontact steken, want de lichtslinger aan de veranda blijft gewoon het hele jaar hangen. Dat hebben we geleerd van de kerstverlichting in Volos. Die blijft ook het hele jaar door boven de straat hangen. Wel zo makkelijk, want als er midden in de zomer onverwachts een groot feest is, dan is alles met een druk op de knop meteen verlicht. Dus wij doen dat tegenwoordig ook zo. We vieren regelmatig zomerse feestjes onder het genot van de aan en uit flitsende kerstverlichting in de tuin. Het verhoogt de feestvreugde en je hoeft dat lange snoer lampjes nooit meer uit de knoop te halen.

Die laatste novemberdag van 2016 bracht ons ook meteen de eerste sneeuw van de winter. Gelukkig niet hier aan de kust – wat van mij ook zo mag blijven – maar wel in de bergen achter ons. Ik vind het altijd heel bijzonder, die eerste glimp van de met basterdsuiker bepoederde toppen achter ons huis. Sneeuw in de bergen betekent regen hier beneden en tijdens het vallen van de vlokken zijn de bergen dan ook gehuld in grote wolken. Maar als die eenmaal openbreken en je die witte koppen op de groene berg ziet… dat is werkelijk een echt ‘ooooh’-moment. Ondanks die bewondering ben ik niet zo dol op sneeuw, zoals u onderhand vast wel bekend is. Natuurlijk weet ik dat er in Chania, een bergdorp dat zo’n 30 kilometer hiervandaan ligt, een ski-centrum is. In de zomer ben ik een aantal keren onder de ski-lift door gereden, dus ik weet heel goed dat het bestaat. Maar in al onze twaalf jaren in Pilion ben ik er in de winter nog nooit geweest. Nu hebben we geen auto en is het dus nogal lastig om er te komen – mijn officiële excuus – maar de voornaamste reden is uiteraard gewoon dat ik een bloedhekel heb aan kou en sneeuw.

En toch… toen ik gisteren zo naar die toppen stond te staren, bedacht ik ineens dat het misschien toch wel leuk zou zijn om deze winter eindelijk eens een uitstapje naar het skigebied te maken. Ik weet dat er in het hoogseizoen een dagelijkse ski-bus rijdt vanaf Volos naar Chania, dus met het transport zou het goed moeten komen. Maar… er is nog een veel groter probleem, bedacht ik toen. Ik heb geen enkele geschikte kledij voor een dergelijk sneeuwuitstapje. Zelfs moonboots of een echt winterjack heb ik niet, want als het koud is hier beneden, blijf ik gewoon binnen. Waarom zou ik op pad gaan bij dat soort temperaturen als het bij de kachel heerlijk warm is?

Ze zeggen dat het Universum voor alles zorgt. Daar moest ik aan denken toen ik gisteravond de nieuwe Lidl-folder in mijn mailbox vond. Want wat is er vanaf 5 december in de aanbieding? Inderdaad: alles wat een nieuweling in de sneeuw nodig heeft op ski-gebied. Ik heb uitgerekend dat ik mezelf voor nog net geen honderd euro geheel in het nieuw kan steken om dat uitstapje naar het ski-gebied warm en comfortabel te maken. En dat bedrag is dus inclusief sneeuwbril, muts, kol, handschoenen en ski-kousen. Nou, daar kun je toch niets van zeggen! Nu zit ik hier dus te dubben of ik mezelf al dan niet zo’n winteroutfit als sinterklaascadeautje ga geven. Al zou dat uitstapje er nooit van komen, dan nog is een lekker warm jack, moonboots en een thermobroek geen extreme luxe. De winters hier beneden kunnen ook best koud zijn, en nu het met mijn rug weer lekker gaat, is het natuurlijk wel zaak om ook in die koude maanden in beweging te blijven. Ik weet van mezelf dat ik niet altijd sta te springen om ‘in beweging te komen’, maar met zo’n winterpak heb ik natuurlijk geen enkel excuus meer om mijn (bijna) dagelijkse wandelhalfuurtje níét te maken.

Ja, ik weet het. Dit is weer typisch een redenatie die manlief zou rubriceren onder mijn ‘advocaat voor vuile zaakjes’-pleidooien. Daar ben ik nu eenmaal goed in. Niets mis mee, hoor, want inmiddels hebben die pleidooien wel gezorgd voor een vrolijke woonkamer, een heerlijk lichte slaapkamer en – werk in uitvoering – een gerenoveerde keuken waar we ons zelfs met zijn tweeën tegelijk in kunnen bewegen. Kortom, zo heel erg ‘vuil’ vind ik mijn zaakjes niet. Integendeel, zou ik haast zeggen. En december is toch de maand bij uitstek om jezelf cadeautjes te geven? Nou dan? I rest my case 😉

♥♥♥♥♥

Later

Geplaatst op 1 november 2016 door Wilma — 14 reacties ↓

Leeftijd is toch maar een raar iets. Ben je twintig, dan is zestig stokoud. Heb je die zestig eenmaal bereikt, dan was je gisteren nog twintig, en is iemand van zeventig nog helemaal niet oud. Het zal wel iets ingebouwds zijn dat we het zo ervaren. Een of ander gen dat ervoor zorgt dat we in ons hoofd jong blijven terwijl ons lichaam veroudert. En tegen de tijd dat het verouderende lijf echt aan rust toe is, zo tussen de zestig en vijfenzestig jaar, dan mogen we ons werkzame leven afsluiten om nog vele jaren in alle rust te gaan genieten van een welverdiend pensioen, aangevuld met een AOW van de staat. Nou ja, dat was wat ons beloofd was. Toch?

Zelf ben ik nooit iemand geweest die geloofde in ‘verzorgd van de wieg tot het graf’. Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds heel dankbaar dat ik in een welvaartsstaat geboren en getogen ben, dat ik in vrijheid heb kunnen opgroeien en dat ik dankzij diezelfde welvaart heb kunnen meehelpen aan de groei van een sociaal vangnet voor hen die dat om wat voor reden dan ook nodig hebben. Ik heb dat vangnet alleen nooit gezien als iets wat vanzelfsprekend is voor mijn eigen ‘later’, want jeetje, wie weet nou hoe de wereld er over twintig, veertig, honderd jaar uitziet? We kunnen er een gooi naar doen, maar zeker weten… nee, dat kan niemand.

In dat opzicht is het niet zo verwonderlijk dat ik het hier in Griekenland prima naar mijn zin heb. In een land dat door de eeuwen heen al zoveel diepe dalen heeft gezien, maken de mensen zich allang niet meer druk over later. De dag van vandaag is al moeilijk genoeg om doorheen te komen, en wat ons morgen te wachten staat, weet niemand. Vertrouwen in welke regeringsmaatregel dan ook is al lang geleden opgezegd – als het al ooit bestaan heeft, want het Griekse volk heeft door schade en schande geleerd dat hun land niets anders is dan een speelbal voor incompetente leiders. Van een sociaal vangnet zoals dat in NL al zo lang bestaat, zelfs in de afgeslankte vorm van tegenwoordig, kunnen ze hier alleen maar dromen.

Ik moest daaraan denken toen ik de verontwaardiging over het alweer verhogen van de AOW-leeftijd voorbij zag komen. Als zestiger van nu begrijp ik die verontwaardiging heel goed. Het is belachelijk om te verlangen dat die bijna 65-plussers hun toch al zo lange werkzame leven nog langer moeten voortzetten. Ik heb genoeg vrienden die al op hun vijftiende zijn begonnen met werken. En dan praat ik niet over flexibele werkuren, over parttime baantjes. Nee, ik praat over dag in dag uit acht uur of meer, inclusief de zaterdag, keihard werken, omdat je anders zonder een cent op straat stond. Vrienden die straks 52 jaar en drie maanden gewerkt hebben, waarvan het grootste deel van hun leven bij dezelfde baas, omdat hun ooit beloofd was dat ze na een veertigjarig dienstverband met vervroegd pensioen mochten. Vrienden die uitkeken naar de VUT, ervoor gespaard hadden om dat mogelijk te maken, zodat hun lichaam en geest nog een beetje in conditie zouden zijn als ze konden stoppen met werken. Die vrienden zijn nu voor de zoveelste keer de dupe van alweer een maatregel die niemand begrijpt in een maatschappij die al helemaal niet meer te begrijpen valt. En ja, zelf baal ik ook dat ik nog ruim twee jaar langer zal moeten wachten op het deel van de AOW dat mij als NL-er nu woonachtig in het buitenland rechtmatig toekomt. Hoe langer ik weg ben uit Nederland, des te meer word ik gekort, en dankzij deze maatregel ben ik op de dag dat ik nu recht heb op AOW dus ineens twee jaar langer weg uit Nederland dan wij destijds berekend hadden.

Maar… tegelijkertijd ben ik voor de zoveelste keer sinds ons vertrek heel blij dat ik me nooit door welke belofte of schijnzekerheid dan ook heb laten tegenhouden om dingen in mijn leven níét te doen. Ik ben zo blij dat ik veel van wat bij anderen op het lijstje van ‘als we met pensioen zijn’ staat nú al gedaan heb. Die AOW kunnen ze me afpakken, mijn opgebouwde pensioen ook, maar alle ervaringen die ik nu al heb opgedaan door niet te wachten tot ik kon gaan genieten van mijn ‘rust’… die ervaringen kan niemand me meer afnemen.

Niemand kan in de toekomst kijken. Als je je heel druk maakt om die verlenging van dat werkzame leven wordt de kans dat je die 67 jaar überhaupt gaat halen al meteen een stuk kleiner. Stress, woede en agressie verkorten je levensverwachting, dat weten we allemaal. En aangezien de gemiddelde levensverwachting van onze generatie zestigers hoger ligt dan die van de generaties vóór ons – wat de reden is van het optrekken van de AOW-leeftijd – lijkt het mij persoonlijk beter om ervoor te zorgen dat je dat toch al aftakelende lichaam niet nog sneller aftakelt dan nodig is door je hier heel erg over op te winden. Leef je liever uit op de apparaten van de sportschool, ga dansen of maak regelmatig een gezellige wandeling. Dat is wél goed voor je lijf en leden. En dan kun je tot ver in de negentig in perfecte conditie genieten van die door de regering verwachte extra AOW-levensjaren 😉

♥♥♥♥♥

Herfst-rust

Geplaatst op 1 oktober 2016 door Wilma — 8 reacties ↓

September is voor mij de maand van opgelucht ademhalen, van lange wandelingen maken, van een frappé drinken op een bijna leeg terrasje aan de boulevard. De eerste twee weken zijn vaak nog gevuld met vrienden-uit-Nederland-bezoekjes, maar naarmate oktober nadert, vertrekken ook die weer naar huis. Zij willen zeker zijn van zon en strand, en eerlijk is eerlijk, dat ben je hier in deze maand niet meer. Het kan prachtig mooi weer zijn, je kunt zelfs nog een hittegolf hebben, maar als je pech hebt, is september ook gevuld met een aantal regendagen. En die eerste echte buien na de zomer kunnen behoorlijk heftig zijn.

Tot nu toe valt het allemaal heel erg mee. Het noodweer waarvoor een paar keer gewaarschuwd werd, viel gelukkig elders in Griekenland. En wat er wel hier aan nattigheid viel, was alleen maar welkom gezien de lange periode van hitte die achter ons lag. Het is trouwens wel even wennen om weer regelmatig een vest of een lange broek aan te moeten hebben. En aangezien ik in de afgelopen maanden een flinke kledingopruiming – lees: een hoop weggedaan! – heb gehouden vanwege de aanschaf van de nieuwe kasten, duurt het terugvinden van dikkere kledingstukken soms iets langer dan verwacht. Het is maar goed dat ons huisje niet zo groot is. Er zijn maar een paar plekken waar iets opgeborgen kan zijn. Ligt het daar niet, dan is het er niet meer. Wel zo makkelijk, toch?

Dikke kleding had ik gelukkig niet nodig voor de prachtige wandeling die ik onlangs heb gemaakt met de The Friends of the Kalderimi’s. Deze groep, die bestaat uit (al dan niet permanente) inwoners van Pilion, heeft het op zich genomen om de eeuwenoude ezelspaden – kalderimi’s – zo veel mogelijk vrij te houden van overwoekering, waardoor er in de loop der jaren al een heel netwerk van wandelpaden is ontstaan. Er worden zeer regelmatig groepswandelingen door The Friends georganiseerd, die heel gezellig zijn – ook al omdat het eindpunt bijna altijd in de buurt van een taverne is, waar ter afsluiting een heerlijke maaltijd inclusief de nodige glazen wijn genuttigd kan worden.

Omdat de groep zich voornamelijk richt op Zuid-Pilion, is het voor mij niet altijd haalbaar om aan zo’n wandeling mee te doen. Maar zo af en toe wordt er ook eentje in mijn regio georganiseerd en dan vind ik het heel gezellig om me bij hen aan te sluiten. Het is altijd weer een feest om oude bekenden uit het zuidelijk deel van het schiereiland terug te zien en tussen het wandelen door met hen bij te praten. Hoewel er bij mij van dat praten niet altijd veel terechtkomt als het pad omhooggaat. Ik kom namelijk altijd adem tekort bij het klimmen. Naar beneden loop ik fluitend, maar naar boven… dat is altijd heel erg afzien. Ik weet echter dat de deelnemers aan deze wandelingen geen prestatie- maar recreatiewandelaars zijn, en dat de gemiddelde leeftijd ergens rond de zestig of daarboven ligt, dus ik voel me niet zo heel erg bezwaard als ik tijdens het klimmen wat achterblijf.

Deze wandeling begon en eindigde in Ano Gatzea, een dorpje in de bergen op nog geen vijf minuten brommeren vanaf ons huis. Aanvangstijd was 10.00 uur, maar eer we op weg waren was het toch wel bijna halfelf. Het was dit keer een behoorlijk grote groep. Vanwege dat klimprobleem ben ik vooraan begonnen, en tegen de tijd dat we het niveauverschil van tweehonderd meter overbrugd hadden, liep ik achteraan, dus ik heb alle zevenenvijftig deelnemers plus een aantal honden voorbij zien komen. Maar daarna bleef het gelukkig grotendeels op gelijk niveau, tot we na een paar kilometer aan de afdaling begonnen en tegen één uur weer in Ano Gatzea arriveerden.

Het was heerlijk! Mooie uitzichten over de Pagasitische Golf, prachtige oude stenen bruggen, klaterende riviertjes verborgen in de uitgestrekte, altijd groene bossen… ik heb weer volop genoten van mijn mooie woonomgeving. Voor degenen die nieuwsgierig zijn geworden, en de wandeling ook een keer willen maken: hij is terug te vinden op de site http://www.pilionwalks.com/ van de Nederlandse Caroline Pluvier en Ruud Schreuder. Twee lieve mensen die houden van wandelen… en van Pilion. Met behulp van hun routebeschrijvingen, uit te printen kaarten en zelfs GPS-aanwijzingen – en niet te vergeten de inspanningen van The Friends van de Kalderimi’s – is het tegenwoordig toch echt wel een stuk makkelijker geworden om ‘ons’ mooie Pilion te voet te verkennen.

Na al die heerlijke nazomer-activiteiten zijn we alweer in oktober aangekomen. De houtstapel is aangevuld, de schoorsteenpijp geveegd, dus we zijn zeker voorbereid op de winter – die er gelukkig nog lang niet is. We drinken onze na-het-eten-koffie nog steeds heerlijk aan de tafel buiten. Dat kan nu weer zonder lek geprikt te worden door de muggen. De zon schijnt overdag volop, in de zee kan nog goed gezwommen worden, de tuin begint aan de tweede bloeiperiode en onze huisdieren zijn weer net zo ondeugend als vóór de hitte begon. Kortom: de rust van ons eigen Pilionse leven is eindelijk weergekeerd 😉

♥♥♥♥♥

Treinen in Pilion

Geplaatst op 1 september 2016 door Wilma — 7 reacties ↓

Is het zomaar toch ineens weer 1 september! En ja, we hebben de drukke Griekse zomermaanden juli en augustus overleefd. Op het randje, hoor, want die aanhoudende hoge temperaturen zorgden – in ieder geval bij mij – toch wel voor wat ‘grrr’-momenten vanwege het steeds korter wordende lontje. Ja, ondanks de leuke Klippan-banken, nieuwe kasten en vrolijk gekleurde muren in ons huisje. We weten inmiddels wel dat het te korte lontje normaal is in zo’n langdurige hitteperiode, dus als er af en toe wat niet te versmaden Vlaardingse en Rotterdamse krachttermen de lucht in geslingerd worden, kunnen we daar vrij snel weer samen om lachen. Kortom, onze zomer is prima verlopen.

En nu dus het begin van de nazomer, die ik persoonlijk een stuk prettiger vind dan de echte zomer. Ons dorp telt een groot aantal familiehuizen die voornamelijk in de vakanties en weekenden bewoond worden en hoewel het woord ‘druk’ niet echt van toepassing is op die tijdelijke toename in het aantal inwoners, maakt het natuurlijk wel verschil uit of er dagelijks honderd of driehonderd mensen rondlopen. Half juli komen daar dan ook nog de echte Griekse en buitenlandse vakantiegangers bij, en dan is ‘mijn’ heerlijk rustige strandje dus ineens een officiële parkeerplaats geworden. Kijk, en dat is dus zo’n grrr-moment…

Maar zoals gezegd, dat ligt inmiddels allemaal achter ons. De temperaturen zijn gezakt tot onder de dertig, de muggen hebben zich zo heerlijk kunnen uitleven dat ze nu helemaal moe geprikt zijn, de krekels zijn uitgetjilpt en in de tuin zijn zelfs de eerste herfstveranderingen al te zien. Dat weet ik, omdat ik er nu af en toe weer in kan zitten zonder weg te smelten. Ik heb nog geen neigingen om de uitgebloeide bloemen- en plantenchaos aan te pakken, dat komt over een maandje of zo wel weer een keertje, als de temperatuur onder de twintig zit. Want een tuin winterklaar maken bij vijfentwintig graden… nee, dat gaat me nog iets te ver.

Niet iedereen is al klaar met vakantievieren, want de maand september is in Pilion natuurlijk bij uitstek een goede maand voor de iets actievere vakantieganger. Dat ben ik van origine ook, dus ik heb me lekker voorgenomen volgende week een paar keer mee op stap te gaan met een vriendin die hier voor het eerst komt. Beetje wegwijs maken, beetje wandelen, beetje terras-hoppen, veel kletsen… Per slot van rekening heb ik sinds het weekje schoonzus in juni niet echt vakantie gehad, dus een paar vrije dagen kunnen er wel weer af.

Wie voor het eerst in Pilion is, moet eigenlijk wel haast verplicht een tripje maken met ons beroemde stoomtreintje. Ikzelf heb de treinrit al meerdere malen gemaakt, maar het blijft echt altijd een hele belevenis. Het langzame getuf door de bergen, de prachtige uitzichten, het vrolijke geluid van de stoomfluit… ik kan er iedere keer weer heel erg van genieten. Vooral omdat je nooit weet wat er onderweg zal gebeuren. Het komt regelmatig voor dat er een auto op de rails geparkeerd staat die eerst verplaatst moet worden voordat de trein verder kan. Of er lopen twintig schapen te grazen die niet opzij willen. Tegemoetkomende fietsers die dachten dat de spoorbaan niet meer gebruikt werd en van schrik de berm in sturen, uitgeputte wandelaars die bij het verlaten station van Pinakates met hun duim omhoog staan te smeken om mee te mogen… ach, de avonturen onderweg zijn legio. En dan heb ik nog niet eens verteld over die keer dat we nét de imposante spoorbrug bij Milies gepasseerd waren en de tweede wagon uit de rails liep dankzij een iets te grote steen die er op de heenweg niet had gelegen. Tja, dan lopen de wagons erachter uiteraard ook uit de rails en staat de trein ineens naast de spoorbaan in plaats van erop.

Gelukkig komt dat laatste echt heel zelden voor. U hoeft het ritje er beslist niet voor te laten. In mijn twaalf jaar hier is het mij maar één keer overkomen en dan ook nog op een ‘special tour’, een treinritje exclusief voor een groep Nederlandse reisbureaumedewerkers, georganiseerd met de bedoeling dat deze professionals ons mooie Pilion wat meer als vakantiebestemming zouden gaan promoten. Het was niet het eerste onderdeel van hun meerdaagse Pilion-studietrip dat ietwat anders verliep dan gepland was – wat logisch is, want in Pilion verloopt alles nu eenmaal anders dan je verwacht. Gelukkig vond niemand dat een probleem. Integendeel, de ontspoorde wagon werd met vereende krachten weer op de rails getild, waarna het ritje onder vrolijk stoomgefluit en veel gelach gewoon weer werd voortgezet.

Na deze spannende verhalen snapt u natuurlijk wel dat ik komend weekend in afwachting van nieuwe avonturen met veel plezier in het treintje zal stappen. Mijn wandelschoenen heb ik al uit de kast getrokken, want na een aangenaam verpozen in Milies – met ongetwijfeld een bezoekje aan de prachtige fresco-kerk gevolgd door een ijskoude frappé op het dorpsplein – zullen we de terugtocht lopend afleggen. Een niet al te moeilijke wandeling via de slingerende kalderimis naar het lager gelegen Kala Nera. Duim maar voor ons dat de temperatuur niet al te hoog is, want op een snikhete dag rond het middaguur starten met die wandeling is niet echt aan te raden. Dat heb ik namelijk vorig jaar ervaren, toen liep ik hem in augustus, midden in een hittegolf. Het was behoorlijk afzien, dat kan ik u wel vertellen, en het duurde beduidend langer dan de twee uurtjes die het me normaal kost. Ik weet nog heel goed dat we, eenmaal in Kala Nera aangekomen, in één streep door zijn gelopen naar de boulevard, de zee in om af te koelen…

Ach ja, je maakt wat mee hier in Pilion. Ik kan er uren over vertellen, en dat doe ik dan ook regelmatig, zoals menigeen al heeft ervaren. Zo zei ooit een vage mannelijke kennis na een gezamenlijk etentje bij de taverne tegen mijn man: ‘Ik snap nu wel waarom ze zo mager is. Ze kletst zoveel, ze heeft helemaal geen tijd om te eten…’

Nou, inmiddels ben ik niet meer zo mager, eet ik regelmatig mijn buikje vol, en klets ik er desondanks in goed gezelschap nog steeds vrolijk op los. Mijn echte vrienden weten namelijk wel hoe ze daarmee om moeten gaan. Ze hoeven me alleen maar mee te nemen op een kalderimiwandeling met een paar hellinkjes erin. Daarmee krijgen ze zelfs míj stil… 😉