Mijn Facebook-volgers weten het al: ik ben vorige week gevloerd door een acute zware bronchitis die een bezoek aan de dokterspost in Kala Nera noodzakelijk maakte.
De vrouwelijke arts die daar die dag dienst deed en ruim anderhalf uur te laat met haar spreekuur begon, had waarschijnlijk heel veel overuren gedraaid. Ze was niet in de stemming om lief en aardig te doen. Na het nogal bruuske onderzoek – waarbij manlief zonder pardon uit de spreekkamer werd gezet omdat mijn longen beluisterd moesten worden en het daarvoor opgetrokken truitje te veel bloot liet zien – werd ik letterlijk in een stoel naast de onderzoekstafel gekwakt. Vervolgens kreeg ik een niet passend zuurstofmasker op mijn gezicht gedrukt dat met een krakkemikkige slang aan een net zo krakkemikkig apparaat was gekoppeld. Ik werd dan ook geacht mijn vinger op de koppeling te drukken, anders vloog de slang eraf en werd de hele spreekkamer voorzien van medicatie die in mijn longen terecht had moeten komen – zoals tot twee keer toe gebeurde. Ondertussen handelde de dokter de ‘receptenboekhouding’ af van twee andere patiënten, waarbij hun medische gegevens uitgebreid ter sprake kwamen. Privacy? Hoezo privacy?
De dokter mocht dan niet gezegend zijn met charmante ‘bedside’-manieren, ze voorzag me in ieder geval wel van medicijnen. Ik voel me dan ook al stukken beter, hoewel ik ondanks die al enige dagen geleden voorgeschreven penicilline, pufjes en neusdruppels vandaag toch nog enigszins hijgend achter de laptop zit om mijn maandelijkse blog te schrijven. Maar dat is natuurlijk wel een voordeel van mijn vak: je kunt het zelfs hijgend doen. Stel dat ik telefoniste was, bij een callcenter of zo, en u had mij vandaag aan de telefoon gekregen, dan was dat hijgen van mij wellicht heel anders bij u overgekomen. Toch? Dus ben ik blij dat ik ongezien en ongehoord achter mijn laptopje kan zitten hijgen zonder dat u er iets van denkt. Hoewel… misschien denkt u er stiekem toch iets van, want als ik wel eens vertel dat ik mijn werkuren grotendeels vul met het vertalen en redigeren van Harlequin- oftewel Bouquetreeksromans, dan wordt er vaak toch een beetje gegniffeld. Gegniffeld, ja, omdat insiders weten dat er in ieder Bouquetreeksboekje minimaal twee erotische scènes zitten. En omdat Harlequin met de tijd meegaat, zijn die scènes in de loop der jaren wel wat explicieter geworden dan vroeger.
Het goed vertalen van dergelijke pikante scènes valt echter niet mee, want zoals de dikke Van Dale aangeeft: een Bouqetreeksboekje is een ‘damesroman’ en dat betekent eigenlijk dat het nooit platvloers mag worden. Maar het moet wel romantisch erotisch zijn – zonder het beestje daadwerkelijk bij de naam te noemen. Ga er maar aanstaan! En dan hebben we het nog niet eens over de cultuurverschillen. Engelse lezeressen houden van scènes die in Nederlandse ogen vaak doen denken aan een beschrijving in een medische encyclopedie: zo wordt er graag tot in detail verteld waar bijvoorbeeld de rechterwijsvinger van de held zich bevindt ten opzichte van de gevoelige erotische plekjes van de heldin. En om dat nu op correcte wijze in de juiste Nederlandse bewoordingen over te brengen… Het is in het verleden echt wel eens voorgekomen dat ik achter mijn laptop noodgedwongen mijn vingers op bepaalde plaatsen heb gelegd om erachter te komen hoe het nou allemaal in elkaar zat en wat ze nou precies aan het doen waren. Ik was wel blij dat manlief op dat moment ergens anders bezig was, want een beetje vreemde indruk maakt zoiets natuurlijk wel.
Totaal anders zijn de pikante scènes in de Amerikaanse uitgaves. Grote kans dat de heldin daarin al begint te hijgen en te kreunen als de held zijn vinger tegen haar wang legt, iets wat wij Nederlandse vrouwen over het algemeen nogal overdreven vinden. Het is dus best lastig om als vertaler een goede balans te vinden tussen dat wat er letterlijk staat en dat wat aantrekkelijk is voor de Nederlandse lezeres. Spelen met woorden is echter mijn werk, of ik nu schrijf, vertaal of redigeer. En ja, soms zitten er in mijn werk dus wat hijgerige scènes. Maar net zoals als acteurs voor de camera heel opwindend kunnen zoenen zonder dat er een greintje opwinding aan te pas komt, zo kan ik best een hijgerige scène schrijven zonder er zelf hijgerig van te worden. Nou ja, tenzij ik dus een zware bronchitis heb 😉
In deze heftige tijd van onbegrijpelijk verlies en krankzinnig bloedvergieten valt het me best moeilijk om te schrijven over mijn eigen dagelijkse beslommeringetjes.
