September is voor mij de maand van opgelucht ademhalen, van lange wandelingen maken, van een frappé drinken op een bijna leeg terrasje aan de boulevard. De eerste twee weken zijn vaak nog gevuld met vrienden-uit-Nederland-bezoekjes, maar naarmate oktober nadert, vertrekken ook die weer naar huis. Zij willen zeker zijn van zon en strand, en eerlijk is eerlijk, dat ben je hier in deze maand niet meer. Het kan prachtig mooi weer zijn, je kunt zelfs nog een hittegolf hebben, maar als je pech hebt, is september ook gevuld met een aantal regendagen. En die eerste echte buien na de zomer kunnen behoorlijk heftig zijn.
Tot nu toe valt het allemaal heel erg mee. Het noodweer waarvoor een paar keer gewaarschuwd werd, viel gelukkig elders in Griekenland. En wat er wel hier aan nattigheid viel, was alleen maar welkom gezien de lange periode van hitte die achter ons lag. Het is trouwens wel even wennen om weer regelmatig een vest of een lange broek aan te moeten hebben. En aangezien ik in de afgelopen maanden een flinke kledingopruiming – lees: een hoop weggedaan! – heb gehouden vanwege de aanschaf van de nieuwe kasten, duurt het terugvinden van dikkere kledingstukken soms iets langer dan verwacht. Het is maar goed dat ons huisje niet zo groot is. Er zijn maar een paar plekken waar iets opgeborgen kan zijn. Ligt het daar niet, dan is het er niet meer. Wel zo makkelijk, toch?
Dikke kleding had ik gelukkig niet nodig voor de prachtige wandeling die ik onlangs heb gemaakt met de The Friends of the Kalderimi’s. Deze groep, die bestaat uit (al dan niet permanente) inwoners van Pilion, heeft het op zich genomen om de eeuwenoude ezelspaden – kalderimi’s – zo veel mogelijk vrij te houden van overwoekering, waardoor er in de loop der jaren al een heel netwerk van wandelpaden is ontstaan. Er worden zeer regelmatig groepswandelingen door The Friends georganiseerd, die heel gezellig zijn – ook al omdat het eindpunt bijna altijd in de buurt van een taverne is, waar ter afsluiting een heerlijke maaltijd inclusief de nodige glazen wijn genuttigd kan worden.
Omdat de groep zich voornamelijk richt op Zuid-Pilion, is het voor mij niet altijd haalbaar om aan zo’n wandeling mee te doen. Maar zo af en toe wordt er ook eentje in mijn regio georganiseerd en dan vind ik het heel gezellig om me bij hen aan te sluiten. Het is altijd weer een feest om oude bekenden uit het zuidelijk deel van het schiereiland terug te zien en tussen het wandelen door met hen bij te praten. Hoewel er bij mij van dat praten niet altijd veel terechtkomt als het pad omhooggaat. Ik kom namelijk altijd adem tekort bij het klimmen. Naar beneden loop ik fluitend, maar naar boven… dat is altijd heel erg afzien. Ik weet echter dat de deelnemers aan deze wandelingen geen prestatie- maar recreatiewandelaars zijn, en dat de gemiddelde leeftijd ergens rond de zestig of daarboven ligt, dus ik voel me niet zo heel erg bezwaard als ik tijdens het klimmen wat achterblijf.
Deze wandeling begon en eindigde in Ano Gatzea, een dorpje in de bergen op nog geen vijf minuten brommeren vanaf ons huis. Aanvangstijd was 10.00 uur, maar eer we op weg waren was het toch wel bijna halfelf. Het was dit keer een behoorlijk grote groep. Vanwege dat klimprobleem ben ik vooraan begonnen, en tegen de tijd dat we het niveauverschil van tweehonderd meter overbrugd hadden, liep ik achteraan, dus ik heb alle zevenenvijftig deelnemers plus een aantal honden voorbij zien komen. Maar daarna bleef het gelukkig grotendeels op gelijk niveau, tot we na een paar kilometer aan de afdaling begonnen en tegen één uur weer in Ano Gatzea arriveerden.
Het was heerlijk! Mooie uitzichten over de Pagasitische Golf, prachtige oude stenen bruggen, klaterende riviertjes verborgen in de uitgestrekte, altijd groene bossen… ik heb weer volop genoten van mijn mooie woonomgeving. Voor degenen die nieuwsgierig zijn geworden, en de wandeling ook een keer willen maken: hij is terug te vinden op de site http://www.pilionwalks.com/ van de Nederlandse Caroline Pluvier en Ruud Schreuder. Twee lieve mensen die houden van wandelen… en van Pilion. Met behulp van hun routebeschrijvingen, uit te printen kaarten en zelfs GPS-aanwijzingen – en niet te vergeten de inspanningen van The Friends van de Kalderimi’s – is het tegenwoordig toch echt wel een stuk makkelijker geworden om ‘ons’ mooie Pilion te voet te verkennen.
Na al die heerlijke nazomer-activiteiten zijn we alweer in oktober aangekomen. De houtstapel is aangevuld, de schoorsteenpijp geveegd, dus we zijn zeker voorbereid op de winter – die er gelukkig nog lang niet is. We drinken onze na-het-eten-koffie nog steeds heerlijk aan de tafel buiten. Dat kan nu weer zonder lek geprikt te worden door de muggen. De zon schijnt overdag volop, in de zee kan nog goed gezwommen worden, de tuin begint aan de tweede bloeiperiode en onze huisdieren zijn weer net zo ondeugend als vóór de hitte begon. Kortom: de rust van ons eigen Pilionse leven is eindelijk weergekeerd 😉
