Een Hollandse schrijfster in Pilion
Wel eens jaloers op mijn schrijversleventje onder de Griekse zon? Kan ik me helemaal voorstellen. Maar… soms is de werkelijkheid toch net even iets anders dan je denkt! Lees het in mijn column voor Vriendinnenonline.nl.
Klik hier of op de foto voor de link.
Kent u dat, zo’n maand waarin niets loopt zoals je verwacht en al het onverwachte tegelijk komt? Ik zou er zo langzamerhand aan gewend moeten zijn, want het overkomt me regelmatig, maar op de een of andere manier… went het nooit.
Als u mijn gastcolumns en facebook-berichtjes een beetje volgt, hebt u in grote lijnen al meegekregen dat april een aardig hectisch maandje voor me was. Een flitsweekje Nederland, met aansluitend Pasen in Kato Gatzea, mijn eigen verjaardag en een weekje vriendenbezoek. Dat waren de dingen die gepland stonden en ook eigenlijk allemaal uitstekend verliepen, zoals u in mijn column voor Vlaardingen 24 hebt kunnen lezen. Nou ja, behalve dan de ongeplande autopech die zoonlief en ik kregen toen we naar Holwerd reden om daar aan een 24-uurs uitstapje naar Ameland te beginnen. Dankzij de fantastische service van meneer Jacco, de eigenaar van JS Automotive in Westerbork, haalden wij toch nog op het nippertje de laatste veerboot van die dag. Een en ander mede mogelijk gemaakt door een lieve, ons onbekende dame, die haar controleafspraak bij garage Automotive een dagje opschoof, zodat wij de voor haar gereserveerde leenauto mee konden krijgen. Dank, lieve mevrouw, en vooral dank, lieve Jacco, voor je super gewaardeerde hulp en meedenken!
Ongepland was mijn spontane adoptie-campagne voor de twee inmiddels aardig beroemde Engelse Setters A&A, oftewel Ares en Aphrodite. Hoe het begon kunt u teruglezen in het schrijversblog van uitgeverij Ellessy, waar binnen twee weken mijn nieuwe roman Opnieuw Verbonden zal verschijnen. Hoe het afliep, hebt u misschien via facebook al meegekregen, maar voor de facebooklozen onder u: ze zijn op 2
7 april in Nederland aangekomen en hebben een gouden mandje gekregen in Lisse en Haaren. Er zijn een heleboel mensen geweest die achter de schermen hebben meegeholpen om A&A een kans te geven op een nieuw leven, maar zonder de onvermoeibare inzet van bemiddelaarster Desiree Beulen en de sponsoring van collegaschrijfster Anita Verkerk zou ik dit niet voor elkaar hebben kunnen krijgen. Aan iedereen die heeft meegeholpen, meegedacht en meegeleefd: namens A&A hartstikke bedankt voor jullie hulp! En een extra dikke knuffel van mij voor Desiree en Anita!
De perikelen rond A&A hebben ertoe geleid dat ik inmiddels gebombardeerd ben tot ‘spindokter’ en de komende maanden mijn best ga doen om een verbinding tot stand te brengen tussen Nederland en de reeds bestaande dierenhulporganisaties in Pilion, zodat we hier ter plekke voor een betere opvang van de dieren kunnen zorgen. Ik verwacht niet dat zoiets op korte termijn te verwezenlijken valt – daarvoor woon ik al te lang in Griekenland – maar ik hoop wel dat we uiteindelijk een internationale Pilion-hulplijn kunnen vormen om de katten en honden in onze woonomgeving een iets beter bestaan te geven. Een eerste stap heb ik – onverwachts en ongepland – al gezet: ik heb ja gezegd op de vraag of ik mezelf verkiesbaar wilde stellen als gemeenteraadslid 
voor de partij van Mr. Fortunas, de huidige burgemeester van Zuid-Pilion (waar wij ook onder vallen)… op voorwaarde dat Mr. Fortunas in zijn verkiezingsprogramma ook aandacht zal schenken aan het zwerfdierenprobleem. Of dat ook gebeurt, betwijfel ik, en een plaats in de gemeenteraad lijkt me helemaal niets, dus ik hoop eigenlijk dat ik niet al te veel stemmen zal krijgen, maar ik kan in ieder geval speldenprikjes uitdelen. Alle beetjes helpen, toch?
Ook ongepland ben ik nu ineens redacteur van de facebookpagina Gatzea News, waarop u – ongeacht of u lid bent van facebook of niet – alle wetenswaardigheden over ons romantische dorpje en omgeving kunt terugvinden. Grotendeels in het Engels, want naar een Griekstalige redacteur is men nog op zoek. En mijn Grieks… Nou ja, daar hebben we het maar even niet over!
Aldus vloog de maand voorbij, want ondertussen moest er natuurlijk ook nog flink gewerkt worden. Dat is helaas niet helemaal volgens de planning gelukt. Te veel deadlines naderen op dit moment met veel te rasse schreden. Eigenlijk zou ik stiekem best wel even rustig een weekje achter de geraniums willen zitten. Een weekje, niet langer, want ik weet zeker dat ik achter die geraniums heel snel zal verwelken. Bovendien kom je daar ook niet zoveel lieve mensen tegen als ik in de afgelopen maand heb leren kennen en dan zou ik u ook niet zoveel te vertellen hebben. Dus bij nader inzien… Nee, laat die geraniums maar lekker staan waar ze staan, ik zet er gewoon nog een extra tandje bij. En dan hoort u volgende keer wel weer of dat ook inderdaad gelukt is 😉
April was een vermoeiend maandje voor me: een flitsbezoek aan NL, Pasen, bezoek van vrienden, en twee Engelse Setters op zoek naar een forever home. Gelukkig kan ik al die belevenissen kwijt in mijn columns, zodat ik later zelf ook nog eens kan nalezen wat ik allemaal heb meegemaakt 😉
Klik hier of op de foto voor mijn Vlaardingen24-column: Verrassingsweekje.
Voor vriendinnenonline.nl zal ik de komende tijd iedere maand een column schrijven over wat mij en mijn vriendinnen zoal bezighoudt. Met uiteraard een Grieks dan wel boekentintje… Ik ben en blijf nu eenmaal een Hollandse schrijfster in Pilion 😉
Het voorjaar is een drukke tijd. Niet alleen voor de vogels die er iedere ochtend vrolijk op los fluiten als ze hun nestjes in de coniferen bouwen, maar ook voor de dorpelingen. We zitten in de aanloop naar Pasen, en aangezien dat hier net zoiets is als voor ons de kerstperiode, gonst het overal van de bedrijvigheid.
Vooral schoonmaken is momenteel een geliefde bezigheid. Natuurlijk de huizen, zowel vanbinnen als vanbuiten, maar ook de tuinen. Het jankende geluid van kettingzagen en hogedrukreinigers is vrijwel constant te horen, wat niet altijd even bevorderlijk is voor mijn concentratie. En die heb ik eigenlijk wel hard nodig bij het controleren en redigeren van mijn Opnieuw Verbonden-manuscript. Gelukkig haalt mijn redactrice Heidi de foutjes die ik laat zitten er keurig netjes uit, zodat het eindresultaat hopelijk weer een mooi boek oplevert. Het afschrijven van het boek viel dit jaar samen met het begin van het voorjaar, de tijd waarin onze tuin binnen heel korte tijd van winterslaap naar kleurexplosie gaat. Heel mooi, ware het niet dat al dat groeien en bloeien ons lapje grond in no-time in een jungle verandert. Het gras dat manlief vorige zomer in de groene strook voor ons hek had gezaaid – waar het nooit groeide omdat de mieren de zaadjes onmiddellijk afvoerden – kwam tot onze verrassing ineens tevoorschijn in het middengedeelte van onze tuin dat eigenlijk bestemd is voor de marguerita’s, de goudsbloemen en de forsythia’s. Ik zag het met de dag hoger worden, maar gelegenheid om er iets aan te doen, was er alsmaar niet. Bovendien vond kleine Iason het zo heerlijk om erin te spelen, dat het gewoon zielig zou zijn om hem dat plezier te ontnemen. Toch?
Niet alleen het gras woekerde voort, ook de gele klaver besloot op te rukken, tezamen met een heel leger aan enthousiaste onkruidsoldaten waarvan ik ondanks buurvrouws ‘chorta-lessen’ nog steeds slechts de brandnetels, paardenbloemen en knoflook weet te benoemen. Een wilde tuin vind ik best leuk, maar dit werd toch wel een beetje té wild allemaal. De paadjes die her en der door de ‘velden’ slingeren, waren geheel en al verdwenen, net als de forsythia en nog een paar gewassen waarvan ik zeker wist dat die er moesten staan. Kortom, zodra het boek was afgeschreven, moest ik echt hoognodig de tuin in. Nu doe ik behalve boeken en verhalen schrijven ook nog een heleboel andere dingen voor diverse opdrachtgevers, zoals vertalen, redigeren, corrigeren en columns schrijven. Dat betekent dat mijn doordeweekse dagen aardig gevuld zijn zodat dingen als in de tuin klussen ook bij mij in het weekend plaats moeten vinden. Al met al kostte het me drie hele weekenden om onze wildernis een weer enigszins beschaafd uiterlijk te geven. De spier- en rugpijn heb ik er echter graag voor overgehad, want na al die maanden grotendeels achter de computer te hebben doorgebracht, vond ik het echt een heerlijkheid om met m’n handen urenlang in de aarde rond te wroeten. Uiteraard werd ik daarbij flink ‘geholpen’ door Ira en Iason, die het prachtig vonden om samen met mij tussen de uit de krachten gegroeide bloemetjes en struiken verstoppertje te spelen.
Vorige week zondagmiddag was het ruwe werk grotendeels klaar, tijd dus om het ligbed uit te klappen en lekker buiten mijn achterstallige mailtjes te checken. Nog meer genieten is dat met een tsipourootje erbij, dus ik liep even naar binnen om een welverdiend glaasje in te schenken. Ik was wel heel snel terug, omdat ik uit ervaring weet dat onze Ira voor het uithalen van kattenkwaad zeer weinig tijd nodig heeft. En ja hoor: toen ik terugkwam had ze met haar grote logge lijf mijn plekje op het ligbed al ingenomen. Dat ze zich daar kostelijk amuseerde blijkt wel uit de bijgaande foto. Ik heb haar er toch maar vanaf gejaagd en het restant van de middag zelf op het bed doorgebracht… met een slapende kat op mijn benen!
Een tuin is net een boek. Eigenlijk is het nooit echt klaar. Er blijft altijd die behoefte om het nog mooier, nog perfecter te maken. De kunst is om op het juiste moment een punt te zetten achter al dat werk en gewoon lekker te genieten van het resultaat. En dat doe ik nu dus ook maar. Met volle teugen 😉