Het einde van de lummeltijd

Alhoewel de mussen – nou ja, eerder de tortelduifjes – nog steeds van het dak vallen van de hitte, wordt het zo langzamerhand toch wel weer tijd voor mij om serieus aan het werk te gaan. In mijn werkkamer is het in deze bloedhete zomermaanden echter niet te harden, en ook op het terras is het ondanks de ventilator niet prettig werken meer. Gelukkig hebben we onlangs toch maar besloten ook in de woonkamer een airco te laten installeren, en gecombineerd met de slaapkamerairco zorgt dat voor een heerlijk koel huisje. De afgelopen dagen heb ik dus met mijn computer aan de eetkamertafel in de hal doorgebracht om enigszins comfortabel aan een aantal tekst- en redactieopdrachten te kunnen werken. Een tijdelijke oplossing, en pure noodzaak bij temperaturen boven de dertig graden, maar om nou te zeggen dat het zo ideaal is… Nee, daarvoor is de hal te donker, de eettafel te klein, en de locatie – midden in het huis – te onrustig.

Een daadwerkelijk schrijfbegin maken met een nieuw boek moet daarom nog even wachten tot de ergste hitte voorbij is, maar dat is niet zo heel erg. Mijn romans beginnen immers altijd in mijn hoofd, waar ze eerst weken- en soms wel maandenlang lekker doorsudderen. Dat geeft niet, want die suddertijd benut ik goed door de locatie en achtergronden van het verhaal op mijn gemak te researchen. Als ik jullie dan vertel dat mijn volgende roman zich gaat afspelen op het piepkleine Kanaaleiland Herm, waar ik afgelopen mei zelf heb rondgelopen, dan kun je je misschien wel voorstellen dat al die research niet bepaald een straf voor me is. Het gevaar van zo’n relaxte en altijd interessante researchperiode is wel, dat ik meestal langer door blijf sudderen dan eigenlijk wenselijk is. Wat minder hoge temperaturen zouden mij zo langzamerhand wel heel goed uitkomen, maar zoals we allemaal weten, dat hebben we helaas niet zelf in de hand. Daarom probeer ik nog maar even niet al te veel aan die naderende deadline te denken, en gewoon te genieten van wat de zomer hier in Pilion ons behalve de hitte nog meer biedt.

En dat betekent behalve strandbezoekjes ook veel openluchtconcerten, met optredens van meer en minder beroemde Griekse zangers en zangeressen, die de zomerperiode benutten om langs de wat kleinere concertpodia in het land te touren. En zo kwam het dat ik een paar weken geleden samen met twee vrienden naar het openluchttheater van Nea Ionia – een buitenwijk van Volos – reed voor een optreden van Eleonora Zouganeli. Eleonora wie? Ja, dat vroegen wij ons ook af, want geen van allen hadden we ooit van haar gehoord, al konden we uit de YouTube-filmpjes die we vooraf bekeken hadden wel opmaken dat ze een van de ‘grotere’ was, met name bij de wat jongere generaties. Dat was ook wel te zien aan de lange rij die zich om acht uur al voor de ingang van het theater bevond. Er huppelden behoorlijk wat kinderen rond, al is dat niet uitzonderlijk bij Griekse optredens. Aanvangstijd van het concert was negen uur, maar zoals dat hier altijd gaat, werd dat ‘iets’ later. Om kwart voor tien stoof onder luid applaus een kleine, energieke dame het podium op, en barstte er een zang- en vooral lichtshow los die ons totaal verbijsterde. Of beter gezegd, verblindde. We zaten precies tegenover het toneel, dus keken recht in de op het publiek gerichte grote witte schijnwerpers die flitsend aan- en uitknalden.

Nu zijn vrienden en ik niet meer een van de jongsten, en al dat licht- en geluidsgeweld kwam bij ons wel heel erg hard binnen.  Zozeer, dat we na de eerste drie nummer ieder voor zich al aan een voortijdige aftocht zaten te denken. Maar gelukkig is het daar niet van gekomen. De grote witte lichten gingen voor de rest van het optreden in retraite en veranderden in een werkelijk spectaculaire lichtshow. Het volume bleef voor ons wel aan de veel te harde kant, maar gelukkig had ik ergens onder in mijn tas nog een dot watten zitten. Die kwam perfect van pas, want daardoor werd het geluid net genoeg gedempt om de doordringende scherpte ervan weg te halen. Het kwam de kwaliteit van Eleonora’s songs zeer ten goede. Helaas was de dot niet groot genoeg om drie mensen te voorzien van geluiddempers, maar zie, in mijn tas – je wilt niet weten wat ik altijd met me mee sjouw in dat ding – zat uiteraard ook een pakje zakdoekjes. En met een beetje scheur- en vouwwerk bleken dat net als de watjes perfecte dempers te zijn.

Het werd een fantastische avond. Eleonora bleek te beschikken over een prachtige stem, waarmee ze ons een zeer gevarieerd muzikaal programma voorzette. Begeleid door een complete band met accordeon, bouzouki, gitaren, keyboard, piano en drumstel – en de spectaculaire lichtshow niet te vergeten – werd het met recht een boeiend optreden waarvan we alle drie ontzettend hebben genoten. En wij niet alleen. Tussen het toneel en de in halfronde vorm gebouwde publieksarena lag een leeg rond plein, waar de kinderen zich tijdens het optreden uitstekend vermaakten en de ouderen bij de laatste nummers huppelend met de beentjes van de vloer gingen. De échte fans stonden tegen die tijd rijen dik tegen het toneel aangeplakt, telefoontjes in de aanslag om toch maar niets te missen van hun grote idool. Kortom, het was een muzikaal spektakel dat ik niet graag had willen missen.

Niet zo spectaculair, maar daarom niet minder leuk,  was het optreden van Eleni Filini, ook al zo’n ‘grote’, gisteravond op de romantisch verlichte pier van Kato Gatzea, onderdeel van de drie ‘Zomerse Dorpsavondjes’ die ieder jaar voor de bewoners van ons dorp en overige belangstellenden worden georganiseerd. Ook dit optreden werd gekenmerkt door een wat ander repertoire dan we doorgaans te horen krijgen van Griekse muzikanten. Spaans, Grieks, Italiaans en zelfs wat Engelse nummers kwamen voorbij, waardoor het een gezellig feestje werd met veel meedeinende en -klappende mensen, waarvan een groot deel zich had neergezet aan de tafeltjes van de tavernes en café’s die zich rond de haven bevinden. Ook Eleni Filini heeft een mooie, krachtige stem, die aangenaam is om naar te luisteren, maar ik moet eerlijk bekennen dat voor mij het hoogtepunt van de avond toch het lied ‘Delilah’ was, dat gezongen werd door een van haar begeleiders. Hij deed dat met zoveel inzet, met zoveel ‘pathos’, maar ook met zoveel eigen interpretatie en in een eigen uitvoering, dat mijn lachspieren acuut in werking traden. Het was prachtig, daar lag het niet aan, maar zo totaal anders dan Tom Jones het ooit heeft bedoeld. Ik kon er echt niets aan doen, de tranen van het lachen liepen letterlijk over mijn wangen. En dat overkomt me niet zo heel vaak…

Een welbesteed avondje dus, en een waardige afsluiting van mijn juli-maand. Al met al kan ik met een tevreden glimlach terugkijken op een heerlijk lome, luie en vooral gezellige zomer, die gelukkig nog niet helemaal voorbij is. Tussen het werk door ga ik de komende weken zeker verder met genieten, maar de echte lummeltijd… tja, die zit er zo langzamerhand toch wel op voor mij.

Nu alleen die idioot hoge temperaturen nog even naar beneden… 😉

♥♥♥♥♥

3 Replies to “Het einde van de lummeltijd”

  1. Wat een lekker verhaal,hier is de lummeltijd weer over maar wat ik graag nog een tijdje in Pilion gelummeld.Door jou verhalen gaat het steeds meer trekken om naar Pilion te komen voor een iets langere tijd dan 2 weken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.