Een uitgebreide en persoonlijke rondleiding over ‘ons’ mooie Pilion. Deze video heb ik begin dit jaar gemaakt om te laten zien op de auteursavonden tijdens mijn reis door NL. Veel kijkplezier!
Het Griekse schiereiland Pilion gezien door de ogen van de Nederlandse romanschrijfster Wilma Hollander, die daar sinds 2005 samen met haar echtgenoot woont. De door haar geschreven reisgids Een Hollandse Kijk op Pilion, waarin nog veel meer informatie over het prachtige schiereiland staat, is te bestellen via het contactformulier op deze website.
Soms denk ik weleens dat vasthouden aan de tradities van je vaderland belangrijker wordt naarmate je verder weg woont. Begrijp me goed, ik zou echt niet meer terug willen naar NL, het Griekse leven bevalt me uitstekend. Maar in december is er toch altijd die behoefte aan pepernoten, zou ik zo graag even de lucht van taaitaai op willen snuiven en mis ik de zenuwachtige voorpret van gedichten en surprises.
Onze Griekse dorpsgenoten hebben een heel andere Sinterklaas dan wij; zijn naamdag wordt op 6 december gevierd: zonder lekkernijen en pakjes, maar wel met een plechtige processie naar de zee. Sint Nikolaus is namelijk niet alleen een goedheiligman, hij is ook de beschermheilige van de zeelieden en in het vissersdorp waar ik woon, kunnen ze een door hem gezegende ‘behouden vaart’ goed gebruiken.
Gelukkig heb ik een vriendin die mij ieder jaar een groot pakket opstuurt, waaruit de heerlijkste decemberlekkernijen komen. En zo zitten wij op vijf december toch ook aan de koffie met gevulde speculaas, kauw ik heel wat kruidnootjes weg onder het werk, en ontbijten we dagenlang met echte Hollandse roomboterletter. Maar het echte pakjesavondgevoel… nee, dat is er niet.
Tot een paar jaar geleden twee Nederlandse vriendinnen van mij voor langere tijd onze achterbuurvrouwen werden. Hoewel we geen van allen een ‘echte’ pakjesavond wilden, vonden we het toch ook niet kunnen om die avond ieder voor zich door te brengen. En dat gedenkwaardige jaar hadden we dus zomaar ineens het ‘Sint-gevoel’ te pakken, want niet alleen wij hadden een pakket gekregen, ook de buuffies hadden het een en ander toegestuurd gekregen. Het werd een super gezellige avond, met veel Hollandse lekkernijen, spannende cadeautjes, en heel veel gelach. Zeker toen ik – na een aantal tsipourootjes – de anderen streng onderwierp aan de vragen van een heuse Sinterklaas-quiz.
De buuffies zijn alweer een poosje terug in NL, en de woning achter ons wordt nu bewoond door een jong Grieks echtpaar. Op pakjesavond zal het dit jaar dus weer gewoon rustig blijven in ons huisje, want zo heftig is ons Sint-gevoel nu ook weer niet dat we driftig op zoek gaan naar andere Hollanders om die avond mee door te brengen. Bovendien hebben wij ons Sint-cadeautje eigenlijk al gehad, want zoonlief heeft vorige week ge-sms’t dat hij waarschijnlijk rond de 23ste december in Pilion zal arriveren. Als alles meezit zullen wij dus net als vorig jaar ook deze kerst weer als gezin met elkaar doorbrengen, en geloof me: dat is met stip het allermooiste decembercadeau dat je als ouders-in-den-vreemde kunt krijgen 🙂
P.S. Ben je nog op zoek naar een last-minute Sinterklaascadeautje? Via deze link kun je vandaag nog de Sint Pakt Uit-verhalenbundel bestellen. Leuke verhalen – waaronder eentje van mij – en prachtig geïllustreerd, zoals bijgaande illustratie van mijn vriendin Esther van Stouthandel Illustraties. Ook het verhaal van collega-schrijfster Hermien Stok over een meisje dat heel graag een hondje wil, is een heerlijke herinnering aan ons eigen verlanglijstje. Wie wilde er nu geen hondje als kind? En dat verhaal is weer prachtig geïllustreerd door een andere Vlaardingse-in-den-vreemde: Cora Vlug. Wat kan de wereld toch heerlijk klein zijn!
Hebt u er weleens bij stilgestaan hoeveel keuzes een mens op een dag maakt? Het moeten er ontelbare zijn, want iedere stap die we zetten, iedere handeling die we verrichten, vereist dat wij een keuze maken. Niet dat we daar iedere keer bij stilstaan natuurlijk, want dan zou je gillend gek worden. Keuzes maken is het moeilijkste wat er is. Het maakt ook onrustig als je in je hoofd constant bezig bent met al of geen besluiten nemen, want welke keuze de juiste is, hangt nu eenmaal van heel veel factoren en situaties af.
Ik lag daar vannacht een beetje over te mijmeren. Ja, ik weet het, ’s nachts behoor je te slapen, maar op de een of andere manier ben ik sinds die stomme klok verzet is helemaal van slag wat mijn tijdsritme betreft. Gaat wel weer over, hoor, ik herken het van vorige jaren. Het zal ook zeker te maken hebben met de overgang van de zomer naar de winter, iets wat ik hier in Greece veel heftiger ervaar dan vroeger in NL. Niet op een slechte manier, dat zeker niet. Ik ben gek op de lange hete zomer, maar na alle drukte die het met zich mee brengt, is het absoluut een weldaad om gewoon weer lekker met zijn tweetjes in en rond het huis te keutelen. En dan komt dat keuzes maken dus weer ter sprake, want in deze overgangsfase ligt mijn hele winter nog als een blanco pagina voor me. En hoe wil ik dit jaar die heerlijke keutelmaanden gaan invullen?
Kijk, en daarom slaap ik de laatste tijd dus ook een beetje onrustig, want al die vrijgekomen energie heeft helemaal geen zin om te slapen, die wil alleen maar aan de slag. Ben ik niet daadwerkelijk bezig met iets te doen, dan doe ik het wel in gedachten. Vannacht heb ik nieuwe slaapkamerkasten uitgezocht, en om daarvoor plaats te maken de kledingkast uit de slaapkamer naar mijn werkkamer verplaatst, en de grote linnenkast in de keuken gezet… Nou ja, figuurlijk dan, hè? Waarna ik uiteindelijk tot de conclusie kwam, dat de oude kasten waarschijnlijk geen van beiden door de respectievelijke werkkamer- en keukendeur kunnen. Tja, je kunt het maar druk hebben ’s nachts. Ik zou liegen als ik zeg dat ik blij ben met mijn onrustige nachtjes. Maar dankbaar ben ik wel: dat de keuzes die ik in deze fase van mijn leven ‘moet’ maken zich slechts beperken tot heerlijk onschuldige alledaagse dingen. Dankbaar ook dat ik lekker onrustig kan liggen wezen in mijn eigen vertrouwde bed, onder een niet-lekkend dak, in mijn eigen warme huis op een door mijzelf verkozen plek. Dat ik in zo’n luxe positie verkeer, is me duizendmaal meer waard dan een nog mooiere kast of een nieuwe Klippan-bank, dat is een ding wat zeker is.
Alledaagse keuzes mogen maken is helaas niet voor iedereen weggelegd, dat realiseer ik me maar al te goed. Maar zolang ik me daarvan bewust blijf, weiger ik me schuldig te voelen om dat waar ik niets aan kan doen. Dat ik gezond ben of dat mijn wiegje in NL heeft gestaan en niet in Afrika of Syrië is niet mijn eigen verdienste. Wat ik doe met dat geschenk, dat is echter wel aan mij. En dus doe ik dat, zo goed en zo kwaad als ik kan, door oprecht te genieten van iedere mooie dag die mij gegeven is. Inclusief de onrustige nachten… 😉
Wintertijd is boekentijd, en daarom heb ik voor de liefhebbers een feestelijke aanbieding samengesteld. Een leuk betaalbaar cadeautje voor in de zak van Sinterklaas, voor onder de kerstboom of om lekker zelf te houden. En omdat de romans vanuit mijn persoonlijke voorraad hier in Pilion worden verzonden, kan ik ze voor verzending ook nog voor je signeren 😉
Gesigneerde Pilion-feelgood romans (paperback):
Onder de Griekse Zon
Zomerdroom
Harteloos
Verscheurd Verlangen
Rechtstreeks bij mij besteld via info@wilmahollander.nl of een pb-tje via facebook ovv. je adres en eventuele opdrachttekst
E-book:
Vlinders op de Vensterbank
Opnieuw Verbonden
Rechtstreeks bij mij besteld via info@wilmahollander.nl of een pb-tje via facebook ovv. het e-mailadres, waarop je het e-book wilt ontvangen. Prijs per stuk € 2,50
Betaling: via mijn Nederlandse ING-rekening. Het rekeningnummer geef ik bij de ontvangstbevestiging van de bestelling door.
Wacht niet te lang met bestellen, de voorraad is beperkt en op is op!
Als afsluiting van ons zomerseizoen brachten manlief en ik voor het eerst in ons Griekse bestaan een 3-daags bezoek aan Thessaloniki.
Ik vond het best spannend, te meer omdat we in Thessaloniki afgesproken hadden met mijn ‘vriendinnetje’ en haar man, die diezelfde dag vanuit Amsterdam zouden aankomen. We weten immers allemaal dat vliegtuigen regelmatig vertraging hebben! Maar gelukkig, op het moment dat wij in Volos in de intercitybus stapten, kreeg ik vanaf Schiphol het bericht dat zij geheel volgens schema al bij de gate stonden en op tijd zouden vertrekken. En zo waren we keurig allemaal tegelijk op weg naar ons ‘weekendje’: zij in het vliegtuig, wij in de bus, met vol verwachting kloppende harten voor wat Thessaloniki ons zou gaan brengen.
Ook niet verkeerd natuurlijk, zeker niet toen we op de terugweg naar het hotel zomaar de Bit-Bazar ontdekte. Dat is een soort ‘drink- en vreetschuur’ voor jongeren en wij hebben vanaf onze hooggelegen plek aan een van de honderden tafeltjes de moderne Griekse jeugd met tuuterende oren zitten bekijken. Ongelooflijk, wat een gekakel was het daar! Na een grotendeels zwijgend genuttigd maal – met elkaar praten was alleen mogelijk door keihard te schreeuwen – zijn we dan ook maar snel weggegaan. Leuk om meegemaakt te hebben, maar voor ons ‘oudjes’ iets te veel van het goede. Gelukkig vonden we vlak bij ons hotel nog een leuke taverne, waar we nog even in alle rust van een wijntje en elkaars gezelschap konden genieten voor we ons bed in doken. Niet al te laat, want de volgende dag moesten natuurlijk wel al die bezienswaardigheden bezocht worden!
Inmiddels waren we de hitte, het lawaai en de verkeerschaos zo beu, dat een siësta broodnodig was. Heerlijk, even bijkomen in de koelte van onze ruime en mooie kamers. Daardoor waren we een paar uur later weer helemaal fit voor een etentje in een taverne, gelegen in de helaas verlaten – het was zaterdagavond – markthallen. Een leuke stek, goed eten, maar de grote ventilator aan het plafond bedierf de pret enigszins doordat hij dusdanig was afgesteld dat ons eten bijna van het bord werd geblazen. Maar zin om nog iets anders te zoeken hadden we niet meer. Het was nog steeds erg warm, zelfs laat op de avond en het hele centrum krioelde van de oproerpolitie, omdat er de dag erna verkiezingen waren. Eerder die avond waren we ook al getuige geweest van een grote demonstratie van de Golden Dawn-partij, de Neo nazi’s, en dat hakte er toch wel even in, ook al verliep alles rustig. Die slinger van honderden, misschien wel duizend in het zwart geklede mensen, zwaaiend met vlaggen, de luidkeels gescandeerde leuzen, de dreiging die ervan uitging… Nee, dat was geen fijn moment. Als dat soort mensen hier ooit aan de macht komt, ben ik weg, dat is een ding wat zeker is!
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
