Waarom Pilion, schreef ik vorige week op mijn facebook-pagina, met daarbij een link naar het betreffende stukje hier op mijn website. In deze tijden van crisis draag ik immers graag mijn steentje bij om ons voor velen nog onbekende mooie schiereiland te promoten. Wel, aan de plotselinge stijging van mijn bezoekersaantallen te zien is dat aardig gelukt 😉

Mijn enthousiasme voor Pilion heeft inmiddels al meerdere mensen over de streep getrokken om hier een vakantie door te brengen. Vrienden en oude bekenden terugzien vind ik heel gezellig en ik probeer daar als het enigszins mogelijk is tijd voor vrij te maken. Dat lukt helaas niet altijd, want op de een of andere manier komt iedereen vaak in dezelfde periode deze kant op. September en mei zijn bij ons echte topmaanden op ‘weerzien-gebied’, en in de achter mij liggende weken heb ik dan ook alweer een flink aantal mensen mogen begroeten die ik lang niet had gezien. Als het werk dat toelaat, ga ik ook wel eens een hele dag met z’n allen op stap, iets wat de feestvreugde van het weerzien aan beide kanten alleen maar vergroot. Zo vaak ‘vakantie houden in eigen land’ is er voor mij niet bij, dus ik geniet daar met volle teugen van. En de vrienden genieten op hun beurt van de ‘insiders-plekjes’ waar ik hen mee naartoe neem. Zo’n dagje uit is voor hen dan toch net even anders dan wanneer ze op zichzelf als toerist het schiereiland verkennen.

Zo is het zomerseizoen voor mij eigenlijk alweer in volle gang. In de tuin is de ongelooflijk mooie voorjaarsbloei grotendeels voorbij. De planten en bloemen hebben even een dipje, maar de zomerbloeiers zijn alweer onderweg om hun plaats over te nemen. We zijn er nu ook eindelijk achter waarom we van de vele in de volle grond gezaaide bloemetjes niets, maar dan ook werkelijk niets terugzien. Dat ligt aan de mieren. Afgelopen week had manlief voor de zoveelste keer geprobeerd om het strookje grond buiten ons hek te veranderen in een groen grasveldje. Met weer een ander soort graszaad, want de vorige pogingen waren op niets uitgelopen. Nog geen tien minuten later zagen we tot onze grote verbazing hele kolonnes mieren de zojuist gestrooide zaadjes in sneltreinvaart weer afvoeren, de piepkleine bolletjes balancerend op hun kop. Een onverwacht en beslist heel grappig gezicht, waarmee ook het raadsel van de andere niet opkomende zaden meteen opgelost was. Maar ons gazonnetje… dat laat dus nog even op zich wachten. Tot we het probleem van de toch wel wat al te nijvere mieren opgelost hebben.

Over een kleine twee weken is het hier Hemelvaartsdag, wat in onze kustdorpjes de officiële opening van het badseizoen betekent. Maar goed ook dat het dit jaar zo laat valt, want het zeewater is nog erg koud. Hoewel dat ook aan ons kan liggen, want volgens de Nederlandse badgasten die we spreken is het op dit moment echt al heerlijk zwemmen in de Pagasitische Golf. Waarschijnlijk is ons bloed inmiddels gewend geraakt aan de Griekse temperaturen. Ik weet nog goed dat we in de eerste jaren een beetje moesten glimlachen om die malle Grieken, die in het voorjaar bij negentien graden nog kouwelijk weggedoken in muts en sjaal over straat gingen. Nu betrap ik me er zelf op dat ik ’s avonds al heel snel een vest tevoorschijn tover, zelfs wanneer de thermometer nog ruim tweeëntwintig graden aangeeft. Voor mij voelt het dan namelijk al echt frisjes aan. Weet echter dat ik het u, toekomstige vakantieganger in Pilion, beslist niet kwalijk zal nemen als u mij een beetje meewarig aankijkt wanneer ik toevallig met mijn dikke vest aan bij u op hetzelfde taverneterras zit. Ik hoef alleen maar te denken aan het weer dat u de afgelopen acht maanden ten deel is gevallen om me te realiseren dat uw bloed nog steeds gewend is aan Noordpool-temperaturen. En geloof me, iedere keer opnieuw ben ik dan weer zo verschrikkelijk blij dat ik hier woon 😉

♥♥♥♥♥

‘Proud to be Dutch’ schreef ik zojuist op mijn Facebook-pagina en het komt uit de grond van m’n hart. Wat een heerlijk volkje zijn we toch. Of beter gezegd: kúnnen we zijn als we het dagelijks leven even aan de kant zetten voor Belangrijker Zaken. Voor een troonswisseling dus.

Hebt u ook zo genoten van onze laatste Koninginnedag? Ik zeer zeker wel! Mijn Oranje-kriebels kwamen weliswaar wat laat op gang, omdat ik het de afgelopen weken nogal druk had met alle privé- en werkschoteltjes in de lucht houden, maar vanaf maandagavond ben ik er helemaal voor gegaan. Nou ja, meer ervoor gaan zitten. Dankzij internet, het YouTube Koningshuiskanaal en mijn op de televisie aangesloten laptop kon ik vanuit de luie stoel in mijn Griekse woonkamer zien hoe er een nieuw hoofdstuk in de Nederlandse geschiedenisboeken bijgeschreven werd. En net als vele landgenoten heb ook ik menig traantje weggepinkt bij het zien van al die prachtige ontroerende momenten.

Oranje zit in mijn genen. Bij ons thuis was mijn moeder een fervent volgster van alles wat met het koningshuis te maken had. Een van mijn favoriete bezigheden als klein meisje was het bekijken van een gewichtig uitziend boek vol zwart-wit foto’s van de vier kleine prinsesjes. In Canada, op Soestdijk, in hun dagelijks leven… En na het zien van de indrukwekkende begrafenis van oud-koningin Wilhelmina nam ik als zesjarige al mijn eerste belangrijke levensbesluit: als ik later doodging, wilde ik absoluut geen somber zwart rond mijn begrafenis, maar voor iedereen een vrolijk wit! Net als de oude koningin. Spannend was ook de geboorte van het eerste prinsje. Stiekem hoopte ik dat hij – of zij – op mijn verjaardag geboren zou worden. Het leek me heel bijzonder om tegelijkertijd met de toekomstige koning of koningin jarig te zijn, maar gelukkig is dat niet doorgegaan. Willem Alexander bleef netjes nog een paar dagen langer in de buik van zijn moeder zitten, en ik mocht gewoon doorgaan met ieder jaar de hoofdrol te vervullen op mijn eigen verjaardagsfeest.

Al die prille jeugdherinneringen flitsten gisteren door me heen toen ik dat kleine ondeugende prinsje van weleer die zware eed hoorde afleggen. Hij gaat het goed doen, daar ben ik van overtuigd. Anders dan zijn moeder, dat hebben we gisteren al gehoord en gezien, maar ongetwijfeld met hetzelfde plichtsgevoel dat zij al die jaren heeft gehad. En veelal zonder stropdas, dat weet ik ook zeker. Want stropdassen… die zorgden nogal eens voor problemen in Bea’s gezin. Zo herinner ik mij nog een vlucht naar Curaçao waarop de toenmalige prinses Beatrix ineens haar hoofd om het hoekje van de pantry stak en mij om een nat doekje vroeg om de stropdas van haar echtgenoot schoon te maken. Hij had er weer eens op geknoeid, zei ze met een twinkeling in haar ogen, en aan de handigheid waarmee ze de vlekken verwijderde was duidelijk te merken dat ze dat vaker had gedaan. Een waar gebeurde anecdote waardoor de latere stropdas-actie van prins Claus voor mij toch altijd in een iets ander licht heeft gestaan. Niks geen politiek statement; hij was gewoon dat eeuwige gefriemel met natte doekjes zat!

En nu is hun zoon koning. Ik heb gisteren meermalen op hem gedronken. Niet met Schelvispekel – het Vlaardingse Oranje-drankje – maar met echte Pilionse tsipouro. Onder de Griekse zon op een Kato Gazeaans terras met uitzicht op de Pagasitische Golf. Wie had dat kunnen denken toen ik lang geleden die foto’s van onze prinsesjes bekeek? Vandaag keert Nederland langzaam weer terug naar het normale leven. Wij nog niet. Ons Oranje-feest is aan de Grieken grotendeels voorbijgegaan. Zij zijn al een tijdje in de ban van het paasfeest dat komend weekend plaatsvindt. Een late Pasen voor ons dus dit jaar. Zo laat dat de traditionele feestelijke bloemenkrans-vlechten-dag van vandaag is uitgesteld naar 7 mei. Feestvieren in de Grote Week voor Pasen is niet echt gepast. Maar ons bescheiden Oranje-feestje van gisteren… dat werd ons van harte gegund, want een dergelijk grote historische gebeurtenis mag ook hier en nu best gevierd worden. Wat ik dan ook met veel Oranje-liefde heb gedaan 😉

♥♥♥♥♥