Tag archieven: auteur Wilma Hollander

Treinen in Pilion

Geplaatst op door — 7 reacties ↓

10579972_10204793720111209_7276105601461801142_nIs het zomaar toch ineens weer 1 september! En ja, we hebben de drukke Griekse zomermaanden juli en augustus overleefd. Op het randje, hoor, want die aanhoudende hoge temperaturen zorgden – in ieder geval bij mij – toch wel voor wat ‘grrr’-momenten vanwege het steeds korter wordende lontje. Ja, ondanks de leuke Klippan-banken, nieuwe kasten en vrolijk gekleurde muren in ons huisje. We weten inmiddels wel dat het te korte lontje normaal is in zo’n langdurige hitteperiode, dus als er af en toe wat niet te versmaden Vlaardingse en Rotterdamse krachttermen de lucht in geslingerd worden, kunnen we daar vrij snel weer samen om lachen. Kortom, onze zomer is prima verlopen.

strandEn nu dus het begin van de nazomer, die ik persoonlijk een stuk prettiger vind dan de echte zomer. Ons dorp telt een groot aantal familiehuizen die voornamelijk in de vakanties en weekenden bewoond worden en hoewel het woord ‘druk’ niet echt van toepassing is op die tijdelijke toename in het aantal inwoners, maakt het natuurlijk wel verschil uit of er dagelijks honderd of driehonderd mensen rondlopen. Half juli komen daar dan ook nog de echte Griekse en buitenlandse vakantiegangers bij, en dan is ‘mijn’ heerlijk rustige strandje dus ineens een officiële parkeerplaats geworden. Kijk, en dat is dus zo’n grrr-moment…

regenMaar zoals gezegd, dat ligt inmiddels allemaal achter ons. De temperaturen zijn gezakt tot onder de dertig, de muggen hebben zich zo heerlijk kunnen uitleven dat ze nu helemaal moe geprikt zijn, de krekels zijn uitgetjilpt en in de tuin zijn zelfs de eerste herfstveranderingen al te zien. Dat weet ik, omdat ik er nu af en toe weer in kan zitten zonder weg te smelten. Ik heb nog geen neigingen om de uitgebloeide bloemen- en plantenchaos aan te pakken, dat komt over een maandje of zo wel weer een keertje, als de temperatuur onder de twintig zit. Want een tuin winterklaar maken bij vijfentwintig graden… nee, dat gaat me nog iets te ver.

AnoLehonia2Niet iedereen is al klaar met vakantievieren, want de maand september is in Pilion natuurlijk bij uitstek een goede maand voor de iets actievere vakantieganger. Dat ben ik van origine ook, dus ik heb me lekker voorgenomen volgende week een paar keer mee op stap te gaan met een vriendin die hier voor het eerst komt. Beetje wegwijs maken, beetje wandelen, beetje terras-hoppen, veel kletsen… Per slot van rekening heb ik sinds het weekje schoonzus in juni niet echt vakantie gehad, dus een paar vrije dagen kunnen er wel weer af.

train1Wie voor het eerst in Pilion is, moet eigenlijk wel haast verplicht een tripje maken met ons beroemde stoomtreintje. Ikzelf heb de treinrit al meerdere malen gemaakt, maar het blijft echt altijd een hele belevenis. Het langzame getuf door de bergen, de prachtige uitzichten, het vrolijke geluid van de stoomfluit… ik kan er iedere keer weer heel erg van genieten. Vooral omdat je nooit weet wat er onderweg zal gebeuren. Het komt regelmatig voor dat er een auto op de rails geparkeerd staat die eerst verplaatst moet worden voordat de trein verder kan. Of er lopen twintig schapen te grazen die niet opzij willen. Tegemoetkomende fietsers die dachten dat de spoorbaan niet meer gebruikt werd en van schrik de berm in sturen, uitgeputte wandelaars die bij het verlaten station van Pinakates met hun duim omhoog staan te smeken om mee te mogen… ach, de avonturen onderweg zijn legio. En dan heb ik nog niet eens verteld over die keer dat we nét de imposante spoorbrug bij Milies gepasseerd waren en de tweede wagon uit de rails liep dankzij een iets te grote steen die er op de heenweg niet had gelegen. Tja, dan lopen de wagons erachter uiteraard ook uit de rails en staat de trein ineens naast de spoorbaan in plaats van erop.

statmosGelukkig komt dat laatste echt heel zelden voor. U hoeft het ritje er beslist niet voor te laten. In mijn twaalf jaar hier is het mij maar één keer overkomen en dan ook nog op een ‘special tour’, een treinritje exclusief voor een groep Nederlandse reisbureaumedewerkers, georganiseerd met de bedoeling dat deze professionals ons mooie Pilion wat meer als vakantiebestemming zouden gaan promoten. Het was niet het eerste onderdeel van hun meerdaagse Pilion-studietrip dat ietwat anders verliep dan gepland was – wat logisch is, want in Pilion verloopt alles nu eenmaal anders dan je verwacht. Gelukkig vond niemand dat een probleem. Integendeel, de ontspoorde wagon werd met vereende krachten weer op de rails getild, waarna het ritje onder vrolijk stoomgefluit en veel gelach gewoon weer werd voortgezet.

kalderimiNa deze spannende verhalen snapt u natuurlijk wel dat ik komend weekend in afwachting van nieuwe avonturen met veel plezier in het treintje zal stappen. Mijn wandelschoenen heb ik al uit de kast getrokken, want na een aangenaam verpozen in Milies – met ongetwijfeld een bezoekje aan de prachtige fresco-kerk gevolgd door een ijskoude frappé op het dorpsplein – zullen we de terugtocht lopend afleggen. Een niet al te moeilijke wandeling via de slingerende kalderimis naar het lager gelegen Kala Nera. Duim maar voor ons dat de temperatuur niet al te hoog is, want op een snikhete dag rond het middaguur starten met die wandeling is niet echt aan te raden. Dat heb ik namelijk vorig jaar ervaren, toen liep ik hem in augustus, midden in een hittegolf. Het was behoorlijk afzien, dat kan ik u wel vertellen, en het duurde beduidend langer dan de twee uurtjes die het me normaal kost. Ik weet nog heel goed dat we, eenmaal in Kala Nera aangekomen, in één streep door zijn gelopen naar de boulevard, de zee in om af te koelen…

Ach ja, je maakt wat mee hier in Pilion. Ik kan er uren over vertellen, en dat doe ik dan ook regelmatig, zoals menigeen al heeft ervaren. Zo zei ooit een vage mannelijke kennis na een gezamenlijk etentje bij de taverne tegen mijn man: ‘Ik snap nu wel waarom ze zo mager is. Ze kletst zoveel, ze heeft helemaal geen tijd om te eten…’

AnoLehoniaNou, inmiddels ben ik niet meer zo mager, eet ik regelmatig mijn buikje vol, en klets ik er desondanks in goed gezelschap nog steeds vrolijk op los. Mijn echte vrienden weten namelijk wel hoe ze daarmee om moeten gaan. Ze hoeven me alleen maar mee te nemen op een kalderimiwandeling met een paar hellinkjes erin. Daarmee krijgen ze zelfs míj stil… 😉

♥♥♥♥♥

Zomerweer

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

vidv_09_nieuwIn de maandcolumn voor Vlaardingen24 kijk ik even terug op onze eerste vakantie in Pilion. Twee heerlijke weken waarin we verliefd werden op dit prachtige schiereiland. Waardoor we er nu alweer ruim elf jaar wonen en nog steeds dagelijks genieten van al het moois dat het te bieden heeft!

Klik hier of op de foto om de column te lezen.

♠♠♠

Een goed idee

Geplaatst op door — 12 reacties ↓

winterhuis‘Jij met je ideeën!’ is een uitspraak die in ons huis regelmatig gebezigd wordt. Door manlief. Met dat ‘jij’ word ik dus bedoeld, want ja, ik borrel inderdaad altijd over van ideeën. Niet dat ze allemaal verwezenlijkt worden, hoor, want daarvoor ontbreekt me meestal de tijd. Heb ik tijd, dan is er geen geld. Hebben we geld, dan moeten eerst de achterstallige nuttige dingen gekocht worden en als dat is gedaan, heb ik geen tijd meer en is het geld ook weer op.

quiltjeKortom, het grootste deel van mijn ideeën verdwijnt geruisloos gedurende dit al jaren wederkerende proces. Niet zo heel erg, want het scheelt een hoop tijd en geld! Maar een klein aantal van mijn ideeën overleeft het wél, en wacht geduldig in een stoffig hoekje van mijn brein tot ze aan de beurt zijn. Dat kan maanden duren, of zelfs een paar jaar – zoals bij ‘mijn wandkleed-voor-Ann-project’– maar als het juiste moment is aangebroken, dan komt het uiteindelijk toch nog wel voor elkaar, ook al is het vaak in stukjes en beetjes omdat er bij ons nu eenmaal altijd andere dingen tussendoor komen.

Ikea LarissaTrouwe lezers herinneren zich misschien mijn novembercolumn Keuzes maken, waarin ik uitgebreid vertelde over de opknapbeurt van de woonkamer, als ook over de slaapkamerkasten en de Klippan-bank die ik op het oog had. We waren heilig van plan om tijdens de wintermaanden een bezoekje aan IKEA-Larissa te brengen om de bank uit te proberen en de kasten te bekijken. Nu ligt Larissa niet naast de deur en wij hebben geen auto. Tot onze afschuw ontdekten we dat we met het openbaar vervoer een volledige dag op pad zouden zijn met slechts anderhalf uur de tijd om in het warenhuis rond te kijken. Dus besloten we dat we gewoon een dagje een auto zouden huren om er zelf naartoe te rijden. Helaas was het tegen die tijd al bijna Kerstmis, kregen we het veel te druk met van alles en nog wat, en werd het uitstapje uitgesteld naar het nieuwe jaar.

DSC03669In januari was het rotweer, met sneeuw en ijzel, dus metselde manlief eerst een nieuwe douchebak, want de oude was zo klein dat ik bij het douchen alsmaar aan het douchegordijn vastkleefde, iets wat ik heel vervelend vond. Maar na de douchebak-verbouwing – ja, het is heerlijk douchen nu! – ging ik naar NL, wat voor manlief dé gelegenheid was om een andere langdurige wens van hém in vervulling te laten gaan. Hij krikte tijdens mijn afwezigheid de marmeren aanrecht in de keuken vijftien centimeter omhoog, DSC03787aeen giga klus waarbij ik inderdaad beter uit de buurt kon zijn. Bij terugkomst zat het blad er weer keurig in, aangevuld met nieuwe steunmuurtjes en mooie laden. Het opnieuw tegelen van de muur erachter moest echter nog even wachten, want om dat DSC03902ate doen als je vrienden uit NL over de vloer hebt, is natuurlijk niet wat. Maar helaas, toen het tegelwerk een aantal weken later klaar was, tja, toen was het ineens hoogzomer en veel te warm om naar IKEA te gaan. Of om de geplande servieskast te timmeren voor aan de andere muur van de keuken. Wij werken nu eenmaal graag in stukjes en beetjes, ik zei het al.

Al met al waren we na het schrijven van die bewuste column dus zo’n tien maanden verder en de meubel-ideeën in mijn hoofd begonnen zich toch een beetje zorgen te maken. Want als we zo doorgingen met dat vage plan om ‘ooit’ een dagje naar IKEA te gaan, kun je er haast wel van uitgaan dat het er nooit van komt. Van uitstel komt afstel, nietwaar? Wat jammer zou zijn, want ik verheug me erop om de woonkamer nu eindelijk eens in de staat te zien die ik destijds bij het verven van de ramen en muren voor ogen had. Daarom hebben we gisteren de knoop doorgehakt en de hele handel met een paar drukken op de knop… gewoon online besteld.

klippan bankWant of die appeltjesgroene Klippan-bank nu wel of niet lekker zit, hij past perfect in ons budget en in onze woonkamer. En zo duur is hij nou ook weer niet, dus mocht het echt vreselijk tegenvallen, dan kunnen we voor dat bedrag over een jaartje altijd nog op zoek gaan naar een andere bank als we dat zouden willen. Hetzelfde geldt voor de slaapkamerkasten,Brimnes kast die ons een hele hoop meer bergruimte zullen verschaffen dan we nu hebben. Ik vond het zelf een super idee, en nog beter, manlief was het dit keer helemaal met me eens. En dat komt niet zo heel vaak voor! Dus als het goed is, worden alle bestelde pakketten nu binnen vijf werkdagen netjes bij ons thuis afgeleverd door de IKEA-vervoerder, en dat voor een transportprijs die zelfs nog lager is dan wat we aan autohuur, benzine en tol kwijt waren geweest!

Winterschilder‘Jij met je ideeën!’ gromde manlief vanmorgen toen ik bij de koffie zat te stralen bij het vooruitzicht van de komst van al die nieuwe spulletjes. ‘Je bent echt niet wijs om zoiets te bestellen als het vijfendertig graden is! Ik kan niet verder aan de keuken omdat het te warm is, en dan bedenk jij dat we dan maar de slaapkamer overhoop moeten gaan halen.’ Want we hadden al uitgevogeld dat die slaapkamerkasten niet op dezelfde plek kunnen staan als de huidige kasten. Het betekent ook dat de oude hangkast verplaatst moet worden naar mijn werkkamer, de grote linnenkast naar de andere hoek, het bed naar de andere muur… En ja, als we dan toch alles van de plek hebben, dan is het natuurlijk wel verstandig om de muren ook maar meteen even te verven, want daar zijn we sinds we hier wonen nog niet aan toe gekomen. Daar hadden we het dus over, vanmorgen bij de koffie.

goofy-smileyUiteraard had ik dat zelf van tevoren ook allemaal al bedacht, ik ben niet helemaal van lotje getikt. Maar… met dit soort hoge buitentemperaturen kun je buiten niks beginnen en moet je verplicht binnen blijven om niet in elkaar te zakken van ellende. En weet u, de slaapkamer is de enige kamer in het huis waar we airconditioning hebben, dus het is er heerlijk koel. Prima temperatuurtje dus om kasten bij in elkaar te zetten en muren te verven! Ja toch?

P.S. Mijn vader noemde mij niet voor niets vroeger al ‘advocaat van kwaaie zaakjes’ 😉

♥♥♥♥♥