Het leven gaat door

Als klein meisje dacht ik dat het in de grimmige oorlogsjaren van 1940-1945 altijd donker was. Ik stelde me regelmatig voor hoe dat geweest moest zijn. Geen zon, geen dag en nacht, geen fluitende vogeltjes… Het leek me afschuwelijk. Tot ik op een dag in het tijdschrift Margriet waarop mijn moeder was geabonneerd een ingezonden brief las van een mevrouw die een lentedag uit haar jeugd in oorlogstijd beschreef. Ze had het over een stralende zon, over een prachtig zingende merel, over fleurige bloemen… Ik wist niet wat ik las! Hoe kon dat nou? Iedereen had het toch altijd over de donkere dagen van de oorlog? En nu schreef deze mevrouw dat ook toen de zon gewoon scheen…

Net als toen schijnt ook nu het zonnetje en ook nu laat de lente zich niet afschrikken door wat er om ons heen gebeurt. En ja, natuurlijk is het best vervelend dat we er niet massaal op uit kunnen trekken om ervan te genieten, en ja, ook ik had graag op een terrasje aan zee willen zitten om van een tsipourootje te genieten, maar dat kan nu even niet. En ja, misschien gaat dat ‘even’ wel een halfjaar duren, of een jaar, of twee jaar… dat weten we niet, net zomin als die mevrouw van de brief wist dat de oorlog vijf jaar zou gaan duren. Het enige wat we wel weten, is dat de zon ook nu gewoon iedere dag weer opkomt, zelfs als ze zich soms een paar dagen achter de wolken verschuilt. Het leven gaat nu eenmaal altijd door, ook in moeilijke en zware tijden.

Ik begrijp best waarom ik onlangs aan die herinnering uit mijn jeugd moest denken. Al vallen er geen bommen, we leven toch een beetje in ‘oorlogstijd’ met al die maatregelen die onze vrijheid flink beperken. Hier in Pilion is het nog rustiger dan anders. Er arriveren geen reislustige ‘grijze koppies’ met campers op de nabijgelegen camping, zoals anders gebruikelijk is in het voorjaar, en ook de dagjesmensen uit Volos komen in het weekend niet meer massaal naar ons dorpje. Dat mag niet meer. Je moet nu een serieuze reden hebben om je te verplaatsen en ‘uitwaaien aan het strand in een ander dorp’ valt niet onder de zes categorieën die we mogen aankruisen als we de straat op gaan. Ook de reden ‘ik ben op weg om de liefde te gaan bedrijven’, wat een inventieve jongeman op zijn formulier had geschreven werd niet als ‘een noodzakelijke verplaatsing over de weg’ aangemerkt. Het leverde hem bij aanhouding een boete van € 150,00 op volgens het persbericht dat vanmorgen in de krant stond. Net als zwemmen trouwens, of in een bootje op het water dobberen. Zelfs vissen vanaf het strand schijnt niet meer toegestaan te zijn. Nu doe ik dat laatste normaal gesproken ook niet, hoor, maar toch… het geeft wel aan hoe streng de maatregelen zijn die momenteel voor ons hier gelden.

Ik kan me best voorstellen dat heel veel mensen problemen hebben met de maatregelen die genomen zijn. Maar op het moment dat het virus jou of een van je dierbaren te pakken krijgt, denk ik toch dat je daar iets anders over gaat denken. Nee, we gaan er niet allemaal dood aan, de meesten van ons zullen het nauwelijks merken dat we besmet zijn geraakt. En daar schuilt dus net het gevaar in. Zelf ga je er dan misschien niet aan dood, maar je oude, fragiele moeder wel. Of je vriendin, die niet zo’n sterk immuunsysteem heeft als jij. Of wat dacht je van de behulpzame jongen van de fruitafdeling die altijd zo vriendelijk naar je lacht, maar in de personeelsruimte soms stiekem een pufje moet nemen omdat hij astma heeft? Afijn, we weten het inmiddels allemaal wel. Wat we nu doen, of liever gezegd nu laten, is niet zozeer voor onszelf, maar voor anderen. Ook hier zijn nog steeds mensen die het allemaal niet zo nauw nemen. Manlief was gisteren even boodschappen doen bij de grote supermarkt in Agria, en hij vertelde me dat er nog steeds mensen rondliepen die andere winkelende bekenden begroetten met een handdruk en een klap op de schouder. Er was ook een mevrouw die haar boodschappen zorgvuldig eerst afveegde met een antibacteriële wipe voor ze ze in haar karretje legde, maar er blijkbaar niet aan had gedacht dat het dan ook wel handig is om die producten niet eerst met je blote handen uit het schap te pakken. Maar ach, we moeten allemaal nog leren om ermee om te gaan, nietwaar?

Gelukkig vallen de coronazieken op ons schiereiland erg mee als we de cijfers kunnen geloven. Tot nu toe heb ik slechts van één ernstig geval gehoord, een Duitser die per auto half Europa doorkruiste om het “stay home” uit te zitten in zijn vakantiehuis in Pilion. De 77-jarige man ligt nu te vechten voor zijn leven in het ziekenhuis van Larissa, zijn vrouw zit alleen in het vakantiehuis af te wachten of zij het ook krijgt en de gemeente waar dat huis staat, is in zijn geheel in quarantaine geplaatst. Er mag niemand meer uit of in, heb ik begrepen. Geen halve maatregelen, ik zei het al. We hopen natuurlijk allemaal dat het bij dit ene geval zal blijven, en in dat opzicht is het zeker goed dat de grenzen nu op slot zijn gegaan en dat er geen passagiersvluchten meer toegelaten worden vanuit landen die veel zwaarder zijn getroffen dan Griekenland tot nu toe. De keerzijde van die maatregel is echter dat er ook niemand het land meer uit kan. Wij dus ook niet, en dat is best een angstig gevoel als je enige kind in het verre Nederland woont. Maar… de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest …en nimmer op komt dagen! Bovendien ben ik toch al niet een type dat bij de pakken neer gaat zitten, dus heb ik gisteren maar liefst twee mondkapjes geproduceerd voor manlief en mijzelf. Ze hangen keurig bij de kapstok om niet te vergeten als we voor ‘noodzakelijke redenen’ de deur uit moeten.

En om ook voor jullie deze Stay Home!-tijd iets luchtiger te maken heb ik afgelopen weekend in mijn eigen Griekse huisje een van mijn oude Favoriet-romannetjes uit de kast opgeduikeld die ik vanuit mijn luie stoel voorlees aan wie er maar naar wil luisteren. Manlief en ik hebben in ieder geval veel plezier gehad bij het opnemen ervan, en dat is iets wat we in deze tijd allemaal goed kunnen gebruiken. Hieronder vind je de eerste aflevering, die ik samen met de overige drie afleveringen ook heb geplaatst op mijn eigen YouTube-kanaal: https://www.youtube.com/user/wilmahollander

Veel luister- en een beetje kijkplezier met Alsof de duvel ermee speelt! Blijf gezond, blijf thuis en laat dat stomme virus maar de je-weet-wel-krijgen. Met zijn allen werken we dat kreng echt ons leven wel uit!!!

♥♥♥♥♥

One Reply to “Het leven gaat door”

  1. Mooi geschreven en verwoord Wilma!
    Wanneer we een dak boven ons hoofd hebben, iederen dag een bordje eten hebben en een bed om te slapen, mogen we heel tevrede zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.