Een Hollandse schrijfster in Pilion
In de maandcolumn voor Vlaardingen24 kijk ik even terug op onze eerste vakantie in Pilion. Twee heerlijke weken waarin we verliefd werden op dit prachtige schiereiland. Waardoor we er nu alweer ruim elf jaar wonen en nog steeds dagelijks genieten van al het moois dat het te bieden heeft!
Klik hier of op de foto om de column te lezen.
‘Jij met je ideeën!’ is een uitspraak die in ons huis regelmatig gebezigd wordt. Door manlief. Met dat ‘jij’ word ik dus bedoeld, want ja, ik borrel inderdaad altijd over van ideeën. Niet dat ze allemaal verwezenlijkt worden, hoor, want daarvoor ontbreekt me meestal de tijd. Heb ik tijd, dan is er geen geld. Hebben we geld, dan moeten eerst de achterstallige nuttige dingen gekocht worden en als dat is gedaan, heb ik geen tijd meer en is het geld ook weer op.
Kortom, het grootste deel van mijn ideeën verdwijnt geruisloos gedurende dit al jaren wederkerende proces. Niet zo heel erg, want het scheelt een hoop tijd en geld! Maar een klein aantal van mijn ideeën overleeft het wél, en wacht geduldig in een stoffig hoekje van mijn brein tot ze aan de beurt zijn. Dat kan maanden duren, of zelfs een paar jaar – zoals bij ‘mijn wandkleed-voor-Ann-project’– maar als het juiste moment is aangebroken, dan komt het uiteindelijk toch nog wel voor elkaar, ook al is het vaak in stukjes en beetjes omdat er bij ons nu eenmaal altijd andere dingen tussendoor komen.
Trouwe lezers herinneren zich misschien mijn novembercolumn Keuzes maken, waarin ik uitgebreid vertelde over de opknapbeurt van de woonkamer, als ook over de slaapkamerkasten en de Klippan-bank die ik op het oog had. We waren heilig van plan om tijdens de wintermaanden een bezoekje aan IKEA-Larissa te brengen om de bank uit te proberen en de kasten te bekijken. Nu ligt Larissa niet naast de deur en wij hebben geen auto. Tot onze afschuw ontdekten we dat we met het openbaar vervoer een volledige dag op pad zouden zijn met slechts anderhalf uur de tijd om in het warenhuis rond te kijken. Dus besloten we dat we gewoon een dagje een auto zouden huren om er zelf naartoe te rijden. Helaas was het tegen die tijd al bijna Kerstmis, kregen we het veel te druk met van alles en nog wat, en werd het uitstapje uitgesteld naar het nieuwe jaar.
In januari was het rotweer, met sneeuw en ijzel, dus metselde manlief eerst een nieuwe douchebak, want de oude was zo klein dat ik bij het douchen alsmaar aan het douchegordijn vastkleefde, iets wat ik heel vervelend vond. Maar na de douchebak-verbouwing – ja, het is heerlijk douchen nu! – ging ik naar NL, wat voor manlief dé gelegenheid was om een andere langdurige wens van hém in vervulling te laten gaan. Hij krikte tijdens mijn afwezigheid de marmeren aanrecht in de keuken vijftien centimeter omhoog, 
een giga klus waarbij ik inderdaad beter uit de buurt kon zijn. Bij terugkomst zat het blad er weer keurig in, aangevuld met nieuwe steunmuurtjes en mooie laden. Het opnieuw tegelen van de muur erachter moest echter nog even wachten, want om dat 
te doen als je vrienden uit NL over de vloer hebt, is natuurlijk niet wat. Maar helaas, toen het tegelwerk een aantal weken later klaar was, tja, toen was het ineens hoogzomer en veel te warm om naar IKEA te gaan. Of om de geplande servieskast te timmeren voor aan de andere muur van de keuken. Wij werken nu eenmaal graag in stukjes en beetjes, ik zei het al.
Al met al waren we na het schrijven van die bewuste column dus zo’n tien maanden verder en de meubel-ideeën in mijn hoofd begonnen zich toch een beetje zorgen te maken. Want als we zo doorgingen met dat vage plan om ‘ooit’ een dagje naar IKEA te gaan, kun je er haast wel van uitgaan dat het er nooit van komt. Van uitstel komt afstel, nietwaar? Wat jammer zou zijn, want ik verheug me erop om de woonkamer nu eindelijk eens in de staat te zien die ik destijds bij het verven van de ramen en muren voor ogen had. Daarom hebben we gisteren de knoop doorgehakt en de hele handel met een paar drukken op de knop… gewoon online besteld.
Want of die appeltjesgroene Klippan-bank nu wel of niet lekker zit, hij past perfect in ons budget en in onze woonkamer. En zo duur is hij nou ook weer niet, dus mocht het echt vreselijk tegenvallen, dan kunnen we voor dat bedrag over een jaartje altijd nog op zoek gaan naar een andere bank als we dat zouden willen. Hetzelfde geldt voor de slaapkamerkasten,
die ons een hele hoop meer bergruimte zullen verschaffen dan we nu hebben. Ik vond het zelf een super idee, en nog beter, manlief was het dit keer helemaal met me eens. En dat komt niet zo heel vaak voor! Dus als het goed is, worden alle bestelde pakketten nu binnen vijf werkdagen netjes bij ons thuis afgeleverd door de IKEA-vervoerder, en dat voor een transportprijs die zelfs nog lager is dan wat we aan autohuur, benzine en tol kwijt waren geweest!
‘Jij met je ideeën!’ gromde manlief vanmorgen toen ik bij de koffie zat te stralen bij het vooruitzicht van de komst van al die nieuwe spulletjes. ‘Je bent echt niet wijs om zoiets te bestellen als het vijfendertig graden is! Ik kan niet verder aan de keuken omdat het te warm is, en dan bedenk jij dat we dan maar de slaapkamer overhoop moeten gaan halen.’ Want we hadden al uitgevogeld dat die slaapkamerkasten niet op dezelfde plek kunnen staan als de huidige kasten. Het betekent ook dat de oude hangkast verplaatst moet worden naar mijn werkkamer, de grote linnenkast naar de andere hoek, het bed naar de andere muur… En ja, als we dan toch alles van de plek hebben, dan is het natuurlijk wel verstandig om de muren ook maar meteen even te verven, want daar zijn we sinds we hier wonen nog niet aan toe gekomen. Daar hadden we het dus over, vanmorgen bij de koffie.
Uiteraard had ik dat zelf van tevoren ook allemaal al bedacht, ik ben niet helemaal van lotje getikt. Maar… met dit soort hoge buitentemperaturen kun je buiten niks beginnen en moet je verplicht binnen blijven om niet in elkaar te zakken van ellende. En weet u, de slaapkamer is de enige kamer in het huis waar we airconditioning hebben, dus het is er heerlijk koel. Prima temperatuurtje dus om kasten bij in elkaar te zetten en muren te verven! Ja toch?
P.S. Mijn vader noemde mij niet voor niets vroeger al ‘advocaat van kwaaie zaakjes’ 😉
Een zomers verhaal waarin veel wordt gedacht. En niet alleen door mij 😉
Nu te lezen in mijn Vlaardingen24-column van deze maand.
Haring en een overwintering op Nova Zembla… deze maand een beetje nostalgische Vl24-column over mijn roots als Vlaardingse Haringkop 😉
Klik hier of op de foto om het te lezen.
Nederlanders zijn een reislustig volkje, dat is een algemeen bekend feit. Het zal zeker te maken hebben met onze vaderlandse geschiedenis, waarin onze voorouders de Zeven Wereldzeeën bevoeren en avontuurlijke expedities naar onbekende continenten maakten. Die ontdekkingsreizigersgenen zijn van generatie op generatie doorgegeven en ook al ziet onze wereld er tegenwoordig heel anders uit dan vroeger, de reizigersmentaliteit is nog steeds in vele Nederlanders aanwezig.
Hier in Pilion komen we ze vaak tegen, die Nederlandse reizigers, vooral in het voor- en naseizoen. Geen heldhaftige Oost-Indische Compagnie-kapiteins, maar grijze koppies achter het stuur van wat de Grieken troxóspita noemen: trekhuizen. Oftewel op z’n plat-Rotterdams: sleurhutten. Nou, hutten zijn het allang niet meer, en het sleuren lijkt met de opkomst van de campers ook een beetje achterhaald. Rijdende villa’s zijn het soms, zo groot als een stadsbus. Ik heb hier zelfs al campers gezien die in hun binnenste een riante personenauto vervoerden om ter plekke iets makkelijker te kunnen rondtoeren. Nou ja, ieder zijn pleziertje natuurlijk, maar als ik zóveel te besteden had, dan zou ik mijn vakanties toch echt niet doorbrengen op een camping. Dan wist ik wel heel andere stekkies om mijn welverdiende vakantie door te brengen.
Nu ben ik überhaupt geen camping-mens, maar campers en caravans rolden de afgelopen weken toch zomaar mijn Griekse bestaan binnen – nou ja, figuurlijk dan, hè? Ik kreeg namelijk de vraag om als gids een Pilion Tour te begeleiden voor twee groepen Nederlanders die tijdens hun camper/caravan-rondreis een paar dagen op de nabijgelegen Sikia-camping verbleven. Volgens het reisprogramma zouden ze in die tijd een dagexcursie per bus over ons mooie schiereiland aangeboden krijgen, maar de gids met wie de camping al jaren samenwerkt, kwam dit jaar pas eind mei in Pilion aan. Te laat dus voor deze twee groepen, waardoor de campingeigenaren onverwachts op zoek moesten naar een inval-gids.
Ik zal eerlijk toegeven dat ik niet stond te popelen toen het e-mailtje van de camping mij bereikte. Mijn rug was op dat moment niet zodanig dat ik mezelf fris en fruitig in en uit de bus zag springen, maar toen de camping na mijn aanvankelijke weigering per omgaande terugkwam met het argument dat de deelnemers aan de excursie tot een leeftijdsgroep behoorden die ook niet meer zo springerig was, dat ik maar héél kleine stukjes hoefde te lopen, en dat ze het echt héél fijn zouden vinden als ik het toch wilde doen, heb ik uiteindelijk toch maar ja gezegd.
Spijt heb ik er niet van gehad, ook al was het best vreemd om na tien jaar weer met een microfoon in mijn handen op de gidsenstoel voor in zo’n grote bus te zitten. Een beetje zenuwachtig was ik ook, want een officiële Pilion-tour had ik nog niet in mijn ervaringspakket zitten. Natuurlijk heb ik privé al die plaatsen weleens bezocht, maar dat is toch iets anders dan als gids een groep van veertig man rond te leiden. Bovendien had ik de beroemde Agia Marina-basiliek in Kissos die we zouden bezoeken zelf nog nooit vanbinnen gezien, omdat de deur altijd op slot is als we daar zijn. Nu werd ik geacht mijn gehoor precies te vertellen wat al die prachtige fresco’s uitbeelden, wanneer en door wie de kerk gebouwd is en hoe het zit met de zeemeermin die boven de ingang van de iconostase te vinden is. Ha, alleen over dat woord was ik al tig keer gestruikeld toen ik mijn praatje voorbereidde!
Die eerste dag kon ik een aantal schoonheidsfoutjes natuurlijk niet voorkomen. Zo kwamen we door een misverstand nooit terecht bij het afgesproken hotel voor de koffiestop in Tsangarada, kon ik mijn gasten echt helemaal niets vertellen over de verschillende persingen van olijfolie, dacht ik zeker tien minuten lang dat de kerk in Kissos nog steeds op slot zat terwijl de kosteres inmiddels achter de dichte deur geduldig op ons zat te wachtten, en wist ik echt niet dat de marmeren pilaren van de Agia Marina voor een derde deel van hout zijn om ze aardbeving bestendig te maken. Het werd me gelukkig allemaal vergeven, want de groep waarmee ik op stap was bestond uit heel aardige mensen, die mijn vele verhalen en anekdotes geen seconde zat werden. Tenminste… dat verzekerden ze me met de hand op hun hart als ik tussendoor bezorgd informeerde of ik niet te veel woorden over hen uitstortte.
De tweede keer – een week later – verliep het allemaal al een stuk soepeler, hoewel we wéér niet bij het afgesproken koffiestophotel in Tsangarada terechtkwamen. Dit keer omdat de groep zelf liever in het zonnetje aan de andere kant van het plein wilde koffiedrinken. Maar dat soort dingen zijn hier in Pilion gelukkig geen probleem. Alles loopt hier toch altijd anders dan je verwacht, zoals Jan en Gerda, twee lieve mensen uit mijn eerste groep ook hebben ervaren – in dit geval helaas – toen ze vanwege een defect aan de auto hun verdere rondreis voor onbepaalde tijd moesten onderbreken. Bijna drie weken verblijven ze nu ‘noodgedwongen’ op de camping, en hoewel het een prachtige plek is, hadden ze hun reis natuurlijk toch iets anders voorgesteld. Daarom mochten ze de andere week nog een keer de Pilion Tour doen, ditmaal met een Duitstalige groep, om even de zinnen te verzetten. Toen ik hen een paar dagen later sprak, vertelden ze me vol vuur dat ik het als gids veel beter had gedaan dan mijn Duitse collega. ‘Als ze op die hele dag veertig woorden heeft uitgesproken, was het veel,’ zei Jan verontwaardigd. ‘Nee, dan jij nog eens. Jouw mond stond niet stil…’
Ach ja, aan woorden heb ik nooit gebrek, of ze nu uit mijn pen of uit mijn mond rollen. Dus mocht je mij komende zomer toevallig in Pilion tegenkomen, dan ben je gewaarschuwd. Ik zit zo vol verhalen, dat ze er als één grote waterval uitkomen. Ik weet haast wel zeker dat het minder wordt als ik weer wat langer achter de computer kan zitten om ze op te schrijven, maar helaas is mijn rug nog niet zover. En tot die tijd… nou ja, tot die tijd kwebbel ik er gewoon vrolijk op los, privé of als gids 😉
P.S. Ik wens al mijn Pilion Tour-gasten van de ACSI en de NKC een hele mooie rondreis door Griekenland en natuurlijk veel leesplezier met mijn romans. En misschien komen we elkaar ooit nog eens tegen, want je weet wat ik heb gezegd: wie eens het water van Kala Nera heeft gedronken, komt altijd weer terug! * Zonnige groet uit Kato Gatzea * Wilma Hollander