Soms denk ik weleens dat vasthouden aan de tradities van je vaderland belangrijker wordt naarmate je verder weg woont. Begrijp me goed, ik zou echt niet meer terug willen naar NL, het Griekse leven bevalt me uitstekend. Maar in december is er toch altijd die behoefte aan pepernoten, zou ik zo graag even de lucht van taaitaai op willen snuiven en mis ik de zenuwachtige voorpret van gedichten en surprises.

Onze Griekse dorpsgenoten hebben een heel andere Sinterklaas dan wij; zijn naamdag wordt op 6 december gevierd: zonder lekkernijen en pakjes, maar wel met een plechtige processie naar de zee. Sint Nikolaus is namelijk niet alleen een goedheiligman, hij is ook de beschermheilige van de zeelieden en in het vissersdorp waar ik woon, kunnen ze een door hem gezegende ‘behouden vaart’ goed gebruiken.

Gelukkig heb ik een vriendin die mij ieder jaar een groot pakket opstuurt, waaruit de heerlijkste decemberlekkernijen komen. En zo zitten wij op vijf december toch ook aan de koffie met gevulde speculaas, kauw ik heel wat kruidnootjes weg onder het werk, en ontbijten we dagenlang met echte Hollandse roomboterletter. Maar het echte pakjesavondgevoel… nee, dat is er niet.

Tot een paar jaar geleden twee Nederlandse vriendinnen van mij voor langere tijd onze achterbuurvrouwen werden. Hoewel we geen van allen een ‘echte’ pakjesavond wilden, vonden we het toch ook niet kunnen om die avond ieder voor zich door te brengen. En dat gedenkwaardige jaar hadden we dus zomaar ineens het ‘Sint-gevoel’ te pakken, want niet alleen wij hadden een pakket gekregen, ook de buuffies hadden het een en ander toegestuurd gekregen. Het werd een super gezellige avond, met veel Hollandse lekkernijen, spannende cadeautjes, en heel veel gelach. Zeker toen ik – na een aantal tsipourootjes – de anderen streng onderwierp aan de vragen van een heuse Sinterklaas-quiz.

De buuffies zijn alweer een poosje terug in NL, en de woning achter ons wordt nu bewoond door een jong Grieks echtpaar. Op pakjesavond zal het dit jaar dus weer gewoon rustig blijven in ons huisje, want zo heftig is ons Sint-gevoel nu ook weer niet dat we driftig op zoek gaan naar andere Hollanders om die avond mee door te brengen. Bovendien hebben wij ons Sint-cadeautje eigenlijk al gehad, want zoonlief heeft vorige week ge-sms’t dat hij waarschijnlijk rond de 23ste december in Pilion zal arriveren. Als alles meezit zullen wij dus net als vorig jaar ook deze kerst weer als gezin met elkaar doorbrengen, en geloof me: dat is met stip het allermooiste decembercadeau dat je als ouders-in-den-vreemde kunt krijgen 🙂

P.S. Ben je nog op zoek naar een last-minute Sinterklaascadeautje? Via deze link kun je vandaag nog de Sint Pakt Uit-verhalenbundel bestellen. Leuke verhalen – waaronder eentje van mij – en prachtig geïllustreerd, zoals bijgaande illustratie van mijn vriendin Esther van Stouthandel Illustraties. Ook het verhaal van collega-schrijfster Hermien Stok over een meisje dat heel graag een hondje wil, is een heerlijke herinnering aan ons eigen verlanglijstje. Wie wilde er nu geen hondje als kind? En dat verhaal is weer prachtig geïllustreerd door een andere Vlaardingse-in-den-vreemde: Cora Vlug. Wat kan de wereld toch heerlijk klein zijn!

♥♥♥♥♥