De afgelopen weken heb ik alweer heel wat afgekletst, want na het bezoek van mijn vriendin en haar man in april bleven de uitnodigingen om ‘even wat te drinken of een hapje te eten’ maar binnenstromen. Dus tussen het gewone dagelijkse leven door heb ik gewoon heerlijk genoten van het Griekse vakantiegevoel dat de liefhebbers van het authentieke Griekenland zo graag ervaren. En dat begrijp ik helemaal! We hebben hier zo verschrikkelijk veel van van alles: zon, strand, natuur, cultuur, terrasjes aan zee, mooie bergpleintjes… je moet het echt meemaken om het te geloven, want het ligt ook nog eens allemaal heel dicht bij elkaar. Je hoeft geen uren te reizen om je zomaar ineens in een heel ander gebied te bevinden. Het ligt hier werkelijk allemaal ‘om de hoek’.

Daar moest ik gisteren aan denken toen we met onze (schoon)zus even een hapje gingen eten in Agios Lavrentios, een haast middeleeuws bergdorpje dat op nog geen halfuurtje rijden van ons huis ligt. De dagen ervoor was het nogal erg warm geweest, met temperaturen van bijna veertig graden in de schaduw. Geen weer dus om heel veel te ondernemen. Binnenzitten bij de airco was echt een stuk aangenamer dan in de auto ergens heen rijden, want zodra je een voet buiten de deur zette, liep je tegen een muur van warmte op. Pas aan het eind van de middag was het mogelijk om een wandelingetje te maken, en op een terrasje aan zee was het ook nog wel uit te houden. In zee natuurlijk ook, maar wat is dat water giga koud als het zo verschrikkelijk warm is. Dan zit er toch al gauw een temperatuurverschil van zo’n vijftien graden tussen de lucht en het water, en geloof me, dat voel je echt heel erg goed!

Agios Lavrentios ligt echter op zo’n zevenhonderd meter hoogte, wat de temperatuur aldaar een stuk aangenamer maakt dan hier beneden, en bovendien wordt het eeuwenoude dorpsplein ook nog eens beschaduwd door grote bladerrijke bomen, dus ook op een warme zomerdag een heerlijk plekje om te genieten van een echte Griekse lunch. Op ons allereerste bezoek, vele jaren geleden, hebben we dat prachtige plein geheel en al over het hoofd gezien. Dat komt omdat de weg naar het dorp domweg ophoudt op ook een soort pleintje. In onze onschuld dachten wij dat dit pleintje met de omringende straatjes het hele dorp was, en zijn we een beetje teleurgesteld weer teruggereden.

Pas later kwamen we erachter dat je voor het mooie plein omhoog moet lopen. De echte dorpsplateia ligt namelijk zo’n tweehonderd meter bóven de aankomstweg. Tweehonderd meter benéden de aankomstweg ligt trouwens ook een plein, met een prachtig kerkje erop. Ook gemist, bij dat eerste bezoek. Maar dat soort beginnersfouten liggen gelukkig alweer lang achter ons. Inmiddels weten we de mooie plekjes goed te vinden, wat het voor onze bezoekers extra leuk maakt. Zeker omdat we zo langzamerhand ook de taal redelijk onder de knie hebben, en dus ook wat makkelijker gesprekjes met de dorpsbewoners kunnen aanknopen.

Athína en Dimítris, de eigenaars van de tsipouradiko op het plein waar wij neerstreken, wilden naar goed Grieks gebruik meteen weten waar we vandaan kwamen, wat we voor werk deden, waar we woonden en hoe ons huisje eruitzag. Ze vroegen nog net niet wat we verdienden en hoeveel huur we betaalden, hoewel we van die vragen ook al niet meer vreemd opkijken. Daarvoor worden ze te vaak gesteld, door volslagen vreemden, gewoon, tijdens een praatje als je op de bus zit te wachten. Natuurlijk luisterde het handjevol dorpelingen op het terras aandachtig mee, om zich vervolgens ook in het gesprek te storten, want zoveel gebeurt er vandaag de dag niet meer in dorpjes als dit. Het hele prachtige plein was totaal uitgestorven, wij waren echt de enige ’toeristen’ – en dat midden in het vakantieseizoen.

En hoewel zo’n authentiek plein zonder toeristen voor ons weldadig aandoet, is het voor de lokale bewoners natuurlijk een regelrechte ramp. We horen de trieste verhalen dan ook steeds vaker en niet alleen in Agios Lavrentios. Verhalen over zien te overleven in de winter – veelal met hevige sneeuwval daar in de bergen – zonder stroom en warm water, over torenhoge schulden bij leveranciers, afgesloten telefoons, getrouwde kinderen zonder werk, en zieke (groot)ouders zonder geld voor medicijnen of ziektekostenverzekering. Om maar een paar veelvuldig voorkomende dagelijkse levensproblemen te noemen.

Niet dat de Grieken ermee te koop lopen. Integendeel, zou ik haast zeggen. De gastvrijheid waarmee we op dat plein ontvangen werden, het eten wat we voorgezet kregen, de zorgzaamheid waarmee we omringd werden – uit niets konden we opmaken dat deze mensen een wel heel erg hard bestaan hebben. Het was dat we Grieks spraken, dat we de desastreuze gevolgen van de crisis al vanaf 2005 zelf meemaken, anders zouden we er werkelijk helemaal niets van gemerkt hebben. Dan zouden we Agios Lavrentios, net als iedere andere vakantieganger, beschouwd hebben als zo’n heerlijk pittoresk slaperig Grieks dorpje waar je als toerist maar al te graag van droomt.

Omdat ik weet dat vele Pilion-liefhebbers mijn columns volgen, doe ik deze maand een spontane oproep aan hen: mocht u dit jaar naar Pilion op vakantie komen en trekt u er graag op uit om ons schiereiland te verkennen, brengt u dan eens een bezoekje aan Agios Lavrentios, die mooie kleine bergparel, gelegen op de bergflank aan de westkust. Agios Lavrentios heeft net zulke prachtige kalderimi’s, middeleeuwse straatjes en mooie Archontika’s als bijvoorbeeld de in alle brochures geroemde – en dus ook nogal toeristische –  dorpjes Makrinitsa en Portaria, maar het is wel een stuk makkelijker te bereiken en met een beetje mazzel bent u er de enige toerist.

Agios Lavrentios heeft geen straatjes vol souvenirwinkeltjes, het ligt op slechts een halfuurtje rijden van Kala Nera, de weg ernaar toe is bij lange na niet zo eng als die naar Makrinitsa, er worden geen busladingen dagjesmensen in het dorp afgezet, en de hapjes en drankjes zijn er niet alleen veel lekkerder, maar ook nog eens veel vriendelijker geprijsd. Wat wil je als vakantieganger op zoek naar het authentieke Griekenland nog meer? Bovendien kunt u er ook korte en langere tochtjes te paard maken, heerlijk wandelen in koele groene bossen, en van prachtige uitzichten over de Pagasitische Golf genieten.

Eén ding weet ik namelijk heel zeker: u doet er niet alleen uzelf, maar ook de gastvrije inwoners van dat lieve kleine slaperige dorpje met dat mooie plein en die prachtige kerk een heel groot plezier mee 😉

♥♥♥♥♥

P.S. Als u op de foto’s klikt, ziet u ze in groot formaat!