Alweer een nieuw jaar dat blanco voor ons ligt. Ongelooflijk toch hoe snel de dagen gaan. Het ene moment schrijf ik nog over de prachtige bloemen in mijn voorjaarstuin, nog geen paar weken later blijkt het ineens al kerstmis te zijn!
Ik was er geestelijk nog helemaal niet aan toe, en de kerstversiering werd bij ons dit jaar dan ook pas laat opgehangen. We hebben er zelfs nog even over gedacht om het maar helemaal achterwege te laten, maar dat vonden we toch wel heel erg kaal. Dus knipperden de kerstklokken voor het raam net op tijd weer keurig in de maat met de lampjesslinger rond de woonkamerdeur, en lukte het me ook nog om op de valreep een aanvaardbaar kerstmenu in elkaar te draaien.
Kerst en pasen zijn ongeveer de enige dagen waarop ik kook, de andere dagen van het jaar is manlief de kok in ons huis. Heerlijk natuurlijk, maar een nadeel daarvan is dat mijn kookkunsten wat roestig zijn geworden in de loop der tijd. Het is bij mij dus altijd maar afwachten of het feestdiner slaagt. Daarom houd ik het meestal bij eenvoudige dingen waarbij niet al te veel mis kan gaan. Gelukkig werkte dat ook nu weer, want we kregen op het laatste moment vrij onverwacht gezelschap van een Duitse vriend die kerstmis in zijn eentje zat te vieren. Dan is het natuurlijk wel fijn als het maal waarvoor je hem spontaan uitnodigt ook nog te eten is! En dat was het gelukkig. Antipasta van vleeswaren, een zelfbereide mosterdsoep gevolgd door een zalmpakketje uit de oven met rösti en prei, en om de gaatjes te vullen een heerlijke cheesecake die dankzij het kant-en-klaar-pakket uit de supermarkt binnen een kwartier te bereiden was. De zalm was wel ietsje aan de droge kant, maar verder was het allemaal super gelukt. Kortom, een menu dat voor herhaling vatbaar is!
Tweede kerstdag zijn we met Nederlandse vrienden lekker uit eten geweest. Achter ons in de bergen is een hele leuke taverne, die net even iets andere gerechten serveert dan de doorsnee taverne hier in de buurt. En na negen jaar vrijwel altijd hetzelfde Griekse eten voorgezet krijgen, is dat best wel een verademing! Het was er lekker druk, de maaltijd inderdaad uitstekend en het urenlang bijkletsen met onze vrienden ontzettend gezellig. De dagen erna was het echter snel voorbij met het heerlijke lanterfanten, want de deadline voor Opnieuw Verbonden nadert akelig snel en ik ben nog lang niet echt op stoom met het verhaal. Maar het vordert gestadig, dus ik denk dat ik het wel ga redden om het manuscript op tijd af te krijgen.
Afgelopen zondag heb ik echter niet gewerkt. We waren uitgenodigd door Griekse vrienden, die ons meenamen naar Amaliapolis, een dorpje aan de andere kant van de Pagasitische Golf, zo’n anderhalf uur rijden van Volos. Onderweg werden we getrakteerd op bezoekjes aan een paar zeer vervallen familiehuizen op prachtige plekjes en kregen we een nog beter inzicht in hoe het kan dat bezittingen zo wegteren dat ze uiteindelijk nog nauwelijks iets waard zijn. Dat heeft namelijk alles te maken met het hier heersende erfrecht, waardoor men als ervend familielid weliswaar vrij makkelijk een deel van het huis en de grond van de overledene erft, maar dat niet kan verkopen als een van de andere erfgenamen en medebezitters het daar niet mee eens is. Met als gevolg dat het hele familiebezit uiteindelijk gewoon verkommert omdat niemand geld en moeite wil steken in het onderhoud van iets wat voor een groot deel ook aan iemand anders toebehoort. Een vreemde gang van zaken, maar wel de realiteit. Zo kun je dus heel goed grootgrondbezitter zijn, maar geen cent te makken hebben, omdat het deel van de grond en de huizen die je hebt niet in geld om te zetten is. Helaas moet je wel jouw deel van de onroerendgoedbelastingen betalen en dat is op dit moment natuurlijk een van de grote knelpunten in het bestaan van de doorsnee Griek. Die moet nu belasting betalen over bezittingen die door de jaren heen maar al te vaak zijn gereduceerd tot een hoop onverkoopbare stenen. Het was dus beslist een verhelderende dag, die eindigde met – uiteraard – een heerlijke maaltijd aan de vrijwel uitgestorven haven van Amaliapolis. En ja, we hebben onze Griekse vrienden natuurlijk verteld dat onze kroonprinses ook Amalia heet!
Maar na al deze lekker ontspannen dagen gaan we nu toch echt het nieuwe jaar in. Op 6 januari vieren we hier nog Driekoningen, waarbij de Papas het zeewater zal zegenen en stoere knapen het kruis dat hij daarbij in zee gooit zullen opduiken. Daarna is de ‘decembervakantie’ echt voorbij en kunnen we weer als vanouds met het gewone leven verder. Nou ja, gewoon? Er gebeurt hier altijd wel iets dat niet zo gewoon is, maar ook daar wen je aan. En het levert in ieder geval genoeg stof tot schrijven op, wat niet verkeerd is voor iemand die haar brood met schrijven moet verdienen. Ik hoop dat ik u ook het komend jaar weer een paar genoeglijke ogenblikken mag bezorgen met mijn wel en wee uit Pilion, en wens al mijn trouwe lezers, vrienden en bekenden een Kalí Xroniá oftewel een mooi nieuw jaar in goede gezondheid toe, met veel geluk en vooral heel veel liefde 😉