Tag archieven: Pilion

Deadlines

Geplaatst op door — 6 reacties ↓

DeadlineDeadlines zijn gemene dingen. Als je ze krijgt, lijk je alle tijd te hebben om ze te halen, maar naarmate de datum dichterbij komt, begint het te wringen. Ineens blijkt die makkelijke vertaling namelijk helemaal niet zo gemakkelijk als je verwachtte, waardoor je het gemiddelde aantal pagina’s dat je per dag zou moeten doen bij lange na niet meer haalt. Tel daarbij een extra grote redactie-opdracht, een correctie-job met nieuwe richtlijnen en een heleboel weken van extreme warmte, en kijk: opeens is mijn Griekse leventje niet meer zo relaxt als het zou moeten zijn.

Het bovenstaande is de reden dat ik er de afgelopen weken een flink tandje bij moest zetten. En als u nu denkt: ‘Hm, ik heb je anders zeer regelmatig op Facebook bezig gezien, dus het zal wel meevallen met dat harde werken van jou’, dan help ik u bij dezen graag uit de droom. Creatief bezig zijn met woorden, wat ik de hele dag door zit te doen, betekent dat je brein overuren draait. Het juiste woord vinden, met precies die ene subtiele betekenis die nodig is, verlangt een hoop staren in de ruimte. Ondertussen werkt dat brein op volle toeren door, maar omdat het zo gefocust is op het vinden van dat ene woord, blijft het op het puntje van je tong liggen en rolt het er net niet af. De enige remedie in dat soort gevallen is even totaal iets anders doen. Opstaan en weglopen leidt net weer te veel af, maar even rondneuzen op Facebook geeft meestal net dat ene zetje waardoor het goede woord er wel ineens is. Vroeger, vóór Facebook, speelde ik in dat soort gevallen een spelletje Spider Solitaire, en geloof me, ik heb er heel wat gespeeld. Hoe meer ik op Facebook te vinden ben, des te moeilijker ik het heb, moge dat maar duidelijk zijn.

wekkerEen ander teken dat het niet gaat zoals het zou moeten gaan, is wanneer ik mijn dag ver voor negen uur ’s ochtends aanvang. Ik heb per nacht namelijk veel slaap nodig. Acht à negen uur is heel normaal voor mij, en over het algemeen slaap ik die ook – met uitzondering van een incidenteel met-één-oog-dicht toiletbezoekje – aan een stuk door, iets waar veel mensen van mijn leeftijd alleen nog maar van kunnen dromen. Maar als deadlines naderen, schrik ik na vier of vijf uur al wakker. De kleinste muggensteek of zachtste poezenpoot haalt me dan uit die normaal zo heerlijk diepe slaap. Verstandelijk weet ik dat ik moet blijven liggen, omdat ik niet te genieten ben als ik zo kort heb geslapen, maar mijn brein is het daar niet mee eens. Dat springt ogenblikkelijk in de werkmodus, waardoor ik alleen maar nog wakkerder wordt. Want ik weet dat als ik alsnog in slaap val, ik mijn werkdag niet zal beginnen voor elf uur, halftwaalf, dat het dan al veel te warm is om nog iets te presteren, dat ik daardoor nog meer achter raak op mijn werkschema en… en… En daarom sta ik in zo’n geval dus maar gewoon op om achter de laptop te gaan zitten en te hopen dat ik de verloren slaap tijdens de siësta-uren later op de dag zal inhalen. Iets wat inderdaad soms wel lukt, maar ook niet de oplossing is. Want tweemaal op een dag opstaan… dat is echt niet voor mij weggelegd. Niet te pruimen ben ik dan!

muziekavondje10460969_855094757848917_4333297011827938939_nIk weet dat dit soort periodes niet goed voor me zijn. Dat ik af en toe afstand moet nemen en moet genieten van andere dingen, omdat het anders slecht met mij afloopt. Constante stress is voor niemand goed, dat weten we allemaal. En zie, precies op zo’n moment rolt er dan ineens een uitnodiging binnen voor een muziekavondje met vrienden. Muziekavondjes die lang geleden ontstaan zijn op ons balkonnetje en van lieverlee een begrip zijn geworden onder de ‘vaste bezoekers’ van Kala Nera. Muziekavondjes die ik niet zo heel vaak meer bezoek, simpelweg omdat ik mezelf er de tijd niet voor gun. Die prangende deadlines, hè?

Muziekavond.03Maar afgelopen week wist ik dat ik gewoon ja moest zeggen. Omdat ik het nodig had om even niet bezig te zijn met woorden, maar lekker te ontspannen in het gezelschap van vrienden bij wie ik gewoon mag zijn wie ik ben. Erg sociaal ben ik niet geweest, geloof ik. Ik heb nauwelijks een woord gewisseld met de aanwezige gasten en het grootste deel van de avond alleen maar uit volle borst met allerlei bekende songs meegezongen – en of dat wel of niet geheel zuiver was, kon me voor een keertje helemaal niet schelen.

Muziekavond.04 Muziekavond.02En toen die heerlijke Nights in White Satin voorbijkwamen, wilden mijn voeten dansen en mijn handen reiken naar die satijnen hemel. Kortom, ik was even een paar uur heerlijk met mijn gevoel bezig. Het heeft me goed gedaan, dat avondje uit. Zo goed zelfs dat ik de deadline al gehaald heb vóór de deadline. Oké, slechts één dag eerder, maar toch!

Volgende week mag ik het van mezelf wat rustiger aan doen. Ik denk dat ik wel een paar uur naar Kala Nera ga om alsnog bij te kletsen met de vrienden die ik op die muziekavond zo schandalig heb verwaarloosd. En ook om hen te bedanken voor wat ze me die avond al dan niet bewust hebben gegeven: de energie om de laatste loodjes van een zware periode met hernieuwde krachten door te komen 😉

 ♥♥♥♥♥

Leven

Geplaatst op door — 8 reacties ↓

Garden Path and GateIn deze heftige tijd van onbegrijpelijk verlies en krankzinnig bloedvergieten valt het me best moeilijk om te schrijven over mijn eigen dagelijkse beslommeringetjes.

Een column hier, een column daar… mijn leven is zo verschrikkelijk onbekommerd bij alles wat ik om me heen zie. Wie ben ik om op Facebook mijn nood te klagen over de aanhoudende hitte die we hier hebben terwijl ik weet dat er zoveel mensen zo abrupt nooit meer kunnen klagen over wat dan ook? En toch… mijn leven gaat op de een of andere manier gewoon door. Mijn hart bloedt, ik huil vanbinnen, ik ben boos, maar er moet nog steeds brood op de plank komen, het werk moet ook in een hittegolf af, en de ergernisjes van alledag, die allemaal onmiddellijk in het niet waren gevallen bij alles wat er gebeurde, komen gewoon weer terug. Het is geen onverschilligheid, geen ongevoeligheid, maar een realiteit waar ik niet omheen kan. Het leven – míjn leven – gaat gewoon door met alles wat daarin speelt.

Het zal de leeftijd wel zijn, maar ik betrap me erop dat ik soms met iets van verlangen, met weemoed ook, terugdenk aan vroeger. Vroeger, toen we zo heerlijk rustig onwetend waren van alles wat er in de wereld om ons heen gebeurde. Ja, we hadden kranten, de radio en later de televisie, maar ‘de grote wereld’ was en bleef ver van ons bed. Ook toen woedden er oorlogen, ook toen gebeurden er heel veel verschrikkelijke dingen, maar het nieuws kwam via allerlei omwegen bij ons binnen. Geen internet, geen Skype, geen Facebook, geen Twitter. Ik herinner me onze eerste communicatieloze periode hier op Pilion. Acht maanden lang kwam er weinig of geen nieuws uit de buitenwereld tot ons. We hadden geen internet, telefoneren kon alleen via de meestal kapotte telefooncel in het dorp, het Griekse nieuws op de televisies in de tavernes verstonden we niet omdat we de taal niet spraken… Het was een zeer rustige periode, waarin ik ooit vertwijfeld uitriep: ‘Het zou zomaar kunnen dat er allemaal héél belangrijke dingen in de wereld gebeuren op dit moment, dat de wereld op het punt staat te vergaan en wij weten het niet eens.’ Het was een vreemd leermoment, een eyeopener ook. Want ons kleine en op dat moment zeer beperkte wereldje draaide namelijk wel gewoon door, wat er om ons heen ook in die andere, grote wereld gebeurde.

Hoe meer je weet, hoe meer je hoort, hoe meer je ziet… Ik raak er soms mezelf door kwijt. Ik zou alles wel willen oplossen, iedereen willen helpen, me overal in willen storten, maar het is zo veel, zo afschuwelijk, zo erg! Wat ik echter wel kan, is dankbaar zijn voor het feit dat ik een leven heb, met alle ups en downs die daarbij horen. Wat ik kan, is ervoor zorgen dat ik dat kostbare leven niet verspil. Wat ik kan, is doorgaan met waarderen wat ik heb, en genieten van de dingen die me zomaar aangeboden worden: de zon die iedere dag opnieuw op- en ondergaat, de warmte en liefde die ik ontvang van de mensen die ik ontmoet, het prachtige schouwspel van de natuur waarin – hoe wrang eigenlijk – leven en dood de normaalste zaak van de wereld is…

Soms denk ik wel eens dat onze hersenen op dit moment gewoon nog niet geschikt zijn voor de grote hoeveelheid aan informatie die dagelijks op ons afkomt. We worden er eigenlijk alleen maar doodmoe en gedeprimeerd van, verdrietig en boos, en dat kan toch nooit de bedoeling zijn van al die mooie nieuwe speeltjes die we tot onze beschikking hebben? Dat we ten onder gaan aan dat wat we ontworpen hebben om het ons gemakkelijker te maken?

Lang geleden kwam ik tot de ontdekking dat ik vanbinnen een extra paar ‘antennes’ heb, waarmee ik gevoelens en gedachten van anderen kan opvangen. Om mezelf te beschermen, heb ik echter moeten leren dat die antennes niet constant ‘uitgeschoven’ mogen zijn. Doe ik dat wel, dan krijg ik zoveel over me heen, dat mijn eigen ikje eraan ten onder gaat. Soms schuif ik mijn antennes heel bewust uit, zoals ik in de afgelopen weken heb gedaan. Emoties toelaten is goed, dat mag… nee, dat móét! Maar een teveel aan emoties kan ook averechts werken, en daarom ben ik nu stukje bij beetje de antennes weer aan het inschuiven. En sta ik mijn eigen leven weer toe om geleefd te worden… met alle ups en downs die daarbij horen 😉

♥♥♥♥♥

Warme dagen met stralende sterretjes

Geplaatst op door — 3 reacties ↓

Ag. GeorgiosHet fijne van de Griekse zomer is dat zelfs de grootste workaholic regelmatig gedwongen wordt het werk neer te leggen. Of in ieder geval een stapje terug te doen wat tempo betreft.

Bij temperaturen van 35° in de schaduw moet je als mens niet te veel willen. Als dier ook niet trouwens, maar dieren kunnen dat volgens mij veel beter dan wij. Die zoeken gewoon een plekje waar het koel is – een vers gegraven kuil onder de citroenboom schijnt heel verfrissend te zijn volgens onze Ira – en komen vervolgens pas weer tevoorschijn als de zon in de zee is gezakt. stormNu zie ik mezelf nog niet zo snel de dag doorbrengen in een kuil, maar een béétje leren van de dieren doe ik wel. Aanpassen aan de omstandigheden is iets waar ik hier in Pilion regelmatig mee te maken krijg. De onverwachte zomerstormen, de bloedverziekende hitte, hoosbuien… de natuur kan van het ene op het andere moment je plannen en schema’s flink in de war schoppen. Lastig, ja, maar ook wel leuk. Het is best gezellig om de zondagmiddag samen met manlief en omringd door alle dieren achter het tavli-bord door te brengen terwijl de regen oorverdovend op het pannendak klettert en ratelende donderslagen ergens een elektriciteitsmast hebben geraakt, waardoor je uren zonder stroom – en dus ook zonder internet – zit.

MC900357155De hitte zelf is natuurlijk ook een flinke stoorzender. Overdag heb ik in de werkkamer een ventilator die me enigszins koel houdt, en als ik het echt niet meer houd, dan is er altijd nog de tuinslang. Dat helpt. En dan hebben we ook nog sinds vorig jaar airconditioning in de slaapkamer, iets waar ik echt heel blij mee ben. Voor het naar bed gaan het ding even een halfuurtje de kamer laten koelen is dé oplossing om ondanks de warmte toch lekker te kunnen slapen. En dat heb je beslist nodig om alle lontjes op een acceptabele lengte te houden. Maar het allerleukste van de zomer vind ik toch de bezoekjes van vrienden en bekenden. Eerlijk is eerlijk, soms kan het echt niet, want als werkend mens heb ik nu eenmaal te maken met prangende deadlines die ik moet halen, maar als het even kan, maak ik voor dat soort ontmoetingen graag tijd vrij. De afgelopen weken heb ik weer heel wat afgekletst, en dat had alles te maken met Aris&Aphrodite. U weet wel, de twee prachtige Engelse Setters uit het asiel in Volos, die dankzij de inspanningen van een heleboel lieve mensen inmiddels een fantastisch nieuw leven hebben gekregen in Nederland.

Opnieuw Verbonden is het boek waarmee het allemaal begon, en het verhaal dat mij voor altijd verbindt met een aantal kanjers van vrouwen. Desiree Beulen, de Nederlandse bemiddelaarster die A&A de liefste baasjes ter wereld heeft bezorgd, was onlangs op werkvakantie in Pilion en natuurlijk wilde ik haar ontmoeten. Dat wilden ook mijn vriendinnen Maria en Dodo, beiden liefhebbende foster mums van Pilion-puppy’s die inmiddels – ook dankzij Paws Pelion en Desiree – nieuwe baasjes hebben gekregen. En aangezien Carla, een van die baasjes, toevallig ook in Pilion was, hebben we er maar Wilma en Marcellinegewoon een heel gezellige internationale Ladies Day van gemaakt. Die dag krijgt van mij een sterretje, net als de ochtend die ik doorbracht met Jeanne en Cees, de middag in Volos met Marcelline en natuurlijk ook de zondag van de Paws Pelion barbecue met Sharon, Vida, Ann, Paul, Anja, Koos, Coby, André en al die andere mensen die ik zonder A&A nooit had leren kennen.

ArisTzjaraEr zijn nog twee lieve mensen waarvan ik nu al weet dat ze me in de toekomst een dag met een sterretje gaan bezorgen, hier of in Nederland. Of dat dit jaar al zal lukken, weet ik niet, maar dat ik Nicolette en Marian ooit persoonlijk ga ontmoeten staat voor mij vast. Een klein sterretje hebben ze me nu al gestuurd: wat heb ik zitten glimjuichen toen ik de foto’s zag van de overduidelijk supergelukkige Aris&Aphrodite (die nu Tzjara heet) met hun lachende baasjes… én een exemplaar van mijn roman Opnieuw Verbonden.

Ik geloof dat dingen gebeuren om een reden, welke reden dan ook. In 2008 verscheen mijn eerste roman over de vier meiden in Pilion. Ik had destijds geen enkel idee waarom ik juist dat verhaal wilde vertellen; de meiden rolden gewoon mijn pen uit, of ik het nou goed vond of niet. Nu, zes jaar later, is er Opnieuw Verbonden, het vierde deel in de serie, en als ik deze mooie foto’s zie, dat fantastische happy end voor twee ten dode opgeschreven honden, dan denk ik: het heeft werkelijk gewoon allemaal zo moeten zijn. Het voelt voor mij alsof deze nieuwste roman met alles wat erdoor is gebeurd (en nog steeds gebeurt), mijn eigen persoonlijke schrijverscirkel zomaar ineens helemaal rond heeft gemaakt. En dat is waarom vandaag niet één, maar op zijn minst drie stralende sterretjes van mij krijgt 😉

♥♥♥♥♥

 

Pfff…

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Kent u dat, zo’n maand waarin niets loopt zoals je verwacht en al het onverwachte tegelijk komt? Ik zou er zo langzamerhand aan gewend moeten zijn, want het overkomt me regelmatig, maar op de een of andere manier… went het nooit.

VeerbootAls u mijn gastcolumns en facebook-berichtjes een beetje volgt, hebt u in grote lijnen al meegekregen dat april een aardig hectisch maandje voor me was. Een flitsweekje Nederland, met aansluitend Pasen in Kato Gatzea, mijn eigen verjaardag en een weekje vriendenbezoek. Dat waren de dingen die gepland stonden en ook eigenlijk allemaal uitstekend verliepen, zoals u in mijn column voor Vlaardingen 24 hebt kunnen lezen. Nou ja, behalve dan de ongeplande autopech die zoonlief en ik kregen toen we naar Holwerd reden om daar aan een 24-uurs uitstapje naar Ameland te beginnen. Dankzij de fantastische service van meneer Jacco, de eigenaar van JS Automotive in Westerbork, haalden wij toch nog op het nippertje de laatste veerboot van die dag. Een en ander mede mogelijk gemaakt door een lieve, ons onbekende dame, die haar controleafspraak bij garage Automotive een dagje opschoof, zodat wij de voor haar gereserveerde leenauto mee konden krijgen. Dank, lieve mevrouw, en vooral dank, lieve Jacco, voor je super gewaardeerde hulp en meedenken!

Adopted.12 Ongepland was mijn spontane adoptie-campagne voor de twee inmiddels aardig beroemde Engelse Setters A&A, oftewel Ares en Aphrodite. Hoe het begon kunt u teruglezen in het schrijversblog van uitgeverij Ellessy, waar binnen twee weken mijn nieuwe roman Opnieuw Verbonden zal verschijnen. Hoe het afliep, hebt u misschien via facebook al meegekregen, maar voor de facebooklozen onder u: ze zijn op 2Goodbye Aphrodite7 april in Nederland aangekomen en hebben een gouden mandje gekregen in Lisse en Haaren. Er zijn een heleboel mensen geweest die achter de schermen hebben meegeholpen om A&A een kans te geven op een nieuw leven, maar zonder de onvermoeibare inzet van bemiddelaarster Desiree Beulen en de sponsoring van collegaschrijfster Anita Verkerk zou ik dit niet voor elkaar hebben kunnen krijgen. Aan iedereen die heeft meegeholpen, meegedacht en meegeleefd: namens A&A hartstikke bedankt voor jullie hulp! En een extra dikke knuffel van mij voor Desiree en Anita!

De perikelen rond A&A hebben ertoe geleid dat ik inmiddels gebombardeerd ben tot ‘spindokter’ en de komende maanden mijn best ga doen om een verbinding tot stand te brengen tussen Nederland en de reeds bestaande dierenhulporganisaties in Pilion, zodat we hier ter plekke voor een betere opvang van de dieren kunnen zorgen. Ik verwacht niet dat zoiets op korte termijn te verwezenlijken valt – daarvoor woon ik al te lang in Griekenland – maar ik hoop wel dat we uiteindelijk een internationale Pilion-hulplijn kunnen vormen om de katten en honden in onze woonomgeving een iets beter bestaan te geven. Een eerste stap heb ik – onverwachts en ongepland – al gezet: ik heb ja gezegd op de vraag of ik mezelf verkiesbaar wilde stellen als gemeenteraadslid TeamFortunasvoor de partij van Mr. Fortunas, de huidige burgemeester van Zuid-Pilion (waar wij ook onder vallen)… op voorwaarde dat Mr. Fortunas in zijn verkiezingsprogramma ook aandacht zal schenken aan het zwerfdierenprobleem. Of dat ook gebeurt, betwijfel ik, en een plaats in de gemeenteraad lijkt me helemaal niets, dus ik hoop eigenlijk dat ik niet al te veel stemmen zal krijgen, maar ik kan in ieder geval speldenprikjes uitdelen. Alle beetjes helpen, toch?

Ook ongepland ben ik nu ineens redacteur van de facebookpagina Gatzea News, waarop u – ongeacht of u lid bent van facebook of niet – alle wetenswaardigheden over ons romantische dorpje en omgeving kunt terugvinden. Grotendeels in het Engels, want naar een Griekstalige redacteur is men nog op zoek. En mijn Grieks… Nou ja, daar hebben we het maar even niet over!

geraniumsAldus vloog de maand voorbij, want ondertussen moest er natuurlijk ook nog flink gewerkt worden. Dat is helaas niet helemaal volgens de planning gelukt. Te veel deadlines naderen op dit moment met veel te rasse schreden. Eigenlijk zou ik stiekem best wel even rustig een weekje achter de geraniums willen zitten. Een weekje, niet langer, want ik weet zeker dat ik achter die geraniums heel snel zal verwelken. Bovendien kom je daar ook niet zoveel lieve mensen tegen als ik in de afgelopen maand heb leren kennen en dan zou ik u ook niet zoveel te vertellen hebben. Dus bij nader inzien… Nee, laat die geraniums maar lekker staan waar ze staan, ik zet er gewoon nog een extra tandje bij. En dan hoort u volgende keer wel weer of dat ook inderdaad gelukt is 😉

♥♥♥♥♥