Tag archieven: Wilma Hollander

Hittegolf

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

De laatste week van juni bracht meteen al de eerste hittegolf met zich mee en o, wat is dat afzien! Ja, ik weet het, velen van jullie zouden er heel wat voor over hebben om op dit moment hier te mogen zijn, om lekker te genieten van die zo lang gewenste Pilion-vakantie, zonder testen, zonder mondkapjes, zonder zorgen…  Ik kan me heel goed voorstellen hoe waardeloos het is als je vakantiereis op het laatste moment opnieuw wordt afgezegd vanwege restricties die zo onzinnig en verwarrend waren dat niemand er nog iets van snapte. Gelukkig hebben we dat allemaal weer achter ons. Ook Pilion is sinds vandaag ‘geel’ geworden, maar wie hierheen wil komen, zal toch nog wel wat extra moeite moeten doen: voor zover nu bekend blijft de rechtstreekse vlucht naar Volos deze zomer geheel en al achterwege. Vliegen op Thessaloniki moet je dus, en dan met de huurauto of openbaar vervoer naar Pilion. Wie daar allemaal geen zin in heeft, kan uiteraard ook gebruik maken van de  taxiservice van Kostas en Dimitris Stoumpovikos uit Kala Nera. Vader en zoon brengen je namelijk heerlijk comfortabel en voor een zeer schappelijke prijs met hun taxibus of personenauto veilig en rechtstreeks naar je Pilionse vakantiebestemming. Wel even van tevoren reserveren!

Het is fijn om te zien hoe ons dorpje weer ontwaakt en het zomerse leven eindelijk weer een beetje normaal lijkt te worden, ook al is het afstand houden en binnen mondkapjes dragen hier nog steeds verplicht. Heel verstandig, want we staan dan wel op geel, maar dat stomme virus is er natuurlijk nog steeds. Helaas ondervinden we ook hier dat nog maar weinigen bereid zijn zich aan de voorschriften te houden en het is dan ook niet ondenkbaar dat we over een maand of twee, drie opnieuw te kampen zullen krijgen met de gevolgen daarvan. Wie dan leeft, wie dan zorgt is de algemene tendens, als ik zo om me heen kijk. En ook dat is begrijpelijk, want na de lange lockdown is die lang ontbeerde vrijheid een verkoelende balsem op de door covid veroorzaakte wonden.

Manlief en ik blijven vooralsnog voorzichtig, ook met onze vaccinatiebewijzen op zak. Nu is dat voor ons niet zo heel erg moeilijk, want de zomerse drukte laten we ook zonder covid graag aan ons voorbijgaan. We zijn allang blij dat de mondkapjes buiten niet meer op hoeven, dat we geen formuliertjes meer hoeven in te vullen om de hond uit te laten en dat we op een doordeweekse avond gezellig op een rustig terrasje aan zee kunnen zitten. Als we willen mogen we weer met onze kajak de zee op, een autotochtje maken naar de ‘andere kant’ of bij vrienden op bezoek in andere dorpjes dan het onze. Alleen hebben we nu dus die bloedhete hittegolf, en is het binnen bij de airco beter vertoeven dan buitenshuis in de zon. Bijna vijfendertig graden is het op ons overdekte terras, dan wil je toch niet weten hoe warm het op straat is? En ja, de zee is natuurlijk heerlijk verkoelend, maar als je daarna een paar honderd meter in de brandende zon terug moet lopen naar huis, ben je weer net zo warm als ervoor. En dat verkoelende zeewater is ook een mythe. Ik heb er gisterochtend even in gelegen, toen we met de kajak toch maar uit peddelen zijn gegaan omdat alsmaar binnen zitten nogal gaat vervelen. Ik kan je dus uit eigen ervaring vertellen dat rondpoedelen in zo’n lauwwarme zee ook niet echt lekker is. Maar goed, ik ben natuurlijk geen enthousiast strand- en/of watermens, dat lijkt me na al die jaren columns schrijven toch wel algemeen bekend.

Juli en augustus in Greece zijn nu eenmaal niet mijn favoriete maanden, iets waar onze Ira het helemaal mee eens is. Ze is nauwelijks van haar plekje onder de airco in onze slaapkamer weg te krijgen, en ligt daar van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds te pitten, het liefst op haar rug met alle vier de poten in de lucht. Ze is zo stil dat we regelmatig vergeten dat ze in huis is, want normaal gesproken is ze liever buiten en hebben we zelfs regelmatig moeite om haar ’s nachts naar binnen te krijgen. Een grote hond die onder je slaapkamerraam bij ieder kattengejank of buurhondengeblaf luidkeels laat weten dat zij in onze tuin de wacht houdt, is namelijk niet echt bevorderlijk voor je nachtrust. Dat ze overdag binnen is, vinden we op zich geen enkel probleem, en stiekem ook wel gezellig. Het punt is alleen dat Ira gek is op eten, en vooral op het kattenvoer dat net om het hoekje van de keukendeur op de grond staat.

Door schade en schande wijs geworden, heeft manlief al jaren geleden een haakje op die deur gemaakt, dat we netjes dichthaken als Ira binnen is, zodat de kat wel, maar de hond niet bij het voer kan. Maar ja, wij lopen natuurlijk regelmatig heen en weer van de kamer naar keuken, en zeker nu Ira letterlijk de hele dag in de slaapkamer – en dus uit het zicht – ligt, wordt dat haakje natuurlijk weleens vergeten. En geloof het of niet, maar Ira heeft daar echt een zesde zintuig voor ontwikkeld. Ze kan nog zo diep liggen slapen, zo heerlijk relaxt onder die airco liggen, op het moment dat wij dat haakje vergeten zijn en rustig in de kamer zitten of even naar buiten zijn gelopen, sluipt ze stiekem naar de keuken om daar de bakjes leeg te eten. Waarna ze weer net zo onschuldig terug sluipt en net doet alsof ze niet van haar plaats is geweest. Het enige waaraan wij haar rooftochtjes merken zijn die lege bakjes en soms, als we wat langer buiten vertoefden, aan de uit de prullenbak gesnaaide lege verpakkingen. Ik vind het nog steeds onbegrijpelijk hoe ze ons iedere keer opnieuw zo om de tuin weet te leiden, en ja, stiekem moeten we er natuurlijk heel erg om lachen. Vooral als we rustig in de kamer zitten en opeens vanuit de keuken allerlei haastige schrokgeluiden horen. “Haakje vergeten!” roepen we dan verschrikt uit, maar natuurlijk is het dan al te laat en kijkt madam ons met die grote glimlach van haar zo onschuldig aan dat we het haar maar vergeven. Zoveel andere lolletjes heeft ze tijdens deze warme weken nu ook weer niet, denk ik dan maar.

Het is voor alles en iedereen te hopen dat de temperatuur gauw weer een beetje naar beneden gaat, maar de voorspellingen in dat opzicht zijn niet echt gunstig. Ook volgende week lijkt het kwik regelmatig de dertig graden te gaan halen, dus onze airco zal nog wel een tijdje overuren maken. Echt blij maken die voorspellingen me niet, maar getrouw aan mijn opvoeding tel ik dan maar snel mijn zegeningen, waarvan de aanwezigheid van die airco op dit moment op nummer één staat! En kijk, als ik dan zo zachtjes in mijzelf alles opnoem waarmee ik me gezegend voel, dan is die brandende zon ineens al een heel stuk minder heet en wordt mijn inmiddels veel te kort geworden lontje vanzelf weer langer. Dat is nu eenmaal wat zegeningen tellen voor je doet, je wordt er vanbinnen een stuk blijer van. Zelfs tijdens een hittegolf 😉

♥♥♥♥♥

 

Serious business

Geplaatst op door — 10 reacties ↓

Ik denk dat de meesten van mijn lezers wel weten dat wij hier in Greece nooit een auto hebben gehad. Tot nu! Jawel, sinds een goede week zijn ook wij weer in het bezit van eigen vervoer. En lieve help, dat is dus echt ‘serious business’, want waar je na de aanschaf allemaal niet aan moet denken! Daar heb ik van tevoren dus helemaal niet over nagedacht. Het kopen op zich leek me in dit land waar papieren met ladingen stempels erop nog overal voor nodig zijn al een behoorlijk pittige onderneming toe. Daarna kon het alleen maar makkelijker worden! Dacht ik…

Met het vooruitzicht van mijn pensioentje dat in ieder geval de maandelijkse benzinekosten en een deel van de jaarlijkse verzekering ruimschoots zou dekken – een prima argument om de aankoopbeslissing er bij manlief doorheen te krijgen, vond ik – begon ik een paar maanden geleden voorzichtig over de aanschaf van een auto te praten. Dat het toch wel makkelijk was, dat we er niet jonger op worden… Afijn, lang verhaal kort, de auto zou er na zestien jaar toch echt gaan komen. Nu heeft manlief absoluut helemaal niets met auto’s, en omdat ik degene ben die ermee rijdt, mocht ik helemaal zelf bepalen wat het zou gaan worden. En zie, toen ik eind maart een beetje voorzichtig ging rondkijken op de auto-sites, zag ik daar al vrij snel ‘mijn perfecte auto’. Een witte Suzuki Alto, acht jaar oud, met maar 50.000 km op de teller en ook nog een prijs die bij mijn budget paste. Het probleem was echter dat ik dacht een belastingdocument nodig te hebben, dat pas begin mei beschikbaar zou komen. Voor die tijd kon ik mijn Suzy niet kopen, dus ik heb weken doorgebracht met hopen dat niemand anders die advertentie zou zien.

Het geluk was met mij. Half mei kwam ik er – stom, stom, stom – achter dat ik dat document helemaal niet nodig had, en toen ging het heel snel. Zelf heb ik de ballen verstand van auto’s, maar de vader van mijn schoonheidsspecialiste bood aan om in mijn plaats een bezoekje te brengen aan de garage en een testrit te maken. Hij kwam zeer enthousiast terug, en een uur later had ik de garagemeneer al aan de lijn om hem te vertellen dat ik de auto wilde kopen. En toen ging het snel. Een halfuur na het telefoongesprek stond ik bij de KEP, het gemeentekantoor in Kala Nera, om het benodigde autorisatieformulier te laten stempelen waarmee de garagemeneer de verkooppapieren in orde kon maken. Diezelfde middag belde hij dat alles in gang was gezet en dat ik mezelf vanaf dat moment ‘eigenaar’ kon noemen. Dat was alles, al moest ik nog een klein weekje wachten op alle officiële papieren!

Bij de KEP hoorde ik echter ook dat het systeem om rijbewijzen te verlengen inmiddels weer was opengezet. Mijn rijbewijs was namelijk in april verlopen, maar toen ik dat wilde vernieuwen, bleek dat het vanwege corona niet mogelijk was. ‘Kom maar terug in december,’ had Kyria Stephania, die dat soort zaken regelt, tegen me gezegd. Maar ja, rijden met een verlopen rijbewijs zit niet in mijn systeem, net zomin als rijden met een bril die al twee jaar een wat onscherp beeld geeft. Nu is dat niet zo’n punt als je thuis rondhuppelt, maar op de weg wil ik toch wel graag scherp zien wat er gebeurt. En dan was er nog de verzekering, die kon ik dan bij een bezoek aan de opticien en Kyria Stephania meteen regelen. Een drukke ochtend werd het, waarin mijn Grieks weer eens met sprongen vooruitging, aangezien noch onze verzekeringsagent noch Kyria Stephania Engels spreekt. Dan moet je wel, hè? En het is allemaal prima gelukt. Ik heb weer een goede lees-, verweg- en zonnebril, de verzekeringspapieren zijn inmiddels in mijn bezit, maar ik zal het voorlopig toch nog met een verlopen rijbewijs moeten doen. Het systeem is inderdaad weer opengezet, maar mijn maand is pas in december en januari aan de beurt. Tot die tijd mag het, zei Kyria Stephania. Waarop ik wel even heb geïnformeerd of de ‘astonomia’ – de politie – daar ook van op de hoogte is, want ik zag mezelf al aangehouden worden natuurlijk. En de boetes hier zijn niet misselijk! Maar volgens Kyria Stephania weten ze daar allemaal vanaf, dus daar gaan we dan maar van uit.

En nu staat Little Suzy dus al een week voor mijn deur. Ik ben er druk mee, al is het nog niet zozeer met rijden. Ik ben er achtergekomen dat ik dringend een mapje nodig heb voor mijn papieren, dat het wel handig is als je in de auto een wissertje, ruitenspul en meer van dat soort dingen hebt liggen, dat er ook een gevarendriehoek en EHBO-kistje moeten komen, en wat te denken van een navigatiesysteem? Dat heb je tegenwoordig beslist nodig, begrijp ik van iedereen. Al die dingen als GPS, Bluetooth, Google Maps Routes en dergelijke zijn totaal aan mij voorbijgegaan in de afgelopen jaren, maar in de auto schijnt dat toch wel een must te zijn. Gelukkig heb ik een zoon bij wie ik advies kan inwinnen, en sinds gisteren heb ik dus een car charger en een car holder waarin ik mijn telefoon kan zetten. Ik weet ook al een beetje hoe het werkt, want ik heb al geoefend, in de auto voor de deur. Een heel aardige juffrouw vertelt mij dan dat ik richting zuidwest moet rijden en daarna rechtsaf moet slaan als ik naar Kala Nera zou willen. Hoe het verdergaat, weet ik nog niet, want zover ben ik nog niet gekomen. Ik moet namelijk eerst nog een ander hoesje voor mijn telefoon kopen, het ‘boekje’ waarin die zit is veel te dik voor een car holder. Dus daar moet ik nu eerst voor op pad, maar ik ben er nog niet helemaal uit. Want als mijn telefoon niet in de holder past, hoe moet ik dan in vredesnaam zonder navigatie in Volos komen?

Pff, echt serious business, dat autorijden van tegenwoordig… 😉

♥♥♥♥♥

 

 

 

Vrolijk Pasen!

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

VROLIJK PASEN

Op de eerste mei van 2021 valt er hier een hoop te vieren. Allereerst natuurlijk dat het de eerste dag van een nieuwe maand is, dus dan wensen we iedereen een ‘goede maand’ – καλό μήνα! – toe. Verder is het vandaag Paaszaterdag wat als wens ‘goede opstanding’ – καλή ανάσταση – oplevert, morgen gevolgd door ‘Fijne Pasen’ – καλό Πάσχα! En om het geheel af te ronden roepen we morgen ook nog vrolijk Χρόνια Πολλά! Een wens die vrij vertaald ‘gefeliciteerd’ betekent. Kortom, we zijn er maar druk mee dit jaar. Op één mei vieren we ook ‘Bloemetjesplukdag – καλή πρωτομαγιά! – én de Dag van de Arbeid, een dag waarop traditiegetrouw de arbeiders staken en de meeste winkels dicht zijn. Maar omdat de eerste mei dit jaar in het paasweekend valt, wordt Bloemetjesplukdag/Dag van de Arbeid verplaatst naar komende dinsdag, waardoor het Paasweekend officieel tot en met dinsdag duurt.

Pasen is voor de Grieken het belangrijkste feest van het jaar, en dat wordt uitbundig gevierd met de hele familie. Vorig jaar kwam er van vieren niets terecht, en hoewel we nog altijd in lockdown zitten met alsmaar wisselende restricties, heeft de regering voor deze Pasen het een en ander toch maar versoepeld. Het hoogtepunt van Orthodox Pasen is het ontsteken van het Heilige Licht, wat normaal gesproken op zaterdagavond om middernacht plaatsvindt in de kerk. Een hele ceremonie, met eerst het doven van alle lichten in de kerk en vervolgens de priester die met de aangestoken kaars tevoorschijn komt vanachter het altaar en met die kaars het licht doorgeeft aan de voorste gelovigen. Alle aanwezigen brengen hun eigen kaars mee en de bedoeling is dat je dat licht doorgeeft aan degenen die naast en om je heen staan. Dat beperkt zich niet alleen tot binnen in de kerk. Ook de kerkpleinen staan om middernacht vol met mensen die het Licht willen ontvangen. Met het brandende kaarsje in de hand loop je dan voorzichtig naar huis, waar met de vlam een zwart kruisje wordt aangebracht boven de deur. Een ritueel dat het huis geluk moet brengen tot de volgende Pasen. Al deze handelingen worden zeer serieus genomen. Zozeer zelfs dat je niet vreemd moet opkijken als je in de paasnacht auto na auto voorbij ziet rijden met mensen erin die een brandend kaarsje op schoot hebben. Ja, wat moet je anders als je wat verder weg woont van het kerkplein of slecht ter been bent?

Dit jaar echter zal het Heilige licht al om negen uur ’s avonds ‘uitgedeeld’ worden, en mag het hele dorp zich ‘gewoon’ weer op het kerkplein verzamelen. Wel met dubbele mondmaskers op, maar het Licht hoeft daardoor gelukkig niet nog een jaar te ontbreken. En omdat we nog steeds een avondklok hebben tot negen uur, wordt die ter gelegenheid van de Pasen een uurtje opgeschoven, zodat iedereen voor spertijd weer thuis kan zijn om de traditionele longgsoep te eten. De familieviering op zondag met de traditionele barbecue kan ook plaatsvinden, buiten in de tuin, zij het met hooguit twaalf mensen, die uit twee verschillende gezinnen mogen komen. Dat wordt dus een dolle boel morgen, want ook het niet overschrijden van de gemeentegrens is versoepeld. Een gezin uit Volos mag dus Pasen vieren in Afissos of zelfs in Trikeri, en dat zal ongetwijfeld veel verkeer opleveren op onze ‘grote’ kustweg naar het zuiden. Zeker als het zonnetje net zo vrolijk blijft schijnen als het vandaag doet. Ook na de Pasen behouden we die vrijheid, al moeten we nog wel netjes ons formulier invullen of een sms’je verzenden als we de straat op gaan voor de categorieën die geoorloofd zijn.

Het vergt bijna een complete studie om al die steeds veranderende maatregelen te volgen, laat staan je eraan te houden. Gelukkig komt er op 15 mei een einde aan de meeste restricties, wat alles te maken heeft met het feit dat vanaf die datum de grenzen weer opengaan voor het toerisme. De regering kon het natuurlijk niet maken om de buitenlanders wel vrij te laten reizen door het hele land, terwijl een Griek uit Thessaloniki niet naar bijvoorbeeld Pilion mocht komen. Dus gaan we de zomer tegemoet met aanmerkelijk meer vrijheid dan we vanaf november(!) gewend zijn. Heel fijn, hoewel die versoepelingen wel plaatsvinden in een periode dat de besmettingen nog dagelijks rond de 2500 en het dodental rond de 70 liggen. En met de paasviering nog voor de boeg zouden die aantallen binnen twee weken best nog eens hogeer kunnen worden. Er wordt ons echter verteld dat een en ander rap naar beneden zal gaan omdat steeds meer mensen gevaccineerd zijn en dat het daarom geheel verantwoord is om de lockdown grotendeels af te schaffen. Het is wel te hopen dat ze daarin gelijk hebben, want de schokkende beelden die ons momenteel vanuit India bereiken laten maar al te goed zien wat er gebeurt als het virus nog op volle kracht rondwaart als de lockdown versoepeld wordt…

Het uitgebreid vieren van het paasfeest is aan ons niet besteed, vroeger al niet, en onder de huidige omstandigheden al helemaal niet. Je zult ons dit jaar dus wederom niet op het kerkplein zien, en ook de barbecue met lam of geit aan het spit laten we graag aan anderen over. Wat we wel zullen doen is op paasochtend genieten van een uitgebreide paasbrunch met roerei, bacon, tomaten en lekker broodbeleg. En, bedenk ik me zojuist, misschien bak ik vanmiddag nog maar snel een tulband, want Pasen zonder tulband is toch een beetje als champagne zonder bubbels. En verder doen we gewoon wat we altijd doen: genieten van het leven en de dag van vandaag… 😉

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ! ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

♥♥♥♥♥

Schotels

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Wat doe je als je al bijna een jaar niemand anders over de vloer krijgt dan je hulp in de huishouding, als zich buiten de deur begeven maar mondjesmaat is toegestaan, en als klap op de vuurpijl de BBC ook nog eens is weggevallen uit je antennetelevisiezender-aanbod? Precies, dan koop je dus een tv-schotel.

“O, o, dat wordt zappen. Héél véel zappen…” verzuchtte ik zojuist, toen manlief uit Volos terugkwam met behalve de boodschappen ook het nieuws dat er woensdag een schotel wordt geïnstalleerd en dat we dan wel 400 kanalen kunnen krijgen. Voor de goede orde, we hadden in gezamenlijk overleg besloten om zo’n ding aan te schaffen, hoor, dus deze schotel kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Wij kijken namelijk voornamelijk naar BBCworld als we tv kijken en juist die zender was de afgelopen dagen van het scherm verdwenen. Heel vervelend, want als je een beetje op de hoogte wilt blijven van het wereldnieuws, dan heb je aan de Griekse tv-zenders helemaal niets. De nieuwsuitzendingen gaan voor 98% over binnenlandse aangelegenheden, waarvan door de nieuwslezers op een dusdanige manier verslag wordt gedaan dat je denkt dat er een machinegeweer op dubbele snelheid wordt afgeschoten. Van de overgebleven 2% items wordt er 1,5% aan Russisch nieuws besteed en de rest van de wereld mag het met dat laatste halve procentje doen. Niet echt onze ‘cup of tea’ dus, want wij zijn nog steeds meer geïnteresseerd in het wereldnieuws dan in bijvoorbeeld het nieuws dat er in de afgelopen jaren te weinig geld is besteed aan het renoveren van de Griekse wegen. Daar hebben we geen journaal voor nodig, dat weten we al. We hoeven alleen maar op de brommer naar drie dorpen verderop te rijden, dan zitten je nieren al in je keel.

Het overige aanbod op de Griekse televisiezenders die we via onze antenne van de nationale providers DIGEA en ERT doorkrijgen, bestaat voor een zeer groot deel uit Griekse muziekprogramma’s. Daarin treden voornamelijk zangeressen op die eruitzien alsof ze zo van de Amsterdamse walletjes vandaan komen en zangers met zulke afgeknepen stemmen dat ik me altijd bezorgd afvraag waarom ze in vredesnaam niet een grotere maat broek kopen. Dat zingt volgens mij een stuk makkelijker. O, en dan hebben we ook nog een kanaal waarop een meneer de hele dag door allerlei producten zit aan te prijzen waarvoor je dan een telefoonnummer kunt bellen om er stante pede de eigenaar van te worden. En oké, eerlijk is eerlijk, er zijn ook een aantal dagelijkse soaps die je kunt volgen, maar die hebben meestal een dusdanig hoog John Lanting-hihihaha-gehalte dat ik dat enigszins zonde van mijn tijd vind. In het weekend is er ook weleens een goeie Engelstalige film te vinden, niet nagesynchroniseerd en dus met ondertiteling, maar aangezien we diezelfde films ook kunnen downloaden of via Netflix kunnen kijken zónder minimaal vier reclameblokken van tien minuten… Afijn, u snapt het al wel, wat ons betreft is er niets op die Griekse tv wat ons interesseert.

We hadden al eens vaker over zo’n schotel gesproken, manlief en ik. Het komt namelijk regelmatig voor dat onze internationale freesat kanalen zoals BBCworld en Deutsche Welle uitvallen vanwege slechte weersomstandigheden. Is er een flink regenfront in de buurt of in de zomer een fikse onweersbui, dan kun je er iets om verwedden dat onze geliefde BBC samen met de andere freesats uit de lucht is. Meestal zijn ze vrij snel weer terug, maar we hebben al eens eerder een paar dagen zonder gezeten. Manlief houdt daar niet van. Die wil graag de regie houden over zijn eigen televisiekanaalkeuzes, en dat heb je niet als je via je antenne en dus de nationale provider kijkt. Mij maakt het allemaal niet zoveel uit. Televisiekijken doe ik behalve dat wereldjournaal eigenlijk zelden. We hebben een hele harddisk vol met oude Engelse televisieseries zoals Morse en Midsummer Murders en Miss Marple en Grantchester, en eer je alle seizoenen daarvan opnieuw hebt bekeken ben je zo alweer een jaar verder. Voor de afwisseling voldoet Netflix uitstekend en al wat ik verder nog wil zien, staat wel ergens op internet bij uitzending gemist of YouTube. Dus zo’n schotel is voor mij niet echt een prioriteit. Zeg nou zelf, wat moet een mens in vredesnaam met vierhonderd kanalen? Zappen, volgens mij, want net als het gras bij de buurman is er natuurlijk altijd wel een kanaal dat misschien nog veel interessanter is dan het kanaal waar je op dat moment naar zit te kijken. Manlief denkt daar heel anders over. Het gaat hem om de stabiliteit van BBCworld en die andere kanalen zijn alleen maar leuk meegenomen, heeft hij mij verzekerd.

Ik moet het allemaal nog zien, maar vooruit, mannen en hun gadgets, daar weten wij vrouwen alles van. Mannen hebben gewoon een andere relatie met televisies dan wij. Dat zie je toch ook al terug in het beheer over de afstandbediening, of ben ik de enige vrouw die daar zelden aan mag komen? Of liever gezegd, ik mág er wel aankomen, maar als ik dan zit te prutsen omdat ik het niet iedere dag doe en sinds de komst van de smart-tv iets meer tijd nodig heb om al die knopjes te begrijpen, dan wordt het ding alweer uit mijn handen gerukt omdat ik ‘er zo lang over doe’. Niet dat ik dat erg vind, hoor. Mijn kwaliteiten liggen op andere gebieden dan vlotjes afstandsbedieningen hanteren. Ieder zijn eigen ding, toch? Manlief heeft bijvoorbeeld altijd ruzie met Word, en daar kan ik dan weer mee lezen en schrijven. Zo hebben we allebei onze sterke en zwakke kanten, nietwaar?

Inmiddels hebben we gehoord dat BBCworld via de nationale provider over vier dagen weer op het scherm terug zal zijn. De oorzaak van de verdwijning was een landelijke digitale opschaling 2e fase die dan afgelopen zal zijn. Er zullen ongetwijfeld nog meer opschalingen komen, en zo niet, dan vallen de zenders wel weer uit vanwege slechte weersomstandigheden. Maar wij hebben daar dan geen last meer van. Want dankzij manlief hebben wíj voortaan een schotel… 😉

♥♥♥♥♥

 

Terrasjes aan zee

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

De Griekse herfst is nogal onstuimig van start gegaan met een heuse Medicane, die een verwoestend spoor trok over het hele land. In de dagen erna kelderde de temperatuur van tegen de dertig naar zo’n achttien graden, zodat ik de dikke sokken en de warme joggingbroek maar uit de winterkast heb gehaald. Inmiddels liggen ze er ook weer in, want na dat koude herfstweer klaarde de boel snel op, en ze zeggen zelfs dat we komend weekend een ‘kleine hittegolf’ tegemoet kunnen zien. Zeer wisselvallig weer dus, net zo wisselvallig als dat stomme virus dat momenteel ons leven beheerst. Gelukkig gebeuren er ook nog veel positieve en gezellige dingen, en de kunst is natuurlijk om die tussen alle verwarring en angsten door te blijven zien. Mij lukt dat altijd beter als het zonnetje schijnt en de temperatuur op een aangename hoogte blijft hangen, en in dat opzicht valt er de laatste dagen dus weinig te klagen. De uitnodiging om een keertje koffie te gaan drinken met een Duitse Facebook-bekende die een paar dagen op de nabijgelegen camping stond nam ik dan ook graag aan, al ken ik haar niet echt goed. We hebben elkaar in de afgelopen jaren misschien twee of drie keer gezien, dus dat ik de vrouw die mij op de boulevard samen met een man stond op te wachten niet meteen herkende vond ik wel logisch. Op onze leeftijd komt het immers regelmatig voor dat vriendinnen als blonde blommen vertrekken om het jaar daarop als grijze dames weer terug te keren. En die man… Ach, die had ze vast op de camping opgeduikeld, want ik wist heel zeker dat ze single was, omdat ze vanwege een vervelend ex-vriendje haar Facebook-naam een paar keer had veranderd.

‘Goh, ik had je gewoon niet meer herkend als ik je op straat was tegengekomen,’ flapte ik er dan ook meteen uit na de eerste wat voorzichtige begroeting. ‘Staat je goed.’ Ze keek me een beetje raar aan, dus ik voegde er aarzelend aan toe: ‘Jij bent toch Karin? Wij hadden toch afgesproken?’ Ik begon ineens te twijfelen of ik wel de juiste persoon had aangesproken, maar ze stelde me meteen gerust. Ja, zij was Karin en wij hadden afgesproken, we kenden elkaar van FB. ‘Ja, en van mijn vriendin uit Agios Georgios,’ riep ik, opgelucht dat ik het toch goed had gehad. Opnieuw dat fronsen. ‘Nee, die ken ik niet, wel Alex, van de fietsenwinkel,’ zei ze. Dat klopte, want daar huurde ze in het verleden altijd een mountainbike,  maar dat ze die vriendin van mij niet meer kende was wel raar. Juist door haar hadden we elkaar toch leren kennen? Dat leverde alweer zo’n verwarde blik op. ‘Eh… volgens mij hebben wij elkaar nog nooit ontmoet,’ mompelde Karin, die steeds benauwder begon te kijken. ‘We kennen elkaar alleen van FB. Maar na al die jaren leek het me leuk om je ook persoonlijk te leren kennen, dus daarom heb ik je dat berichtje gestuurd…’ Tergend langzaam drong het tot me door dat ik daar dus met een voor mij totaal onbekend echtpaar op de boulevard stond, omdat ik van het begin af aan blijkbaar de verkeerde Karin voor ogen had gehad. Wat een blamage! Maar het volgende moment kon je mij dus tot boven in Agios Georgios horen schateren. Zoiets kan alleen mij maar overkomen, ik zweer het je. Het waren ook helemaal geen Duitsers, maar Zwitsers, en zij heette niet eens Karin maar Karen… Gelukkig is het allemaal goed gekomen, en werd het bij de koffie zo gezellig dat we erna ook nog maar een hapje zijn gaan eten. Zo’n zwoele nazomeravond aan zee wil ik natuurlijk wel goed benutten, of het nou met bekende of ónbekende FB-vriendinnen is.

En zie, gistermiddag zat ik alweer gezellig op een terras aan zee, samen met manlief, ditmaal voor een lunch van tsipouro met hapjes. Een ‘galgenmaal’ eigenlijk, want vanaf vandaag is onze geliefde tsipouro-stek To Balconi gesloten. De zaak gaat wel weer open, ergens in het voorjaar, maar dan in een nieuw jasje en zonder de bij vele Piliongangers bekende Apostolis, aan wie ik in het verleden al eens een hele column heb gewijd. Zestien jaar bestierde hij zijn ouzeri aan het einde van het dorp, zestien jaar waarin er heel wat tsipourootjes doorheen zijn gegaan. Wij kwamen er graag, ook al wist je van tevoren nooit of het eten wel of niet te pruimen zou zijn, en of de borden met een glimlach dan wel met een grauw op tafel werden gezet. Of ze überháúpt wel op tafel zouden komen, want naar oud-Griekse gewoonte kun je ook gewoon met zijn allen uit één schaaltje prikken. Ieder zijn eigen vorkje, een schaal met gebakken visjes in het midden, een mandje met brood, wat schoteltjes met feta en taramosalade, een groene salade erbij, een paar flesjes tsipouro en klaar ben je. Niet aan iedere toerist besteed, zoiets, maar dat maakte Apostolis niets uit. Wie erover klaagde, zette hij gewoon van het balkon af met de boodschap dat-ie dan maar ergens anders heen moest gaan. Hilarische, mooie en gezellige momenten hebben we er beleefd, en ik zal beslist niet de enige zijn die ‘onze Apostolis’ zal missen.

Het is toch wel een beetje het einde van een tijdperk, zeiden we tegen elkaar, toen we thuis waren. En dat is het, al geldt dat niet alleen voor het sluiten van een legendarische ouzeri in ons kleine dorpje. De wereld die wij begin 2020 zo normaal vonden, bestaat niet meer, ook dat tijdperk is helaas voorgoed ten einde. Het enige wat we kunnen doen is positief blijven en hopen dat het leven ooit weer een beetje gezelliger zal worden. En tot die tijd… Tot die tijd maken we er maar gewoon het beste van – met of zonder een tsipourootje van Apostolis… 😉

♥♥♥♥♥