Belasting DigiBEETJES heet de maandcolumn voor Vlaardingen24; tja… zelfs na jaren in-den-vreemde ontkom je nog steeds niet aan de Nederlandse belastingdienst 😉 Klik hier of op de foto om de column te lezen.
♣♣♣
Tag archieven: Pilion
Vrede op aarde
De feestdagenmarathon is bijna ten einde. Over een paar daagjes bereiken we de eerste maandag in het nieuwe jaar, de dag waarop de meesten van ons enigszins beduusd het gewone leven weer zullen oppakken. Nou ja, gewoon… zo gewoon is dat leven natuurlijk nooit. Net als je denkt dat je alles een beetje op de rit hebt, gebeurt er wel weer iets waardoor alles zomaar ineens op zijn kop staat. Rollercoasters, noem ik dat. Achtbanen van het leven zijn het, waarin je weinig anders kunt doen dan hopen dat je onderweg niet uit het wagentje geslingerd wordt en aan het einde van de rit zonder al te veel kleerscheuren opgelopen te hebben weer uit kunt stappen.
Niet alleen ons eigen leven kent rollercoasters, de wereld zelf weet er ook wel raad mee. In 2015 hebben we er helaas heel wat voorbij zien komen. En het einde van die wereldritten is nog lang niet in zicht. Ook in 2016 zal onze aarde regelmatig flink opgeschud worden, zowel letterlijk als figuurlijk, daarvoor hoef je echt geen helderziende te zijn. Het ‘Vrede op aarde’ waarover we tijdens de kerst zo prachtig kunnen zingen met zijn allen, blijkt toch telkens opnieuw ver buiten het bereik van de mensheid te liggen…
Nu ben ik persoonlijk altijd al een groot fan geweest van ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’. Want hoe kun je ooit vrede op aarde bereiken als er geen vrede is in jezelf, geen vrede in je eigen gezin, binnen je eigen familie, in je eigen straat, je eigen wijk? Hoe kun je dan in hemelsnaam verwachten dat hele vólkeren in vrede met elkaar samenleven? En ja, ik weet best dat in vrede leven moeilijk is, want geen enkel mens is perfect. We hebben allemaal wel eens een minder goede bui, er zijn genoeg dagen waarop we minder verdraagzaam zijn dan anders, we hebben ook allemaal onze eigen (on)hebbelijkheden, en er is altijd wel iets te vinden om over te ruziën.
Maar… vrede heeft natuurlijk niet echt te maken met ‘nooit meer ruzie’. Vrede gaat over respect en verdraagzaamheid, en vooral over liefde. Drie knoppen waarop ieder mens kan drukken om alle rollercoasters, ver weg én dichtbij, af te remmen en zelfs te laten stoppen. Zo simpel is het gewoon, en hoe meer mensen dat beseffen, des te mooier onze wereld zal worden. Want we hébben echt een mooie wereld, met prachtige, unieke mensen; een wereld met een schitterende natuur waarin je ongelooflijk interessante dieren, groot en klein, kunt tegenkomen. En als je omhoog kijkt, naar de blauwe hemel, naar de sterren, de zon en de maan, dan zie je zomaar het schitterende oneindige universum waar wij een piepklein onderdeeltje van zijn. Wie wil zoiets moois nou kapotmaken?
Daarom is respect, verdraagzaamheid en liefde wat ik u in giga grote hoeveelheden toewens voor 2016. Om die ellendige rollercoasters voor eens en voor altijd te stoppen en er echt een gelukkig gloednieuw jaar van te maken… voor iedereen, waar ook ter wereld!
Vanuit ons vredige Griekse huisje in Kato Gatzea wens ik u een welgemeend KALI XRONIA!
♥♥♥♥♥
Feestelijke winteraanbieding
Wintertijd is boekentijd, en daarom heb ik voor de liefhebbers een feestelijke aanbieding samengesteld. Een leuk betaalbaar cadeautje voor in de zak van Sinterklaas, voor onder de kerstboom of om lekker zelf te houden. En omdat de romans vanuit mijn persoonlijke voorraad hier in Pilion worden verzonden, kan ik ze voor verzending ook nog voor je signeren 😉
Gesigneerde Pilion-feelgood romans (paperback):
Onder de Griekse Zon
Zomerdroom
Harteloos
Verscheurd Verlangen
Rechtstreeks bij mij besteld via info@wilmahollander.nl of een pb-tje via facebook ovv. je adres en eventuele opdrachttekst
Prijs per stuk: € 10,00 – excl. € 3,00 verzendkosten
Levertijd: 5-10 dagen
E-book:
Vlinders op de Vensterbank
Opnieuw Verbonden
Rechtstreeks bij mij besteld via info@wilmahollander.nl of een pb-tje via facebook ovv. het e-mailadres, waarop je het e-book wilt ontvangen.
Prijs per stuk € 2,50
Betaling: via mijn Nederlandse ING-rekening. Het rekeningnummer geef ik bij de ontvangstbevestiging van de bestelling door.
Wacht niet te lang met bestellen, de voorraad is beperkt en op is op!
♥ ♥ ♥
Oréa Thessaloniki
Als afsluiting van ons zomerseizoen brachten manlief en ik voor het eerst in ons Griekse bestaan een 3-daags bezoek aan Thessaloniki.
Ik vond het best spannend, te meer omdat we in Thessaloniki afgesproken hadden met mijn ‘vriendinnetje’ en haar man, die diezelfde dag vanuit Amsterdam zouden aankomen. We weten immers allemaal dat vliegtuigen regelmatig vertraging hebben! Maar gelukkig, op het moment dat wij in Volos in de intercitybus stapten, kreeg ik vanaf Schiphol het bericht dat zij geheel volgens schema al bij de gate stonden en op tijd zouden vertrekken. En zo waren we keurig allemaal tegelijk op weg naar ons ‘weekendje’: zij in het vliegtuig, wij in de bus, met vol verwachting kloppende harten voor wat Thessaloniki ons zou gaan brengen.
Natuurlijk had ik vooraf al een lijstje gemaakt van de bezienswaardigheden die we niet mochten missen: de Witte Toren, de Oude Stad, de Romeinse Agora, een aantal kerken, een paar interessante musea… Het enige waar ik niet echt rekening mee had gehouden, was de extreme warmte die ons verwelkomde zodra we uit de bus met airconditioning stapten. Per slot van rekening was het al bijna eind september en wie rekent er dan nog op een hittegolf? Zelfs in Greece is dat niet ‘normaal’. Nu is 35º aan het strand nog wel uit te houden, maar diezelfde temperatuur in een grote, drukke stad is iets totaal anders. Een kwartiertje lopen in de brandende zon is een hele opgave, en de eerste middag kwamen we dan ook niet veel verder dan een caféterras in de schaduw bij het grote Aristoteles-plein.
Ook niet verkeerd natuurlijk, zeker niet toen we op de terugweg naar het hotel zomaar de Bit-Bazar ontdekte. Dat is een soort ‘drink- en vreetschuur’ voor jongeren en wij hebben vanaf onze hooggelegen plek aan een van de honderden tafeltjes de moderne Griekse jeugd met tu
uterende oren zitten bekijken. Ongelooflijk, wat een gekakel was het daar! Na een grotendeels zwijgend genuttigd maal – met elkaar praten was alleen mogelijk door keihard te schreeuwen – zijn we dan ook maar snel weggegaan. Leuk om meegemaakt te hebben, maar voor ons ‘oudjes’ iets te veel van het goede. Gelukkig vonden we vlak bij ons hotel nog een leuke taverne, waar we nog even in alle rust van een wijntje en elkaars gezelschap konden genieten voor we ons bed in doken. Niet al te laat, want de volgende dag moesten natuurlijk wel al die bezienswaardigheden bezocht worden!
Om een lang verhaal kort te maken: na een ochtend puffend en zwetend de Oude Stad met het kasteel en de oude gevangenis te hebben bezocht, gevolgd door de beklimming van de Witte Toren, zijn we gewoon in de klaarstaande hop-on-hop-off-sightseeing bus gestapt, die ons zeer comfortabel langs alle verdere highlights van Thessaloniki heeft gereden. Het is een ‘open’ bus, wat een heerlijk verkoelend briesje opleverde tijdens het rijden. Stilstaan deden we helaas ook regelmatig, 
want het centrum van de stad is één groot mierennest van door elkaar heen krioelende auto’s. En hoe die buschauffeurs zo’n groot bakbeest ongeschonden door de chaos van smalle straatjes met ook nog dubbelgeparkeerde auto’s kunnen krijgen, is me echt een raadsel. Ik was in ieder geval heel erg blij dat ik in deze stad niet zelf hoefde te rijden!
Inmiddels waren we de hitte, het lawaai en de verkeerschaos zo beu, dat een siësta broodnodig was. Heerlijk, even bijkomen in de koelte van onze ruime en mooie kamers. Daardoor waren we een paar uur later weer helemaal fit voor een etentje in een taverne, gelegen in de helaas verlaten – het was zaterdagavond – markthallen. Een leuke stek, goed eten, maar de grote ventilator aan het plafond bedierf de pret enigszins doordat hij dusdanig was afgesteld dat ons eten bijna van het bord werd geblazen. Maar zin om nog iets anders te zoeken hadden we niet meer. Het was nog steeds erg warm, zelfs laat op de avond en het hele centrum krioelde van de oproerpolitie, omdat er de dag erna verkiezingen waren. Eerder die avond waren we ook al getuige geweest van een grote demonstratie van de Golden Dawn-partij, de Neo nazi’s, en dat hakte er toch wel even in, ook al verliep alles rustig. Die slinger van honderden, misschien wel duizend in het zwart geklede mensen, zwaaiend met vlaggen, de luidkeels gescandeerde leuzen, de dreiging die ervan uitging… Nee, dat was geen fijn moment. Als dat soort mensen hier ooit aan de macht komt, ben ik weg, dat is een ding wat zeker is!
De volgende ochtend bleef er niet veel tijd over om meer te doen dan een zondagochtendwandeling naar het Aristoteles-plein, waar we in alle rust onze frappés genuttigd hebben. Daarna hebben we de bagage in het hotel opgehaald en ons met een taxi naar het busstation laten brengen voor de terugreis naar ons mooie Pilion. Kato Gatzea begroette ons met stilte, frisse lucht en een heerlijke pizza onder een twinkelende sterrenhemel op het terras aan de boulevard; een waar paradijs na de hectiek van de grote stad. Thessaloniki was absoluut de moeite waard om een keertje gezien te hebben, maar geef mij Pilion maar. Al dat lawaai, dat geren en gedraaf ben ik echt helemaal ontwend. Of… misschien ben ik toch een klein beetje ouder dan ik dacht dat ik was 😉
♥♥♥♥♥
En hier nog een paar foto’s van ons city-tripje. Klik op de foto om ze in groter formaat te zien.
♥♥♥♥♥
Ban de bom!
‘Sinterklaas is boos. Heel boos.’ Zo begint het Sinterklaasverhaal dat ik met veel plezier geschreven heb voor de verhalenbundel Sint Pakt Uit, die over niet al te lange tijd zal verschijnen bij uitgeverij Mira loves books. Het verhaal is prachtig geïllustreerd door vriendin Esther Verhoef van Stouthandel Illustraties en werd geschreven bij temperaturen die ik zelf liever flink wat lager had gezien. Om je in een boze Sinterklaas te verplaatsen terwijl je in bikini achter de computer zit, valt absoluut niet mee!
Een kinderverhaal is het dus geworden – met een klein verborgen moraaltje erin. Want ook al probeer ik het opgeheven vingertje altijd zo veel mogelijk te vermijden, naarmate ik ouder word, sluipen er onbewust steeds meer goedbedoelde levenswijsheden in mijn schrijfsels – en ja, sorry, ook in mijn gesprekken. Mijn WW-tjes, noem ik ze gekscherend. WilmaWijsheidjes. En een van mijn liefste WW-tjes, die ik graag hier deel, zegt dat je je energie alleen moet aanwenden voor dat wat er echt toe doet. Daar hebben we tegenwoordig namelijk al meer dan genoeg aan, met al die verschrikkingen die we over ons heen krijgen. Afgestompt raken we zo langzamerhand, murw door de schokkende beelden, de onvoorstelbare verhalen over situaties die wij in onze slechtste dromen nog niet kunnen dromen. Zo afschuwelijk hard komt het bij ons binnen, dat we ons er wel voor móéten afsluiten om er niet aan ten onder te gaan. Maar in dat afsluiten schuilt nu net het grootste gevaar…
Als ik het onkruid in mijn tuin verwijder, ruk ik dat graag eigenhandig met wortel en al uit. Die wortel is immers het probleem, niet dat onkruid. Wanneer ik dat beeld in gedachten doortrek naar de grote wereldproblemen, dan zou je kunnen stellen dat de vele vluchtelingen die dit jaar aankomen op de Europese stranden, niet hadden hoeven vluchten als er in hun land geen oorlog, honger en ellende was geweest. Haal die oorlog, honger en ellende weg, en zie, dan is er geen enkele noodzaak meer om huis en haard te verlaten. Simpel toch? Het is verreweg de eenvoudigste oplossing – maar helaas onuitvoerbaar. Het zijn namelijk niet alleen mensensmokkelaars die fors verdienen aan het feit dat er overal zoveel wapengekletter is. De hele wereldeconomie draait op inkomsten uit wapens. Grote wapens, kleine wapens, verdedigingswapens, aanvalswapens, legale wapens, illegale wapens… Haal die wapens uit de wereld en diezelfde wereld zakt als een kaartenhuis in elkaar. Dát en dat alleen is de reden dat een wereldvrede verder weg is dan ooit. Oorlog is handel, handel is geld en geld is macht. Zo is het altijd al geweest, en zo zal het altijd blijven.
Misschien moet ik dat loffelijke streven naar ‘wereldvrede’ zo langzamerhand maar eens loslaten, dacht ik vandaag na het zien van een aantal schokkende foto’s van levenloos aangespoelde mannen, vrouwen en kinderen. We kunnen onze aardkloot toch ook gewoon opdelen in twee helften? Iedereen die wil rotzooien met wapens, elkaar overhoop wil schieten, onbedwingbare neigingen heeft om een ander mens de hersens in te slaan en/of andere niet te begrijpen gewelddadigheden verkiest boven een vreedzaam leven, verhuist naar het ene deel. Of ze nou zwart, bruin, blank, wit, rood, geel of voor mijn part pimpelpaars zijn. Zet ze bij elkaar en laat ze lekker hun gang gaan. Kunnen ze elkaar onbeperkt afslachten, het land afbranden, hun lusten botvieren. En geef ze vooral al het geld mee dat er nu op de wereld is! Deporteren, dat zooitje. En nooit meer terug laten komen. Ha, binnen een mum van tijd zijn de problemen voorbij, want dan hebben ze zichzelf uitgeroeid! Denk je toch eens in wat een rust er dan zou neerdalen op dat andere deel van de wereld, waar alleen maar liefde en saamhorigheid heerst. Waar je nooit meer bang hoeft te zijn in het donker, geen angst hoeft te hebben om honger te lijden; waar iedereen alles met elkaar deelt en ruilt. Geld is er niet meer, dus winst maken hoeft niet. Je neemt gewoon wat je nodig hebt om van te leven en wat je overhebt, geef je aan een ander. Of aan een tijger, of een olifant, of een witte neushoorn, want alle bedreigde diersoorten zijn uiteraard ook halsoverkop geëmigreerd naar het geweldloze deel van de aarde. Tjonge, wat een paradijs zou dat zijn!
Hoewel… toen ik daar een poosje over had zitten mijmeren, bekroop me het gevoel dat het op den lange duur misschien wel een beetje saai zou worden, zo’n glimlachende, immer goedgemutste wereld. Bovendien krijg je dan weer te maken met heel andere problemen. Want wie bepaalt in welk deel je thuishoort? De overheid? De machthebbers? Jijzelf of je buren? Diezelfde buren die jou een moordenaar vinden omdat je nog steeds graag een schnitzeltje of een gehaktballetje op je bordje schuift? Een hemel op aarde… die hemel is helaas voor ieder mens anders.
Tja, lief en aardig zijn voor elkaar klinkt dus simpel, maar dat is het niet. Het laagje van wat we ‘menselijke beschaving’ noemen, is nu eenmaal flinterdun. Wat echter niet wegneemt dat ik er alles aan zal doen om dat laagje bij mezelf toch in stand te houden. Perfect zullen we als mensheid nooit worden, maar we kunnen er natuurlijk wel naar blijven streven. Ook in moeilijke tijden. Want zeg nou zelf: wat zou jij doen om jezelf en je gezin te beschermen als je huis en je land in puin geschoten werd? Zou jij dan blijven zitten waar je zat? Of zou je ook proberen om ergens ter wereld een plekje te vinden waar je kind rustig kan opgroeien zonder de kans te lopen door mortiervuur kapotgeschoten te worden? Hm, ik denk dat we diep in ons hart allemaal het antwoord op die vraag wel weten…
‘Ban de bom,’ riepen we in de jaren zestig, en ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat het destijds niet is gelukt dat verrekte ding de wereld uit te krijgen. Het had ons ongetwijfeld heel veel ellende bespaard. Toch blijf ik hopen dat het ooit goedkomt, want één ding weet ik zeker: zonder hoop is er geen leven. En leven willen we toch allemaal? Dus… haal al die oude spandoeken maar weer snel van zolder. Wereldwijde protestmarsen wil ik zien, net als vroeger, hoe meer hoe liever, en ze mogen allemaal op Twitter en Facebook voorbijkomen. Vooral die met MAKE LOVE NOT WAR hoog in het vaandel. Want ik heb nog een ander WW-tje om hier te delen: liefde voor een ander mens, dat is het enige wat de wereld in deze woelige tijden bij elkaar kan houden. Echt waar 😉
P.S. Met de boze Sinterklaas is het uiteindelijk ook weer goedgekomen, hoor! Wil je het zelf lezen of misschien de verhalenbundel aan je (klein)kinderen voorlezen of cadeau geven, dan maak je tegelijkertijd ook een heleboel andere kinderen blij. De opbrengst van Sint Pakt Uit komt namelijk geheel ten goede aan een stichting voor kansarme kinderen. Alle auteurs en illustrators hebben belangeloos meegewerkt om er een prachtig boek van te maken. Hou mijn websites en berichten in de gaten voor meer informatie over dit mooie project van uitgeverij Miralovesbooks!