Opnieuw Verbonden

CoverOV.defHet was een onrustig maandje. Vooral in mijn hoofd. Daar waren vier meiden alsmaar aan het roepen dat ik onmiddellijk achter de computer moest gaan zitten om op te schrijven wat zij meemaakten. Of ik nou aan het eten was, naar de televisie keek, onder de douche stond, steeds weer was er dat gezoem in mijn hoofd.

Soms werd ik er midden in de nacht wakker van. Dan lag ik om drie of vier uur in de ochtend heel hard mijn best te doen om weer in slaap te vallen, om vervolgens na een uur draaien, zuchten en kussens opschudden tot de ontdekking te komen dat ik er toch maar beter gewoon uit kon gaan om achter de laptop te gaan zitten.

De meiden en ik hebben heel wat strijd geleverd. Als schrijfster vind ik namelijk dat een liefdesroman geen liefdesroman is zonder flink wat drama, hoe heftiger hoe beter. Knallende ruzies, echtscheidingen, onverwachte ontmoetingen, mooie mannen… Maar – heb ik weer! – mijn meiden zijn geen drama queens. Het zijn vier nuchtere Hollandse vrouwen die met beide benen op de grond staan en in de eerdere boeken uit de Onder de Griekse zon-serie de enige echte ware liefde al hebben gevonden. Ze worstelen net als u en ik met alledaagse problemen en doen eigenlijk niets anders dan wat een echt mens ook moet doen: hun ‘gewone’ leven zo goed mogelijk op de rails zien te houden. Heel bewonderenswaardig, maar hoe interessant is dat voor de lezer die zich nu juist met mijn boek op de bank installeert om een paar uur aan dat gewone leven te ontsnappen?

Het was niet makkelijk, dat geef ik toe, maar ik denk dat we na enig touwtrekken toch wel een aardig compromis hebben gevonden. Dat hoop ik tenminste. Gisteravond heb ik de computer met een opgeluchte glimlach afgesloten: het verhaal is geschreven, het boek is af. De meiden en ik hebben er natuurlijk meteen een tsipourootje op gedronken. Nou ja, om eerlijk te zijn werden het er meer dan één, maar dat kwam omdat het van die kleine glaasjes zijn. Of misschien kwam het wel omdat ik vond dat ik het had verdiend om de teugels even te laten vieren. Mijn achterban – jullie dus – was die mening blijkbaar ook toegedaan, want zodra ik mijn opluchting over het het schrijven van de laatste woorden op mijn Facebook-pagina had verwoord, kreeg ik al van diverse kanten het advies om er maar snel een tsiporootje op te nemen. En dat heb ik dus onmiddellijk gedaan.

Helemaal rustig in mijn hoofd is het vandaag nog niet. Het manuscript moet nu snel nagekeken en gecorrigeerd worden om het rond mei/juni in de boekhandels te kunnen krijgen. Gelukkig hoef ik dat niet alleen te doen, want een schrijver kan nooit en te nimmer zijn of haar eigen boek onbevooroordeeld redigeren. In dit geval doe ik het samen met Heidi Scholte, een zeer ervaren redactrice, die zo lief was om al tijdens het schrijfproces met me mee te lezen. Zij is de enige die weet hoe het de meiden in Opnieuw Verbonden is vergaan, want ik ben altijd heel preuts in het delen van mijn werk. Zelfs manlief krijgt het pas te lezen als de eerste exemplaren hier arriveren, hoewel hij af en toe wel een klein voorproefje krijgt. Zo vroeg hij gisteren belangstellend hoe het met het schrijven ging, waarop ik enigszins afwezig antwoordde: “Nou, we zijn er bijna, ze rijden nu bij Ano Lechonia, maar het is nog wel een heel eind naar de luchthaven in Thessaloniki. Ze hebben al zoveel afgekletst in de auto, dat ik eigenlijk niet meer weet waarover ze het nu nog kunnen hebben. En dan moeten ze natuurlijk ook nog het vliegtuig in, gaat er weer gekletst worden. Hm, ik denk dat ik dat vliegtuig maar gewoon oversla, volgens mij kan dat wel.”

Manlief heeft het de afgelopen maanden niet makkelijk gehad met mij, dat begrijpt u wel. Gelukkig kreeg ik een paar weken geleden bij toeval de volgende wijze raad van ene meneer Timber onder ogen. Voor mijn Facebook-loze volgers citeer ik hem nog een keer, want ik vind het echt een gouden tip waar menig wankelende relatie door gered kan worden. Dit is namelijk wat meneer Timber zegt: ‘Ik kan met iemand samenleven, bedenken dat hij/zij de afwas te lang laat staan en daar ruzie over maken. Maar ik kan ook dankbaarheid oproepen voor het feit dat iemand met mij in één huis wil wonen, en een vriendelijk gesprek beginnen. Als je dankbaarheid oproept, smelt onvriendelijkheid weg. Positieve en negatieve gevoelens kunnen niet tegelijk bestaan’.

Wij hebben zijn raad flink ter harte genomen. In de achter ons liggende periode heeft manlief heel veel vriendelijke gesprekken met mij gevoerd. En ik ben hem iedere dag opnieuw dankbaar geweest dat hij ondanks de meiden nog steeds met mij in ons kleine Griekse huisje wilde wonen 😉

 

♥♥♥♥♥

Eén antwoord op “Opnieuw Verbonden”

  1. Wilma wat kan je toch prachtig vertellen.Ik lees met veel plezier je boeken. Ik zie dat je nieuwe boek Opnieuw Verbonden in mei uitkomt. Kan bijna niet wachten.
    Voor jou ook spannend denk ik.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.