Een nieuwe week, een nieuwe maand en een prachtige dag. Zo’n dag waarop je het voorjaar voelt kriebelen in je bloed. Zo’n dag waarop ik liever niet in mijn werkkamer achter mijn computer zit om mijn maandcolumn te schrijven. Ik heb ook niet zoveel om over te schrijven eigenlijk. De feestdagen liggen achter ons, de wereld draait weer door en hier in Pilion hebben we op een paar dagen sneeuw na tot nu toe heel weinig winter gehad. Mocht het nog komen – februari en maart kunnen hier toch ook nog heel winters zijn – dan duurt het in ieder geval niet lang. Hooguit een paar dagen. En dat vind ik altijd een heerlijk vooruitzicht.

Vandaag is de winter ver te zoeken. Dat kwam mij heel goed uit, want ik had vanmorgen een afspraak in Volos. Die was twee weken geleden niet doorgegaan, omdat de bussen niet reden vanwege de sneeuwval in de bergen. Waar ik pas achterkwam nadat ik bijna een uur had staan te blauwbekken bij de bushalte. De openbaarvervoer-informatie is hier namelijk nogal gebrekkig. Oftewel: die ontbreekt ten enenmale. De bus komt of hij komt niet. Op tijd, te vroeg of te laat, dat weet je pas als het zover is. Vanochtend ging het gelukkig goed. De bus van kwart voor negen was maar tien minuten te laat, waardoor ik om tien voor half tien in Volos was. Keurig op tijd voor mijn voetreflexiologie-afspraak van kwart voor tien.

Ik ben nog steeds heel blij dat ik destijds terecht ben gekomen bij Yannis met de Gouden Handjes. Al weken loop ik te krukken met een bilspier die niet doet wat hij moet doen en mij heel veel pijn bezorgt bij het lopen en bewegen. Niet leuk dus, want daardoor was ik de laatste dagen niet echt mobiel. Wat heet, ik kon geen kant op zonder het uit te gillen van de pijn. Maar zie, een uurtje bij Yannis op de bank, en alles werkt weer. Hoe hij het doet, weet ik niet. Hij heeft even over de bewuste spier gewreven, een paar keer op mijn knie getikt, mijn voeten onder handen genomen – oeps, ja, daar zaten wel wat pijnlijke drukmomenten in – en vervolgens zijn handen om mijn hoofd en nek gelegd. Daarna klom ik soepeltjes van de bank, liep ik zonder problemen nog een uurtje door Volos en kon ik zonder te kreunen in de bus stappen.

Als het goed is, zal ik de komende drie tot vijf weken redelijk pijnloos zijn, zei Yannis. Zodra het te gek wordt, moet ik terugkomen, want hij gaat er niet van uit dat het na één behandeling wegblijft. Ik ook niet; bilspierpijnen zijn volgens Google heel langdurig. Maar zolang ‘mijn’ Yannis die pijn op deze manier binnen de perken weet te houden, zie ik mijn toekomstige zestigste verjaardag toch met iets meer optimisme tegemoet. Het bereiken van de Big Six – in april pas, hoor! – is nu eenmaal best een ‘slik-moment’ in het leven van een mens, en als je strompelend naar die dag moet toeleven… Afijn, u begrijpt vast wel wat ik bedoel.

Ik kwam dus zo ongeveer huppelend thuis, waar mijn laptop al driftig stond te lonken: ‘1e van de maand, websitecolumn!’ Daar had ik dus nog helemaal geen zin in. Veel te lang stilgezeten, veel te mooi weer, en behalve dat wist ik echt niet waar ik het over moest hebben. Om een beetje inspiratie op te doen – dat is altijd een fantastisch goed excuus als ik geen zin heb om achter de compu te zitten – ben ik dus maar even naar de boulevard gelopen. Met fototoestel, voor het geval ik ineens ‘het ultieme plaatje’ tegen zou komen dat de toekomstige column kon verrijken.

En daarom is deze column die eigenlijk nergens over gaat dus voorzien van foto’s (als je erop klikt zie je ze in groot formaat) die er eigenlijk niets mee te maken hebben. Maar… het geeft wel een aardig beeld van zomaar een dag uit het leven van een Hollandse schrijfster in Pilion 😉

P.S. De man die mij zo enthousiast met open armen ontvangt, is mijn goede vriend Giannis Skourgias, eigenaar van de gelijknamige taverne in ons dorp. Ook hij was blij met het zonnetje. Tijd om even bij te praten en samen te genieten van de voorjaarsrust – voor het toeristenseizoen er straks weer aan komt 😉

♥♥♥♥♥