Waarom Pilion, schreef ik vorige week op mijn facebook-pagina, met daarbij een link naar het betreffende stukje hier op mijn website. In deze tijden van crisis draag ik immers graag mijn steentje bij om ons voor velen nog onbekende mooie schiereiland te promoten. Wel, aan de plotselinge stijging van mijn bezoekersaantallen te zien is dat aardig gelukt 😉
Mijn enthousiasme voor Pilion heeft inmiddels al meerdere mensen over de streep getrokken om hier een vakantie door te brengen. Vrienden en oude bekenden terugzien vind ik heel gezellig en ik probeer daar als het enigszins mogelijk is tijd voor vrij te maken. Dat lukt helaas niet altijd, want op de een of andere manier komt iedereen vaak in dezelfde periode deze kant op. September en mei zijn bij ons echte topmaanden op ‘weerzien-gebied’, en in de achter mij liggende weken heb ik dan ook alweer een flink aantal mensen mogen begroeten die ik lang niet had gezien. Als het werk dat toelaat, ga ik ook wel eens een hele dag met z’n allen op stap, iets wat de feestvreugde van het weerzien aan beide kanten alleen maar vergroot. Zo vaak ‘vakantie houden in eigen land’ is er voor mij niet bij, dus ik geniet daar met volle teugen van. En de vrienden genieten op hun beurt van de ‘insiders-plekjes’ waar ik hen mee naartoe neem. Zo’n dagje uit is voor hen dan toch net even anders dan wanneer ze op zichzelf als toerist het schiereiland verkennen.
Zo is het zomerseizoen voor mij eigenlijk alweer in volle gang. In de tuin is de ongelooflijk mooie voorjaarsbloei grotendeels voorbij. De planten en bloemen hebben even een dipje, maar de zomerbloeiers zijn alweer onderweg om hun plaats over te nemen. We zijn er nu ook eindelijk achter waarom we van de vele in de volle grond gezaaide bloemetjes niets, maar dan ook werkelijk niets terugzien. Dat ligt aan de mieren. Afgelopen week had manlief voor de zoveelste keer geprobeerd om het strookje grond buiten ons hek te veranderen in een groen grasveldje. Met weer een ander soort graszaad, want de vorige pogingen waren op niets uitgelopen. Nog geen tien minuten later zagen we tot onze grote verbazing hele kolonnes mieren de zojuist gestrooide zaadjes in sneltreinvaart weer afvoeren, de piepkleine bolletjes balancerend op hun kop. Een onverwacht en beslist heel grappig gezicht, waarmee ook het raadsel van de andere niet opkomende zaden meteen opgelost was. Maar ons gazonnetje… dat laat dus nog even op zich wachten. Tot we het probleem van de toch wel wat al te nijvere mieren opgelost hebben.
Over een kleine twee weken is het hier Hemelvaartsdag, wat in onze kustdorpjes de officiële opening van het badseizoen betekent. Maar goed ook dat het dit jaar zo laat valt, want het zeewater is nog erg koud. Hoewel dat ook aan ons kan liggen, want volgens de Nederlandse badgasten die we spreken is het op dit moment echt al heerlijk zwemmen in de Pagasitische Golf. Waarschijnlijk is ons bloed inmiddels gewend geraakt aan de Griekse temperaturen. Ik weet nog goed dat we in de eerste jaren een beetje moesten glimlachen om die malle Grieken, die in het voorjaar bij negentien graden nog kouwelijk weggedoken in muts en sjaal over straat gingen. Nu betrap ik me er zelf op dat ik ’s avonds al heel snel een vest tevoorschijn tover, zelfs wanneer de thermometer nog ruim tweeëntwintig graden aangeeft. Voor mij voelt het dan namelijk al echt frisjes aan. Weet echter dat ik het u, toekomstige vakantieganger in Pilion, beslist niet kwalijk zal nemen als u mij een beetje meewarig aankijkt wanneer ik toevallig met mijn dikke vest aan bij u op hetzelfde taverneterras zit. Ik hoef alleen maar te denken aan het weer dat u de afgelopen acht maanden ten deel is gevallen om me te realiseren dat uw bloed nog steeds gewend is aan Noordpool-temperaturen. En geloof me, iedere keer opnieuw ben ik dan weer zo verschrikkelijk blij dat ik hier woon 😉