En toen was het ineens 1 april. Geen grap, maar gewoon… alweer een ‘kalo mina’. Niet dat ik het erg vind, hoor, want ik hou wel van april. In die maand kwam ik zestig jaar geleden ter wereld en daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Want wat is er nou mooier dan een echt voorjaarskind te mogen zijn? Ik hou van de lente, van de kleurrijke bloemen die de grauwe winter jubelend opzijduwen. Felgele klaver, knalrode klaprozen, stralend oranje goudsbloemen, uitbundig bloeiende witte margrieten, roze geraniums in knop… ik kan er geen genoeg van krijgen.

In de aprilmaand van mijn geboortejaar was die lente blijkbaar nog niet zo aanwezig, want het verhaal dat ik op alle familiehoogtijdagen steeds opnieuw moet aanhoren, is dat ik destijds ben uitgebroed op de kachel. Mijn moeder had het die dag namelijk zo koud, dat ze ’s avonds een hele tijd met haar achterste op het rooster van de warme kolenkachel is gaan zitten om het een beetje warm te krijgen. Waarschijnlijk werd het mij daar in die buik van haar iets te heet door al die extra warmte, want nog geen paar uur later lag ik blozend en wel in de wieg. Uitgebroed op de kachel dus…

Geboren worden in april betekent opgroeien met lammetjes in de wei, met de geur van vers gemaaid gras in mijn – toen nog – kleine neus, met trappelende blote beentjes in de kinderwagen naar het kleurrijke lente-park gereden worden… allemaal zintuigelijke indrukken die ongetwijfeld invloed hebben gehad op de blauwdruk van mijn leven. Dat ik de wereld bijna altijd wel van de zonnige kant bekijk, oftewel het glas eerder halfvol dan halfleeg zie, zal daar zeker mee te maken hebben. Niet dat er in mijn leven geen zwarte schaduwen waren of nare dingen gebeurd zijn. Natuurlijk wel. Je kunt geen zestig worden zonder littekens op te lopen. Ik heb nog steeds een kruisje op mijn voorhoofd van de keer dat ik als vierjarige enthousiast koppeltje duikelde aan de rekstok in de tuin en met mijn hoofd op een puntige steen terechtkwam. En het litteken op mijn knie van de roestige spijkerwond die ik opliep bij een verboden speeluurtje op de bouw herinnert me er nog steeds aan dat ik niet altijd een gehoorzaam kind was. Zelfs nu ik ouder en enigszins bezadigder ben, ontkom ik niet aan nieuwe littekens . Zo is de brommer-brandwond van vorig jaar nog steeds een duidelijk zichtbare plek op mijn rechterkuit.

Maar – die zichtbare littekens doen natuurlijk bij lange na niet zoveel pijn als de onzichtbare. En we hebben ze allemaal, die onzichtbare littekens, of je nu wel of niet een geboren zonnekind bent. Je kunt nog zo positief in het leven staan, we hebben het allemaal nodig om af en toe even een flink potje te grienen. Niks mis mee. Het klaart de lucht, en negen van de tien keer zie je daarna toch weer ergens een klein aarzelend zonnestraaltje opduiken. En voor die tiende keer heb ik nog een mooie spreuk achter de hand om mezelf op te krikken: als alle deuren dicht zijn, gaat er altijd wel weer ergens een raampje open. Het kan even duren, het kan soms héél lang duren, maar het gebeurt. Zeker weten!

Ach ja, met de jaren komt de wijsheid, zeggen ze. Lijkt me ook wel logisch, want als je na jaren van vallen en opstaan nog niets geleerd hebt over het leven, dan ben je toch niet helemaal goed bezig. Niemand van ons krijgt immers ‘een program van het concert des levens’, en handleidingen worden bij de geboorte ook niet meegegeven, dus we moeten het allemaal zelf ontdekken. En zoiets lukt nu eenmaal niet zonder zichtbare littekens en onzichtbare blauwe plekken op je ziel op te lopen. Zo aan de vooravond van mijn Big Six is het best leuk om daarover een beetje te mijmeren en terug te kijken op alles wat ik tot nu toe heb beleefd. Zoveel fantastische avonturen, zoveel mooie ontmoetingen, zoveel warmte en liefde heb ik in die zestig jaar meegemaakt, dat mijn blauwe zieleplekken er spontaan van verbleken. Ze vallen in het niet bij alle positieve dingen die mijn herinneringen bevolken, en mocht er hier en daar nog een beurs plekje overblijven, dan kan ik niet anders dan dat koesteren. Want zonder zwart is er geen wit, om nog maar eens een cliché uit de kast te rukken. Zonder winter geen lente, en zonder lente geen zomer.

Een zomer waar we dit jaar razendsnel op af koersen. In ieder geval hier in Pilion, als ik kijk naar de kleurrijke overvloed om me heen die Moeder Natuur ons nu al schenkt. Een mooier verjaardagscadeau kun je je niet wensen, denk ik dan. Mijn andere verjaardagscadeau heb ik vanmorgen al gehad: de derde en voorlopig laatste behandeling bij de chiropractor, die ervoor heeft gezorgd dat ik straks huppelend mijn zestigste verjaardag kan vieren. Na ruim twee maanden constante pijn en nauwelijks kunnen bewegen, is de ischias vrijwel verdwenen, dankzij drie keer drukken op de juiste wervels. Zonder medicijnen die mijn lijf verzieken, zonder pijnpleisters, zonder dure supplementen. Een mens is echt nooit te oud om te leren of iets nieuws te proberen!

Kortom, ik ben en blijf een gelukkig mens, en als het even kan hoop ik nog vele jaren zo door te gaan. Het voorjaar van mijn leven heb ik zo langzamerhand wel gehad, mijn zomer begint ook al aardig op zijn eind te lopen, maar wat mij betreft mag de herfst strakjes gewoon komen. Met alle wijsheid die ik in mijn zestig jaartjes verzameld heb, zal het ongetwijfeld opnieuw een kleurrijk seizoen worden 😉

♥♥♥♥♥