Een Hollandse schrijfster in Pilion
In de maandcolumn voor Vlaardingen24 kijk ik even terug op onze eerste vakantie in Pilion. Twee heerlijke weken waarin we verliefd werden op dit prachtige schiereiland. Waardoor we er nu alweer ruim elf jaar wonen en nog steeds dagelijks genieten van al het moois dat het te bieden heeft!
Klik hier of op de foto om de column te lezen.
‘Jij met je ideeën!’ is een uitspraak die in ons huis regelmatig gebezigd wordt. Door manlief. Met dat ‘jij’ word ik dus bedoeld, want ja, ik borrel inderdaad altijd over van ideeën. Niet dat ze allemaal verwezenlijkt worden, hoor, want daarvoor ontbreekt me meestal de tijd. Heb ik tijd, dan is er geen geld. Hebben we geld, dan moeten eerst de achterstallige nuttige dingen gekocht worden en als dat is gedaan, heb ik geen tijd meer en is het geld ook weer op.
Kortom, het grootste deel van mijn ideeën verdwijnt geruisloos gedurende dit al jaren wederkerende proces. Niet zo heel erg, want het scheelt een hoop tijd en geld! Maar een klein aantal van mijn ideeën overleeft het wél, en wacht geduldig in een stoffig hoekje van mijn brein tot ze aan de beurt zijn. Dat kan maanden duren, of zelfs een paar jaar – zoals bij ‘mijn wandkleed-voor-Ann-project’– maar als het juiste moment is aangebroken, dan komt het uiteindelijk toch nog wel voor elkaar, ook al is het vaak in stukjes en beetjes omdat er bij ons nu eenmaal altijd andere dingen tussendoor komen.
Trouwe lezers herinneren zich misschien mijn novembercolumn Keuzes maken, waarin ik uitgebreid vertelde over de opknapbeurt van de woonkamer, als ook over de slaapkamerkasten en de Klippan-bank die ik op het oog had. We waren heilig van plan om tijdens de wintermaanden een bezoekje aan IKEA-Larissa te brengen om de bank uit te proberen en de kasten te bekijken. Nu ligt Larissa niet naast de deur en wij hebben geen auto. Tot onze afschuw ontdekten we dat we met het openbaar vervoer een volledige dag op pad zouden zijn met slechts anderhalf uur de tijd om in het warenhuis rond te kijken. Dus besloten we dat we gewoon een dagje een auto zouden huren om er zelf naartoe te rijden. Helaas was het tegen die tijd al bijna Kerstmis, kregen we het veel te druk met van alles en nog wat, en werd het uitstapje uitgesteld naar het nieuwe jaar.
In januari was het rotweer, met sneeuw en ijzel, dus metselde manlief eerst een nieuwe douchebak, want de oude was zo klein dat ik bij het douchen alsmaar aan het douchegordijn vastkleefde, iets wat ik heel vervelend vond. Maar na de douchebak-verbouwing – ja, het is heerlijk douchen nu! – ging ik naar NL, wat voor manlief dé gelegenheid was om een andere langdurige wens van hém in vervulling te laten gaan. Hij krikte tijdens mijn afwezigheid de marmeren aanrecht in de keuken vijftien centimeter omhoog, 
een giga klus waarbij ik inderdaad beter uit de buurt kon zijn. Bij terugkomst zat het blad er weer keurig in, aangevuld met nieuwe steunmuurtjes en mooie laden. Het opnieuw tegelen van de muur erachter moest echter nog even wachten, want om dat 
te doen als je vrienden uit NL over de vloer hebt, is natuurlijk niet wat. Maar helaas, toen het tegelwerk een aantal weken later klaar was, tja, toen was het ineens hoogzomer en veel te warm om naar IKEA te gaan. Of om de geplande servieskast te timmeren voor aan de andere muur van de keuken. Wij werken nu eenmaal graag in stukjes en beetjes, ik zei het al.
Al met al waren we na het schrijven van die bewuste column dus zo’n tien maanden verder en de meubel-ideeën in mijn hoofd begonnen zich toch een beetje zorgen te maken. Want als we zo doorgingen met dat vage plan om ‘ooit’ een dagje naar IKEA te gaan, kun je er haast wel van uitgaan dat het er nooit van komt. Van uitstel komt afstel, nietwaar? Wat jammer zou zijn, want ik verheug me erop om de woonkamer nu eindelijk eens in de staat te zien die ik destijds bij het verven van de ramen en muren voor ogen had. Daarom hebben we gisteren de knoop doorgehakt en de hele handel met een paar drukken op de knop… gewoon online besteld.
Want of die appeltjesgroene Klippan-bank nu wel of niet lekker zit, hij past perfect in ons budget en in onze woonkamer. En zo duur is hij nou ook weer niet, dus mocht het echt vreselijk tegenvallen, dan kunnen we voor dat bedrag over een jaartje altijd nog op zoek gaan naar een andere bank als we dat zouden willen. Hetzelfde geldt voor de slaapkamerkasten,
die ons een hele hoop meer bergruimte zullen verschaffen dan we nu hebben. Ik vond het zelf een super idee, en nog beter, manlief was het dit keer helemaal met me eens. En dat komt niet zo heel vaak voor! Dus als het goed is, worden alle bestelde pakketten nu binnen vijf werkdagen netjes bij ons thuis afgeleverd door de IKEA-vervoerder, en dat voor een transportprijs die zelfs nog lager is dan wat we aan autohuur, benzine en tol kwijt waren geweest!
‘Jij met je ideeën!’ gromde manlief vanmorgen toen ik bij de koffie zat te stralen bij het vooruitzicht van de komst van al die nieuwe spulletjes. ‘Je bent echt niet wijs om zoiets te bestellen als het vijfendertig graden is! Ik kan niet verder aan de keuken omdat het te warm is, en dan bedenk jij dat we dan maar de slaapkamer overhoop moeten gaan halen.’ Want we hadden al uitgevogeld dat die slaapkamerkasten niet op dezelfde plek kunnen staan als de huidige kasten. Het betekent ook dat de oude hangkast verplaatst moet worden naar mijn werkkamer, de grote linnenkast naar de andere hoek, het bed naar de andere muur… En ja, als we dan toch alles van de plek hebben, dan is het natuurlijk wel verstandig om de muren ook maar meteen even te verven, want daar zijn we sinds we hier wonen nog niet aan toe gekomen. Daar hadden we het dus over, vanmorgen bij de koffie.
Uiteraard had ik dat zelf van tevoren ook allemaal al bedacht, ik ben niet helemaal van lotje getikt. Maar… met dit soort hoge buitentemperaturen kun je buiten niks beginnen en moet je verplicht binnen blijven om niet in elkaar te zakken van ellende. En weet u, de slaapkamer is de enige kamer in het huis waar we airconditioning hebben, dus het is er heerlijk koel. Prima temperatuurtje dus om kasten bij in elkaar te zetten en muren te verven! Ja toch?
P.S. Mijn vader noemde mij niet voor niets vroeger al ‘advocaat van kwaaie zaakjes’ 😉
Een zomers verhaal waarin veel wordt gedacht. En niet alleen door mij 😉
Nu te lezen in mijn Vlaardingen24-column van deze maand.
De afgelopen weken heb ik alweer heel wat afgekletst, want na het bezoek van mijn vriendin en haar man in april bleven de uitnodigingen om ‘even wat te drinken of een hapje te eten’ maar binnenstromen. Dus tussen het gewone dagelijkse leven door heb ik gewoon heerlijk genoten van het Griekse vakantiegevoel dat de liefhebbers van het authentieke Griekenland zo graag ervaren. En dat begrijp ik helemaal! We hebben hier zo verschrikkelijk veel van van alles: zon, strand, natuur, cultuur, terrasjes aan zee, mooie bergpleintjes… je moet het echt meemaken om het te geloven, want het ligt ook nog eens allemaal heel dicht bij elkaar. Je hoeft geen uren te reizen om je zomaar ineens in een heel ander gebied te bevinden. Het ligt hier werkelijk allemaal ‘om de hoek’.
Daar moest ik gisteren aan denken toen we met onze (schoon)zus even een hapje gingen eten in Agios Lavrentios, een haast middeleeuws bergdorpje dat op nog geen halfuurtje rijden van ons huis ligt. De dagen ervoor was het nogal erg warm geweest, met temperaturen van bijna veertig graden in de schaduw. Geen weer dus om heel veel te ondernemen. Binnenzitten bij de airco was echt een stuk aangenamer dan in de auto ergens heen rijden, want zodra je een voet buiten de deur zette, liep je tegen een muur van warmte op. Pas aan het eind van de middag was het mogelijk om een wandelingetje te maken, en op een terrasje aan zee was het ook nog wel uit te houden. In zee natuurlijk ook, maar wat is dat water giga koud als het zo verschrikkelijk warm is. Dan zit er toch al gauw een temperatuurverschil van zo’n vijftien graden tussen de lucht en het water, en geloof me, dat voel je echt heel erg goed!
Agios Lavrentios ligt echter op zo’n zevenhonderd meter hoogte, wat de temperatuur aldaar een stuk aangenamer maakt dan hier beneden, en bovendien wordt het eeuwenoude dorpsplein ook nog eens beschaduwd door grote bladerrijke bomen, dus ook op een warme zomerdag een heerlijk plekje om te genieten van een echte Griekse lunch. Op ons allereerste bezoek, vele jaren geleden, hebben we dat prachtige plein geheel en al over het hoofd gezien. Dat komt omdat de weg naar het dorp domweg ophoudt op ook een soort pleintje. In onze onschuld dachten wij dat dit pleintje met de omringende straatjes het hele dorp was, en zijn we een beetje teleurgesteld weer teruggereden.
Pas later kwamen we erachter dat je voor het mooie plein omhoog moet lopen. De echte dorpsplateia ligt namelijk zo’n tweehonderd meter bóven de aankomstweg. Tweehonderd meter benéden de aankomstweg ligt trouwens ook een plein, met een prachtig kerkje erop. Ook gemist, bij dat eerste bezoek. Maar dat soort beginnersfouten liggen gelukkig alweer lang achter ons. Inmiddels weten we de mooie plekjes goed te vinden, wat het voor onze bezoekers extra leuk maakt. Zeker omdat we zo langzamerhand ook de taal redelijk onder de knie hebben, en dus ook wat makkelijker gesprekjes met de dorpsbewoners kunnen aanknopen.
Athína en Dimítris, de eigenaars van de tsipouradiko op het plein waar wij neerstreken, wilden naar goed Grieks gebruik meteen weten waar we vandaan kwamen, wat we voor werk deden, waar we woonden en hoe ons huisje eruitzag. Ze vroegen nog net niet wat we verdienden en hoeveel huur we betaalden, hoewel we van die vragen ook al niet meer vreemd opkijken. Daarvoor worden ze te vaak gesteld, door volslagen vreemden, gewoon, tijdens een praatje als je op de bus zit te wachten. Natuurlijk luisterde het handjevol dorpelingen op het terras aandachtig mee, om zich vervolgens ook in het gesprek te storten, want zoveel gebeurt er vandaag de dag niet meer in dorpjes als dit. Het hele prachtige plein was totaal uitgestorven, wij waren echt de enige ’toeristen’ – en dat midden in het vakantieseizoen.
En hoewel zo’n authentiek plein zonder toeristen voor ons weldadig aandoet, is het voor de lokale bewoners natuurlijk een regelrechte ramp. We horen de trieste verhalen dan ook steeds vaker en niet alleen in Agios Lavrentios. Verhalen over zien te overleven in de winter – veelal met hevige sneeuwval daar in de bergen – zonder stroom en warm water, over torenhoge schulden bij leveranciers, afgesloten telefoons, getrouwde kinderen zonder werk, en zieke (groot)ouders zonder geld voor medicijnen of ziektekostenverzekering. Om maar een paar veelvuldig voorkomende dagelijkse levensproblemen te noemen.
Niet dat de Grieken ermee te koop lopen. Integendeel, zou ik haast zeggen. De gastvrijheid waarmee we op dat plein ontvangen werden, het eten wat we voorgezet kregen, de zorgzaamheid waarmee we omringd werden – uit niets konden we opmaken dat deze mensen een wel heel erg hard bestaan hebben. Het was dat we Grieks spraken, dat we de desastreuze gevolgen van de crisis al vanaf 2005 zelf meemaken, anders zouden we er werkelijk helemaal niets van gemerkt hebben. Dan zouden we Agios Lavrentios, net als iedere andere vakantieganger, beschouwd hebben als zo’n heerlijk pittoresk slaperig Grieks dorpje waar je als toerist maar al te graag van droomt.
Omdat ik weet dat vele Pilion-liefhebbers mijn columns volgen, doe ik deze maand een spontane oproep aan hen: mocht u dit jaar naar Pilion op vakantie komen en trekt u er graag op uit om ons schiereiland te verkennen, brengt u dan eens een bezoekje aan Agios Lavrentios, die mooie kleine bergparel, gelegen op de bergflank aan de westkust. Agios Lavrentios heeft net zulke prachtige kalderimi’s, middeleeuwse straatjes en mooie Archontika’s als bijvoorbeeld de in alle brochures geroemde – en dus ook nogal toeristische – dorpjes Makrinitsa en Portaria, maar het is wel een stuk makkelijker te bereiken en met een beetje mazzel bent u er de enige toerist.
Agios Lavrentios heeft geen straatjes vol souvenirwinkeltjes, het ligt op slechts een halfuurtje rijden van Kala Nera, de weg ernaar toe is bij lange na niet zo eng als die naar Makrinitsa, er worden geen busladingen dagjesmensen in het dorp afgezet, en de hapjes en drankjes zijn er niet alleen veel lekkerder, maar ook nog eens veel vriendelijker geprijsd. Wat wil je als vakantieganger op zoek naar het authentieke Griekenland nog meer? Bovendien kunt u er ook korte en langere tochtjes te paard maken, heerlijk wandelen in koele groene bossen, en van prachtige uitzichten over de Pagasitische Golf genieten.
Eén ding weet ik namelijk heel zeker: u doet er niet alleen uzelf, maar ook de gastvrije inwoners van dat lieve kleine slaperige dorpje met dat mooie plein en die prachtige kerk een heel groot plezier mee 😉
P.S. Als u op de foto’s klikt, ziet u ze in groot formaat!
Haring en een overwintering op Nova Zembla… deze maand een beetje nostalgische Vl24-column over mijn roots als Vlaardingse Haringkop 😉
Klik hier of op de foto om het te lezen.