De laatste ronde

‘Amerikaans succes voor Wilma Hollander’ kopte de verslaggever van de Vlaardingen24 krant opgetogen. Het nieuws dat mijn verhaal Forgotten Heroes de finale heeft bereikt in een Amerikaanse schrijfwedstrijd is een flinke mijlpaal in mijn schrijverscarrière en een heerlijk begin van het nieuwe jaar. Of ik daadwerkelijk tot de uiteindelijke winnaars behoor, is op dit moment nog niet bekend, en ja, ik vind het heel spannend. Mijn nagels hebben het in ieder geval behoorlijk te verduren!

Wilma.01De verslaggever wilde een foto bij het artikel en wat was ik blij dat ik de dag ervoor naar de kapper was geweest. Ik ben namelijk heel druk met de laatste hoofdstukken van Opnieuw Verbonden en dat houdt in dat ik al wekenlang in andere sferen vertoef. Met als gevolg dat de benaming ‘vogelverschrikker’ nog mild uitgedrukt is. Ik had al een keer zelf de schaar gezet in de steeds langer wordende lokken, maar dat was ook niet echt een verbetering. Maria, mijn Grieks/Amerikaanse kapster, die jaren in een kapsalon in Manhattan heeft gewerkt, keek me hoofdschuddend aan toen ik binnenliep en greep meteen naar haar knipgereedschap. Werk aan de winkel, dat was duidelijk. Drie kwartier later stond ik alweer buiten, uitgezwaaid met een zangerig: ‘Filakia, sweetie mou!’ en voorzien van een kort Meryl Streep-kapsel waarmee ik maanden vooruit kan, omdat het zonder problemen van kort naar lang kan groeien. Het is een van de redenen waarom ik zo van Maria hou. Zij begrijpt precies wat ik nodig heb.

Die bewuste ochtend in Volos rende ik van hot naar her, want ik had natuurlijk niet alleen mijn kapsel ‘opgespaard’. Het boodschappenlijstje met persoonlijke vrouwendingetjes was behoorlijk lang geworden en de hoeveelheid tasjes die ik meesleepte werd steeds groter. Tegen drie uur was ik weer terug in Kato Gatzea, vermoeid maar ook wel blij dat ik er voorlopig weer tegenkan zonder het gevaar te lopen in een krankzinnigengesticht opgesloten te worden. En zie, toen ik een uurtje later mijn mail opende was daar ‘out of the blue’ het bericht dat ik tot de genomineerden behoorde. En, schreef de redactie, mocht ik in de hoogste regionen eindigen, dan wilden ze graag op zeer korte termijn een foto en een korte biografie van me. Oftewel: be prepared! Pfff… dat kappersbezoek had ik dus weer precies op het juiste moment gepland.

En nu is het afwachten. Alleen de top tien-winnaars krijgen bericht voordat de uitslag openbaar wordt gemaakt en dat moment hangt weer af van degene die nu bezig is om alle genomineerde verhalen aandachtig door te lezen. Ik heb geen idee wat mijn kansen zijn. Of een jurylid al dan niet gecharmeerd is van een verhaal heeft immers alles te maken met persoonlijke voorkeuren: voor het onderwerp, voor de stijl, voor de inhoud… Wat ik wel weet, is dat mijn inzending in ieder geval schrijftechnisch voldoet aan het niveau dat vereist is om in de hoogste regionen terecht te komen. Iets waar ik heel blij mee ben, want het betekent dat mijn Engels niet onderdoet voor een ‘native speaker’. De stap naar de Engelstalige boekenmarkt komt daardoor zomaar ineens een stuk dichterbij. Ambitieus? Zeker wel, maar wie iets wil bereiken, op welk vlak dan ook, heeft altijd een zekere mate van ambitie nodig. Succes komt namelijk niemand aangewaaid, dat is een fabeltje. Het is altijd het resultaat van keihard werken, onwrikbare discipline, een onuitputtelijk doorzettingsvermogen, heel veel geduld, al dan niet terechte kritiek met een glimlach in ontvangst kunnen nemen en natuurlijk een grote dosis geluk hebben.

Eén zwaluw maakt nog geen zomer, dat weet ik maar al te goed. Mijn Hollandse nuchterheid houdt me altijd met beide benen op de grond. En mocht ik soms wel eens een momentje naast mijn schoenen lopen, dan maakt manlief daar meteen korte metten mee. Toen ik de ochtend na het kappersbezoek zelf aan de slag was gegaan met föhn en wax en trots op het resultaat de keuken in liep met de opmerking: “Zit best wel goed, hè?” kreeg ik als reactie van mijn dierbare echtgenoot: “O, ik dacht dat je het nog moest kammen.” U kunt dus gerust zijn. Wat de uitslag van de schrijfwedstrijd ook moge zijn, het Amerikaanse succes zal me niet naar het gekapte hoofd stijgen. Daar zorgt manlief wel voor 😉

♥♥♥♥♥

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.