Tag archieven: Pilion

Blue Moon

Geplaatst op door — 1 reactie ↓

patsyclineHebben jullie gisteren ook de Blue Moon gezien? Die natuurlijk helemaal niet blauw was, maar gewoon net zo rond en geel en stralend als iedere andere volle maan? Het deed me meteen denken aan dat heerlijke countrynummer ‘Blue Moon of Kentucky’ uit 1963 van de onvergetelijke Patsy Cline. Een vrouw met een geweldige stem die helaas al op dertigjarige leeftijd is omgekomen bij een vliegtuigongeluk.

Ondanks haar veel te korte leven heeft ze een onuitwisbaar stempel gedrukt op de geschiedenis van de countrymuziek, waardoor haar unieke stem hopelijk nooit vergeten zal worden. Wist u trouwens dat Blue Moon of Kentucky al in 1946 werd geschreven door Bill Monroe, nog zo’n legendarische naam in de wereld van de country en de grondlegger van de muziekstijl die bluegrass genoemd wordt? Ik ben een echte liefhebber van bluegrass; een stijl die ontstaan is uit de muziek van immigranten in de bergstreken van het oosten van Amerika. Het is muziek met veel Ierse en Schotse achtergronden, waarin het heimwee naar het thuisland en de dagelijkse strijd van het harde leven in de bergen goed te horen is.

pioneersIk denk niet dat het toevallig is dat ik juist van deze muziekstijl houd. Als kind voelde ik me al aangetrokken tot de boeiende avonturen van pioniers en landverhuizers in het wilde westen. Ik verslond alles wat te maken had met huifkarren en stoere cowboys die jonkvrouwen in nood te hulp kwamen. Naarmate ik ouder werd, ontdekte ik dat veel van die Amerikaanse landverhuizers uit Ierland kwamen, wat het begin was van mijn interesse in de geschiedenis van dat prachtige smaragdgroene eiland. Aangezien muziek ook altijd al deel uitmaakte van mijn leven, kon het eigenlijk niet anders dat ik later een voorliefde ontwikkelde voor de bluegrass. Het maakte de cirkel tussen Amerikaanse landverhuizers, Ierland en muzikale emoties namelijk helemaal rond.

Pilion.03Wat dit alles met mijn huidige leven in Pilion te maken heeft, is me helaas nog niet helemaal duidelijk. Het zou beslist logischer zijn geweest als ik ervoor gekozen had om te emigreren naar Ierland of de USA. En ik moet toegeven: wonen in Ierland heeft wel altijd hoog op mijn lijstje gestaan, maar… het is daar natuurlijk niet voor niets zo groen. Lange periodes van regen en wind kunnen mij niet echt bekoren, dus waarschijnlijk zijn we daarom uiteindelijk toch in dit zonnige Griekse oord terechtgekomen. Gelukkig is het hier ook heel groen, dankzij het smeltwater dat van de machtige Olympus-berg naar ons schiereiland stroomt. Ik heb me laten vertellen dat al dat water opgeslagen wordt in een soort natuurlijk ondergronds waterreservoir in het Pilion-gebergte, wat de reden zou zijn van al dat groen. Het is inderdaad een feit dat de bronnen in onze bergen zelfs hartje Griekse zomer nog heerlijk koel helder water geven en dat je ook in deze periode overal in de vrije natuur volop bloeiende en kleurrijke bloemen en planten ziet. En dat kan alleen maar als er zich nog steeds water in de bodem bevindt…

De Blue Moon van gisteren was ook hier in Pilion duidelijk te zien. De onbewolkte hemel leverde prachtige plaatjes op van een knipogende volle maan boven een kalme Pagasitische Golf. Helaas heb ik er geen foto’s van gemaakt, want ik vergeet negen van de tien keer om dat wat ik zie te fotograferen. Ik geniet er namelijk te veel van om deel uit te maken van het moment zelf. Een cameralens tussen mij en dat bijzondere moment zorgt toch voor een onderbreking in het genieten, en daar zit ik niet altijd op te wachten. Maar… om mijn Blue Moon-stemming alsnog een beetje goed op u over te brengen, deel ik graag onderstaande video van Patsy Cline’s Blue-Moon-of-Kentucky-song, waarin er geen gebrek is aan prachtige foto’s van blauwe manen. En mocht u na het kijken en luisteren ineens een onbedwingbare behoefte hebben aan een romantisch boek, dan kunt u natuurlijk altijd met een van mijn romans in een knus hoekje van de tuin wegduiken. Al dan niet bij het schijnsel van de volle maan 😉

Menswaardigheid en mededogen

Geplaatst op door — 2 reacties ↓

Duizendmaal excuus aan mijn trouwe volgers, die op 1 juli tevergeefs mijn column zochten. De recente turbulente gebeurtenissen in Griekenland raken mij diep. Zo diep dat ik in alle commotie niet eerder een moment kon vinden om in alle emotionele rust mijn websitecolumn te schrijven. Maar vandaag is het dan toch gelukt, recht uit mijn hart!

DSC01159Griekenland is mijn woonland. Een land waar ik heel veel van hou. Ik heb het in de afgelopen tien jaar van dichtbij zien afglijden, heb de crisis aan den lijve ondervonden. De dagelijkse boodschappen werden duurder, de vaste lasten gingen drastisch omhoog, de prijs van geneesmiddelen verdubbelde, medische voorzieningen bereikten een beschamend dieptepunt, onderhoud aan wegen werd uitgesteld, culturele verworvenheden zoals de wekelijkse aerobic-les in de dorpen verdwenen, stranden en taverna’s werden steeds leger, net als de winkelcentra in Volos… naarmate de jaren verstreken zagen we de levens van de mensen om ons heen steeds grimmiger worden. Wij hadden ‘geluk’. Dankzij mijn onafhankelijke werk als schrijfster waren wij beter af dan menig andere hier wonende buitenlander. Ik heb geen koophuis, geen B&Î’ om draaiende te houden, geen eigen kaaswinkeltje of een baan in het toerisme.
Heb ik dan makkelijk praten omdat ik hier woon, maar toch mijn geld in NL verdien? Zo lijkt het misschien, maar de werkelijkheid is anders. Ook NL kreeg te maken met een crisis. Boeken zijn een luxeproduct, dus de verkoop van mijn boeken liep snel terug, ook al vanwege de sluiting van veel bibliotheken, mijn grootste afnemers. De komst van het e-book (en daarmee ook het illegaal en gratis downloaden) deed de verkoopcijfers nog verder kelderen en ook ik zag de balans in inkomsten en uitgaven in een paar jaar tijd dusdanig veranderen, dat ik alle zeilen bij moest zetten om iedere maand te kunnen blijven voldoen aan onze verplichtingen – en daarnaast ook nog eten op tafel te hebben. Het is de andere kant van een freelancersleven onder de Griekse zon zonder het vangnet van een pensioen, werkeloosheids- of bijstandsuitkering. Een leven waar wij in 2005 bij ons volle verstand voor hebben gekozen. De enige echte zekerheid die je in het leven hebt, is namelijk dat je doodgaat, en vóór dat gebeurt wil ik meer dan een slaaf van anderen zijn. Ik wil mijn eigen pad kunnen kiezen, hoe moeilijk dat pad soms ook kan zijn.
Misschien is het daarom, dat alles wat er hier nu gebeurt mij zo raakt. Ik hou van dit land, van haar inwoners die zich vijf jaar lang in de meest verschrikkelijke bochten hebben gewrongen om te doen wat anderen hen opdragen. Een land dat al vijf jaar danst naar de wurgende pijpen van nationale en internationale machthebbers die het daarmee alleen maar meer naar de afgrond hebben geduwd. Machthebbers die lak hebben aan democratie, die de stem van het volk met alles wat ze in huis hebben aan de kant schuiven, omdat die stem hen blijkbaar niet aanstaat. Toen Varoufakis in de Eurogroep het referendum aankondigde, werd er door een van de hoge heren letterlijk gezegd: ‘Wat? Wil je een zo complexe materie voorleggen aan het gewone volk? Hoe dúrf je!’
Wel… ik ben zo’n ‘gewoon’ mens. Dankzij de generaties vóór mij die letterlijk hebben gevochten voor democratie en vrijheid van meningsuiting ben ik opgegroeid in een vrij, steeds welvarender land, heb ik een goede schoolopleiding genoten en de mogelijkheid gekregen om mijn eigen keuzes te maken. Ik heb de periode meegemaakt dat de landen van Europa zich verenigden, en later ook de invoering van de euro meegemaakt. Toetreden tot de Eurozone is onomkeerbaar, zeiden ze destijds. Om dat te bevestigen moesten alle lidstaten de machines waarmee ze hun eigen muntsoort drukten vernietigen, anders werden ze niet toegelaten. Nu wordt er gedreigd met een EU-uitzetting van Griekenland wanneer het volk een OXI laat horen, en er wordt aan alle kanten beweerd dat een terugkeer naar de drachme onvermijdelijk is. Huh? Wie gaat die drachmes dan drukken? Niet de Grieken dus, want die moesten toch hun drukpersen vernietigen? Hoewel… zou de EU misschien nog een paar machines achter de hand hebben gehouden, die ze volgende week tegen woekerprijzen terugverkopen aan Griekenland? Het zou me niets verbazen!
Ik heb werkelijk altijd gedacht dat de EU behalve de economische voordelen ook bedoeld was om de kloof tussen verschillende Europese volkeren kleiner te maken. Die kloof wordt echter dagelijks groter. Dat is iets wat mij ontzettend beangstigt en wat ik nog veel en veel enger vind dan de heftige en soms regelrechte haatdiscussies tussen voor- en tegenstanders over wie waar de grootste politieke leugens vertelt. Ik en velen met mij zijn trots op onze democratische vrijheid die met veel pijn en moeite tot stand is gekomen. Maar deze afgelopen maanden en zeker de laatste weken tonen duidelijk aan – in ieder geval voor mij – dat die ‘democratische vrijheid van de Europese volkeren’ een en al schijn is. Regeringen blijken slechts marionetten aan de touwtjes van de banken te zijn, en andere regeringen dan de eigen hebben het voor het zeggen, om wat voor redenen dan ook. Wat is de stem van welk Europees volk dan nog waard als de EU de macht heeft om een democratisch door het volk gekozen regering zo te ringeloren dat ze bijkans gedwongen wordt te slikken of af te treden? Vandaag zijn het de Grieken… maar wie is er morgen aan de beurt?

De Grieken staan voor de moeilijkste keuze die een volk kan hebben. Wat zij ook kiezen, het is en blijft kiezen uit twee kwaden, en hoe moeilijk zij het daarmee hebben, beschreef ik op 1 juli op mijn Facebook-pagina:

Ik liep vanmorgen naar de bakker. Onderweg kwam ik mijn jonge buurvrouw van verderop tegen. Ze spreekt beter Engels dan ik Grieks en natuurlijk raakten we in gesprek over de moeilijke keuze NEE/JA van zondag. ‘Ik wilde nee stemmen,’ zei ze. ‘Maar nu weet ik het niet meer.’ Ik vertelde haar over een aantal artikelen die ik had gelezen, en dat het om veel meer gaat dan Griekse leningen en schulden. Dat nu is gebleken dat de democratie in Europa ineens heel anders in elkaar zit dan we allemaal dachten en dat veel Europeanen zich solidair verklaren met de Grieken. Iets wat hier op de vaak flink gemanipuleerde televisie niet echt benadrukt wordt. Ze keek me stomverbaasd aan. ‘Echt? Daar krijg ik kippenvel van…’ Ik vertelde haar ook over de crowdfunding-actie die een jonge Engelsman is gestart en waarvan de teller inmiddels al op meer dan een half miljoen euro voor het Griekse volk staat. Over de vele blogs van buitenlanders die hier wonen met verhalen over hoe het hier echt aan toe gaat. Ze werd heel stil en toen ze me weer aankeek liepen er tranen over haar wangen. ‘Dank je dat je me dit vertelde,’ zei ze zacht. ‘Nu voel ik me niet meer zo alleen…’ En toen stonden er ineens twee vrouwen met tranen in de ogen en de armen om elkaar heen, want op zo’n moment zegt een simpele knuffel meer dan duizend woorden ♥

Menswaardigheid en mededogen. Dat is in mijn ogen het enige wat echt belangrijk is. Ik wens het Griekse volk veel wijsheid toe. Mijn hart is met hen…

♥♥♥♥♥

N.B. Als eigenaar van de tekst zoals gepubliceerd op mijn eigen websites en Facebookpagina’s, behoud ik mij het recht voor om reacties die beledigend zijn voor het Griekse volk, of een discussie zullen uitlokken over het hoe en waarom van de Griekse crisis, zonder opgaaf van redenen te verwijderen.

Zomergriepje

Geplaatst op door — 1 reactie ↓

HoltenEn toen was het ineens juni. Ik heb het gevoel dat ik nog maar net terug ben uit NL, maar inmiddels ligt die dag alweer bijna drie weken achter me. Een hectische maand was het, deze meimaand, maar absoluut alle drukte waard! De reis door NL was als een warme, liefdevolle deken die om mij heen werd geslagen. De vele omhelzingen die ik heb gekregen, de heerlijke verrassingen en de vele bijzondere ontmoetingen… het zijn de stralende kaarsjes en de zoete slagroom op de taart van mijn leven.

DuizeligEen video-impressie van de Tour schiet nog niet echt op, die houdt u nog even van me tegoed. Zoiets vergt tijd, en deze eerste weken na terugkomst moest toch het normale werk ook weer opgepakt worden. Bovendien komen in mei/juni heel veel oude en nieuwe vrienden en bekenden op bezoek, waardoor ons normaal zo rustige – nou ja, rústige – leventje altijd een flinke boost krijgt. En sinds eergisteren ben ik ook nog geveld door wat waarschijnlijk een zomergriepje is, gepaard gaande met flinke draaiduizelingen. Zolang ik mijn hoofd niet beweeg, gaat het goed, maar anders lijk ik ineens in een draaimolen te zijn gestapt. Heel vervelend, maar aangezien ik dat al eerder heb gehad, en de doktoren mij verzekeren dat het geen kwaad kan, ga ik er maar van uit dat het overgaat. Of zoals mijn ouders vroeger zeiden: “Voordat je een jongetje bent, is het wel over.” Nu kun je tegenwoordig aardig snel een jongetje worden, maar aangezien ik dat niet vrijwillig van plan ben, houd ik het er maar op dat ik over een paar daagjes weer helemaal in de running ben.

PMMaar een eerste dag van de nieuwe maand zonder column… dat wil ik u niet aandoen. Daarom zit ik nu rechtop in bed, laptop op de knieën en het hoofd zo stil mogelijk te verzinnen wat voor u interessant is om te lezen. U weet ongetwijfeld dat het deze week voor Griekenland erop of eronder is. Niemand heeft op dit moment enig idee waar het op uitdraait. Vanmorgen nog las ik de toespraak van onze premier Tsipras die hij gaf voor de Franse krant Le Monde. Voor wie geïnteresseerd is daarin geef ik u hier de link naar de Engelstalige versie. Beslist de moeite waard om even over na te denken, want wat er momenteel gebeurd in Europa gaat niet alleen de Grieken aan. Persoonlijk vind ik het een kwalijke zaak dat instituten als IMF en de Troika een regering die na jaren van corrupte en afpersing eindelijk democratisch gekozen is door het Griekse volk wil dwingen om zaken door te voeren die het land nog meer naar de knoppen zullen helpen dan ze al hebben gedaan. Vandaag zijn wij hier het pispaaltje, morgen een ander lid van de Europese Unie. Wanneer denkt u dat NL aan de beurt is? Of is iedereen daar nog steeds zo naïef om te denken dat de Nederlandse regeringsleiders wel de macht aan zichzelf hebben?

06.2015.VL24whVorige week schreef ik een column voor Vlaardingen24 die recht uit mijn hart kwam, en de vele reacties die ik erop kreeg, benadrukten maar weer eens dat er gelukkig ook nog heel veel mensen zijn die net als ik begaan zijn met wat er op dit moment allemaal speelt. Zoals iemand schreef als reactie op het huidige vluchtelingenprobleem op de Griekse eilanden: “Moet er eerst een aardbeving van 7,8 op de schaal van Richter plaatsvinden voordat internationale hulporganisaties hulp bieden? Waarom struikelen we wel over journalisten, maar worden er geen tenten en voedselpakketten ingevlogen?” Ach, als ik er niet zo duizelig van werd, zou ik bedroefd mijn hoofd schudden om alle onrecht en ellende in de wereld. Niet dat het helpt, maar toch…

hemelvaartDaarom ter afsluiting van mijn column toch maar weer een paar vrolijke woorden. De wereld draait nu eenmaal gewoon door, ook hier in Pilion. Het is bij ons vandaag een zonnige tweede Pinksterdag – Pasen en Pinksteren vielen hier dit jaar een week later dan bij jullie – en het badseizoen is sinds Hemelvaartsdag weer officieel geopend. Dat gebeurt o.a. door het zegenen van de paarden, die na de ceremonie, uitgevoerd door de lokale Papa, met hun berijder de zee in gaan. Altijd een mooi spektakel om te zien. Vooral voor de badgasten die zich ook voor de opening van het seizoen al in zee hadden gewaagd. Zelf hoop ik komende week de eerste duik te nemen, mits het zomergriepje en de duizelingen me dat toestaan. Lukt dat niet, dan moet een strandbed toch een goed alternatief zijn. Of ik nou op het strand lig of hier in de slaapkamer. Toch?
Hm, misschien toch beter van niet. Het toilet is hier een stuk dichterbij 🙂

♥♥♥♥♥

Druk nachtje

Geplaatst op door — 2 reacties ↓

DSC02236.aOnze huisdieren zijn schatten. Meestal. Maar soms vinden wij ze iets minder lief. Bijvoorbeeld als ze ons ’s nachts wakker maken. Helaas gebeurt dat nog wel eens. Dieren zijn net kinderen; ze willen van alles: eten, drinken, spelen, snoepje, knuffeltje, naar binnen, naar buiten… en dat vooral op momenten dat je daar helemaal niet op zit te wachten. Zoals ’s nachts dus.

ira.02Zomers valt het nog wel mee, dan slaapt het hele spul over het algemeen buiten, maar ’s winters kunnen we dat niet over ons hart verkrijgen. De katten mogen dan op hun kussens in de keuken en badkamer, waar ze weinig kwaad kunnen, en hond Ira heeft haar vaste slaapplek op de grote bank in de woonkamer. Die is allang blij dat ze binnen mag en duwt over het algemeen alleen haar natte neus in mijn gezicht wanneer ze om een uur of vijf, zes naar buiten wil. In het begin dacht ik dat ze dan nodig haar behoefte moest doen, maar dat is niet zo. Zodra ze buiten is, klimt ze op haar tuinbankje en gaat daar gewoon verder met slapen. Ik heb werkelijk geen idee waarom ze op dat onmenselijk vroege uur van bank wil verwisselen, maar negeren is geen optie. Als ik me omdraai, komt behalve haar neus ook haar – grote – poot erbij, en duwt en trekt ze net zolang tot ik niet anders kan dan opstaan om de buitendeur voor haar open te maken.

Iason.01Kat Iason is een heel ander verhaal. In het begin vond hij de keuken en de badkamer een prima slaapplek, maar sinds hij weet hoe lekker mijn stoel, de andere bank in de woonkamer en met name het grote bed liggen, probeert hij na iedere sanitaire stop van mij of manlief de hal in te glippen onder het mom dat hij moet drinken. Een smoesje natuurlijk, want in de keuken staat ook een drinkbak. Soms drentelt hij daarna een poosje rond of doet hij een klein tukje, om tegen de tijd dat je net weer in slaap valt luidkeels aan te kondigen dat hij nodig de aardappels moet afgieten en dus naar buiten moet. Nu! Iason is een klein driftkikkertje, maar ook een echte Houdini. Van kleins af aan kreeg hij het al voor elkaar om de deuren open te maken. Van beide kanten! Daarom hebben we een haakje op de keukendeur aan de kant van de hal – om hem uit de keuken te houden. Om te voorkomen dat hij ons wakker houdt met het gespring op de deurknop aan de binnenkant als hij in de keuken zit, hebben we de deurknop aan de binnenkant omhoog gezet. Dat hij dat helemaal niet leuk vindt, laat hij merken door keihard achter de gesloten deur te gaan zitten krijsen en zelfs aan de deur te krabben, net zolang tot we er helemaal gek van worden en alsnog de deur voor hem openmaken.

iason.01Manlief vindt dat we daar niet meer aan toe moeten geven. Dat het zo van kwaad tot erger gaat. En ja, natuurlijk heeft hij wel gelijk, maar ach, als zo’n beestje nou zo héél graag naar buiten wil midden in de nacht, dan heb ik daar echt niet zoveel moeite mee om even die keuken- en/of buitendeur open te doen. Beter dat, dan een halfuur te moeten luisteren naar boos kattengekrijs, want dan slaap je ook niet, toch? Maar goed, ik heb makkelijk praten, want zo vaak ben ik niet degene die eruit moet. Als ik slaap, dan slaap ik. En hoor ik weinig van wat er allemaal gebeurt. In tegenstelling tot mijn echtgenoot, die wel een lichte slaper is.

‘Nou, die kleine onruststoker heeft vannacht zijn lesje wel geleerd,’ zei manlief vanmorgen toen we na het opstaan samen de keuken in liepen. ‘Hij stond om een uur of twee bij de buitendeur als een waanzinnige te jammeren en te krijsen dat hij naar binnen wilde. Ik werd er wakker van, heb hem binnengelaten en meteen in de keuken gezet. Meneer vloog op de kattenbrokjes af, en ik dacht dat hij daarna wel zou gaan slapen, maar nee, een halfuur later stond hij weer te jammeren, nu dat hij terug naar buiten wilde en of ik de deur maar even wilde openmaken. Ja, alsof ik gekke Henkie ben! Echt niet.’

iason.02Ik humde mijn medeleven. Zo’n beestje moet het natuurlijk niet te gek maken. ‘Ik heb hem in de badkamer gezet,’ ging manlief verder. ‘Met de deur dicht, zodat ik dat gejammer niet meer zou horen. Maar je gelooft het niet: binnen twee tellen had hij die deur open. Stond-ie weer te jammeren. Afijn, toen heb ik eerst nog een bezemsteel onder de knop gezet, alleen hielp dat ook niet. Tien minuten later zat hij weer voor de keukendeur te krijsen. Maar ik dacht: als ik je nu naar buiten laat, heb jij dit spelletje gewonnen en dat doen we dus mooi niet.’ Manlief keek trots naar de nog steeds gesloten badkamerdeur. ‘Dus heb ik hem opgepakt, over zijn bolletje geaaid en weer netjes terug in de badkamer gezet, op zijn kussentje. En wat denk je? Hij was vast moe geworden van alles, want hij rolde zich lekker op en zijn ogen vielen meteen dicht. Voor de zekerheid heb ik de badkamerdeurknop toch nog maar omhoog gezet, maar daarna heb ik hem niet meer gehoord. Ik wed dat hij nog steeds heerlijk ligt te slapen.’

‘Wel een druk nachtje voor je geweest dan,’ merkte ik schijnheilig op terwijl ik de badkamerdeur opendeed.

Manlief knikte instemmend. ‘Ja, zeker wel, want door al dat gedoe was ik natuurlijk klaarwakker,’ bekende hij. ‘Ik lag pas om vier uur weer in bed. Maakt niet uit, alles voor het goede doel. Je moet nu eenmaal niet toegeven aan de grillen van die beesten. Dan leren ze het nooit, dat heb ik je nou al duizend keer gezegd.’

DSC02576.aHet eerste wat me opviel toen ik de badkamer in stapte, was het openstaande raam. Hoewel dat op zich niet zo heel vreemd was, want het staat wel vaker open. Inbraakgevaar is er niet. Er zitten spijlen voor, en tegen de insecten is er aan de buitenkant een hor van metaalgaas geplaatst, die met schuifjes vastzit. Of liever gezegd: vastzát. De hor hing namelijk een beetje vreemd naar beneden en Iason… Tja, Iason was verdwenen. Onze lieve schattige kater had wederom zijn Houdini-kunsten vertoont. Op de een of andere manier had hij kans gezien om de schuifjes van de hor weg te duwen zodat hij alsnog via de spijlen naar buiten kon ontsnappen. En dat na alle moeite die manlief had gedaan om hem binnen te houden. Een beetje zielig vond ik het wel. Voor manlief uiteraard… Hm, misschien moeten we toch maar eens gaan praten over een honden- en kattenluik 🙂

♥♥♥♥♥