Hebt u er weleens bij stilgestaan hoeveel keuzes een mens op een dag maakt? Het moeten er ontelbare zijn, want iedere stap die we zetten, iedere handeling die we verrichten, vereist dat wij een keuze maken. Niet dat we daar iedere keer bij stilstaan natuurlijk, want dan zou je gillend gek worden. Keuzes maken is het moeilijkste wat er is. Het maakt ook onrustig als je in je hoofd constant bezig bent met al of geen besluiten nemen, want welke keuze de juiste is, hangt nu eenmaal van heel veel factoren en situaties af.

Ik lag daar vannacht een beetje over te mijmeren. Ja, ik weet het, ’s nachts behoor je te slapen, maar op de een of andere manier ben ik sinds die stomme klok verzet is helemaal van slag wat mijn tijdsritme betreft. Gaat wel weer over, hoor, ik herken het van vorige jaren. Het zal ook zeker te maken hebben met de overgang van de zomer naar de winter, iets wat ik hier in Greece veel heftiger ervaar dan vroeger in NL. Niet op een slechte manier, dat zeker niet. Ik ben gek op de lange hete zomer, maar na alle drukte die het met zich mee brengt, is het absoluut een weldaad om gewoon weer lekker met zijn tweetjes in en rond het huis te keutelen. En dan komt dat keuzes maken dus weer ter sprake, want in deze overgangsfase ligt mijn hele winter nog als een blanco pagina voor me. En hoe wil ik dit jaar die heerlijke keutelmaanden gaan invullen?

Het klinkt misschien een beetje raar, maar alleen het feit dat ik überhaupt voldoende energie heb om keuzes te wíllen maken, vind ik al een klein wondertje. Nog geen zes maanden geleden had ik al moeite om mijn ene voet voor de andere te zetten, stond er een hele stapel medicamenten op mijn nachtkastje en wist ik niet hoe ik moest liggen of zitten vanwege de pijnen in mijn spieren en gewrichten. Slopend was het, mentaal en fysiek, en als zoiets al jaren aan de gang is, dan blijft er weinig van je eigen ‘ikje’ over. Artsen gooiden het na vele onderzoeken – waarbij ik iedere keer weer helemaal gezond werd verklaard – op ‘stress’ en ‘het zit tussen u oren’. Maar hoeveel ontspanning ik ook in mijn leven aanbracht, mijn gezondheid holde alleen maar verder achteruit. Steeds sneller en sneller. Tot een vriendin mij tijdens mijn voorjaarsbezoek in NL vertelde over wat een B12-tekort allemaal met je lichaam kan doen. Terug in Greece rende ik meteen naar het laboratorium om een test te laten doen, en bingo: ik had een flink B12-tekort. In mei van dit jaar startte ik met de eerste injecties, en nu, een halfjaar later, huppel ik nog steeds iedere week vrolijk met spuit en ampul naar de apotheek om mij in mijn bil te laten prikken door Anastasia, onze dorpsapothekeres. Ze doet het héél voorzichtig en informeert elke keer weer bezorgd of het geen pijn doet. Dat doet het niet, in ieder geval niet dusdanig dat ik mijn tanden op elkaar moet klemmen, maar zelfs al zou dat het geval zijn, dan nog zou ik die pijn ervoor overhebben. Ik heb namelijk in een paar maanden tijd mezelf weer teruggekregen en dat is iets waar ik iedere dag opnieuw dankbaar voor ben.

Kijk, en daarom slaap ik de laatste tijd dus ook een beetje onrustig, want al die vrijgekomen energie heeft helemaal geen zin om te slapen, die wil alleen maar aan de slag. Ben ik niet daadwerkelijk bezig met iets te doen, dan doe ik het wel in gedachten. Vannacht heb ik nieuwe slaapkamerkasten uitgezocht, en om daarvoor plaats te maken de kledingkast uit de slaapkamer naar mijn werkkamer verplaatst, en de grote linnenkast in de keuken gezet… Nou ja, figuurlijk dan, hè? Waarna ik uiteindelijk tot de conclusie kwam, dat de oude kasten waarschijnlijk geen van beiden door de respectievelijke werkkamer- en keukendeur kunnen. Tja, je kunt het maar druk hebben ’s nachts. Ik zou liegen als ik zeg dat ik blij ben met mijn onrustige nachtjes. Maar dankbaar ben ik wel: dat de keuzes die ik in deze fase van mijn leven ‘moet’ maken zich slechts beperken tot heerlijk onschuldige alledaagse dingen. Dankbaar ook dat ik lekker onrustig kan liggen wezen in mijn eigen vertrouwde bed, onder een niet-lekkend dak, in mijn eigen warme huis op een door mijzelf verkozen plek. Dat ik in zo’n luxe positie verkeer, is me duizendmaal meer waard dan een nog mooiere kast of een nieuwe Klippan-bank, dat is een ding wat zeker is.

Alledaagse keuzes mogen maken is helaas niet voor iedereen weggelegd, dat realiseer ik me maar al te goed. Maar zolang ik me daarvan bewust blijf, weiger ik me schuldig te voelen om dat waar ik niets aan kan doen. Dat ik gezond ben of dat mijn wiegje in NL heeft gestaan en niet in Afrika of Syrië is niet mijn eigen verdienste. Wat ik doe met dat geschenk, dat is echter wel aan mij. En dus doe ik dat, zo goed en zo kwaad als ik kan, door oprecht te genieten van iedere mooie dag die mij gegeven is. Inclusief de onrustige nachten… 😉

♥♥♥♥♥