Prettig gestoord

Geplaatst op 1 februari 2015 door Wilma — 4 reacties ↓

Het wordt een spannende tijd hier in ´het Griekse´. Blijft onze nieuwe regering onder leiding van Alexis Tsipras overeind, of dondert de hele boel over een paar weken als een kaartenhuis in elkaar? Heel Europa praat erover, want wat er hier ook gebeurt, het zal een grote impact hebben op de andere landen.

Stiekem denk ik wel eens: ‘Doe toch allemaal niet zo moeilijk. Druk gewoon een paar honderdduizend miljard eurobiljetten extra, deel die lekker uit aan alle zieltogende landen en laten we dan met zijn allen eindelijk eens een keer gaan genieten van al dat geld.’ Wij hebben zelf het systeem ‘geld’ bedacht om het leven een beetje gemakkelijker te maken, dus kunnen we dat systeem ook best zelf aanpassen als het niet oplevert wat we ervan verwachtten. Het geld is er voor ons, niet andersom. Maar dat zal wel te simplistisch gedacht zijn…

Wat ik heel leuk vind aan de nieuwe regering is dat er een flinke verjonging heeft plaatsgevonden. Ineens zie ik vlotte veertigers zonder de verplichte stropdassen, witte overhemden en oubollige donkere kostuums aan de regerings- en onderhandelingstafels schuiven. Heerlijk toch? Onze eigen prins Claus was er jaren geleden al voorstander van om die knellende stropdassen af te schaffen. De sprankelende verschijning van Yanis Varoufakis in zijn ‘nonchalante’ outfit spreekt me veel meer aan dan de zuur kijkende Jeroen Dijsselbloem in zijn keurige maar vreselijk saaie kostuum. Voor het eerst in jaren luister ik vrijwillig naar wat een minister te zeggen heeft. Ik steek zelfs zittend voor het beeldscherm enthousiast mijn beide duimen op voor onze Yanis-met-de-mooie-bruine-ogen, wanneer hij een zeer onbeschofte BBC-jounaliste netjes, maar wel héél duidelijk vertelt dat hij absoluut niet gecharmeerd is van haar interviewtechnieken. Het moet toch niet gekker worden met mij. Ik en politiek, een vreemde combinatie. Blijkbaar wordt er niet voor niets gezegd: ‘Hoe ouder hoe gekker!’

Ach, oud ben ik nog lang niet, en gek… tja, een beetje gek ben ik altijd wel geweest, dus dat is ook niets nieuws onder de Griekse zon. Hoewel ik mezelf liever omschrijf als prettig gestoord. Een prettig gestoord droomstertje. Zo noemt mijn echtgenoot me namelijk altijd als ik weer eens enthousiast aan kom dragen met plannen die – en ja, ik geeft het ruiterlijk toe – niet altijd even reëel zijn. Ik denk niet dat hij het zo bedoelt, maar eigenlijk vind ik het wel een prachtig compliment. Naarmate je ouder wordt, is het niet moeilijk om het dromen te verleren. Ieder mens moet in zijn of haar leven opboksen tegen teleurstellingen, ieder mens ziet zijn jeugd-idealen verschrompelen tot er nog nauwelijks iets van over is, ieder mens kent periodes van doffe ellende en onverdraaglijke pijn. Des te prijzenswaardiger is het als je ondanks dat, ondanks alles wat je meemaakt en om je heen ziet gebeuren nog steeds durft te dromen. Toch? Waarschijnlijk pas ik daarom wel zo goed in dit land, dat vanuit hun wanhoop de moed had om heel hard te roepen: ‘Genoeg!’ Massaal kiezen voor een partij als Syriza lijkt misschien niet het meest logische om te doen, maar het is wel typisch een actie van mensen die toch nog durven dromen. Ondanks alles. Van ‘gewone’ mensen die dromen van een betere toekomst, van een andere wereld, van idealen. Van mensen die in moeilijke tijden gaan slapen in de hoop dat het leven morgen bij het wakker worden iets vriendelijker voor hen zal zijn…

Deze week is er bij mij onverwachts ook een droom ontstaan. Een beetje ‘egoïstische’, maar wel heel leuke droom die echt helemaal niets te maken heeft met alle problemen die er op wereldniveau spelen. Op mijn Facebook-pagina’s heb ik er al uitgebreid over gesproken, dus dat ga ik hier niet meer doen. Als u dat wilt, kunt u het nalezen op de pagina Wilma-on-Tour, en dan snapt u vast ook beter waarom ik een foto van alweer een prijzenpakket – dank je wel, firma Ecodor! – en de nieuwste hit van De Wannebiezz bij deze column heb geplaatst. De lieve reacties die ik op mijn droom krijg, bezorgen me een grote glimlach, maar ook vochtige ogen van ontroering, kippenvel en tegelijkertijd een heerlijk warm gevoel.

Het is heus waar: dromen kunnen écht werkelijkheid worden, ik blijf het keer op keer zeggen. Je moet er ‘alleen’ wel zelf in geloven. En dat… dat is nou net het moeilijkste wat er is 😉

Een nieuw jaar

Geplaatst op 1 januari 2015 door Wilma — 1 reactie ↓

En toen was het zomaar ineens 1 januari 2015. Waar is de tijd gebleven? Vijftien jaar zijn er inmiddels alweer verstreken sinds het gedenkwaardige millenniumjaar 2000.

Gedenkwaardig niet alleen voor de wereld, maar ook op het persoonlijke vlak, want in dat jaar is mijn vader overleden. Daar moest ik gisteravond, tijdens het wachten op middernacht, toch weer even aan denken. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die bij de wisseling van het ene naar het andere jaar even stilstaat bij de herinneringen aan hen die er niet meer zijn. December is nu eenmaal bij uitstek de maand waarin hun afwezigheid extra wordt gevoeld.

Mijn gedachten gingen verder, naar de familieleden van de MH17 slachtoffers, die in deze toch al zo moeilijke dagen nog eens extra pijnlijk aan hun verdriet werden herinnerd door de recente crash van de Air Asia-vlucht. Langzaam helende wonden die ineens weer opnieuw ruw opengereten werden. Ik dacht ook aan alle mensen die hun land in allerijl hebben moeten ontvluchten omdat een stelletje idioten denkt dat ze anderen met geweld hun denkwijzes kunnen opdringen. Hoe hebben die vluchtelingen het begin van het nieuwe jaar beleefd, opeengepakt in tentenkampen, beroofd van hun bezittingen, huis en haard? Hoe kun je het nieuwe jaar positief tegemoet treden als er geen toekomst is? Al die gedachtes maakten me natuurlijk niet vrolijker, en dan was ik nog niet eens aangekomen bij de wreedheden die sommige mensen zich menen te kunnen veroorloven tegenover de dieren op deze aarde.

Wat me het meest verdrietig maakt, is dat ik aan al die verschrikkelijke dingen zo heel erg weinig kan doen. Ja, ik kan af en toe een woedende kreet laten horen op Facebook, of een wat kritischer column schrijven, maar echt helpen doet dat niet. Ik ben namelijk niet in een positie om de wereld grondig te verbeteren. Daarvoor moet je heel veel macht en nog veel meer geld hebben, twee dingen die in mijn leven totaal ontbreken. En dan nog betwijfel ik of het zou lukken. Volgens mij zit er in de mensheid van oudsher een gen dat het normaal vindt om elkaar af te slachten en alles om ons heen te vernietigen. Is het niet in het echt, dan toch wel door middel van gewelddadige spelletjes op een stom computerscherm.

Ik kan me voorstellen dat u inmiddels ietwat fronsend mijn column aan het lezen bent. Ben ik in het afgelopen jaar die ‘het-glas-is-altijd-halfvol’-instelling – zo karakteristiek voor mijn meeste schrijfsels – kwijtgeraakt? Ben ik terechtgekomen in een zwartgallige burn-out die me in een neerwaartse spiraal meetrekt in de poel van ellende die dagelijks over ons wordt uitgestort? Ik kan u geruststellen: het gaat prima met mijn geestelijke – en gelukkig ook fysieke – gesteldheid. Het nieuwe jaar lonkt met nieuwe kansen, nieuwe ervaringen en nieuwe schrijfsels. Ik heb echt zin in 2015, maar mijn romantische, dromerige en soms wat al te optimistische kijk op het leven betekent heus niet dat ik de realiteit van de wereld om ons heen niet zie. Ik kies er echter voor om al die ellende op mijn eigen kleine wijze te lijf te gaan: onder andere door met mijn Grieks getinte feelgood romans een aantal mensen een paar uur leesplezier te bezorgen waardoor ze de misère van het echte leven even kunnen vergeten – en hopelijk doen ze op die manier nieuwe energie op om datzelfde zware leven daarna weer iets positiever tegemoet te treden. Ik verbeter de wereld en begin bij mezelf, zal ik maar zeggen 😉

Nu we het daar toch over hebben: ik denk echt dat dat de enige manier is om die grote, gemene en onrechtvaardige wereld tot een betere wereld te maken. Met vereende krachten. Agnes, een van de vier vriendinnen uit Opnieuw Verbonden verwoordt het als volgt: ‘Weet je, de hele wereld redden kan ik niet. Maar als ieder mens zich nou eens inzet voor dat ene kleine stukje wereld waar hij of zij zich persoonlijk mee verbonden voelt, op wat voor manier dan ook, dan verbeteren we met z’n allen ongemerkt zomaar die hele grote wereld om ons heen.’ Waarschijnlijk heb ik die passage geschreven rond de vorige jaarwisseling. Ik word namelijk altijd heel idealistisch en sentimenteel als er een nieuw jaar in zicht is – iets wat in de loop van het jaar minder en minder wordt. Tot december weer aanbreekt en me herinnert aan de idealen waarmee ik het nieuwe jaar ben begonnen.

Niemand kan voorspellen hoe 2015 eruit zal gaan zien, voor mij, mijn familie, mijn vrienden, voor jullie… maar ik hoop net als altijd dat het een mooi, gezond en gelukkig jaar zal worden voor ieder mens en dier, waar ook op deze wereld.
En als om te benadrukken dat in het leven niets zeker is, wens ik jullie dit keer vanuit een onverwachts en zeldzaam wit Kato Gatzea allemaal een fantastisch nieuw jaar toe 😉

Door dik en dun

Geplaatst op 1 december 2014 door Wilma — 11 reacties ↓

December is gearriveerd, en daarmee de laatste maand van alweer een jaar dat voorbij is gevlogen. De pepernoten, de gevulde speculaas en de kerstchocoladeballetjes die wij samen met nog veel meer verrassingen vanuit Nederland door mijn vriendin toegestuurd kregen, hebben het helaas niet gehaald tot de juiste feestdagen. Het was heerlijk decadent om me wekenlang dagelijks op al dat traditionele snoepgoed te kunnen storten. Ik kan jullie dan ook uit eigen ervaring vertellen dat pepernoten heel goed samengaan met een glaasje tsipouro!

Nog veel meer Nederlandse lekkernijen hebben de afgelopen tijd mijn tong gestreeld. Mijn Moeder Annie-column uit 2008 won namelijk de hoofdprijs in een schrijfwedstrijd van de FB-groep Nederlanders-in-het-Buitenland. Ik mocht een ruime keuze maken uit het assortiment van de online-supermarkt Holland@Home en dat leverde een pakket nostalgie op waar ik een hele grote stralende glimlach van kreeg. Als mensen mij vragen wat ik op voedselgebied mis uit Nederland, kan ik met de hand op mijn hart verklaren dat ik op dat gebied eigenlijk niets echt mis. Maar een saucijzenbroodje of een lekker pasteitje is heel aantrekkelijk als je dat jaren niet hebt gegeten. Ontbijtkoek, eierkoeken, erwtensoep… het zat allemaal in het pakket. Net als twee hele grote stukken oude brokkelkaas en komijnekaas. Daar waren we vóór de foto al aan begonnen. Ach ja, we zijn en blijven nu eenmaal echte kaaskoppen.

Het scheelt natuurlijk wel dat ik me wat extra kilootjes kan veroorloven. Ik was de afgelopen anderhalf jaar flink wat gewicht kwijtgeraakt, en omdat ik toch al niet zo dik in de kilo’s zat, was dat goed te merken. Gelukkig heb ik er nu weer wat bij gekregen. Niet alleen door de Nederlandse lekkernijen, maar ook door het feit dat ik al bijna drie maanden gestopt ben met roken. Ha, ik denk dat ik zo ongeveer de enige gestopte roker ben die blij is met de daarbij behorende gewichtstoename. Dankzij de zware bronchitisaanval – waardoor ik te ziek was om zelfs maar aan een sigaret te denken – was ik al ‘cold turkey’ gestopt voordat ik er erg in had. En omdat ik er op de een of andere vreemde manier geen enkele moeite mee had – en heb – om niet te roken, ben ik er maar gewoon niet meer aan begonnen. Of het voor altijd is, weet ik niet, maar op dit moment bevalt het me wel om clean te zijn. Met een beetje geluk ga ik 2015 dus rookloos in en daar ben ik nu al trots op.

Er zijn nog meer vooruitzichten die me blij maken. Onze zoon Robin komt met de kerst naar Pilion, wat betekent dat we als gezin voor het eerst in tien jaar een ‘familiekerst’ hebben. Mijn moederhart barst uit de voegen van blijdschap en hoopt van ganser harte dat er niets tussen zal komen. Eerst zien en dan geloven, zeggen we altijd, maar het ticket is in ieder geval geboekt. En… er is deze week nog een ticket geboekt: door mijn vriendin Petra – ja, dezelfde van het hierboven genoemde decemberverrassingspakket. In februari verloopt mijn paspoort, wat betekent dat ik naar Athene moet om het te verlengen. Op mijn voorzichtige vraag of ze misschien zin had om naar aanleiding daarvan samen met mij een paar dagen in Athene door te brengen, kwam een volmondig ‘Super!’ als antwoord. Zo gaan de dames als het meezit dus straks met z’n tweeën op stap om daar onze vijfenvijftigjarige vriendschap te vieren. En reken maar dat we daarvan gaan genieten!

Het leven valt niet altijd mee. Dat hebben we het afgelopen jaar maar al te goed gemerkt. Aan veel kersttafels zullen er stoelen leeg blijven. Niet alleen die van de MH17 slachtoffers, maar ook die van al die andere overledenen – mensen die minder nationaal nieuws waren, maar om wie door hun dierbaren net zoveel gerouwd wordt. Er zullen veel gezinnen zijn waarin de feeststemming ver te zoeken is – om wat voor reden dan ook. Niets is zeker, dat is weer eens schrijnend duidelijk geworden in de achter ons liggende maanden. Juist daarom is het zo belangrijk om regelmatig even stil te staan en om ons heen te kijken naar de mooie dingen van vandaag. Om te genieten van het hier en nu, om dankbaar te zijn voor alle liefde en vriendschappen die deel uitmaken van ons leven. En zelfs als dat leven op dit moment inktzwart is en alle deuren dicht zijn, weet dan dat er in de toekomst ongetwijfeld ergens wel weer een raampje zal opengaan. Het kan even duren – het kan wel eens héél lang duren – maar het gebeurt. Zeker weten!

Ik wens jullie allemaal een fijne decembermaand!

♥♥♥♥♥

Herfst

Geplaatst op 1 november 2014 door Wilma — 2 reacties ↓

Oktober was een woelig maandje. Hadden we in eerste instantie nog te maken met mooi weer, al snel werd duidelijk dat de herfst op komst was. Regen en storm teisterden ons mooie schiereiland en zorgden voor spannende momenten in de kustdorpjes. Ondergelopen straten, tuinen, huizen en op drift geraakte boten… een vertrouwd beeld in deze tijd. Een goede waterhuishouding staat bij de Grieken niet echt boven aan hun prioriteitenlijstje.

Gelukkig is het leed ook weer snel geleden. Dat er na regen zonneschijn komt, maken we hier letterlijk mee, soms meerdere keren per dag. En als de zon doorbreekt, dan is het ook meteen weer warm. Zo warm dat er zelfs nog gezwommen kan worden. Niet door mij, hoor. Ik ben niet zo’n waterliefhebber, en met de bronchitis nog steeds in de longen, was een zwempartij voor mij al helemaal geen optie. Gepicknickt heb ik wel! Halverwege de maand moest ik in het Health Centre in Argalasti een longtest ondergaan. Aangezien wij geen auto hebben, bood een goede vriendin van me aan om me te brengen en omdat het ernaar uitzag dat het mooi weer zou zijn, hadden we bedacht dat we na afloop van de test naar Platania zouden rijden om daar een mooie wandeling te maken. Brood en drinken mee, zodat we onderweg gezellig konden picknicken.

Die ochtend goot het van de regen, maar omdat ik inmiddels wel weet hoe plaatselijk het weer kan zijn, had ik de broodjes gewoon ingepakt. Een vooruitziende blik, want naarmate we het zuiden naderden, knapte het weer op. De test in het Health Centre duurde alleen veel langer dan ik gedacht had. Niet omdat het er zo druk was, maar omdat Dok en ik zoveel te bepraten hadden. Dok – dezelfde arts die me in Kala Nera had geholpen – bleek voor haar afstuderen een specialisatie te hebben gedaan in COPD (Chronische Obstructieve Longziekte) en was dus zeer geïnteresseerd in mijn hijgende longetjes. Na anderhalf uur kwam ik de spreekkamer pas weer uit. Als ik u dan ook nog vertel dat dit consult op een zondag plaatsvond, dan heeft de Griekse gezondheidszorg ondanks alle crisisellende toch ook nog wel positieve kanten.

Het was inmiddels te laat geworden om de hele wandeling te lopen. Die houden we nog tegoed voor over een halfjaar, als ik op herhaling moet voor de longtest. Deze keer hebben we hooguit drie kilometer gelopen voor we op een open plek zijn neergestreken om onze broodjes in het nazomerzonnetje op te peuzelen. Tegen de tijd dat we die ophadden, was het te laat om nog verder te gaan. We hebben de middag dan ook maar als vanouds afgesloten met een tsipourootje op het terras van taverna Trata in Platania voor we weer naar huis zijn gereden.

We hebben die middag geboft met het weer. De weken daarna heeft het regelmatig geregend, en ook al klaarde het in de loop van de dag soms wel weer op, het bleef wisselvallig. De grote vochtigheid maakte het al snel klam in huis, dus hebben we halverwege de maand voor het eerst de houtkachel weer aangestoken om die kilheid te verdrijven. Het heeft wel weer wat om het vuur te ontsteken na al die maanden van buitenleven – hoewel het bij mij altijd een poosje duurt voordat ik het fikkie stoken opnieuw onder de knie heb. Een paar dagen geleden was ik midden in de nacht klaarwakker en omdat ik door die bronchitistoestanden achterloop met mijn werkzaamheden, ben ik er maar opgestaan om een paar uur te werken. Het was een beetje killetjes, ook al gloeide het hout in de kachel nog steeds na. Gelukkig laaide het vuur al vlug weer op, maar helaas… het doofde ook net zo snel. Ik ben zeker een halfuur bezig geweest om het aan de praat te houden, en uiteindelijk heb ik het maar opgegeven, want anders kwam er van werken helemaal niets meer terecht. Een paar uur later echter werd manlief wakker, en natuurlijk informeerde hij verbaasd waarom ik de kachel niet aan had. Ik vertelde van mijn getob, waarop hij mij even hoofdschuddend aankeek, een handvol kleine takjes in de kachel wierp, hier en daar wat pookte – en vervolgens het vuur binnen een paar minuten aan het branden had. Tja, het zal wel een mannending zijn, dat vuurtje stoken.

Uit alle berichten begrijp ik dat het weer in Nederland uitzonderlijk warm is. Aangezien het al november is, kan dat niet zo heel erg lang meer duren, dus ook bij jullie zal binnenkort de kachel weer lekker snorren. Voor wie dan gezellig een paar uurtjes met een boek bij de open haard wil doorbrengen, heb ik nog een mooie herfstaanbieding: de e-bookuitgaves van VLINDERS OP DE VENSTERBANK en OPNIEUW VERBONDEN – respectievelijk deel 3 en 4 van de serie Onder de Griekse zon – kosten rechtstreeks bij mij besteld nu € 2,50 per stuk (ipv € 4,99). Stuur me een kort berichtje via het contactformulier of mijn facebookaccount als je een bestelling wilt plaatsen, en ik stuur je zo snel mogelijk de betaalgegevens door.

Fijne winter allemaal 😉

♥♥♥♥♥

Ademloos

Geplaatst op 1 oktober 2014 door Wilma — 2 reacties ↓

Mijn Facebook-volgers weten het al: ik ben vorige week gevloerd door een acute zware bronchitis die een bezoek aan de dokterspost in Kala Nera noodzakelijk maakte.

De vrouwelijke arts die daar die dag dienst deed en ruim anderhalf uur te laat met haar spreekuur begon, had waarschijnlijk heel veel overuren gedraaid. Ze was niet in de stemming om lief en aardig te doen. Na het nogal bruuske onderzoek – waarbij manlief zonder pardon uit de spreekkamer werd gezet omdat mijn longen beluisterd moesten worden en het daarvoor opgetrokken truitje te veel bloot liet zien – werd ik letterlijk in een stoel naast de onderzoekstafel gekwakt. Vervolgens kreeg ik een niet passend zuurstofmasker op mijn gezicht gedrukt dat met een krakkemikkige slang aan een net zo krakkemikkig apparaat was gekoppeld. Ik werd dan ook geacht mijn vinger op de koppeling te drukken, anders vloog de slang eraf en werd de hele spreekkamer voorzien van medicatie die in mijn longen terecht had moeten komen – zoals tot twee keer toe gebeurde. Ondertussen handelde de dokter de ‘receptenboekhouding’ af van twee andere patiënten, waarbij hun medische gegevens uitgebreid ter sprake kwamen. Privacy? Hoezo privacy?

De dokter mocht dan niet gezegend zijn met charmante ‘bedside’-manieren, ze voorzag me in ieder geval wel van medicijnen. Ik voel me dan ook al stukken beter, hoewel ik ondanks die al enige dagen geleden voorgeschreven penicilline, pufjes en neusdruppels vandaag toch nog enigszins hijgend achter de laptop zit om mijn maandelijkse blog te schrijven. Maar dat is natuurlijk wel een voordeel van mijn vak: je kunt het zelfs hijgend doen. Stel dat ik telefoniste was, bij een callcenter of zo, en u had mij vandaag aan de telefoon gekregen, dan was dat hijgen van mij wellicht heel anders bij u overgekomen. Toch? Dus ben ik blij dat ik ongezien en ongehoord achter mijn laptopje kan zitten hijgen zonder dat u er iets van denkt. Hoewel… misschien denkt u er stiekem toch iets van, want als ik wel eens vertel dat ik mijn werkuren grotendeels vul met het vertalen en redigeren van Harlequin- oftewel Bouquetreeksromans, dan wordt er vaak toch een beetje gegniffeld. Gegniffeld, ja, omdat insiders weten dat er in ieder Bouquetreeksboekje minimaal twee erotische scènes zitten. En omdat Harlequin met de tijd meegaat, zijn die scènes in de loop der jaren wel wat explicieter geworden dan vroeger.

Het goed vertalen van dergelijke pikante scènes valt echter niet mee, want zoals de dikke Van Dale aangeeft: een Bouqetreeksboekje is een ‘damesroman’ en dat betekent eigenlijk dat het nooit platvloers mag worden. Maar het moet wel romantisch erotisch zijn – zonder het beestje daadwerkelijk bij de naam te noemen. Ga er maar aanstaan! En dan hebben we het nog niet eens over de cultuurverschillen. Engelse lezeressen houden van scènes die in Nederlandse ogen vaak doen denken aan een beschrijving in een medische encyclopedie: zo wordt er graag tot in detail verteld waar bijvoorbeeld de rechterwijsvinger van de held zich bevindt ten opzichte van de gevoelige erotische plekjes van de heldin. En om dat nu op correcte wijze in de juiste Nederlandse bewoordingen over te brengen… Het is in het verleden echt wel eens voorgekomen dat ik achter mijn laptop noodgedwongen mijn vingers op bepaalde plaatsen heb gelegd om erachter te komen hoe het nou allemaal in elkaar zat en wat ze nou precies aan het doen waren. Ik was wel blij dat manlief op dat moment ergens anders bezig was, want een beetje vreemde indruk maakt zoiets natuurlijk wel.

Totaal anders zijn de pikante scènes in de Amerikaanse uitgaves. Grote kans dat de heldin daarin al begint te hijgen en te kreunen als de held zijn vinger tegen haar wang legt, iets wat wij Nederlandse vrouwen over het algemeen nogal overdreven vinden. Het is dus best lastig om als vertaler een goede balans te vinden tussen dat wat er letterlijk staat en dat wat aantrekkelijk is voor de Nederlandse lezeres. Spelen met woorden is echter mijn werk, of ik nu schrijf, vertaal of redigeer. En ja, soms zitten er in mijn werk dus wat hijgerige scènes. Maar net zoals als acteurs voor de camera heel opwindend kunnen zoenen zonder dat er een greintje opwinding aan te pas komt, zo kan ik best een hijgerige scène schrijven zonder er zelf hijgerig van te worden. Nou ja, tenzij ik dus een zware bronchitis heb 😉